Καλή σεζόν, με αισιοδοξία να έχουμε, παιδιά. Εμείς εδώ συνεχίζουμε δυναμικά με εξήγηση γιατί έγινα κορόνα η αγριόγατα στο τελευταίο podcast, απάντηση στο αν τελικά είναι Αθηναίος ή όχι, νεύρα για ανθρώπους που φτιάχνουμε άρθρα-λίστες, συγκίνηση για το γήπεδο που πήγα με τον πατέρα, συμβουλές για το τι να φάτε σε καντίνες και, φυσικά, περιγραφή των Ολυμπιακών Αγώνων Ρομπότ στην Κίνα. Μόνο αν είσαι ανόητος θα χάσεις αυτό το podcast.

Μπορείτε να το δείτε σε vidcast εδώ και εδώ.

Καλώς σας βρήκα όλους! Καλό χειμώνα και καλή επιστροφή, αν και εύχομαι κάποιοι από εσάς να μην έχετε γυρίσει ακόμα.

Τώρα πάμε στα δικά μας. Άλλο Ένα Podcast με: Τι έκανα φέτος το καλοκαίρι σκέφτομαι και γράφω, καλοκαιρινούς γάμους, την πόρωση των γονιών μας με φυσικά γιατρικά και αντιβιώσεις, την αληθινή ιστορία της πτώσης του Εωσφόρου, μια έκπτωση που προτείνω για συναυλίες, γιατί η ολοκλήρωση της τηλεδιοίκησης στα τρένα δεν είναι και για πανηγύρι και teaser για το podcast που ακολουθεί, με αφιέρωμα στους Ολυμπιακούς με ρομπότ!

Ε, τι άλλο θέλετε;

Μπορείτε να δείτε το επεισόδιο σε vidcast εδώ και εδώ.

Ο Διονύσης Ατζαράκης είναι ο σημερινός καλεσμένος του vidcast «Άλλη μια συνέντευξη» με τον Θωμά Ζάμπρα. Μαζί κάνουν μια συζήτηση γεμάτη χιούμορ, αυτοσαρκασμό αλλά και αρκετή ειλικρίνεια για την κωμωδία και την τηλεοπτική πραγματικότητα στην Ελλάδα.

Μπορείτε να δείτε το επεισόδιο σε vidcast εδώ και εδώ.

Ακούσατε, ακούσατε: Νέο πόντκαστ με τα κλασικά ψυχολογικά και κοινωνικά κακώς κείμενα. Πώς το κλείσιμο ενός πάρκινγκ με έφερε αντιμέτωπο με τον φόβο μου για οριστικά τέλη, πώς το AI μού χάλασε τις καλοκαιρινές συναυλίες, γιατί δεν μπορώ να αποφύγω σέξι AI δράκους και άλλοι δύο λόγοι που δημοσιογράφοι ντροπιάστηκαν.

Μπορείτε να δείτε το επεισόδιο σε vidcast εδώ και εδώ.

Καλησπέρα από την καυτή Αθήνα. Είμαστε εδώ με νεύρα για τα όρια ταχύτητας στην εθνική, τα νέα απαράδεκτα φαινόμενα φωτιάς, τις μούφα ΑΙ κλήσεις και τον χειρότερο εχθρό μας, τον εαυτό μας. Αμέ, τι; Παίζουμε;

Μπορείτε να το δείτε σε vidcast εδώ και εδώ.

Αν δεν έχετε χάσει ακόμα τις αισθήσεις σας από τη ζέστη, ακούστε στο σημερινό πόντκαστ: γιατί ήμουν οk και με Ισπανία και με Αργεντινή, γιατί νευριάζουμε που ο Μέσι δεν είναι αντιεξουσιαστής, για την προδοσία των γονιών μου, γιατί για τη γενιά μας το soundbar είναι το σπίτι μας, γιατί πρέπει να φορολογήσουμε τα tips και αν έγινε σοβαρή μελέτη για τις εργασίες του μετρό (spoiler alert: όχι).

Μπορείτε να το δείτε σε vidcast εδώ και εδώ.

