Solid Joys Devotionals (Tagalog)

Sa wakas, mga kapatid, magalak kayo sa Panginoon. (Filipos 3:1)

Walang nagturo sa akin na nago-glorify ang Diyos sa pamamagitan ng ating kagalakan sa Kanya — na ang kagalakan sa Diyos ang mismong bagay na ginagawang karangalan ang ating papuri sa Diyos, at hindi ang pagiging hipokrito.

Ngunit sinabi ito ni Jonathan Edwards na napakalinaw at makapangyarihan:

Niluluwalhati rin ng Diyos ang Kanyang sarili sa mga nilalang [sa] dalawang paraan: (1) sa pamamagitan ng pagpapakita sa . . . kanilang pang-unawa; (2) sa pakikipag-ugnayan sa kanilang mga puso, at sa kanilang kagalakan at kaluguran, at pag-enjoy ng pagpapakilalang ginagawa Niya sa Kanyang sarili . . . Nago-glorify ang Diyos hindi lang sa pagkakita sa Kanyang kaluwalhatian, kundi sa pagkagalak dito . . . .

Kapag ang mga nakakakita nito’y nagagalak dito: Mas naluluwalhati ang Diyos kaysa kung nakikita lang nila ito . . . Siyang nagpapatotoo sa kanyang ideya tungkol sa kaluwalhatian ng Diyos [ay hindi] niluluwalhati ang Diyos tulad ng nagpapatotoo rin sa kanyang pagsang-ayon at kagalakan dito.

Napakagandang pagtuklas nito para sa akin. Dapat akong patuloy na magalak sa Diyos kung gusto ko Siyang i-glorify bilang napakahalagang Katotohanan sa sansinukob. Hindi lang option ang kagalakan sa pagsamba. Ito’y mahalagang bahagi ng pagsamba. Tunay ngang ang pinakadiwa ng pagsamba — kagalakan sa kaluwalhatian ng Diyos.

May tawag tayo sa mga nagsasabi ng kanilang papuri sa Diyos na hindi namang nagagalak sa kanilang pinupuri. Hipokrito, o mapagpaimbabaw, ang tawag natin sa kanila. Sabi ni Jesus, “Kayong mapagpaimbabaw! Tama ang paghahayag ni Isaias sa inyo na sinabi: Lumalapit sa akin ang mga taong ito sa pamamagitan ng kanilang mga bibig at igina­galang nila ako sa pamamagitan ng kanilang mga labi. Ngunit ang kanilang mga puso ay malayo sa akin” (Mateo 15:7–8). Ang katotohanang ito — na ang kahulugan ng tunay na pagpupuri ay lubos na kagalakan at ang pinakamataas na rason bakit nilika ang tao ay ang uminom nang malalim sa kagalakang ito para sa kaluwalhatian ng Diyos — siguro’y ito ang pinaka-liberating na natuklasan ko.

“Mahahabag ako sa nais kong kahabagan at maaawa ako sa nais kong kaawaan.” (Exodo 33:19)

Kailangan ni Moses ng pag-asang talagang magkakaroon ng awa ang Diyos sa mga matitigas ang ulo na kakatapos lang sumamba sa mga diyos-diyosan at nilait ang Diyos na nagdala sa kanila palabas ng Ehipto.

Para maibigay kay Moses ang pag-asa at kompiyansang kailangan niya, sinabi ng Diyos, “Mahahabag Ako sa nais Kong kahabagan.” Sa madaling salita, “Hindi nakadepende ang Aking pagpili sa antas ng kasamaan o kabutihan ng tao kundi sa Aking malaya at soberanong kalooban. Sa gayon, walang makakapagsabi na masyado siyang masama para pakitaan ng biyaya.” Ipapahiwatig nito na hindi malaya ang Diyos, at ang pagpili ay hindi unconditional.

Ang doktrina ng unconditional election, o walang kondisyong pagpili, ay ang dakilang doktrina ng pag-asa para sa mga pinakamasamang makasalanan. Ibig sabihin nito’y pagdating sa pagpili ng tao para sa biyaya, walang kinalaman ang iyong pinagmulan sa pasya ng Diyos. Magandang balita iyan.

