Solid Joys Devotionals (Tagalog)

Ngunit ito ang taong aking titingnan, siya na mapagpakumbaba at may nagsisising diwa, at nanginginig sa aking salita. (Isaiah 66:2, ABTAG2001)

Ang unang tanda ng matuwid na puso ay nanginginig ito sa salita ng Panginoon.

Tinitingnan ng Isaias 66 ang problema na sumasamba ang ilan sa paraang nakalulugod sa Diyos at ang ilang sa paraan na hindi. Inilarawan sa talata 3 ang masasama na nagdadala ng kanilang mga handog, “Ang kumakatay ng baka ay gaya ng pumapatay ng tao.” Ang kanilang mga handog ay karumal-dumal sa Diyos — kapantay ng pagpatay. Bakit?

Ipinaliwanag ng Diyos sa talata 4, “Nang ako’y tumawag, walang sumagot, nang ako’y magsalita ay hindi sila nakinig.” Ang kanilang mga sakripisyo ay karumal-dumal sa Diyos dahil ang mga tao ay bingi sa Kanyang tinig. Pero paano naman ang mga taong dininig ng Diyos ang mga panalangin? Sabi ng Diyos sa talata 2, “Ngunit ito ang taong aking titingnan, siya na mapagpakumbaba at may nagsisising diwa, at nanginginig sa aking salita.”

Hinuha ko mula rito na ang unang tanda ng matuwid, iyong mga panalangin ay nakalulugod sa Diyos, ay silang nanginginig sa salita ng Diyos. Ito ang mga taong titingnan ng Panginoon.

Kaya, ang panalangin ng matuwid na kalugud-lugod na Diyos ay nagmumula sa pusong nakararamdam sa una ng panganib sa presensya ng Diyos. Nanginginig ito sa pakikinig sa salita ng Diyos, dahil may pakiramdam siya na napakalayo nito sa pamantayan ng Diyos at vulnerable ito sa Kanyang paghatol at wala itong magawa at nalulungkot talaga ito dahil sa mga pagkukulang nito.

Ito ang sinabi ni David sa Mga Awit 51:17, “Ang mga hain sa Diyos ay bagbag na diwa, isang bagbag at nagsisising puso, O Diyos, ay hindi mo hahamakin.” Ang unang bagay na katanggap-tanggap sa panalangin sa Diyos ay ang pagiging wasak at pagpapakumbaba ng isang taong nagdarasal. Nanginginig sila sa Kanyang salita.

This article was translated by Joshene Bersales and was originally written by John Piper of Desiring God. To read the original version, click https://www.desiringgod.org/articles/what-kind-of-prayer-pleases-god

Joshene Bersales considers Joshua her Bible hero, and strives to have faith that can make the sun stand still. She graduated with an AB Literature (English) degree from Ateneo de Manila University. She is a writer, editor, and translator. Joshene loves theater, traveling, and collecting children’s books. You can find her on IG: @joshenebersales

John Piper (@JohnPiper) is founder and teacher of desiringGod.org and chancellor of Bethlehem College & Seminary. For 33 years, he served as pastor of Bethlehem Baptist Church, Minneapolis, Minnesota. He is author of more than 50 books, including Desiring God: Meditations of a Christian Hedonist and most recently Providence.

Sinasabi ng tamad, “May leon sa labas! Mapapatay ako sa mga lansangan!” (Kawikaan 22:13, ABTAG2001)

Hindi ito ang inaasahan kong sasabihin ng kawikaang ito. Inasahan kong sasabihin nito, “Sinasabi ng duwag, ‘May leon sa labas! Mapapatay ako sa mga lansangan!” Pero sabi rito, “tamad,” hindi “duwag.” Kaya, ang kumokontrol na damdamin dito ay katamaran, hindi takot.

Pero ano ang kinalaman ng katamaran sa panganib ng leon sa kalye? Hindi natin karaniwang sinasabing, “Masyadong tinatamad gawin ng taong ito ang kanyang gawain dahil may leon sa labas.”

Ang punto ay lumilikha ang tamad ng mga imaginary na sitwasyon para bigyang-katwiran ang hindi paggawa ng kanyang gawain, at sa gayon ay inililipat ang focus mula sa bisyo ng kanyang katamaran papunta sa panganib ng mga leon. Walang sinumang papayag na manatili siya sa bahay buong maghapon dahil tamad siya. Pero puwede nila siyang i-excuse kung may leon sa kalye.

