Świadek ze słyszenia (true crime)

Na rozprawie głównej oskarżony, zapytany przez Przewodniczącego składu orzekającego, czy przyznaje się do winy, odpowiada: nie przyznaję się. Deklaruje jednak, że będzie składał wyjaśnienia i nie korzysta z prawa do milczenia. Zapowiada, że powie, jak było naprawdę, podkreślając swoją niewinność. Oświadcza następnie, że zmienia swoje stanowisko procesowe.
Oskarżony twierdzi, że przyznanie się do winy w postępowaniu przygotowawczym było wymuszone – poprzez presję, a nawet klasyczną „zabawę w dobrego i złego policjanta”, znaną z filmów, ale spotykaną także w praktyce przesłuchań. Przewodniczący odczytuje wcześniejsze wyjaśnienia i pyta, czy oskarżony je podtrzymuje. Ten zaprzecza: „Nie mogę się przyznać do czegoś, czego nie zrobiłem”.
Następnie Przewodniczący okazuje protokół przesłuchania z podpisaną formułą: „Treść zgodna z tym, co wyjaśniałem. Nie wnoszę zastrzeżeń do protokołu”. Oskarżony potwierdza, że to jego podpis, ale twierdzi, że złożył go pod presją. Dodaje też, że zawiadomił prokuraturę o możliwości popełnienia przestępstwa przez funkcjonariuszy policji, którzy – jak utrzymuje – wymusili na nim przyznanie się do winy. W efekcie z jednej sprawy powstają de facto dwa postępowania.
A co by było, gdyby tak... wszystkie przesłuchania podejrzanych nagrywać?

Odcinek poświęcony jest praktycznemu przebiegowi posiedzenia aresztowego w polskim procesie karnym, przedstawionemu na tle rzeczywistej sprawy o usiłowanie zabójstwa. Na przykładzie konkretnego zdarzenia pokazuję, jak w praktyce wygląda rozpoznanie wniosku prokuratora o zastosowanie tymczasowego aresztowania. Odcinek ma charakter analityczny i dydaktyczny, ukazując realia sali sądowej w sprawach aresztowych.

Uwaga: odcinek zawiera dużą dawkę true crime.

https://youtu.be/YmOTuRg6f8g

Moim gościem jest dr Michał Hudzik, od lat związany z Izbą Karną Sądu Najwyższego oraz Akademią Leona Koźmińskiego. Rozmawiamy o procesowych skutkach śmierci oskarżonego w procesie karnym – o decyzjach organów procesowych podejmowanych w zależności od etapu postępowania. Zastanawiamy się, czy sąd może wydać wyrok uniewinniający pomimo wiedzy, że oskarżony nie żyje, czy osoby najbliższe mogą po śmierci skazanego złożyć wniosek o wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania karnego oraz jaka jest rola obrońcy, jeżeli postępowanie zostaje wznowione na korzyść oskarżonego i toczy się już po jego śmierci. Na koniec odpowiadamy na pytanie, co zrobić w sytuacji, gdy postępowanie umorzono z powodu śmierci oskarżonego, a okazuje się, że ten jednak… nigdy nie umarł.Facebook:https://www.facebook.com/p/Świadek-ze-słyszenia-61554921624070/YouTube:https://youtu.be/yCWhQNXJyzUSpotify:https://open.spotify.com/episode/0oQC0cpiXXVYOkGaoeJQR7?si=XmR3VlqBTJGkJPgOpHJoZw

Gościem ostatniego odcinka serii o stalkingu jest dr n.med. Maciej Klimarczyk, psychiatra i seksuolog a także autor powieści kryminalnych.
Rozmawiamy o tym, czy stalking zawsze musi mieć podłoże psychopatologiczne oraz gdzie przebiega granica między nieudolnym zabieganiem o relację, reakcją na rozstanie a przestępstwem. Omawiamy najczęściej występujące zaburzenia psychiczne i zaburzenia osobowości u sprawców.
Odcinek zamyka analiza psychologicznych konsekwencji stalkingu dla ofiar, w tym długofalowego wpływu na funkcjonowanie osobiste, społeczne i zawodowe.

Moim gościem jest Bartosz Tiutiunik, adwokat, WiceprezesNaczelna Rada Adwokacka. To przedostatni odcinek cyklu poświęconego problematyce stalkingu – rozmowa o perspektywie pełnomocnika i obrońcy wsprawach o stalking.

W rozmowie poruszamy między innymi następujące zagadnienia:

• czy obecne znamiona stalkingu tworzą dostatecznyi spójny system ochrony pokrzywdzonego,
• dlaczego ofiary nękania często zwlekają zezgłoszeniem sprawy, mimo że działania sprawcy trwają tygodniami lub miesiącami,
•  czy dla zaistnienia stalkingu konieczne jestwyraźne żądanie zaprzestania działań przez pokrzywdzonego,
• czy obecny model ścigania stalkingu jestoptymalny, w szczególności czy ściganie na wniosek rzeczywiście chroniautonomię pokrzywdzonego, czy raczej przerzuca na niego ciężar decyzjiprocesowej,
• jakie znaczenie w sprawach o stalking maopiniowanie sądowo-psychiatryczne oskarżonego.

