Of Donald Trump nu gek, gestoord, geniaal of misdadig is, Amerika heeft de banden met het oude continent doorgeknipt en dat lijkt definitief. Sneu voor ons zou je denken, maar historicus en kenner en adviseur van de geopolitiek Rob de Wijk ziet vooral kansen. Moet Europa dan vrienden worden met China of Rusland? Of kunnen we het alleen? Veel antwoorden komen aan bod in zijn nieuwe boek 'Amerika en Wij'.

Misschien doet u beroep op een poetshulp, met dienstencheques. Maar dat is in niets te vergelijken met de dienstmeid van 500 of zelfs 100 jaar geleden, aldus Caroline Hanken in haar boek ‘Vrouw en Meid, een geschiedenis van het leven binnenshuis’. Een echte dienstmeid leefde namelijk echt in huis, dag in dag uit samen met de bewoners. Vergeten verhalen over levens van gewone vrouwen die de veranderende verhoudingen in de samenleving weerspiegelen.

Begin jaren '80 rijdt de student slavistiek Johan de Boose op een overvolle nachttrein door Joegoslavië. Wanneer er een man met jagersjas opstapt ontstaat er een handgemeen, chaos.

Jaren later, in 1991, als Joegoslavië ten prooi valt aan burgeroorlog, beseft hij dat hij op de trein der geschiedenis zat. Hij besluit ex-Joegoslavië rond te trekken en op zoek te gaan naar waarom het land dat begon als een droom uiteindelijk uiteenviel. Een gebroken spiegel voor Europa? Je leest het in zijn boek.

Jaar en dag was 'De Visscherie' een begrip in Oostrozebeke. Het halve dorp gaf er een bruilofts- of communiefeest. De andere helft schoof wel eens aan. Dat was in de jaren 1970 en 80. 'De Visscherie' werd uitgebaat door de ouders van Els Snick, en toen die op pensioen gingen, startte hun dochter een zoektocht naar eerdere eigenaars en bewoners. Een gesprek over herinneringen aan een pràchtige jeugd in De Visscherie, en over nooit vertelde familie- en oorlogsverhalen, op dezelfde idyllische plek.

Sinds Yoïn van Spijk op school een etymologisch woordenboek in handen kreeg, is hij gefascineerd door taal. En dan vooral door de manier waarop onze taal door de eeuwen veranderd is. In zijn boek 'Die Goeie Ouwe Taal' neemt hij ons mee naar de tijd dat de dieren nog nog Proto-Germaans praatten, onderzoekt hij verrassende verbanden, en steekt hij de loftrompet over onze taal. Over wespen en wepsen, joak en joas, kinderen en schoenen.

Eind negentiende, begin twintigste eeuw, een schilder van het volk, krachtige lijnen, grove vlakken, afgewezen aan de Antwerpse academie. Nee, het gaat hier niet over Vincent Van Gogh, maar over Eugeen Van Mieghem. Die staat vooral bekend als de chroniqueur van de kaaien, de vingervlugge tekenaar van zakkennaaisters en landverhuizers, maar hij was veel meer dan dat. Hij verbeeldde ook de intrede van de moderniteit in Antwerpen, de music-halls en boulevards. Eric Rinckhout schreef zijn biografie.

In veel kunsttakken zijn vrouwen nog altijd dramatisch ondervertegenwoordigd. Vaak wordt daarbij een beetje makkelijk verwezen naar het moederschap. Is dat moederschap de sloophamer van het kunstenaarschap? Of toch vooral een inspiratie? Een motor? En waarom worden moeders vaak als monsters voorgesteld, zeker in horrorfilms als 'Carrie' en 'Rosemary's baby'? Jozefien Van Beek is zelf moeder én maker, ze schreef een boek over de spreidstand tussen kind en kunst.

In 1933 woonde Albert Einstein een halfjaar in De Haan. Dat was niét voor de gezonde zeelucht. Er was geen andere keus; terwijl Einstein op weg was van Amerika naar zijn huis in Duitsland, was Hitler aan de macht gekomen. Einstein, Jood, intellectueel en dus niét graag gezien door Nazi's, vond het veiliger om niét de grens over te steken. Hij kreeg onderdak in het huis van vrienden in De Haan. Arnout Hauben maakte er tv over. Gustaaf Cornelis keek naar 'Interview met de geschiedenis'.

Iedereen krijgt vroeg of laat te maken met verlies. Toch voelt rouwen vandaag vaak eenzaam. De vanzelfsprekende plekken waar we elkaar ontmoetten - het café, de parochie, het cultuurhuis - verdwijnen langzaam uit het straatbeeld. