เป้าหมายของการสอนธรรมของพระศาสดา เพื่อให้ละอกุศล

ให้ประพฤติกรรมไม่ดำไม่ขาว เพื่อบรรลุกุศล

เพื่อสิ้นราคะ สิ้นโทสะ สิ้นโมหะ เพื่อสิ้นทุกข์

พระอรหันต์ย่อมน้อมไปในการไม่ยุ่งเกี่ยวกับกาม

ย่อมน้อมไปในปวิเวก สถานที่อันสงบ ไม่พุกพล่านด้วยกามทั้งหลาย

เพราะรู้ชัดกามทั้งปวง เห็นโทษภัย และความไร้สาระของกามทั้งปวงแล้ว

พระเจ้าพิมพิสารและสมาคม บรรลุธรรม เห็นธรรม เห็นปฏิจจสมุปบาท

ต้นเหตุใหมีการบัญญัติ ห้ามภิกษุนอนร่วมกันกับมาตุคาม

อาศัยธรรมเฉพาะหน้าที่เกิดขึ้น เพื่อเดินมรรค

อาศัยดินน้ำไฟลม ธาตุอันหยาบ กายนี้จึงมีได้

กายนี้เกิดจากดินน้ำไฟลม อันหยาบ อันไม่เที่ยง

ความไม่งาม คือ ความเสื่อมไป ความแก่ ความเจ็บ ความป่วยไข้

หรือ สภาพที่ไม่งาม เป็นอสุภะ ย่อมปรากฏเกิดขึ้นในกายนี้

ทางที่พระศาสดาได้ปฏิบัติมาก่อนแล้ว

ทางนี้เท่านั้นที่จะเป็นไปเพื่อให้เกิดปัญญา

ทางนี้เท่านั้นที่จะเป็นไปเพื่อให้เกิด สัมมาญาณะ

ทางนี้เท่านั้นที่จะเป็นไปเพื่อให้เกิด สัมมาวิมุตติ

ทางนี้คือ การโยนิโสมนสิการไปตามปฏิจจสมุปบาท

ผู้ใดเห็นแจ้งปฏิจจสมุปบาท รู้ชัดในทุกธรรมชาติที่อาศัยกันเกิดขึ้น

ญาน ปัญญา วิชชาย่อมเกิด

เพราะปัญญา รู้แจ้งเกิด จึงปราศจากอัตตา ในธรรมชาติทั้งปวงนั้นอยู่

เพราะได้เห็นธรรม เพราะได้เห็นปฏิจจสมุปบาท

แนวทางการเจริญสีลานุสสติ

การตั้งใจ ใส่ใจ เงี่ยโสตลงฟัง ฟังแล้วโยนิโสมนสิการตาม

ผู้มีปัญญาดี ย่อมรู้แจ้งอรรถ รู้แจ้งธรรม เป็นหนทางสู่วิมุตติ

เป็นอริยมรรค เป็นกรรมไม่ดำไม่ขาว เป็นไปเพื่อความสิ้นกรรม

อาศัยความรู้จากธรรมสิบหมวด หรือ ธรรมชาติที่อาศัยกันเกิดขึ้น

สมัยใดมีสติ ระลึกถึงบทแห่งธรรมนี้ได้ แล้วมนสิการไปตามลำดับ

จนเห็นแจ้งในปฏิจจสมุปบาท กรรมไม่ดำไม่ขาวย่อมเกิดขึ้น