Στο νέο επεισόδιο του Άλλο ένα podcast 3.0, ο Θωμάς Ζάμπρας ξεκινά από τη Eurovision και φτάνει μέχρι το μποϊκοτάζ, την πολιτική ευθύνη, την κουλτούρα της απόλυτης άποψης, την πίεση που φορτώνουμε στα παιδιά για τις Πανελλήνιες και τη συζήτηση γύρω από την ψυχική υγεία.

Σεαυτό το επεισόδιο του Άλλο ένα podcast 3.0, ο Θωμάς Ζάμπρας πιάνει το νήμα από τη φετινή Eurovision και ανοίγει μια μεγαλύτερη κουβέντα: πού τελειώνει η ψυχαγωγία και πού αρχίζει η πολιτική; Είναι πράξη στήριξης να παρακολουθείς έναν διαγωνισμό όταν γύρω του υπάρχουν γεωπολιτικές εντάσεις, μποϊκοτάζ και δημόσιες συγκρούσεις; Και τελικά, έχουμε χάσει τη δυνατότητα να έχουμε «μέτριες» απόψεις χωρίς να χρειάζεται να διαλέξουμε στρατόπεδο;

Από τη συζήτηση για την κουλτούρα της ακύρωσης και την ατομική ευθύνη, το επεισόδιο περνά σε κάτι πολύ πιο βαρύ: την πίεση που βιώνουν οι έφηβοι, τις Πανελλήνιες που συχνά παρουσιάζονται σαν σημείο χωρίς επιστροφή και το πώς η κοινωνία αντιμετωπίζει ακόμα την ψυχική υγεία μέσα από στερεότυπα και παρωχημένες αντιλήψεις.

Και επειδή είναι Άλλο ένα podcast, η ένταση δίνει τη θέση της σε πιο καθημερινές – και παράξενες – σκέψεις: υπάρχουν φαντάσματα στο διπλανό δωμάτιο ή απλώς το μυαλό μας γράφει δικά του σενάρια; Και, τελικά, υπάρχει όντως τέλος στο Maestro ή απλώς αποχαιρετάμε κάθε χρόνο τους Παξούς μέχρι την επόμενη σεζόν;

Ξεκινάω το σημερινό podcast με μια παραδοχή: δεν ξέρω να ξυρίζω/περιποιούμαι το μούσι μου. ΣΤΑΥΡΩΣΤΕ ΜΕ. Κατά τα άλλα, μάθετε τι λένε για μένα οι ναυτικοί που κάναμε μαζί στην καινούρια στήλη που εγκαινιάζω, ακούστε πώς πέρασα στους Metallica και τι σκατά γίνεται με τον χανταϊό πια. Χορταστικό, έτσι;

Μπορείτε να το δείτε σε vidcast εδώ και εδώ.

Αυτή τη βδομάδα, επιτρέψτε μου (λες και μπορείτε να κάνετε και αλλιώς, καημένοι μου) να σας πω για τα αγαπημένα μου κακά feedback που λαμβάνω. Feedback που με αφήνει μπερδεμένο για το τι θέλει ο κόσμος από το podcast. Όμως, μη φοβάστε: σας έχω και λουτρό αλήθειας για πολιτικούς influencers και αντιπολιτευτικούς haters, για το πώς το AI φτάνει την αλήθεια στο τέλος της και σκοτώνει την κριτική μας ικανότητα απέναντι στο ψέμα, και φυσικά το αγαπημένο μου τελευταίο γεύμα.

Αφήστε σχόλια με τα δικά σας. Τα είπαμε.

Γεια σας γήινοι! Και το λέω αυτό, διότι το άλλο ένα podcast δεν εκπέμπει σε άλλους γαλαξίες (προς το παρόν). Σήμερα σας έχω: το πιο εκνευριστικό χαρακτηριστικό των Γάλλων, την ταύτιση του ανθρώπου με την τέχνη και τη μαγεία του να είσαι «παρών», απορία για το πώς θα έπρεπε να ξέρω τον νέο ΚΟΚ και μια ανησυχία για το πόσο αναισθητοποιημένοι και φιλικοί γινόμαστε απέναντι στη βία. Ε, δεν είναι και λίγα!

Μπορείτε να δείτε το επειδόσιο σε vidcast εδώ και εδώ.

