Καλησπέρα, είμαι εγώ, ο Θωμάς Ζάμπρας. Αυτό είναι το πόντκαστ μου. Ακολουθούν τα πράγματα για τα οποία μίλησα στο πόντκαστ, συνοπτικά:

Για την αντιπάθειά μου για τον Τιμοτέ Σαλαμέ και την αδιαφορία μου για τα Όσκαρ. Για το πώς κατέληξα να βλέπω την Πέπα το Γουρουνάκι και να ψάχνω να βρω ένα παιδάκι στον καναπέ μου. Για άλλο ένα θανάσιμο λάθος της αστυνομίας. Γιατί τρέμω μήπως είναι στραβή η κουκούλα μου. Τέλος, για το πώς είναι πιο εύκολο να πετύχεις στηνΕλλάδα με καλτ περιεχόμενο, αντί για σοβαρή προσπάθεια για κάτι.

Γεια σε όλους. Άλλο ένα podcast με άνοιγμα ψυχής μετά από καιρό για τα επεισόδια υπερφαγίας, την άδικη ρετσινιά της τεμπέλικης γενιάς, λίγο από πόλεμο, λίγη αδικαιολόγητη κακία στο ίντερνετ, λίγο ελληνικά τυριά με φιλότιμο και γιατί ξεμένω από κωδικούς στο ίντερνετ σιγά-σιγά. Μια κλασική μας Πέμπτη, δηλαδή.

Δείτε το επεισόδιο σε vidcast εδώ και εδώ.

Στη σκιά μιας παγκόσμιας κατάρρευσης, πάμε να κάνουμε ένα ποντκαστάκι για να λέμε ότι συνεχίζεται η ζωή. Σήμερα έχουμε λόγους γιατί οι φαν μου είναι πιο περίεργοι από μένα, ανθρώπους που παριστάνουν ότι τους παίρνουν συνέντευξη αλλά είναι μόνοι τους, πώς μου την είπε το ίδιο μου το κινητό, ψύχραιμη ανάλυση του Τρίτου Παγκόσμιου και νοσταλγούμε την παιδική μας νοσταλγία με το 2016. Είναι άλλωστε το παλιό 2026. Πάρτε καρέκλα και καθίστε.

Μπορείτε να δείτε το επεισόδιο σε vidcast εδώ και εδώ.

Ελάτε μαζί μου σε ένα ταξίδι για το πώς δουλεύει το μυαλό μου σε σχέση με τη μνήμη (περίεργα). Ζήστε μαζί μου το άβολο των κοινωνικών μου συμπεριφορών, αναρωτηθείτε τι είναι η «γραμμή λαίλαπας», μάθετε γιατί δεν μπορώ να έχω το χρώμα που θέλω στο σπίτι μου, ντραπείτε μαζί μου για τη στάση κάποιων εργαζομένων και λυπηθείτε τον υπουργό Υγείας σε ενός λεπτού σιγή.

Ευχαριστώ πολύ. Ελπίζω να περάσετε καλά.

Μπορείτε να δείτε το επεισόδιο σε vidcast εδώ και εδώ.

Καλησπέρα. Εγώ είμαι. Θα κάνω μια μίνι περιγραφή του τι είπα στο επεισόδιο και θα φύγω.

Ξεκαθαρίζω την άποψή μου για τον Bad Bunny, κόντρα στο overhype για το performance του. Εξηγώ πώς αναπτερώθηκε η πίστη μου στην ανθρωπότητα με μια καλή πράξη. Καταδικάζω την απαίσια συμπεριφορά κάθε εισαγγελέα σε κακοποιημένες γυναίκες. Εξετάζουμε αν μπορούν οι φίλοι μας στην αστυνομία να μας ειδοποιούν για μηνύσεις. Και για να το ελαφρύνω, θα κλείσω με το πώς έμαθα να ξεγελάω κόσμο ότι τους ξέρω ή ότι ξέρω για τι πράγμα μιλάμε. Αληθινό life hack.

Να περάσετε καλά, εύχομαι.

Μπορείτε να δείτε το επεισόδιο σε vidcast εδώ και εδώ.

Σε έναν κόσμο όπου όλοι έχουν άποψη, όλοι έχουν δίκιο καιόλοι είναι λίγο θυμωμένοι, ο Θωμάς Ζάμπρας προσπαθεί να καταλάβει γιατί νιώθουμε ενοχές για τα πάντα, πώς ο Bad Bunny έσωσε την Αμερική (ή έτσι λένε), γιατί αποφεύγουμε να διαβάσουμε περισσότερα για την υπόθεση Έπσταϊν και ανείμαστε πλέον πολύ γέροι για συναυλίες. Και κάπου εκεί, μπαίνει και το Super Bowl. Γιατί; Καλή ερώτηση.

Μπορείτε να δείτε το επεισόδιο σε vidcast εδώ και εδώ.

Άλλη μια όμορφη μέρα και άλλο ένα όμορφο podcast. Σήμερα σας ανοίγω την ψυχή μου. Σας λέω ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλα και σας αναλύω γιατί, ενώ ξέρω ότι δεν είμαι χολιγουντιανά όμορφος, αυτό εξακολουθεί να με τσούζει.

Μπορείς να φας κλήση επειδή πλένεις το αυτοκίνητό σου; Μπορεί ένα σάντουιτς να κοστίζει 15 ευρώ; Ειλικρινά, ποιος ξέρει πια; Τέλος πάντων, θα προσπαθήσουμε να τα καταλάβουμε όλα στο σημερινό podcast.

Μπορείτε να το δείτε σε vidcast εδώ και εδώ.

Βρέχει μία ώρα και η μισή Ελλάδα γίνεται Βενετία. Μετά έρχονται τα alerts, οι δηλώσεις ότι «ο μηχανισμός είναι σε ετοιμότητα» και οι κλασικοί φταίχτες: ο καιρός, οι πολίτες, οι προηγούμενοι. Ο Θωμάς Ζάμπρας σχολιάζει την εθνική μας ικανότητα να μετατρέπουμε κάθε κρίση σε δικαιολογία, τη μανία των ρεπόρτερ μέσα στο χαλάζι και τη νέα κανονικότητα, που η ευθύνη είναι πάντα κάποιου άλλου.

Υπό τη σκιά απαίσιων συγκυριών, «Άλλο Ένα Podcast 3.0», με τη σκέψη στις οικογένειες των ανθρώπων που έχασαν την ζωή τους.

Μπορείτε να δείτε το επεισόδιο εδώ και εδώ.

Α εδώ, τα λέμε για το φάντασμα που έχει το σπίτι μου - ή μπορεί να ’ναι και το ADHD μου. Για τον παράλογο φόβο των γονιών μου μην μας πιάσουν με τα βρακιά κάτω, για τους ακατανόητους λόγους που το μασίφ ξύλο κοστίζει όσο ο χρυσός, για τη γουρουνοπούλα που έφαγα λίγο πριν τη σημαντικότερη παράστασή μου, τον Τραμπ (ξανά) και για την απομόνωση στις μεγάλες πόλεις. Ε, καλό value for money.

Δείτε το επεισόδιο εδώ και εδώ.

Άλλη μια βδομάδα, άλλο ένα πόντκαστ. Τα λέμε για τους κινδύνους της κανονικοποίησης των memes, χαλασμένα υδραυλικά, γονικές ενοχές, παρανοϊκούς ηγέτες και γιατί με τραμπουκίζει το ίντερνετ για να είμαι πιο άντρας. Τα συνηθισμένα δηλαδή.

Δείτε το επεισόδιο εδώ και εδώ.