ศูนย์เทปธรรมะท่านผู้หญิงมณีรัตน์ บุนนาค

อย่าว่าแต่มนุษย์เลย เทวดาและพรหมทั้งหลายนั้นก็มานับถือท้าวมหาพรหม  ถ้าว่าท้าวมหาพรหมมิได้มาอาราธนานอบนบน้อมนิมนต์  สมเด็จรพระทศพลก็ต้องยับยั้งรอท่าท้าวมหาพรหม  ยังไม่ขวนขวายที่จะตรัสพระสัทธรรมเทศนา  ยสฺมา  เหตุใด  ตสฺมา  เหตุดังนั้น 

เมื่อพระตถาคตเสวยพระกระยาหาร เทวดาโปรยปรายทิพยโอชะลงในบาตรทุกคราว หรือ หรือว่าโปรยปรายในบิณฑบาต ๒ คราว คือในสูตรมัททวะ และข้าวมธุปายาส เท่านั้นเล่า ?

โภชนะที่เราขับกล่อมคาถาได้มา เป็นของที่ไม่ควรบริโภค ดูก่อน พราหมณ์ ข้อว่า โภชนะที่ขับกล่อมคาถาได้มานี้ ก็ยังจัดว่าเป็นของควรบริโภคนี้ ไม่ใช่ธรรมเนียมของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย ผู้ทรงเห็นอยู่โดยชอบ พระพุทธเจ้าทั้งหลายทรงหลีกเลี่ยง โภชนะที่ขับกล่อมคาถาได้มา ดูก่อน พราหมณ์ การเลี้ยงชีพนี้ พึงมีเมื่อมีธรรม

ฆฏิการปัญหาที่ ๗

พระอานุภาพของพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้น ยิ่งใหญ่ หาอนุภาพของผู้อื่นเทียบเสมอมิได้ เมื่อเป็นเช่นนี้ ถ้าหากว่าพระองค์ทรงใช้พระอนุภาพซึ่งเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ก็ย่อมป้องกันฝนไม่ให้รั่วรดพระคันธกุฏีได้แล้ว เพราะเหตุใดจึงไม่ทรงกระทำอย่างนั้น ส่วนนายฆฏิการเป็นผู้ไม่มีฤทธิ์ ไม่มีอานุภาพอย่างนั้น ฝนก็ยังไม่อาจรั่วรดหลังคาเข้าไปข้างในได้ ถ้าคำหนึ่งถูกต้อง ควรเชื่อถือได้ คำนอกนี้ก็ย่อมไม่ถูกต้อง ไม่ควรเชื่อถือ

พระโพธิสัตว์ แม้แต่เป็นสัตว์เดรัจฉาน ก็ยังรู้จักจะเคารพบูชาผ้ากาสาวะได้ แม้กาสาวะนั้น จะคลุมตัวคนชั่วอยู่ก็ตาม จริงไซร้ เมื่อเป็นเช่นนี้ สมัยที่เกิดโชติปาลมานพซึ่งเป็นมนุษย์แท้ๆ สูงส่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน ก็ไม่น่าจะกลับมาดูหมิ่นผ้ากาสาวะอันแสดงถึงเพศที่พระกัสสปพุทธเจ้าทรงครองอยู่ โดยการด่าว่าบริภาษพระองค์ ได้เลยทีเดียว

อนุปปันนมัคคัสส อุปทานปัญหา ที่ ๑๐

ปุราณมรรคที่ได้แก่พระอัฏฐังคิกามรรคทั้ง ๘ ประการนี้คือ  สมฺมาทิฏฺฐิ ถือสัมมทิฐ ๑ สมฺมาสงฺกปฺโป  ดำริในการที่จะให้เป็นกุศล  ๑  สมฺมาวาจา  มีวาจาปราศจากวจีทุจริต  ๔

ลักษณะแห่งโทษมี๒ ประการ เป็นปัณณัตติวัชชะประการ ๑ โลกวัชชะประการ ๑ อันว่าอกุศลกรรมบถ ๑๐ ประการนี้

สันถวปัญหา

ภัยเกิดจากสันถวะ, ธุลีเกิดจากบ้าน ธรรมอันหาบ้านมิได้ หาสันถวะมิได้ นี้ ผู้เป็นมุนีเห็นแล้ว แล ดังนี้ จริงไซร้ ถ้าอย่างนั้นคำที่ว่า พึงให้สร้างวิหารที่น่ารื่นรมย์ ให้เป็นที่ภิกษุผู้เป็นพหูสูตทั้งหลาย ได้อยู่อาศัย ดังนี้ ก็ย่อมไม่ถูกต้อง ถ้าหากว่า พระตถาคตตรัสว่า พึงให้สร้างวิหารที่น่ารื่นรมย์ ให้เป็นที่ภิกษุผู้เป็นพหูสูตทั้งหลาย ได้อยู่อาศัย ดังนี้ จริงไซร้ ถ้าอย่างนั้น คำที่ตรัสไว้ว่า ภัยเกิดจากสันถวะ, ธุลีเกิดจากบ้าน ธรรมอันหาบ้านมิได้ หาสันถวะมิได้ นี้ ผู้เป็นมุนีเห็นแล้ว แล ดังนี้ ก็ย่อมไม่ถูกต้อง ปัญหาแม้ข้อนี้ ก็มี ๒ เงื่อน ตกถึงแก่ท่านแล้ว ขอท่านจงคลี่คลายปัญหานั้นเถิด

ธรรมะคำสอนของพระพุทธเจ้าเป็นอุตริมนุสธรรม เรียกว่าธรรมอันสูงยิ่งของมนุษย์ เป็นธรรมที่มนุษย์จะพึงได้พึงถึงด้วยการพากเพียรหรือด้วยการบำเพ็ญเพียรภาวนาขวนขวายในการปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ ซึ่งเป็นสุปฏิปันโน ลำพังแต่เราจะเรียนเอาจำได้มันก็ไม่ยาก และเราก็ต้องเรียนตามคัมภีร์ธรรมะที่พระพุทธเจ้าทรงสอน ดังนั้นเราเชื่อมั่นว่าพระพุทธเจ้าเป็นผู้ตรัสรู้ชอบด้วยพระองค์เอง คือรู้อริยสัจ ๔ ทุกข์ สมุทัย นิโรธ มรรค แล้วนำธรรมะนั้น ๆ มาสอนปวงชนให้มีความรู้ความเข้าใจในเรื่องบาปบุญคุณโทษ ประโยชน์และมิใช่ประโยชน์ ตลอดทั้งมรรค ผล นิพพาน ธรรมะที่เราเรียนเราจำกันมาก็ดี

ขีณาสวานัง อภายนปัญหา

ถ้าว่ามหาชนทั้งหลายเหล่าใดเหล่าหนึ่งในหมื่นโลกธาตุนี้ มีมือถือหอกอันคมกล้าทุกตัวคน  เอกํ  อรหนฺตํ  ปริวเรตฺวา พึงพากันไปแวดล้อมพระอรหันต์