Ito ang isang malalim na insight sa Biblia na kailangan nating matutuhan mula rito: na ang ating puso’y pinagsasamantalahan ang isipan natin para pangatwiranan ang ating kagustuhan. Ibig sabihin, mas nauuna ang deepest desires natin kaysa sa tamang pag-function ng ating isipan, at nililiko nito ang ating isip para tumingin at mag-isip ng paraan para maging tama ang ating mga gusto, kahit mali ang  mga ito.

Ito ang ginagawa ng tamad. Gustong-gusto niyang manatili sa bahay at hindi magtrabaho. Walang magandang dahilan para manatili sa bahay. Kaya, ano ang ginagawa niya? Tinatalo ba niya ang kanyang masamang pagnanais — ang kanyang katamaran? Hindi, ginagamit niya ang kanyang isip para lumikha ng di-totoong sitwasyon para pangatwiranan ang kanyang naisin.

Sabi ni Jesus, “Naparito sa sanlibutan ang ilaw, ngunit inibig pa ng mga tao ang dilim kaysa liwanag, sapagkat masasama ang kanilang mga gawa” (Juan 3:19). Gustong-gusto natin ang kadiliman para patuloy nating magawa ang mga gusto nating gawin nang hindi malalantad. Sa ganitong kalagayan, nagiging pabrika ng kadiliman ang isipan — isang bukal ng kalahati o di-malinaw na katotohanan, maling argumento, pag-iwas, at kasinungalingan — anumang bagay para protektahan ang masasamang kagustuhan ng puso mula sa pagkalantad at pagkawasak.

Ikunsidera ito at maging matalino.

Lalo siyang lumakas dahil sa kanyang pananampalataya at nagpuri pa sa Diyos. Lubos siyang naniwala na tutuparin ng Diyos ang ipinangako nito. (Roma 4:20-21)

Sa isip ni Paul ay may espesyal na dahilan kung bakit niluluwalhati ng pananampalataya ang future grace ng Diyos. Sa madaling sabi, ang dahilan ay ito: Ang God-glorifying faith ay pagtitiwala na nakatuon sa hinaharap, sa integridad at kapangyarihan at karunungan ng Diyos na gawin ang lahat ng Kanyang ipinangako.

Inilalarawan ni Paul ang pananampalatayang ito sa pagtugon ni Abraham sa pangako ng Diyos: na magiging ama siya ng maraming bansa kahit matanda na siya at baog ang kanyang asawa (Roma 4:18). “Umaasa kahit wala nang pag-asa,” ibig sabihin, sumampalataya siya sa future grace ng pangako ng Diyos, sa kabila ng lahat  ng pangmundong katibayan na kumokontra rito.

Hindi nanghina ang kanyang pananampalataya nang naisip niya ang kanyang katawan, na parang patay na (dahil isandaang taon na siya), o nang naisip niya ang pagkabaog ng sinapupunan ni Sarah. Walang unbelief ang nagdulot sa kanya na mag-alinlangan sa pangako ng Diyos. Sa halip, lalo siyang lumakas sa pananampalataya habang nagbibigay-luwalhati sa Diyos, lubos na naniniwala na tutuparin ng Diyos ang ipinangako nito. (Roma 4:19–21)

Ang faith ni Abraham ay pananampalataya sa pangako ng Diyos na gagawin siyang ama ng maraming bansa. Niluwalhati ng faith na ito ang Diyos dahil binigyan-pansin nito ang lahat ng makapangyarihan at di-pangkaraniwang pagkukunan ng Diyos na kailangan para maisakatuparan ito.

Napakatanda na ni Abraham para magkaroon ng mga anak, at baog si Sarah. Hindi lang iyan: Paano mo gagawing “maraming bansa” ang anak o dalawa, na sinabi ng Diyos na magiging ama si Abraham? Parang imposibleng mangyari ito.

Samakatwid, niluwalhati ng faith ni Abraham ang Diyos sa kanyang pagiging sigurado na magagawa Niya at gagawin Niya ang imposibleng magawa ng tao. Ito ang pananampalatayang tinatawag tayo na magkaroon. Gagawin ng Diyos para sa atin ang hindi natin magagawa para sa ating sarili.