Kung hindi ka pa naipapanganak muli at dinala sa saving faith kay Jesu-Cristo, huwag malunod sa kawalang-pag-asa na ang labis na kabulukan o katigasan ng iyong buhay noon ay napakalaking balakid sa gawain ng Diyos sa iyong buhay. Gustong-gusto ng Diyos na palakihin ang kalayaan ng Kanyang biyaya sa pamamagitan ng pagliligtas sa pinakamasama sa mga makasalanan.

Talikuran ang iyong kasalanan; tumawag sa Panginoon. Kahit sa daily devotion na ito na iyong binabasa o pinakikinggan, Siya’y mapagbiyaya sa ’yo, at binibigyan ka ng matinding panghihikayat na lumapit sa Kanya para sa awa.

“‘Halikayo at tayo’y magpaliwanagan,’ sabi ni Yahweh. Gaano man kapula ang inyong mga kasalanan, kayo’y aking papuputiin, tulad ng yelo o bulak” (Isaiah 1:18).

Kay Yahweh ay isang bagay lang ang aking hiniling, iisa lamang talaga ang aking hangarin: ang tumira sa Templo niya habang buhay, upang kagandahan ni Yahweh'y aking mapagmasdan, at doo'y humingi sa kanya ng patnubay. (Mga Awit 27:4)

Hindi puwedeng walang tugon ang Diyos sa nagsisising pananabik ng kaluluwa. Dumarating Siya at binubuhat ang pasanin ng kasalanan at pinupuspos ng kagalakan at pasasalamat ang ating puso. “Pinawi mo itong aking kalungkutan, pinalitan mo ng sayaw ng kagalakan! Pagluluksa ko ay iyong inalis, kaligayahan ang iyong ipinalit. Aawit sa iyo ng papuri at hindi ako tatahimik, O Yahweh, aking Diyos, pasasalamat ko’y walang patid” (Mga Awit 30:11–12).

Pero hindi lang mula sa pagsulyap pabalik sa pasasalamat nagmumula ang ating kagalakan. Gumigising din ito mula sa pasulong na sulyap sa pag-asa: “Bakit ako nanlulumo, bakit ako nagdaramdam? Sa Diyos ako may tiwala, siyang aking aasahan; Diyos na Tagapagligtas, muli ko siyang aawitan” (Mga Awit 42:5–6).

“Sabik akong naghihintay, O Yahweh, sa iyong tugon, pagkat ako’y may tiwala sa pangako mong pagtulong” (Mga Awit 130:5).

Sa huli, hindi inaasam ng puso ang anuman sa mabubuting kaloob ng Diyos, kundi ang Diyos mismo. Ang makita Siya at makilala Siya at makapiling ang Kanyang presensya ang huling piging ng kaluluwa. Higit pa rito’y wala nang hahanapin pa. Hindi ito kayang ilagay sa mga salita. Tinatawag natin itong kasiyahan, kagalakan, kaluguran. Ngunit ang mga ito’y mahinang tumuturo sa di-masambit na karanasan:

“Kay Yahweh ay isang bagay lang ang aking hiniling, iisa lamang talaga ang aking hangarin: ang tumira sa Templo niya habang buhay, upang kagandahan ni Yahweh’y aking mapagmasdan, at doo’y humingi sa kanya ng patnubay” (Mga Awit 27:4).

“Sa piling mo’'y madarama ang lubos na kagalakan; ang tulong mo’'y nagdudulot ng ligayang walang hanggan” (Mga Awit 16:11).

“Kay Yahweh mo hanapin ang kaligayahan” (Mga Awit 37:4).

Paano kayo nakakahigit sa iba? Hindi ba't lahat ng nasa inyo'y ibinigay lamang sa inyo ng Diyos? Kung gayon, bakit ninyo ipinagyayabang iyon na parang hindi kaloob sa inyo? (1 Corinto 4:7)

Isipin mo ang kaligtasan bilang bahay na iyong tinitirahan.

