Unsal Unlu

16 Nisan referandumu öncesi Avrupa ile bilinçli olarak yaratılıp tırmandırılan krizin ardından gerilim bir kez daha arttı. Üstelik bu defa konu, giderek daha da bozulan insan hakları karnemiz. Aralarında Avrupalı insan hakları aktivistlerinden gazetecilere kadar birçok kişiye yönelik suçlama ve gözaltı/tutuklama kararları bardağı taşırmış görünüyor. Ancak bu kez durum çok farklı. Çünkü söylemiyle eylemi birbirini hiç tutmayan iktidar bu kez Avrupa'da yaşayan Türkleri de bir tercih noktasına getirebilir.

İktidar medyasına bakarsanız "2019'a hazırlık kabinesi" dün açıklandı. Bugüne kadar olduğu gibi sadece 1 (yazıyla bir) kişinin arzusuyla şekillenen kabineye gelin yakından bakalım. Üstelik bu analiz sırasında rehberliğimizi, her defasında açık açık istemesine rağmen 15 yıl içinde 1 (yazıyla bir) kez bile Bakan yapılmayan Burhan Kuzu'nun 'siyasetin adaleti yok' sözü yapsın...

Bu sabah ulusal gazetelerin birinci sayfalarında hangi haberler var, gelin birlikte bakalım.

Gelin bugün yalanlar ve bahaneler üzerine konuşalım. Megakent İstanbul'un yüzer hale gelmesi de, FETÖ'cülerin lideriyle yan yana gibi montajlanmak da olsun içinde... Ve soralım: Bahaneler, yalanlar uyduranlar bilmiyorlar mı işin aslını? Öyleyse neden yapıyorlar?

Bu sabah ulusal gazetelerin birinci sayfalarında hangi haberler var, gelin birlikte bakalım.

İki hafta önce Büyükada'da yaptıkları toplantı sırasında (ihbar üzerine) gözaltına alınan 10 insan hakları aktivistinden 6'sı tutuklandı. Gelin bugün insan hakları ihlalleri dosyası her geçen gün daha da kabaran ülkemizi yönetenlerin, uluslararası düzlemde de ses getireceği kesin olan böyle bir adımı neden atmış olabileceğini konuşalım.

Bu sabah ulusal gazetelerin birinci sayfalarında hangi haberler var, gelin birlikte bakalım.

Adalet anlayışı giderek zayıflayan bir toplum olarak yeni bir aşamaya ulaştık. Ülkenin tamamını tehdit eden bir darbe girişimi, üstelik ülkenin tamamını kucaklaması Anayasa tarafından emredilen Cumhurbaşkanı tarafından "50 milyon" diye tarif edildi. Nüfusunun 80 milyona ulaşması sıkça övünç kaynağı olarak dillendirilen ülkemizde geriye kalan 30 milyon için adalet nasıl sağlanacak peki? Adalet terazisi o 30 milyonu diğer 50 milyonun sahibi olduğu dirhemle mi tartacak?

Bu sabah ulusal gazetelerin birinci sayfalarında hangi haberler var, gelin birlikte bakalım.

Darbe girişiminin üzerinden tam 1 yıl geçti. Peki bizler bu süre içinde yaşananları tam olarak öğrenebildik mi? Bu sorunun yanıtı kuşkusuz 'Hayır' olacaktır. Darbenin kilit ismi Adil Öksüz'ün o günden sonra sırra kadem basması bir yana, darbeyi organize ettiğinden benim de zerre kadar şüphe duymadığım Cemaat'i kimin kollayıp büyüttüğü en çok 'Amaaan, 40 yıllık yapı işte' den 'Ana muhalefet yapmıştır'a evrilebildi. Oysa 15 Temmuz'la hesaplaşmak özellikle sokakta can veren insanlara borcumuz değil mi? O borcu ödemeden sadece kahramanlık nutukları atmak en azından anılarına saygısızlık olmaz mı?