Σε έναν κόσμο όπου όλοι έχουν άποψη, όλοι έχουν δίκιο καιόλοι είναι λίγο θυμωμένοι, ο Θωμάς Ζάμπρας προσπαθεί να καταλάβει γιατί νιώθουμε ενοχές για τα πάντα, πώς ο Bad Bunny έσωσε την Αμερική (ή έτσι λένε), γιατί αποφεύγουμε να διαβάσουμε περισσότερα για την υπόθεση Έπσταϊν και ανείμαστε πλέον πολύ γέροι για συναυλίες. Και κάπου εκεί, μπαίνει και το Super Bowl. Γιατί; Καλή ερώτηση.

Μπορείτε να δείτε το επεισόδιο σε vidcast εδώ και εδώ.

Άλλη μια όμορφη μέρα και άλλο ένα όμορφο podcast. Σήμερα σας ανοίγω την ψυχή μου. Σας λέω ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλα και σας αναλύω γιατί, ενώ ξέρω ότι δεν είμαι χολιγουντιανά όμορφος, αυτό εξακολουθεί να με τσούζει.

Μπορείς να φας κλήση επειδή πλένεις το αυτοκίνητό σου; Μπορεί ένα σάντουιτς να κοστίζει 15 ευρώ; Ειλικρινά, ποιος ξέρει πια; Τέλος πάντων, θα προσπαθήσουμε να τα καταλάβουμε όλα στο σημερινό podcast.

Μπορείτε να το δείτε σε vidcast εδώ και εδώ.

Βρέχει μία ώρα και η μισή Ελλάδα γίνεται Βενετία. Μετά έρχονται τα alerts, οι δηλώσεις ότι «ο μηχανισμός είναι σε ετοιμότητα» και οι κλασικοί φταίχτες: ο καιρός, οι πολίτες, οι προηγούμενοι. Ο Θωμάς Ζάμπρας σχολιάζει την εθνική μας ικανότητα να μετατρέπουμε κάθε κρίση σε δικαιολογία, τη μανία των ρεπόρτερ μέσα στο χαλάζι και τη νέα κανονικότητα, που η ευθύνη είναι πάντα κάποιου άλλου.

Υπό τη σκιά απαίσιων συγκυριών, «Άλλο Ένα Podcast 3.0», με τη σκέψη στις οικογένειες των ανθρώπων που έχασαν την ζωή τους.

Μπορείτε να δείτε το επεισόδιο εδώ και εδώ.

Α εδώ, τα λέμε για το φάντασμα που έχει το σπίτι μου - ή μπορεί να ’ναι και το ADHD μου. Για τον παράλογο φόβο των γονιών μου μην μας πιάσουν με τα βρακιά κάτω, για τους ακατανόητους λόγους που το μασίφ ξύλο κοστίζει όσο ο χρυσός, για τη γουρουνοπούλα που έφαγα λίγο πριν τη σημαντικότερη παράστασή μου, τον Τραμπ (ξανά) και για την απομόνωση στις μεγάλες πόλεις. Ε, καλό value for money.

Δείτε το επεισόδιο εδώ και εδώ.

Άλλη μια βδομάδα, άλλο ένα πόντκαστ. Τα λέμε για τους κινδύνους της κανονικοποίησης των memes, χαλασμένα υδραυλικά, γονικές ενοχές, παρανοϊκούς ηγέτες και γιατί με τραμπουκίζει το ίντερνετ για να είμαι πιο άντρας. Τα συνηθισμένα δηλαδή.

Δείτε το επεισόδιο εδώ και εδώ.

Καλή χρονιά, ρε αλάνια. Ή, τέλος πάντων, κάτι λίγο λιγότερο κριντζ. Εδώ, στα δικά μας: πώς τα περάσαμε τα Χριστούγεννα, πώς μου επιτίθενται οι διαφημίσεις ψυχικής υγείας, γιατί πρέπει να ηρεμήσουμε με τα πλατό τυριών, την ύπαρξη AI τράπερ και απαγωγές πολιτικών σαν να είναι τίποτα. Μπήκαμε δυναμικά.

Δείτε το σε vidcast ⁠⁠εδώ και ⁠εδώ.

Έλα, τελευταίο podcast του χρόνου με απ’ όλα. Λίγο προβληματικές συμπεριφορές στον δρόμο, λίγο πώς υπολογίζεις ποιος αξίζει δώρο τα Χριστούγεννα, λίγο η ιστορία πώς με έδειρε ένα ψυγείο, λίγο ΟΠΕΚΕΠΕ και Νίκος Παππάς και… καλό 2026!

Δείτε το σε vidcast εδώ και εδώ.

Ανακοίνωση: Νέο πόντκαστ. Τέλος της ανακοίνωσης. Άντε καλά, αναλύω λίγο παραπάνω τα θέματα.
Η διαφορά ανάμεσα σε ορθολογική κριτική και τυφλό μίσος.
Πώς οι διαφημίσεις κινδυνεύουν να μπουν στο σπίτι μας.
Τι είδα και προτείνω σε Βουδαπέστη και Βελιγράδι και ποιος ήταν ο αγαπημένος μου άνθρωπος αυτή την εβδομάδα.
Τώρα τέλος.

Σήμερα ηχογραφώ λίγο νωρίτερα και σερβίρω ιστορίες καθημερινής παράνοιας για κυριλέ ασανσέρ, περίεργες συνατήσεις, την δύσκολη ερώτηση «τι κάνεις;», ανθρώπους που απαγάγουν γάτες και διαμαρτυρόμενους γεωργούς.

Ο Θωμάς Ζάμπρας επιστρέφει με ένα επεισόδιο γεμάτο γιορτινό χάος, αμφίβολες αποφάσεις, ύποπτες πληγές και ρομπότ που θα έπρεπε να ντρέπονται περισσότερο από εμάς.

Στο νέο επεισόδιο του «Άλλο ένα podcast 3.0», ο Θωμάς ανοίγει τον μήνα με γιορτινή ενέργεια και μια υπερβολικά δραματική ιστορία για το πώς σχεδόν ακρωτηρίασε το δάχτυλό του. Συζητάει γιατί η εποχή επιτέλους επιτρέπει στολισμό χωρίς κοινωνική κατακραυγή, αποκαλύπτει ποιος είναι ο αγαπημένος του άνθρωπος της εβδομάδας και βουτάει στον περίεργο κόσμο των ανθρώπινων ρομπότ, αυτών που μας κάνουν να ντρεπόμαστε περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Καλο μήνα και καλή τύχη σε όσους φοβούνται την ανεπιθύμητη σωματική επαφή… ή τα ρομπότ.