Binibigyan ka nito ng proteksyon. Ito’y stocked ng pagkain at inumin na tatagal habang-panahon. Hindi ito kailanman mabubulok o masisira. Ang bintana nito’y nagbubukas sa mga tanawin ng kaluwalhatiang kasiya-siya sa lahat.

Malaki ang ibinayad ng Diyos at ng Kanyang Anak sa pagtayo nito, at ibinigay Niya ito sa ’yo nang libre at tiyak.

Ang kasunduan sa “pagbili” ay tinatawag na “new covenant.” Mababasa sa mga tuntunin nito: “Ang bahay na ito’y magiging sa ’yo at mananatili sa ’yo kung tatanggapin mo ito bilang regalo at kaluluguran ang Ama at Anak habang naninirahan Sila sa bahay kasama mo. Hindi mo lalapastanganin ang bahay ng Diyos sa pamamagitan ng ibang mga diyos o pagtuon ng iyong puso sa ibang kayamanan, bagkus ay matatagpuan mo ang iyong kasiyahan sa fellowship ng Diyos sa bahay na ito."

Hindi ba kamangmangan na umoo sa kasunduang ito, at pagkatapos ay kumuha ng abugado para gumawa ng iskedyul ng amortization na may buwanang bayad, sa pag-asang kahit paano’y mababalanse mo ang iyong accounts at mababayaran ang bahay?

Ituturing mo ang bahay hindi na bilang isang regalo kundi isang bagay na iyong binili. Hindi na magiging malayang benefactor ang Diyos. At magiging alipin ka sa panibagong tuntunin na hindi naman Niya pinangarap na ibigay sa ’yo.

Kung ang biyaya ay magiging libre — na siya mismong kahulugan ng biyaya — hindi natin ito puwedeng tingnan bilang isang bagay na kailangan babayaran.

“Kayo ay bansang itinalaga kay Yahweh. Hinirang niya kayo sa lahat ng bansa upang maging kanyang sariling bayan.”  (Deuteronomio 7:6)

Ano’ng magiging tunog ng mga doktrina ng biyaya — ang lumang terminong Puritan para sa Calvinistic na turo ng soberanong biyaya ng Diyos sa ating kaligtasan (TULIP) — ano ang magiging tunog ng mga doktrina ng biyayang ’yon kung ang bawat sanga ng punong ’yon ay dinadaluyan ng dagta ng Augustinian na kagalakan (ibig sabihin, “Cristianong Hedonismo”)?

Sa limang iyon, ang unconditional election ang naghahatid ng pinakamatindi at pinakamatamis na paghatol sa aking kaluluwa. Dahil ito’y unconditional, winawasak nito ang lahat ng pagtataas sa sarili (’yan ang malupit na parte); at dahil ito’y biyaya, ibig sabihin ay iniingatang pag-aari Niya ako (’yan ang matamis na parte).

Isa ito sa mga kagandahan ng mga biblikal na doktrina ng biyaya sa Biblia: inihahanda tayo ng kanilang pinakamatinding pagkawasak para sa kanilang pinakamatinding kagalakan.

Anong pagmamataas ang kahihinatnan natin sa mga salitang, “Kayo ay bansang itinalaga kay Yahweh. Hinirang niya kayo sa lahat ng bansa upang maging kanyang sariling bayan” (Deuteronomio 7:6), kung ang election na ito ay nakadepende sa atin sa anumang paraan. Pero para protektahan tayo mula sa pagmamalaki, itinuturo sa atin ng Panginoon na tayo’y pinili nang walang kundisyon (Deuteronomio 7:7–9). “He made a wretch His treasure (Ginawa Niyang kayamanan ang isang walang palad),” malugod nga nating inaawit.

Tanging ang nakakawasak na kawalan ng bayad at kondisyon ng electing grace (o biyaya ng pagpili) — na sinundan ng lahat ng iba pang gawain ng saving grace (o biyayang nagliligtas) — ang nagpapahintulot sa ating kumuha at tumikim ng gayong mga regalo para sa ating sarili nang walang pagdadakila sa sarili natin.

