Το βιβλίο της Δευτέρας

Η Υπόσχεση, Damon Galgut

Άνθρωποι που συναντάμε στις διακοπές, Emily Henry 

Παρουσίαση των μυθιστορημάτων 

"Σκοτώνω όποιον θέλω"

"Λατρεία"

"Μπέρδεμα στο Χάρλεμ" 

"Αλήθειες που δεν σου είπα" : Είμαι μόνη μου μέσα σε μια πολυμελή οικογένεια αυτές τις μέρες κι αυτό είναι το χειρότερο συναίσθημα που έχω βιώσει ποτέ μου. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια δεν είχα ιδέα ότι η μοναξιά είναι χειρότερη από τη λύπη.

Όταν ο πατέρας της μεταφέρεται σε μονάδα φροντίδας ηλικιωμένων, η Μπεθ προσφέρεται να αδειάσει το πατρικό σπίτι και τότε διαπιστώνει έκπληκτη ότι η πόρτα της σοφίτας όπου κάποτε έπαιζε με τα αδέρφια της είναι ασφαλισμένη με λουκέτο. Ακόμα μεγαλύτερη είναι η έκπληξή της όταν ανακαλύπτει τι κρύβεται από πίσω – ένα χάος από πίνακες του πατέρα της, στοίβες από πεταμένα χαρτιά και πολλά άχρηστα πράγματα στο κατά τα άλλα σχολαστικά τακτοποιημένο σπίτι τους.

Ξεκαθαρίζοντας την ακαταστασία, βρίσκει μια σελίδα ημερολογίου, γραμμένη με τον γραφικό χαρακτήρα της μητέρας της. Όλοι γνωρίζουν ότι η Γκρέις είχε σκοτωθεί σε αυτοκινητικό δυστύχημα, αλλά αυτό το χειρόγραφο φέρνει στο φως μια πολύ πιο ζοφερή εκδοχή. Πολύ γρήγορα η Μπεθ σχηματίζει μια διαφορετική και ανησυχητική εικόνα της οικογένειάς της: η μητέρα της έπασχε από επιλόχεια κατάθλιψη και ο σύζυγός της έμοιαζε ελάχιστα με τον στοργικό πατέρα που γνώρισαν η ίδια και τα αδέρφια της…

"Μαθήματα χημείας" : Μια χημικός που ενδιαφέρεται για την αβιογένεση και παλεύει να βρει τη θέση της στον ανδροκρατούμενο χώρο της επιστήμης τη δεκαετία του '60, θα ταράξει τα νερά της τηλεόρασης και της κοινωνίας όταν αρχίσει να παρουσιάζει τη δική της εκπομπή μαγειρικής με τους δικούς της όρους. 

Το έργο της Ernaux αποτελεί μια προσπάθεια αλήθειας, και για αυτό είναι σημαντικό. Όχι μόνο λόγω του θέματός της, αλλά και λόγω του τρόπου που μας το παραδίδει: οι λεπτές αντιφάσεις, η απαθής στωικότητα, μαζί με την αγριότητα, η λεπτομερής και συνάμα αποσπασματική αφήγησή της.

— Kathleen Rooney, The New York Times

— Carlos Zanón, El País

" Η λέξη Ακουαρέλα δεν ήξερα ότι στα ελληνικά λέγεται υδατογραφία. Νομίζω πως θα συνεχίσω να τη λέω από μέσα μου με το Α κεφαλαίο. Επειδή μου αρέσει αυτή η λέξη. Μου μοιάζει σαν το όνομα μιας ξένης χώρας κι έχει μέσα της κάτι μακρινό, δηλαδή κάτι σαν περιπέτεια. Και σκέφτομαι να ονομάσω τη ζωγραφιά που θα φτιάξω σήμερα "Ακουαρέλα". Δηλαδή να πω ότι το τοπίο στη φύση, με την οικογένειά μου μέσα του, θα λέγεται "Ακουαρέλα". Ότι βρισκόμαστε, ας πούμε, στη μακρινή χώρα της Ακουαρέλας".

Μια οικογένεια, τρεις φωνές, τρία πρόσωπα. Καθένα τους υφαίνει µια ιστορία φτιαγµένη από εικόνες και από µνήµες που συνδέονται µεταξύ τους, άλλοτε προφανώς και άλλοτε υπογείως.

Το 1922 δεν είναι μια ξεθωριασμένη φωτογραφία εποχής. Είναι η δική μας ζωή – λίγο πριν γίνει δική μας. Σύμφωνα με τη διάσημη ρήση του Βρετανού συγγραφέα Leslie Poles Hartley, «το παρελθόν είναι μια ξένη χώρα. Εκεί κάνουν τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο». Έναν αιώνα μετά, τα γεγονότα του 1922 εξακολουθούν να ασκούν πολλές και ποικίλες επιδράσεις Ο Nick Rennison παρουσιάζει με τρόπο διαφωτιστικό και διασκεδαστικό συνάμα στιγμιότυπα ενός παρελθόντος που είναι απίστευτο πόσες ομοιότητες έχει με το σήμερα.

Δεκαπέντε διηγήματα που μιλούν για την τόλμη ή την ατολμία της σιωπής, για την οδύνη αλλά και τη λυτρωτική δύναμη των παθών.

«Φιλόδοξο πρώτο μυθιστόρημα, μεγάλη τοιχογραφία της καθημερινής ζωής στη Μόσχα, από τον θάνατο του Στάλιν ως την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Ο συγγραφέας, με χιούμορ, μπολιάζει την αφήγησή του με παιγνιώδη ζωντάνια, αφήνει να ακουστεί η φωνή του, προδίδει τη συνενοχή του τόσο με τους χαρακτήρες του όσο και με τους αναγνώστες, και στέκεται πάντα δίπλα στους καθημερινούς ήρωές του, χωρίς ποτέ να τους κρίνει. Ο Γκρεβεγιάκ μάς βάζει να ζήσουμε πλάι σε αυτούς τους ανθρώπους, η ζωή των οποίων, στο σοβιετικό καθεστώς, γίνεται ένα με την αποτυχία ενός ονείρου - χωρίς όμως, ούτε για μία στιγμή, να υπαινιχθεί ότι δεν άξιζε να τη βιώσει κανείς. Μένοντας όσο πιο κοντά γίνεται στις ελπίδες τους, τους συμβιβασμούς τους, ή τις απόπειρές τους για παθητική αντίσταση, διασώζει τις γκρίζες ζωές αυτών των «κόκκινων ψυχών». (Le Monde)

Εν μέρει οικογενειακή εποποιία, εν μέρει ιστορία της πιο μυστήριας μέχρι και σήμερα ψυχικής νόσου, αυτή η αληθινή ιστορία, η γραμμένη με αφοπλιστική ειλικρίνεια και κατανόηση, είναι κάτι περισσότερο από μια συναρπαστική διπλή αφήγηση με λογοτεχνικές αρετές. Ειπωμένη από την οπτική γωνία τριών γυναικών –της Μίμι και των θυγατέρων της Μάργκαρετ και Μέρι–, που άντεξαν καταστάσεις πέρα από τις ανθρώπινες αντοχές, επιβεβαιώνει την αξιοθαύμαστη ψυχική δύναμη και τη γενναιότητα του θεωρούμενου «αδύναμου και ευάλωτου φύλου». Είναι ακόμη μια χωρίς παρωπίδες υμνητική εξιστόρηση του πραγματικού νοήματος της οικογένειας: πόσα μας προσφέρει, αλλά και πόσο δυσβάσταχτο κόστος απαιτεί συχνά να πληρώνουμε.