Daniël het te midde van persoonlike uitdagings nie opgegee met gebedstoewyding nie. Hy is nie ingesluk deur die vreemde kultuur en gewoontes waarvan hy nou deel was nie. Hy was gefokus en het die belangrike saak van gebed nie agterwee gelaat nie. Daniël het in sy gebed ruimte gegee aan verskeie elemente, dank, verwondering, aanbidding, intersessie en skuldbelydenis.

Niks kan verander aan God se grondhouding nie. Hy is liefde. Hy wil ook nie dat enige mens verlore gaan nie maar dat alle mense gered sal word. Hy is 'n goeie, genadige, barmhartige en lankmoedige Wese.

Om God te nader met jou uitdagings is 'n mosie van vertroue. Dit is 'n erkenning dat jy radikaal aangewese is op sy sorg en omgee. Dis 'n afhanklikheidsverklaring waartoe ons uitgenooi word.

Die Here vra nie wat ons nie het nie maar Hy vra wat Hom toekom. Die bedoeling van die teks is dus duidelik dat die gebed van 'n gelowige 'n aangename en dankbare belewenis moet wees.

"Het jy al so baie daaroor gebid soos jy daaroor gepraat het?"

Ons lewens is geborge in Hom. By Hom is ons en ons geliefdes, ons land en die wêreld, veilig.

Uiteraard is die bedoeling nie dat God ons tot die verkeerde dinge verlei nie. Inteendeel. Die bedoeling is dat ek as kind van God die genade sal vind om die verkeerde die rug toe te keer, om nie ʼn tuiste daarvoor in te rig nie.

Wees gou om mense te vergewe en vry te spreek. Moenie dat die son onder gaan onder jou toorn nie. Moenie ʼn dag kwaad afsluit nie, maan die Skrif. Handel elke dag se skuld af. Betaal die rekeninge. Sorg dat die balansstaat klop.

Die gebed betrek God by ons hier en nou. Jy mag maar met die grootste vrymoedigheid met Hom praat oor jou behoeftes. Ons ís na alles liggaam siel en Gees.

Uiteraard kom die volmaakte eers aan die einde wanneer Jesus weer op die wolke kom. Tot dan word ons gekonfronteer met gebrokenheid in sy verskillende gestaltes. Ons maak egter nie daarmee vrede nie.