Devotional excerpted from “Why We Love the Doctrines of Grace”

This article was translated by Joshene Bersales and was originally written by John Piper of Desiring God. To read the original version, click https://www.desiringgod.org/articles/devastated-and-delighted

Binigyan ng puting kasuotan ang bawat isa sa kanila, at sinabi sa kanilang magpahinga nang kaunti pang panahon, hanggang sa mabuo ang bilang ng kanilang mga kapatid at kapwa mga lingkod, na papatayin ding tulad nila. (Revelation 6:11)

Sa loob ng halos tatlong daang taon, lumago ang Kristiyanismo sa lupang basa ng dugo ng mga inuusig.

Hanggang kay Emperor Trajan (around AD 98), pinapayagan pero hindi legal ang persecution. Mula kay Trajan hanggang kay Decius (around AD 250), naging legal ang persecution. Mula kay Decius, na kinamumuhian ang mga Kristiyano at kinatatakutan ang kanilang epekto sa kanyang mga reporma, hanggang sa unang edict of toleration (o utos ng pagpaparaya) noong 311, hindi lang legal ang persecution kundi laganap din.

Inilarawan ng isang manunulat ang sitwasyon sa ikatlong period na ito:

Kumalat ang takot sa lahat ng dako ng mga kongregasyon; at napakalaki ng bilang ng mga lapsi [o mga taong tumalikod sa kanilang pananampalataya nang pinagbantaan]. Gayunman, walang kakulangan ng mga nanatiling matatag, at nagpakamartir kesa bumigay; at, sa pagkalat at pagtindi ng persecution, lalong naging masigasig ang mga Kristiyano at lumakas nang lumakas ang kanilang kapangyarihan ng paglaban.

Kaya, sa loob ng tatlong daang taon, ang pagiging Kristiyano ay paglalagay sa panganib ng iyong buhay at mga pag-aari at pamilya. Ito’y pagsubok sa kung ano ang mas mahal mo. At ang sukdulan ng pagsubok na iyon ay ang pagiging martir.

At sa itaas na pagiging martir na iyon ay isang soberanong Diyos na nagsabing may itinalagang bilang ng mga martir. May espesyal na papel silang gagampanan sa pagtatanim at pagbibigay ng kapangyarihan ng simbahan. May espesyal na papel silang gagampanan sa pagsasara ng bibig ni Satanas, na palaging sinasabing ang mga anak ng Diyos ay naglilingkod lang sa Kanya dahil mas bumubuti ang buhay nila. Iyan ang punto ng Job 1:9–11.

Hindi aksidente ang pagiging martir.

Hindi nagulat ang Diyos dito. Hindi ito di-inaasahan. At hindi ito isang strategic na pagkatalo para sa layunin ni Cristo.

Maaaring mukha itong pagkatalo. Pero bahagi ito ng plano ng langit na walang human strategist ang puwedeng makaisip o makapagdisenyo. At ang planong ito ay magtatagumpay para sa lahat ng nagtitiis hanggang wakas sa pamamagitan ng pananampalataya sa all-sufficient grace ng Diyos.

Bakit ka nanlulumo, O kaluluwa ko? At bakit ka nababagabag sa loob ko? Umasa ka sa Diyos; sapagkat siya'y muling pupurihin ko, ang tulong sa aking harapan, at Diyos ko. (Psalm 42:11, ABTAG2001)

Dapat natin matutunang labanan ang kawalan ng pag-asa — ang pagkakaroon ng malungkot na espiritu. Ang labanan ay labanan ng pananampalataya sa future grace. Nilalabanan ito by preaching truth sa ating sarili, tungkol sa Diyos at sa Kanyang ipinangakong kinabukasan.

Ito ang ginagawa ng psalmist sa Awit 42. Pinapangaralan ng psalmist ang kanyang problemadong kaluluwa. Pinapagalitan at nakikipagtalo siya sa kanyang sarili. At ang kanyang pangunahing argumento ay future grace: “Ang pag-asa ay nasa Diyos! Magtiwala sa gagawin sa ’yo ng Diyos sa hinaharap. Darating ang araw ng pagpupuri. Ang presensya ng Panginoon ang tanging magiging tulong na kailangan mo. At nangako Siyang makakasama natin Siya magpakailanman."

