እግዚአብሔር ሁሉን ለክብሩ ፈጥሮታልና እኛን ወደ አካሉ ሲጠራን ለእርሱ ክብርን እናመጣ ዘንድ ነው:: ለእርሱ የሚገባውን ክብር ለማምጣት ደግሞ ምንጩ በክርስቶስ መሆናችንና ተፈትነን በወጣነበት ልክ ነው::

*** ራሳችንን ካጣንበት ጌታ ብቻ ማንነታችንን ከሞላበት ከዛ ከሞተው ማንነታችን ለእርሱ ክብርን እናመጣለን::

ሰው ህግን በመጠበቅ ሳይሆን የህግ ፍፃሜ የሆነውን ኢየሱስን በማመን ነፃ ይሆናል:: ከኩነኔ ከፍርድ ነፃ ይሆናል:: በክርስቶስ ነፃ የወጣ ሰው እርሱ በእግዚአብሔር ፊት ያለነውርና ያለነቀፋ ይታያል:: እግዚአብሔር አባት ነው ብሎ በደስታ በነፃነት ያመልካልም::

*** ነፃነታችን እንደፈለግን ልንሆን ሳይሆን ነገር ግን በመንፈስ ቅዱስ ቁጥጥር ስ ሆነን ልናመልከው ነው እንጂ::

እውነተኛ ወንጌል ሰውን አያቆላምጥም ወይንም ደግሞ አያባብልም:: ነገር ግን እውነተኛውን የእግዚአብሔርን ፅድቅ ይገልጣል የሰውንም ሀጢአተኛነት ይናገራል:: ደግሞም መዳንን ሰው ህግን በመጠበቅ በስራው የሚያገኘው ሳይሆን በፀጋው ብቻ በእምነት የሚገኝ መሆኑን ያበስራል:: በፀጋው ራሱን ያወቀ ሰው እርሱ ራሱን ይገዛል:: እኔ አልችልም የቻልኩትን ሁሉ የቻልኩት በፀጋው ነው ይላል:: ሰለዚህ የሚናገረውንና የሚሰራውን ሁሉ በማስተዋል ያደርጋል:: በደረሰበትና በተቀበለው ፀጋ ልክም ይመላለሳል::

አማኝ በጌታ መገኘት ራሱን ማግኘት የሚችለው ብቻውን የሆነውን ያህል ወይንም ለጌታ የተገኘውን ያህል ብቻ ነው:: ምክንያቱም ለእርሱ ከተገኘንበት በላይ ለመሆን ብቃት የለንምና ነው:: ለጌታ ብቻውን መገኘት የሚችለው እርሱ ሁሉን የተወ ጥያቄው እግዚአብሔር ብቻ የሆነው ነው:: ለብቻችን ለጌታ የተገኘንበት ማንነተ በአርሱ ሙሉ ከመሆኑ የተነሳ ወደጎን ከቅዱሳን ጋር ያለንም ግንኙነት በረከትና ሰላም ያለው ይሆናል ::

አማኝ በጌታ መገኘት ውስጥ አየኖረ ነው የሚባለው እርሱ ሞቶ በሁለንተናው ጌታ የሚኖርበት ህይወት ሲኖር ነው:: በእግዚአብሔር መገኘት ውስጥ የሚኖር እርሱ የእኔ የሚለው እውቀት ትምክህትም የለውም በማናቸውም ሁኔታ ትምክህቱ ጌታ ነው:: ይህም ትምክህት ደግሞ የሚፈተንበት ቀን ይመጣል ያንጊዜም ከብሮ ይወጣል::

ክርስቶስን በህይወታችን የምንኖረው በእርሱ የተመካንበትን ያህል ነው::

አንድ አማኝ የመነፈስን ምሪት የሚያገኘው በእግዚአብሔር መገኘት ውስጥ ራሱን ባገኘበት ነው:: ወደ እርሱ መገኘት የሚያስገባን ደግሞ የሞተ ማንነታችን ነው::

የእኛ ብቃት ያለው በጌታ መገኘት ውስጥ ነው:: በዛ ውስጥ ለጥያቄ ሁሉ መልስ አለ:: ባልተመለሰውም ጥያቄ እንኳን በሚሰጠን ፀጋ በምስጋና ውስጥ ሆነን በእውነተኛ አምልኮ እንቀጥላለን::

የእግዚአብሔር ፈቃድ ሰው ለእርሱ እንዲሆን ነው:: ይህ ደግሞ ከመፈጠራችን በፊት የነበረ የእርሱ ፕላን ነው:: ይሁን እንጂ ሰው በኃጢአት ምከንያት ከዚህ የጌታ ፈቃድ ቢወጣም በልጁ በኢየሱስ ክረስቶስ ወደ ተፈጠርኖበት አላማ እንድንመለስ አድርጓል::

*** ሰው ለእግዚአብሔር ሲኖር ሰላም ይኖረዋል:: በምድረበዳ ብንሆን በሸለቆ ህብረታችን ከጌታ ጋር ስለሆነ ነፍስና መንፈሳችንን የሚያረካ የእርሱ መንፈስ ይደግፈናል::

እምነት በጌታ ላይ መደገፍን ሀሳብን በእርሱ ላይ መጣልና በነገር ሁሉ በጌታና በቃሉ ላይ መታመንን ሁሉ የሚመለከት ነው:: አማኝ ከእምነት ወደ እምነት እያደገ እንደሚሄድ ሁሉ በተቃራኒው ደግሞ ከእምነት እየተንሸራተተ የሚወርድበት ብሎም እምነቱን የሚጥልበት ጊዜ አለ:: እመነታችንን ከጌታ ጋር ያለን ህብረትና የህይወታችን ሁኔታ ፅድቅና ቅድስና ለቃሉም ያለን መታዘዝን መኖር ይወስነዋል::

እምነትና ፀሎት የማይነጣጠሉ የአማኝ ህይወትና ኑሮ ናቸው:: በእምነት የሩቁን አሻግረን እናያለን:: እግዚአብሔርንም ደስ ማሰኘት በእምነት ነው:: ተስፋችንም ፅኑ እደሆነ የምናየው በእምነት ነው::

*** እምነት ካለን ተክክለኛና መሠረት የያዘ እውቀት ይመጣል:: የእምነትም መሠረት የእግዚአብሔር ቃል ነው:: ወደ ቃሉ እንመለስ::

አንድ አማኝ ጌታን ተቀብሎ በእምነት በሚገኝ መዳን የእግዚአብሔር ልጅ ከሆነ በኃላ መዳኑ ሙሉ እንዳልሆነ ቢያሰብ ህግንም ለመጠበቅ ወደኃላ ቢመለስ ይህ ወደ አለማወቅ ወራት መመለስ ነው:: ከፀጋውም መውጣት ነው::

****በክርስቶስ መሆናችን በነገር ሁሉ ራሳችንን ለእርሱና ለመነፈሱ ለማሰገዛት ለእግዚአብሔርም ነፃ ለመሆን ነው::