Si Cristo, na inihandog na minsan upang dalhin ang mga kasalanan ng marami, ay magpapakita sa ikalawang pagkakataon, hindi upang harapin ang kasalanan, kundi upang iligtas ang mga sabik na naghihintay sa kanya. (Hebreo 9:28, ABTAG2001)

Ang tanong sa ating lahat ay: Kasama ba tayo sa “marami” na ang mga kasalana’y pinasan ni Cristo? At maliligtas ba tayo sa Kanyang muling pagbabalik?

Ang sagot sa Hebreo 9:28 ay, “Oo,” kung tayo ay “sabik na naghihintay sa kanya.” Malalaman natin na inalis na ang ating mga kasalanan at magiging ligtas tayo sa judgment, kung nagtitiwala tayo kay Cristo sa paraan na sabik tayo sa Kanyang pagdating.

May huwad na pananampalataya na nagsasabing naniniwala kay Cristo, pero fire insurance policy lang ito. “Naniniwala” ang huwad na pananampalataya para lang makatakas sa impyerno. Wala itong tunay na desire kay Cristo. Katunayan, mas gusto nito kung hindi Siya dumating, para magkaroon tayo ng maraming kasiyahan sa mundong ito hangga’t maaari. Ipinapakita nito na ang isang puso ay hindi kay Cristo, kundi sa mundo.

Kaya, ang issue para sa atin ay: Sabik ba tayo sa pagdating ni Cristo? O gusto ba nating manatili Siyang malayo, samantalang nagpapatuloy ang ating pagmamahal sa mundo? Iyan ang tanong na susubok sa pagiging tunay ng pananampalataya.

Maging katulad tayo ng mga taga-Corinto habang tayo’y “naghihintay sa pagpapakita ng ating Panginoong Jesu-Cristo” (1 Corinto 1:7, ABTAG2001), at gaya ng mga taga-Filipos na ang “pagkamamamayan ay nasa langit; mula roon ay hinihintay naman natin ang Tagapagligtas, ang Panginoong Jesu-Cristo” (Filipos 3:20, ABTAG2001).

Iyan ang issue para sa atin. Gustong-gusto ba natin na Siya’y dumating? O mahal ba natin ang mundo at umaasa tayo na hindi maaabala ng Kanyang pagpapakita ang ating mga plano? Ang eternity ay nakasabit sa tanong na ito.

Pakatandaan ninyo: hangga't hindi nahuhulog sa lupa ang butil ng trigo at mamatay, mananatili itong nag-iisa. Ngunit kung ito'y mamatay, mamumunga ito nang sagana. Ang taong nagpapahalaga sa kanyang sarili lamang ay siyang mawawalan nito, ngunit ang taong hindi nagpapahalaga sa kanyang buhay sa daigdig na ito ay siyang magkakaroon ng buhay na walang hanggan. (Juan 12:24-25)

“Ang taong hindi nagpapahalaga sa kanyang buhay sa daigdig na ito ay siyang magkakaroon ng buhay na walang hanggan.” Ano’ng ibig sabihin nito?

Ibig sabihin, at least hindi mo masyadong iniisip ang iyong buhay sa mundong ito. Sa madaling salita, hindi masyadong mahalaga kung ano’ng nangyayari sa buhay mo sa mundong ito.

Kung nagsasalita ng mabuti tungkol sa ’yo ang mga tao, hindi mahalaga ito.

Kung galit sila sa ’yo, hindi mahalaga ito.

Kung marami kang mga bagay-bagay, hindi masyadong mahalaga ito.

Kung kakaunti lang ang mayroon ka, hindi masyadong mahalaga ito.

Kung inuusig ka o nagsisinungaling sila tungkol sa ’yo, hindi masyadong mahalaga ito.

Kung sikat ka man o di kilala, hindi mahalaga ito.

Kung namatay ka kasama ni Cristo, hindi na gaanong mahalaga ang mga bagay na ito.