Zachęcam do wysłuchania odcinka. Mecenas Bartosz Tiutiunikwnosi do rozmowy wyraźnie praktyczne spojrzenie na problematykę stalkingu,oparte na doświadczeniu zawodowym i realiach pracy obrońcy oraz pełnomocnika wsprawach karnych.

Odcinek powstał we współpracy z HBO MAX.

Gościem piątego odcinka serii o stalkingu jest dr Krystyna Patora, adiunkt w Katedrze Prawa Karnego na Uniwersytecie Łódzkim oraz prokurator Prokuratury Regionalnej w Łodzi.
W rozmowie skupiamy się na tym, jak wyglądają sprawy o stalking w praktyce organów ścigania, kiedy zachowania przekraczają granicę zwykłej uciążliwości, jakie problemy dowodowe pojawiają się najczęściej.
Dużo miejsca poświęcamy modelowi ścigania na wniosek pokrzywdzonego oraz temu, jak wpływa on na poczucie bezpieczeństwa i skuteczność ochrony ofiar.
Rozmawiamy także o środkach zapobiegawczych stosowanych wobec podejrzanych o stalking, roli opinii psychologicznych i psychiatrycznych, a także o tym, czy ostatnie zmiany w prawie karnym rzeczywiście wzmocniły pozycję pokrzywdzonych w sprawach o stalking.

Latem 2010 r. Katarzyna Dacyszyn otrzymuje wiadomość od nieznajomego mężczyzny. Jej treść, wzbudza u niej niepokój. W reakcji na to kobieta blokuje nadawcę. Kontakt z jego strony nie ustaje – przeciwnie, intensyfikuje się i zmienia formę. Zaczynają pojawiać się kolejne wiadomości, wysyłane z nowych kont. Z czasem nękanie przestaje mieć wyłącznie wymiar wirtualny. Mężczyzna zaczyna śledzić Katarzynę Dacyszyn w świecie rzeczywistym. Z uwagi na narastające poczucie zagrożenia kobieta składa zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa oraz wniosek o ściganie.

W 2016 r., tuż przed rozprawą w budynku Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi, mężczyzna oskarżony o stalking dokonuje zamachu na jej życie i zdrowie, oblewając ją kwasem siarkowym. Atak powoduje rozległe poparzenia ciała,w następstwie których Katarzyna Dacyszyn przechodzi długotrwałe leczenie i rehabilitację. Sprawca zostaje prawomocnie skazany na karę 25 lat pozbawienia wolności za usiłowanie zabójstwa. Sprawa ma charakter precedensowy z uwagi na przyjętą kwalifikację prawną.Po traumatycznych doświadczeniach angażuje się w działalność edukacyjną i społeczną, zwracając uwagę na bezpieczeństwo ofiar oraz znaczenie właściwej reakcji organów ścigania na zgłoszenia dotyczące nękania.

Katarzyna Dacyszyn organizuje wydarzenia i kampanie pod hasłem Stop Stalking. Otwarcie dzieli się również swoją historią w mediach, poruszając kwestie samoakceptacji i body positivity, odwołując się do własnych doświadczeń życia z bliznami po ataku.Historia Katarzyny przyczynia się do podniesienia świadomości społecznej na temat zagrożeń związanych ze stalkingiem oraz wpływa na debatę publiczną, praktykę wymiaru sprawiedliwości, a także zmiany w prawie.

Latem 2010 r. Katarzyna Dacyszyn otrzymuje wiadomość od nieznajomego mężczyzny. Jej treść, wzbudza u niej niepokój. W reakcji na to kobieta blokuje nadawcę. Kontakt z jego strony nie ustaje – przeciwnie, intensyfikuje się i zmienia formę. Zaczynają pojawiać się kolejne wiadomości, wysyłane z nowych kont.Z czasem nękanie przestaje mieć wyłącznie wymiar wirtualny. Mężczyzna zaczyna śledzić Katarzynę Dacyszyn w świecie rzeczywistym. Z uwagi na narastające poczucie zagrożenia kobieta składa zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa oraz wniosek o ściganie.W 2016 r., tuż przed rozprawą w budynku Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi, mężczyzna oskarżony o stalking dokonuje zamachu na jej życie i zdrowie, oblewając ją kwasem siarkowym. Atak powoduje rozległe poparzenia ciała,w następstwie których Katarzyna Dacyszyn przechodzi długotrwałe leczenie i rehabilitację.Sprawca zostaje prawomocnie skazany na karę 25 lat pozbawienia wolności za usiłowanie zabójstwa. Sprawa ma charakter precedensowany z uwagi na przyjętą kwalifikację prawną.Po traumatycznych doświadczeniach angażuje się w działalność edukacyjną i społeczną, zwracając uwagę na bezpieczeństwo ofiar oraz znaczenie właściwej reakcji organów ścigania na zgłoszenia dotyczące nękania.Katarzyna Dacyszyn organizuje wydarzenia i kampanie pod hasłem Stop Stalking. Otwarcie dzieli się również swoją historią w mediach, poruszając kwestie samoakceptacji i body positivity, odwołując się do własnych doświadczeń życia z bliznami po ataku.Historia Katarzyny przyczynia się do podniesienia świadomości społecznej na temat zagrożeń związanych ze stalkingiem oraz wpływa na debatę publiczną, praktykę wymiaru sprawiedliwości, a także zmiany w prawie.

