Startup Hayastan

Տերեգիյանց Քրիստինան ինչ-որ ծրագրի ժամանակ գտնում է իր բիզնես գաղափարակից ընկեր՝ Ավետիսյան Արևիկին և Եղիազարյան Սոնային։ Կիսվում մտքերով ու որոշում քիչ ներդրմամբ նոր բիզնես հիմնել, ավելի կոնկրետ՝ եղածը վերափոխել ու նորովի ներկայանալ։

-«Եթե ստեղծում ենք հայկական արտադրության խոհանոցային պարագաներ, ուրեմն որակը պետք է բարձր լինի», այս գաղափարով ոգևորված կանայք քաջ գիտակցում էին, որ եթե որակի մեջ թերանան, հայ արտադրողների անունը «կսևացնեն»։ Արևիկը հպարտությամբ փաստում է, որ կարծրատիպը, թե հայկական արտադրանքը անորակ է և թանկ, միանգամից փոխվում է, երբ մարդիկ ծանոթանում են ապրանքներին, շոշափում, զգում որակը։

Գայանե Երիցյանն ու Զարուհի Սարգսյանը մի օր սրճելու ժամանակ հասկանում են՝ ոնց որ թե բիզնես գաղափար է ծնվում։

3 ամիս առաջ ծնվում է «ԲուՏուփիկը»։ 

Գայանեն և Զարուհին բաժանորդագրության միջոցով խաղալիքներ պատվիրելու մշակույթը Հայաստան բերեցին։ Նախաձեռնությունն անսպասելի մեծ արձագանք ստացավ։ Հեղինակները չէին սպասում, որ այդքան կսիրվի։ 

Հայաստանում միայն Լիլիթ Գասպարյանի մտքով է անցել շատերի կողմից սիրված ճապոնական հայտնի CAN CAKE պատրաստել Հայաստանում։

Անցյալ տարվա հունիս ամսին ճապոնական խանութներում ու սրճարաններում հայտնվեցին տորթեր, որոնք ժողովրդական լեզվով ասած՝ բանկայի մեջ էին։ Դրանք գազավորված ըմպելիքների մետղյա տարաների պես են, նույն ձևով էլ բացվում են, պարզապես թափանցիկ են, և պլաստմասե։ Դրանք սոցիալական հարթակներում միանգամից հայտնի դարձան՝ էսթետիկ էին, հետաքրիր, մարդիկ գնում էին հաճախ միայն լուսանկարելու և սոցհարթակներում հրապարակելու համար։ Այդպես Լիլիթը որոշում է, որ Հայաստանում ել մարդիկ կհավանենք այդ գաղափարն ու բիզնես հիմնում։

Մասնագիտությամբ հատուկ մանկավարժ Սոֆիյա Մովսիսյանը 7 տարի աշխատել է տեսողության խնդիրներ ունեցող երեխաների դպրոցում, հետո երկրորդ երեխայի ծնունդից հետո հասկացել է, որ վաղեմի հմտությունները, որոնք կապված էին ձեռագործության հետ, պետք է արթնացնել ու սկսել նորովի ներկայանալ։ Այդպես հիմնում է սեփական բիզնեսը։ 

Իսկ դուք գիտեի՞ք, որ ամենատարծված կանաչեղեններից մեկին՝ ռեհանին, անվանում են նաև ասպրամ։

Այս էպիզոդի հյուրը՝ Ասպրամ Փարսադանյանը, որոշում է բիզնեսին «Ռեհան» կոչել հենց վերոնշյալ առիթով։ Ասպրամը մասագիտությամբ լրագրող է։ Հեշտ չի եղել մասնագիտությունն ընտրելու որոշում կայացնելը, բայց հաղթում է նա, ով համարձակություն է ունենում ջարդել բոլոր կարծրատիպերն ու առաջ գնալ։

Պատերազմից հետո Ասպրամը որոշում է, որ բիզնես հիմնելը ամենալավ բանն է, որ կարող է անել այդ պահին թե՛ իր, թե՛ համագյուղացի (Տավուշի մարզ, Բերդավան) կանանց համար։

Այս էպիզոդում պատմելու ենք Լիլիթ Շահնազարյանի բիզնես հաջողության մասին։ Լիլիթի մասնագիտությունները շատ են, քիմիայի հետ առհասարակ կապ չունեցող մարդն այսօր այնքան գիտելիք ունի տվյալ ոլորտից, որ կարողանում է խնամքի միջոցներ արտադրել։ Ոլորտում հաջողություն ունենալուց հետո նորություն էր պետք։ Մի օր Լիլիթը հասկանում է, որ Հայաստանում, որքան էլ տարօրինակ է, որևէ մեկի մտքով չի անցել արտադրել այսպես ասած թղթե լցոններ (դրանց նաև անվանում են թղթե ֆիլլերներ)։ 