Χριστός Ανέστη, φίλοι μου! Σας λέω πώς πέρασα το Πάσχα,γιατί δεν πρέπει να αποκαλύπτεις στους φίλους σου τα skills σου, γιατί κανένας δεν νοιάζεται για μας, γιατί δεν πειράζει οι υπουργοί μας να μην έχουν πτυχίο, γιατί οι άνθρωποι συνεχίζουν να χαίρονται όταν πεθαίνουν άνθρωποι μεδιαφορετικό lifestyle από το δικό τους και πώς η ομάδα ΚΟΜΒΟΣ θα μας σώσει από την κίνηση. Όχι κι άσχημα, αν σκεφτείτε ότι, όταν ηχογραφήθηκε, ακόμα χώνευααρνί.

Μπορείτε να δείτε το επεισόδιο σε vidcast εδώ και εδώ.

Λίγο πριν το Πάσχα, σας περιμένω με το καλύτερο (και μοναδικό μου) σακάκι για άλλο ένα πόντκαστ. Τα λέμε για νηστείες και κρεατοφάγους, τα κίνητρα που με οδήγησαν να είμαι η ντροπή του φύλου μου, κοινωνικά άβολες συμβάσεις, τα παιδιά μας και το Facebook, και τι διάολο γίνεται με τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Καλή Ανάσταση σε όλους.

Δείτε το σε vidcast εδώ και εδώ .

Για περάστε για να μάθετε την κατάληξη του sagaτης πόρτας μπάνιου μου που καταλήγει με σφυρί και σιδηροπρίονο, κατά τα άλλα μαθαίνουμε αν έχω εσωτερικευμένη τοξική αρρενωπότητα, την άποψή μου για σελίδες με έπιπλα που δεν γράφουν τιμές στα έπιπλα (κακή),πώς ένα Nintendo 64 άργησε 25 χρόνια να φτάσει στην κατοχή μου και για την (δυστυχώς) καμία ουσιαστικήεξέλιξη για την δική Τεμπών. Όλα αυτά στο νέο ποντκαστ. Πάρε την παρέα κι έλα.

Δείτε το επεισόδιο σε vidcast εδώ και εδώ.

Αυτή τη βδομάδα στο ποντκαστ ασχολούμαστε με το πόσο δεν είναι η εβδομάδα μου. Κλειστοί δρόμοι, ατσάλινες κλειδαριές και, γενικά, πώς είναι όταν η ζωή σου λέει: «Έλα, σταμάτα να προσπαθείς, δεν θα γίνει».

Δεν θα ήταν άλλο ένα ποντκαστ, βέβαια, αν δεν είχε και μια ενδοσκόπηση στα ψυχολογικά μας και την αίσθηση του να μην αισθάνεσαι τίποτα, αλλά και ίσως την καλύτερη ιστορία με ντικ πικ που έχω ακούσει.

Ποιος άλλος σας τα δίνει αυτά;

Μπορείτε να δείτε το επεισόδιο σε vidcast εδώ

Καλησπέρα, είμαι εγώ, ο Θωμάς Ζάμπρας. Αυτό είναι το πόντκαστ μου. Ακολουθούν τα πράγματα για τα οποία μίλησα στο πόντκαστ, συνοπτικά:

Για την αντιπάθειά μου για τον Τιμοτέ Σαλαμέ και την αδιαφορία μου για τα Όσκαρ. Για το πώς κατέληξα να βλέπω την Πέπα το Γουρουνάκι και να ψάχνω να βρω ένα παιδάκι στον καναπέ μου. Για άλλο ένα θανάσιμο λάθος της αστυνομίας. Γιατί τρέμω μήπως είναι στραβή η κουκούλα μου. Τέλος, για το πώς είναι πιο εύκολο να πετύχεις στηνΕλλάδα με καλτ περιεχόμενο, αντί για σοβαρή προσπάθεια για κάτι.

Γεια σε όλους. Άλλο ένα podcast με άνοιγμα ψυχής μετά από καιρό για τα επεισόδια υπερφαγίας, την άδικη ρετσινιά της τεμπέλικης γενιάς, λίγο από πόλεμο, λίγη αδικαιολόγητη κακία στο ίντερνετ, λίγο ελληνικά τυριά με φιλότιμο και γιατί ξεμένω από κωδικούς στο ίντερνετ σιγά-σιγά. Μια κλασική μας Πέμπτη, δηλαδή.

Δείτε το επεισόδιο σε vidcast εδώ και εδώ.