Naniniwala si Martyn Lloyd-Jones na ang isyung ito ng pangangaral ng katotohanan sa ating sarili tungkol sa future grace ng Diyos ay mahalaga upang madaig ang spiritual na kalungkutan. Isinulat niya sa kanyang helpful na aklat, Spiritual Depression:

Na-realize mo ba na karamihan sa iyong kalungkutan sa buhay ay dahil nakikinig ka sa iyong sarili imbis na kausapin mo ang sarili mo? Tingnan ang mga iniisip mo paggising sa umaga. Hindi mo alam saan sila nanggaling, pero sinisimulan nilang kausapin ka, at binabalik nila ang mga problema ng kahapon, etc. May isang taong nagsasalita. . . . Kinakausap ka ng sarili mo. Ngayon, ito ang lunas ng taong ito [sa Awit 42]: Imbis na hayaang kausapin siya ng kanyang sarili, sinisimulan niyang kausapin ang kanyang sarili. “Bakit ka nanlulumo, O kaluluwa ko?” tanong niya. Pinalulungkot siya ng kanyang kaluluwa, dinudurog siya nito. Kaya tumatayo siya at sinasabing, “Makinig ka sandali, aking sarili. Kakausapin kita.” (20–21)

Ang laban sa kawalan ng pag-asa ay isang labanan para maniwala sa mga pangako ng Diyos. At ang paniniwalang iyan sa future grace ng Diyos ay dumarating sa pakikinig sa Salita. Kaya nga ang pangangaral natin ng Salita ng Diyos sa sarili natin ay nasa puso ng labanan.

Subalit sa pamamagitan ng biyaya ng Diyos, ako ay ako, at ang kanyang biyaya na ibinigay sa akin ay hindi nawawalan ng kabuluhan. Sa halip, ako'y naglingkod nang higit kaysa kanilang lahat, bagaman hindi ako, kundi ang biyaya ng Diyos na nasa akin. (1 Corinto 15:10, ABTAG2001)  Na-realize ni Paul na baka hindi maintindihan ang unang bahagi ng talatang ito: “Ako’y naglingkod nang higit kaysa kanilang lahat.” Kaya sinabi pa niya, “Bagaman hindi ako, kundi ang biyaya ng Diyos na nasa akin.”   Hindi kinukunekta ni Paul ang kanyang pagsunod sa kanyang pasasalamat para sa past grace. Ikinakabit niya ito sa grace ng bawat sandali na laging dumadating. Tumataya siya sa pagdating ng pangakong future grace ng Diyos sa bawat sandali ng pangangailangan. Sa bawat intensyon at pagsisikap ni Paul na sumunod kay Cristo, kumikilos ang biyaya para makabuo ng intensyon at effort na iyon. Hindi naglilingkod si Paul dahil lang sa pasasalamat para sa past grace, kundi sa bawat sandaling pag-asa sa pagdating ng ipinangakong biyaya. Gustong bigyang-diin ni Paul na ang laging pagdating ng biyaya ng Diyos ang tiyak na dahilan ng kanyang paglilingkod.  Talaga bang sinasabi ’yan? Hindi ba’t sinasabi lang na ang biyaya ng Diyos ay kumikilos kay Paul? Hindi, higit pa rito ang sinasabi nito. Kailangan nating maintindihan ang mga salitang, “Bagaman hindi ako.” Gusto ni Pablo na itaas ang biyaya ng bawat sandali ng Diyos sa paraang malinaw na hindi siya ang nagpapasyang gumawa ng gawaing ito.  Gayunman, isa siyang tagapaglingkod ng gawaing ito: “Ako’y naglingkod nang higit kaysa kanilang lahat.” Naglilingkod siya. Pero sinabi niya na ito’y biyaya ng Diyos “na ibinigay sa akin.”  Kung hahayaan natin tumindig ang lahat ng bahagi ng talatang ito, ito ang bunga: grace ang tiyak na manggagawa sa gawain ni Paul. Yamang si Paul ay isa ring tagapagtupad ng kanyang gawain, ang paraan na nagiging tiyak na tagapaglingkod ang biyaya ay sa pamamagitan ng enabling power ng paglilingkod ni Paul.   Sa tingin ko, ito ang ibig sabihin nito: Sa pagharap ni Paul sa pasanin ng ministeryo bawat araw, yumuyuko siya at ipinagtatapat na, maliban kung bibigyan siya ng future grace para sa gawain sa araw na iyon, hindi niya ito magagawa.   Siguro’y naalala niya ang mga salita ni Jesus, “Sapagkat wala kayong magagawa kung kayo'y hiwalay sa akin” (Juan 15:5). Kaya ipinagdasal niya ang future grace para sa maghapon, at nagtiwala siya sa pangako na darating ito nang may kapangyarihan. “At buhat sa hindi mauubos na kayamanan ng Diyos, ibibigay niya ang lahat ng inyong kailangan sa pamamagitan ni Cristo Jesus” (Mga Taga Filipos 4:19).  Pagkatapos nito… naglingkod siya nang buong lakas.