Άλλο ένα πόντκαστ, στο οποίο θα αναλύσουμε με οργισμένηγκρίνια αν ξέρετε ότι το πόντκαστ μου είναι βίντεο ή όχι, γιατί οι τουρίστες είναι τόσο ανέμελοι, τι παίζει με τις διαφημίσεις στα sites, ποιοι boomers φτιάχνουν σταυρόλεξα, πόσο μισώ τα παιδάκια που λατρεύουν τα μπρόκολα και τη σκληρή επικαιρότητα των δολοφονιών από αστυνομικούς και των εξελίξεων στην υπόθεση Μαρφίν.

Μπορείτενα το δείτε σε vidcast εδώ και εδώ.

Καλησπέρα παιδιά. Ας πούμε δυο πράγματα, να τα βγάλουμε από τη μέση. Ναι, φοράω ένα πουκάμισο με λεμόνια. Ναι, ο γιακας μου είναι διπλωμένος επειδή δεν τον πήρα είδηση και έμεινε έτσι όλο το γύρισμα. Όμως θα πούμε και για γάμους φίλων, για τις ομοιότητες του πατέρα μου με τον Κολόμβο, για υβριδικές επιθέσεις AI σε ανυπεράσπιστους πολιτικούς, γιατί ο Μέσι είναι ο μπαμπάς σας και άλλα τέτοια.

Μπορείτε να το δείτε σε video εδώ και εδώ.

Στο νέο επεισόδιο της σειράς «Άλλη μια συνέντευξη», ο Θωμάς Ζάμπρας φιλοξενεί τον ηθοποιό, σκηνοθέτη και θεατρικό συγγραφέα. Οι δυο τους μιλούν για τις «πόρτες» που έφαγαν στο ξεκίνημά τους, τη σκληρή αυτοκριτική, την τελειομανία και το πώς είναι να δημιουργείς αντλώντας από την περιοχή του προσωπικού σου πόνου.

Ο Γιωργής Τσουρής είναι ο σημερινός καλεσμένος του vidcast «Άλλη μια συνέντευξη» με τον Θωμά Ζάμπρα και η συζήτησή τους ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ, στις αλήθειες για το θέατρο και στις πιο βαθιές, προσωπικές εξομολογήσεις.

Οι δυο τους αναλύουν τη λεπτή γραμμή που χωρίζει το stand-up comedy από το κλασικό θέατρο και συζητούνγια το «σκληρό σπορ» της έκθεσης στη σκηνή, για την επικοινωνία του ηθοποιού με το κοινό αλλά και για τον τρόμο που δοκιμάζει όποιος καλλιτέχνης επιθυμεί ναπαραμείνει το έργο του «φρέσκο».

Ο Τσουρής μιλά ανοιχτά για τη δυσκαμψία του ελληνικού καλλιτεχνικού κατεστημένου απέναντι στην αλλαγή, τη σημασία της αυστηρής αυτοκριτικής μετά από μια αποτυχία αλλά και για τη μάχη που δίνουν οι δημιουργοί με τους παραγωγούς για το αυτονόητο δικαίωμα της αμειβόμενης πρόβας. Εξηγεί, επίσης, γιατί η ελληνική οικογένεια αποτελεί τον απόλυτο πυρήνα των έργων της σύγχρονης δραματουργίας και αποκαλύπτει το παρασκήνιο της μεταφοράς της τεράστιας θεατρικής του επιτυχίας, «170τετραγωνικά», στη μεγάλη οθόνη.

Η κουβέντα αναφέρεται και στην πικρή αφετηρία της πιο δημιουργικής περιόδου του: την ανάγκη μιας παρέας 25άρηδων να κάνουν κάτι δικό τους και τον πρόωρο χαμό του φίλου και συνδημιουργού του, του καλλιτέχνη Βαγγέλη Ρωμνιού, το 2018. Ο Γιωργής Τσουρής περιγράφει πώς αυτή η απώλεια τροφοδότησε τελικά τη δουλειά του και εξηγείγιατί, για να γράψει ένα νέο έργο, έπρεπε πρώτα να σκάψει στην προσωπική του «περιοχή του πόνου».

Είχατε πάντα απορία τι βλέπει η οικογένεια που μου κλέβει το YouTube; Τι παίζει με τις προνομιούχες ενοχές μου; Πώς έσπασε το κινητό μου; Γιατί πέρασα ένα μίνι meltdown; Τι τραβάω με θέματα της εικόνας μου; Τι τράβηξα με τα περιστέρια-γείτονές μου; Ε, τότε είσαι στο σωστό ποντκαστ.

Μπορείτε να το δείτε σε vidcast εδώ και εδώ.