Pero mas radikal ang mga salita ni Jesus. Tinatawag tayo ni Jesus hindi lamang para tiisin ang mga karanasang hindi natin pinipili, kundi magpasyang sundin Siya. “Ang naghahangad na maglingkod sa akin ay dapat sumunod sa akin” (Juan 12:26). Saan? Siya ay papuntang Gethsemane at patungo sa krus.

Hindi lang sinasabi ni Jesus: Kung sumama ang mga nangyayari, huwag kang mag-alala, dahil namatay ka na naman kasama Ko. Sinasabi Niya: Piliin mong mamatay kasama Ko. Piliin mong kamuhian ang iyong buhay sa mundong ito, tulad ng pagpili Ko sa krus.

Ito ang ibig sabihin ni Jesus nang sinabi Niya, “Sinumang nagnanais sumunod sa akin ay kailangang itakwil ang kanyang sarili, pasanin ang kanyang krus, at sumunod sa akin” (Mateo 16:24). Tinatawag Niya tayo na piliin ang krus. Isang bagay lang ang ginagawa ng mga tao sa krus. Namatay sila rito. “Pasanin mo ang iyong krus” — ibig sabihin, “Tulad ng isang butil ng trigo, mahulog ka sa lupa at mamatay." Piliin ito.

Pero bakit? Para sa kapakanan ng radikal na katapatan sa ministeryo: “Subalit walang halaga sa akin ang aking buhay magawâ ko lamang ang aking tungkulin at matapos ang gawaing tinanggap ko mula sa Panginoong Jesus, ang pagpapahayag ng Magandang Balita tungkol sa kagandahang-loob ng Diyos para sa tao” (Mga Gawa 20:24). Parang naririnig kong sinasabi ni Paul, “Hindi mahalaga kung ano’ng mangyayari sa’kin — kung mabubuhay lang ako sa kaluwalhatian ng biyaya ng Diyos.”

Dahil sa pag-ibig ng Diyos, tayo'y kanyang pinili upang maging anak niya sa pamamagitan ni Jesu-Cristo. Iyan ang kanyang layunin at kalooban. (Efeso 1:4-5)

Ang karanasan ni Charles Spurgeon ay hindi higit sa kakayahan ng sinumang ordinaryong Kristiyano.

Si Spurgeon, na nabuhay mula 1834 hanggang 1892, ay isang contemporary at kaibigan nina George Mueller at Hudson Taylor. Naglingkod siya sa Metropolitan Tabernacle sa London nang higit tatlumpung taon bilang pinakakilalang pastor ng kanyang panahon.

Napakabisa ng kanyang preaching kaya naco-convert ang mga tao kay Cristo linggo-linggo. Nililimbag pa rin ang kanyang mga sermon ngayon at itinuturing siyang modelong soul winner ng nakararami.

Binabalikan niya ang isang karanasan noong 16 years old siya, na humugis sa kanyang buhay at ministeryo hanggang sa dulo ng buhay niya.

Nang lumapit ako kay Cristo, akala ko’y ginagawa ko ito nang sarili ko lang, at kahit masigasig kong hinanap ang Panginoon, wala akong ideya na hinahanap ako ng Panginoon. Palagay ko, sa una’y hindi ito alam ng bagong convert.

Naaalala ko mismo ang araw at oras nang una kong tinanggap ang mga katotohanang iyon [ang mga doktrina ng pinakadakila at mapagtagumpay na grace] sa sarili kong kaluluwa — nang sila’y tumatak sa puso ko tulad ng mainit na bakal, tulad ng sabi ni John Bunyan, at naaalala ko ang pakiramdam na ako’y lumago, biglaan, mula sa isang sanggol sa pagiging isang lalaki — na ako ay lumago sa kaalaman sa Banal na Kasulatan, sa pagkakahanap ko, sa wakas, ng clue sa katotohanan ng Diyos.

Isang gabi, habang nakaupo ako sa bahay ng Diyos, hindi ko gaanong pinag-iisipan ang sermon ng mangangaral, dahil hindi ako naniniwala rito.

Naisip ko, Paano ka naging Kristiyano?  Hinanap ko ang Panginoon. Pero paano ka nakarating sa paghahanap sa Panginoon? Sumagi sa isip ko ang katotohanan — hindi ko Siya hahanapin maliban kung may naunang impluwensya sa aking isipan na hanapin Siya. Nagdasal ako, nag-isip ko, pero tinanong ko ang sarili ko, Paano ako nakarating sa pagdarasal? Nahikayat akong manalangin sa pagbabasa ng Scriptures. Paano ako nakarating sa pagbabasa ng Scriptures? Binasa ko ito, pero ano ang nagtulak sa akin para gawin ito?