Sa halip, maging mabait kayo at maawain; magpatawad kayo sa isa't isa tulad ng pagpapatawad sa inyo ng Diyos dahil kay Cristo. (Efeso 4:32)

Ang pananampalatayang nagliligtas, o saving faith, ay hindi lang paniniwala na pinatawad ka. Tumitingin ang saving faith sa nakakakilabot na mukha ng kasalanan, at pagkatapos ay tumitingin sa kabanalan ng Diyos, at nauunawaan nito spiritually na ang pagpapatawad ng Diyos ay walang sukat na kaluwalhatian at kagandahan. Hindi lang natin ito tinatanggap; hinahangaan natin ito. Satisfied tayo sa bago nating pakikipagkaibigan sa dakila’t mapagpatawad na Diyos.

Hindi ibig sabihin ng faith sa kapatawaran ng Diyos ay kumbinsido na akong hindi ako mapaparusahan. Ibig sabihin nito’y paglasap sa katotohanang ang mapagpatawad na Diyos ang pinakamahalagang katotohanan sa sansinukob. Minamahal ng saving grace ang kapatawaran ng Diyos, at mula roon nagmumula ang pagmamahal sa Diyos na nagpapatawad — at lahat ng kung sino Siya para sa atin kay Jesus. Malaki ang epekto ng karanasang ito sa pagiging mapagpatawad nating tao.

Nakaraan na ang dakilang akto ng pagbili ng kapatawaran natin — ang Krus ni Cristo. Sa pagbabalik-tanaw nito, nalalaman natin ang biyayang ating pinaninindigan (Roma 5:2). Nalalaman natin na tayo ngayon, at sa tuwina, ay mamahalin at tatanggapin. Nalalaman natin na ang buhay na Diyos ay isang mapagpatawad na Diyos.

Pero magpapatuloy ang dakilang pagkilos ng pagdanas ng kapatawaran magpakailanman sa hinaharap. Tumatagal magpakailanman ang ating maligayang pakikipag-isa sa dakilang Diyos na mapagpatawad. Kung ganun, ang kalayaan para sa kapatawaran, na dumadaloy mula sa all-satisfying fellowship sa mapagpatawad na Diyos, ay tumatagal hangga’t naririto tayo.

Natutunan kong posibleng magpatuloy ang pagkimkim ng sama ng loob kung ang ibig sabihin lang ng pananampalataya mo’y nilingon mo ang Krus at iniisip mo lang na hindi ka na paparusahan. Kaya napilitan akong tingnan ito nang mas malalim pa sa tunay na pananampalataya — hindi lang relief na hindi na ako mapaparusahan, kundi isang mas malalim na kasiyahan sa lahat ng meron sa akin ang Diyos kay Jesus. Ang pananampalatayang ito ay hindi lang lumilingon para matuklasan na tayo’y hindi na mapaparusahan, kundi para makita at matikman ang uri ng Diyos na nag-aalok sa atin ng isang kinabukasan ng walang-hanggang reconciled tomorrows sa pakikipagkaibigan sa Kanya. Napakahalaga ang satisfied fellowship sa ganitong mapagpatawad na Diyos para sa pagiging mapagpatawad nating tao.