Kolejny odcinek serii o stalkingu już dostępny.Trzeci odcinek cyklu poświęconego stalkingowi koncentruje się na psychologicznym wymiarze uporczywego nękania. Gościem odcinka jest Aneta Bańkowska — psycholożka i seksuolożka, od 2017 roku związana Fundacja Itaka– Centrum Poszukiwań Ludzi Zaginionych, gdzie pracuje z osobami doświadczającymi stalkingu, ich rodzinami oraz z osobami pozostającymi w kryzysie psychicznym.W rozmowie omawiamy, czym stalking jest z punktu widzenia psychologii i jakie mechanizmy leżą u jego podstaw. Poruszamy kwestie typologii sprawców, różnic w motywacjach i sposobach działania, a także ryzyka eskalacji zachowań sprawcy. Istotną część rozmowy stanowi perspektywa ofiary: kto najczęściej doświadcza stalkingu, dlaczego zjawisko to dotyczy również mężczyzn oraz jakie mity wciąż utrudniają właściwe rozpoznanie problemu. Analizujemy sygnały ostrzegawcze, które często bywają ignorowane na wczesnym etapie, a z czasem okazują się kluczowe dla zrozumienia dynamiki nękania. Odcinek dotyka także bardzo praktycznych zagadnień: sposobów dokumentowania nękania na potrzeby ewentualnego postępowania karnego, przyczyn rzadkiego zgłaszania stalkingu oraz barier, z jakimi ofiary stykają się w kontakcie z organami ścigania.Rozmowę zamyka temat odbudowy poczucia bezpieczeństwa po ustaniu kontaktu ze sprawcą — procesu długotrwałego, wymagającego wsparcia i zrozumienia, również po formalnym zakończeniu procesu karnego.

Stalking. Historia jak z filmu (rozmowa z reżyserem "Zabić Miss"- Maciejem Bielińskim)
Dlaczego niemal 30 lat po zabójstwie Agnieszki Kotlarskiej ta historia wraca z nową siłą? Co sprawiło, że właśnie teraz możliwe stało się jej ponowne, pełniejsze opowiedzenie – bez mitów, uproszczeń i romantyzowania przemocy?
W tym odcinku rozmawiam z reżyserem serialu dokumentalnego poświęconego jednej z najbardziej wstrząsających spraw lat 90. Opowiada on o kulisach pracy nad projektem, długim i złożonym procesie realizacyjnym, analizie obszernych materiałów archiwalnych oraz o najtrudniejszych decyzjach narracyjnych: jak zachować proporcje między historią ofiary, sprawcy a społecznym wymiarem stalkingu. Rozmowa dotyka również problematycznej narracji sprawcy, który w latach 90. bywał przedstawiany jako „zakochany wielbiciel”.
Reżyser wyjaśnia, dlaczego zdecydował się wprowadzić do serialu wyjaśnienia oskarżonego i jaki był ich cel. Pojawia się też dylemat granicy – ile miejsca można poświęcić sprawcy, by nie uczynić go centralną postacią opowieści?
Ważnym wątkiem są relacje z bliskimi Agnieszki Kotlarskiej, proces budowania zaufania oraz pytanie, czy film może stać się dla nich formą symbolicznego przepracowania traumy – także tej międzypokoleniowej.
To odcinek o odpowiedzialności, pamięci i konsekwencjach ignorowania sygnałów ostrzegawczych. O tym, czego uczy nas historia Agnieszki Kotlarskiej dzisiaj – i co powinniśmy zapamiętać o niej samej, niezależnie od zbrodni. A także o tym, czy istnieje przestrzeń na kolejne dokumentalne projekty poświęcone stalkingowi już w realiach obowiązywania art. 190a k.k.
Odcinek powstał we współpracy z Hbo Max.
YouTube:
https://youtu.be/bsP-Gy4RO4g
Spotify:
https://open.spotify.com/episode/2fMmo1EoeAEmsKIsmS8NHm?si=5iEX51mUT6KEiF4aFHyfZw