Sa sandaling iyon, nakita ko na ang Diyos ang may kagagawan ng lahat ng ito, at Siya ang May-akda ng aking pananampalataya, at sa gayon ang buong doktrina ng grace ay nagbukas sa akin, at hindi ako iniwan ang doktrinang ito hanggang sa araw na ito, at gusto kong maging patuloy na confession ito, “Tanging ang Diyos ang dahilan ng pagbabago ko.”

Ikaw? Tanging ang Diyos ba ang dahilan ng iyong conversion? Siya ba ang may kagagawan ng lahat ng ito? Dahil ba rito’y pinupuri mo ang glory ng Kanyang pinakadakila at mapagtagumpay na grace?

Umuwing masaya ang lahat upang magdiwang . . . sapagkat naunawaan nila ang ipinaliwanag sa kanila. (Nehemiah 8:12)  

Ang tanging kagalakang nagre-reflect sa kahalagahan ng Diyos at umaapaw sa pag-ibig na lumuluwalhati sa Diyos ay nakabatay sa tunay na kaalaman sa Kanya. At hanggang maliit o may kapintasan ang ating kaalaman, ang ating kagalakan ay magiging mahinang echo ng tunay na kahusayan ng Diyos.   

Ang karanasan ng Israel sa Nehemiah 8:12 ay isang halimbawa kung paano nangyayari ang God-glorifying na kagalakan sa puso. Binasa ni Ezra ang Salita ng Diyos sa kanila at ipinaliwanag ito ng Levites. At pagkatapos ay umalis ang mga tao “upang magdiwang.”   

Ang kanilang pagdiriwang ay dahil naunawaan nila ang mga salita — ang tunay na mga salita ng Diyos.   

Natikman na ng karamihan sa atin ang karanasan ng pusong nag-aalab sa galak nang mabuksan sa atin ang Salita ng Diyos (Lucas 24:32). Dalawang beses sinabi ni Jesus na tinuruan Niya ang Kanyang mga alagad alang-alang sa kanilang kagalakan.  J

uan 15:11, “Sinabi ko sa inyo ang mga bagay na ito upang mapasainyo ang kagalakan ko at nang sa gayon ay malubos ang inyong kagalakan.”  

Juan 17:13, “Ngunit ngayon, ako'y papunta na sa iyo, at sinasabi ko ito habang ako'y nasa sanlibutan pa upang mapuspos sila ng aking kagalakan.”   

At ang pangunahing nakikita natin sa salita ay ang Panginoon mismo — ang Diyos mismo — na nag-aalay ng Kanyang sarili para makilala at ma-enjoy natin. “Ipinakilala ng Panginoon ang kanyang sarili kay Samuel sa Shilo sa pamamagitan ng salita ng Panginoon” (1 Samuel 3:21, ABTAG2001).   

Ang punto ay ito: Kung ire-reflect ng ating kagalakan ang kaluwalhatian ng Diyos, kailangang dumaloy ito mula sa tunay na kaalaman kung paano naging dakila ang Diyos. Kung ie-enjoy natin ang Diyos gaya ng nararapat, dapat natin Siyang tunay na kilalanin.

Malalim na ang gabi, at ang araw ay malapit na.  (Roma 13:12, ABTAG2001)

Ito ay salita ng pag-asa para sa mga nagdurusang Kristiyano. Ito ay salita ng pag-asa para sa mga Kristiyanong napopoot sa kanilang sariling kasalanan at hinahangad na hindi na sila magkasala. Ito ay salita ng pag-asa sa mga Kristiyanong umaasa sa pagkatalo at pagtapon sa lawa ng apoy sa huling kaaway, si Kamatayan (Revelation 20:14).

Paano ito naging salita ng pag-asa para sa lahat ng ito?

Ang “gabi” ay kumakatawan sa panahong ito ng kadiliman at lahat ng kasalanan at kalungkutan at kamatayan nito. At ano ang sinasabi ni Pablo tungkol dito? “Malalim na ang gabi.” Ang panahon ng kasalanan at kalungkutan at kamatayan ay halos tapos na. Ang araw ng katuwiran at kapayapaan at lubos na kagalakan ay malapit na.