Natutunan ko nang masiyahan, maging anuman ang aking kalagayan. Alam ko kung paano maghikahos; alam ko rin kung paano managana; natutunan ko na ang sikreto kung paano masiyahan sa anumang kalagayan sa buhay, ang mabusog o ang magutom, ang managana o ang maghirap. Ang lahat ng ito'y magagawa ko dahil sa lakas na kaloob sa akin ni Cristo. (Filipos 4:11-13)

Ang future grace na nilalaan ng Diyos sa pang-araw-araw ang siyang umaagapay kay Paul para maging busog o maging gutom, magkaroon ng mabuti o nagdurusang kalagayan, o magkaroon ng kasaganaan o kakulangan.

“Lahat” talaga ang ibig sabihin ng “Lahat ng ito’y magagawa ko,” hindi lang ang madadaling bagay. Ang ibig sabihin ng “Lahat ng bagay” ay “Kay Cristo, puwede akong magutom at magdusa at magkulang.” Inilalagay nito ang napakagandang pangako ng Filipos 4:19 sa tamang perspective: “Ibibigay niya ang lahat ng inyong kailangan sa pamamagitan ni Cristo Jesus.”

Ano ang ibig sabihin ng “lahat ng inyong kailangan” sa pananaw ng Filipos 4:11–12? Ibig sabihin, “lahat ng kailangan ninyo para sa God-glorifying na kasapatan.” Puwedeng may kasamang gutom at pangangailangan ito. Ang pagmamahal ni Paul sa mga taga-Filipos ay dumaloy mula sa kanyang contentment sa Diyos, at dumaloy ang kanyang kasiyahan mula sa pananampalataya sa future grace ng tiyak na provision ng Diyos, na kanyang tanging kailangan sa panahon ng kasaganaan at kakulangan.

Malinaw na ang pag-iimbot ay eksaktong kabaligtaran ng pananampalataya. Ito ang pagkawala ng kasiyahan kay Cristo kaya sinisimulan nating maghanap ng iba pang bagay para i-satisfy ang mga inaasam ng ating puso na tanging ang presensya ng Diyos mismo ang makaka-satisfy. At walang pagkakamali na ang digmaan laban sa pag-iimbot ay digmaan laban sa unbelief sa pangako ng Diyos na maging tanging kailangan natin sa bawat sitwasyon.

Napakalinaw nito sa Hebreo 13:5. Tingnan kung paano nakikipagtalo ang may-akda para sa ating kalayaan mula sa pag-ibig sa pera — kalayaan mula sa pag-iimbot — ang kalayaan ng contentment sa Diyos: “Iwasan ninyo ang pag-ibig sa salapi. Masiyahan na kayo kung ano'ng mayroon kayo, sapagkat sinabi ng Diyos, ‘Hinding-hindi kita iiwan, ni pababayaan man.’” Winawasak ng faith sa pangakong ito — “Hindi kita iiwan” — ang kapangyarihan ng lahat ng pagnanais na nakaka-dishonor sa Diyos — lahat ng pag-iimbot.

Tuwing nararamdaman natin ang pag-usbong ng kahit ang pinakamaliit na pag-iimbot sa ating puso, dapat natin labanan ito nang buong kakayahan natin gamit ang mga sandata ng pananampalatayang ito.

Devotional excerpted from Future Grace, page 224

This article was translated by Joshene Bersales and was originally written by John Piper of Desiring God. To read the original version, click https://www.desiringgod.org/articles/i-can-be-content-in-every-circumstance

Joshene Bersales considers Joshua her Bible hero, and strives to have faith that can make the sun stand still. She graduated with an AB Literature (English) degree from Ateneo de Manila University. She is a writer, editor, and translator. Joshene loves theater, traveling, and collecting children’s books. You can find her on IG: @joshenebersales

John Piper (@JohnPiper) is founder and teacher of desiringGod.org and chancellor of Bethlehem College & Seminary. For 33 years, he served as pastor of Bethlehem Baptist Church, Minneapolis, Minnesota. He is author of more than 50 books, including Desiring God: Meditations of a Christian Hedonist and most recently Providence.