Եթե ոչ վաղ անցյալում լսեինք, որ Հայաստանում այնպիսի կաշվե պայուսակներ են արտադրում, որոնք իրենց տեսքով ու որակով կարող են մրցել այլ երկրների արտադրանքի հետ, մի քիչ գուցե անհավատալի թվար, բայց 2017 թվականին Աննա Միրզոյանը համարձակություն է հավաքում ու որոշում, որ պետք է կաշվե պայուսակներ արտադրի։

Արդեն 5 տարեկան բիզնեսն այսօր կարողանում է արդարացնել իրեն, հայկական արտադրանքի անունը բարձր պահել և շահույթ բերել։

Լիլիթ Մոսոյանը կարծում է, որ ձեռագործ աշխատանքներով զբաղվող մարդիկ պետք է այնպիսի բաներ պատաստեն, որ իրենք էլ ցանկանան կրել։ Նրա մասնագիտական հմտությունները նրան շատ են օգնել ներկայիս բիզնեսում հաջողելու հարցոմ։ Չնայած, որ գրեթե իր սովորած մասնագիտությամբ չի աշատել։ Լիլիթն իր զարդերը նախապես է  էսքիզավորում, այդպես քչերն են աշխատում։

Անի Սահակյանն ու Քնարա Տեր-Հովհաննիսյանն իրար «գտել են» «Դասավանդիր Հայաստան» ծրագրի շնորհիվ։ Միասին են զբաղվում Զարդենիի բիզնեսով, երկուսով են մեզ հյուր եկել, բայց թիմում էլի մարդիկ կան։

«Զարդենին» յուրահատուկ գաղափար էր, որը կյանք ստացավ Հայաստանի գյուղերից մեկում ու հենց այնտեղ էլ այսօր զարգանում է։ Դա ուտելի ծաղիկների փոքրիկ բիզնես է, որը մեր մեջ ասած մեծանալու բազմաթիվ շանսեր ունի։

Հիմնադիրներից Քնարան Երևանից է բայց «Դասավանդիր Հայաստան» ծրագրի շրջանակներում տեղափոխվել է Լոռու մարզի կողես գյուղ, որտեղ էլ երեխաներին դասավանդում է ռուսաց լեզու։

Դարբնիկում ոգևորվածությունը մեծ է եղել։ Միտքը նորություն էր, մարդիկ էլ հետաքրքրված, ու ըստ Քնարայի եթե չլիներ տեղացիների օգնությունը, դժվար կլիներ հաջողելը։

Անի պատմում է, որ յուրաքանչյուր ծաղկած ծաղկի հետ նրանց ոգևորվածությունն էլ է ծաղկում, երեխաները ուրախությամբ են սովորում ու համագործակցում։ Դա փոքրիկ հաղթանակ է, որը հետագայում դառնալու է բոլորի մեծ հաղթանակը։

«Զարդենին» բիզնես գաղափար է, որը տարածվելու է Հայաստանով մեկ։ Անին էլ Քնարան էլ վստահ են։

Ինչպես սիրում են ասել լրագրողական համայնքում՝ նախկին լրագրող չի լինում։ Իրինա Այվազյանը մասնագիտությամբ լրագրող է, աշխատել է պետական ոլորտում, սիրել է աշխատանքը, բայց մի օր ստացվել է այնպես, որ որոշել է՝  դուրս եմ գալիս աշխատանքից, սկսում եմ ստեղծագործել ավելի ազատ, այդպես ստեղծվել է հայկական արտադրության ներքնազգեստի բիզնեսը:  Իրինան գիտեր, որ ներքնազգեստ կարելը հետաքրքիր, բայց միևնույն ժամանակ բարդ աշխատանք է։ Միանգամից փոխեց ոլորտը, դա այդքան էլ հեշտ չէր, ինչքան թվում էր կողքից։ Հաայստանում քչերն են կարողացել այս ոլորտում։

Արդեն վաղուց հայկական արտադրանքի մասին կարծիքները փոխվել են՝ դեպի դրականը, բայց մեկ է, կարծրացած կարծիքը, թե հայկականը չի կարող որակյալ լինել, դեռ կա։ Իրինան կարողացել է այնպիսի արտադրանք ստեղծել, որ հայկականի անունը բարձր լինի, իր ստեղծածին նայելով մարդիկ համոզվեն, որ այո՛, հայկականը կարող է և պետք է լինի որակյալ