Puwede mong sabihin, “Parang napakatagal na bukang-liwayway ang 2,000 taon.” Sa isang banda, oo. At umiiyak tayo, Gaano katagal, O Panginoon, gaano katagal Ninyo hahayaang magpatuloy ito? Pero ang biblikal na paraan ng pag-iisip ay lampas sa panaghoy ng “Gaano katagal!” Iba ang pagtingin nito sa kasaysayan ng mundo.

Ang mahalagang pagkakaiba ay ito: ang “araw” — ang bagong panahon ng Messiah — ay talagang nagsimula kay Jesu-Cristo. Si Jesus ang katapusan ng lugmok na panahong ito. Ibig sabihin, ang pagtatapos ng lugmok na panahong ito ay nagsimula na sa mundo. Tinalo ni Jesus ang kasalanan at sakit at kamatayan at si Satanas nang namatay Siya at nabuhay muli. Tapos na ang mahalagang digmaan ng panahon. Dumating na ang kaharian. Dumating na ang buhay na walang hanggan.

At kapag nagbukang-liwayway na — tulad ng nangyari sa pagdating ni Jesus — walang sinumang dapat mag-alinlangan sa papalapit na araw. Kahit na tumagal ng 2,000 taon ang bukang-liwayway. Tulad ng sabi ni Pedro sa 2 Pedro 3:8, “Subalit huwag ninyong kaliligtaan ang katotohanang ito, mga minamahal, ang isang araw sa Panginoon ay tulad ng sanlibong taon, at ang sanlibong taon ay tulad ng isang araw.” Dumating na ang bukang-liwayway. Dumating na ang araw. Walang makapipigil sa pagsikat ng araw sa bagong umaga.

Huwag kayong matakot, munting kawan, sapagkat ikinalulugod ng inyong Ama na ibigay sa inyo ang kaharian. (Lucas 12:32)

Ang dahilan kung bakit gusto ng Diyos na hindi tayong matakot tungkol sa pera o iba pang mga bagay ng mundo ay dahil ima-magnify ng kawalan ng takot — ang kalayaan mula sa anxiety — ang limang dakilang bagay tungkol sa Kanya.

Una, ang kawalan ng takot ay nagpapakita na tinatangi natin ang Diyos bilang ating Pastol. “Huwag kayong matakot, munting kawan.” Tayo ang Kanyang flock, at Siya ang ating Pastol. At kung Siya ang ating Pastol, naa-apply sa atin ang Mga Awit 23:1: “Ang Panginoon ay aking pastol; hindi ako magkukulan” — ibig sabihin, hindi ako magkukulang sa anumang pangangailangan ko.

Pangalawa, ang kawalan ng takot ay nagpapakita na tine-treasure natin ang Diyos bilang ating Ama. “Sapagkat ikinalulugod ng inyong Ama na ibigay sa inyo ang kaharian.” Hindi lang tayo munting kawan Niya; mga anak din Niya tayo, at Ama natin Siya. Talagang nagmamalasakit Siya at alam Niya kung ano ang kailangan mo at ang dapat gawin para matiyak na mayroon ka ng kailangan mo.

Pangatlo, ang kawalan ng anxiety ay nagpapakita na tinatangi natin ang Diyos bilang Hari. “Huwag kayong matakot, munting kawan, sapagkat ikinalulugod ng inyong Ama na ibigay sa inyo ang kaharian.” Maibibigay Niya sa atin ang “kaharian” dahil Siya ang Hari. Nagdaragdag ito ng napakalaking bahagi ng kapangyarihan sa pagpo-provide para sa atin. Ibig sabihin ng “Pastol” ay proteksyon at probisyon. Ang “Ama” ay nagpapahayag ng pag-ibig at lambing at awtoridad at probisyon at patnubay. Ang “Hari” ay nagpapakita ng kapangyarihan at paghahari at kayamanan.

Pang-apat, ang kawalan ng takot ay nagpapakita kung gaano kalibre at generous ang Diyos. Pansinin, binibigay Niya ang kaharian. “Huwag kayong matakot, munting kawan, sapagkat ikinalulugod ng inyong Ama na ibigay sa inyo ang kaharian.” Hindi Niya ipinagbibili ang kaharian o pinapaupahan ang kaharian o pinaaarkilahan ang kaharian. Walang-katapusan ang yaman Niya at hindi Niya kailangan ang ating bayad. Kaya generous ang Diyos at libre ang Kanyang yaman. At ito ang ating mina-magnify tungkol sa Kanya kapag hindi tayo natatakot, kundi nagtitiwala sa Kanya para sa ating mga pangangailangan.

Panghuli, ang kawalan ng takot — ang hindi pagiging anxious — ay nagpapakita na nagtitiwala tayo na talagang gusto itong gawin ng Diyos. “Huwag kayong matakot, munting kawan, sapagkat ikinalulugod ng inyong Ama na ibigay sa inyo ang kaharian.” Nalulugod Siya rito. Hindi Siya maramot. Natutuwa Siyang ibigay sa atin ang kaharian. Hindi lahat tayo ay may mga amang tulad nito, na nasisiyahan sa pagbibigay imbis na sa pagkuha. Pero ang kalungkutang ’yan ay hindi na pangunahing bagay ngayon, dahil puwede ka nang magkaroon ng ganitong Ama, at Pastol, at Hari.

Kaya nga, ang punto ng talatang ito ay dapat nating i-treasure ang Diyos bilang ating Pastol at Ama at Hari na generous at masayang binibigay sa atin ang kaharian ng Diyos — para bigyan tayo ng langit, bigyan tayo ng buhay na walang hanggan at kagalakan, at lahat ng kailangan natin para makarating doon.

Kung pahahalagahan natin ang Diyos sa ganitong paraan, magiging walang-takot tayo at ang Diyos ay masasamba natin.

Huwag kang tumulad sa kabayo, o sa mola na walang pang-unawa, na upang sumunod lang ay hahatakin pa ang renda. (Psalm 32:9)

I-picture ang mga anak ng Diyos bilang isang bukirin ng lahat ng klase ng hayop. Inaalagaan ng Diyos ang Kanyang mga alaga, ipinapakita Niya kung saan sila dapat pumunta, at nagbigay Siya ng barn para sa kanilang proteksyon.

Pero may isang hayop sa bukid na binibigyan ang Diyos ng di-magandang karanasan, ang mule. Siya’y hangal at matigas ang ulo at hindi mo masabi kung alin ang nauuna — ang katigasan ng ulo o ang kahangalan.

Ngayon, ganito ang paraan ng Diyos para papasukin ang Kanyang mga hayop sa barn, para kumain at sumilong: turuan sila na lahat sila’y may sariling mga pangalan at pagkatapos ay tawagin sila sa kanilang pangalan. “Aking ipapaalam at ituturo sa iyo ang daan na dapat mong lakaran.” (Mga Awit 32:8).

Pero hindi tumutugon ang mule sa ganitong pag-uutos. Wala siyang pang-unawa. Kaya sumasakay ang Diyos sa Kanyang pick-up truck at lumalabas sa bukid, nilalagyan ng bit and bridle ang bibig ng mule, isinasampa siya sa truck, at ibinabalik sa barn habang ito’y naninigas at sumisinghal.

Hindi sa ganyang paraan gusto ng Diyos na lumapit ang Kanyang mga alaga para sa pagpapala at proteksyon.

Isang araw, magiging huli na para sa mule na ito. Bubugbugin siya ng yelo at tatamaan ng kidlat, at kapag nagtatakbo na siya papuntang barn, nakasarado na ang pinto nito.

Kaya huwag maging katulad ng mule. “Huwag kang tumulad sa kabayo, o sa mola na walang pang-unawa, na upang sumunod lang ay hahatakin pa ang renda.”

Sa halip, hayaang ang lahat ng banal ay manalangin sa Diyos sa panahong matatagpuan Siya (Mga Awit 32:6).

Ang paraan para hindi maging mule ay magpakumbaba, manalangin sa Diyos, ipagtapat ang ating mga kasalanan, at tanggapin, tulad ng mga abang sisiw sa bukid, ang patnubay ng Diyos sa kamalig ng Kanyang proteksyon at pagkain.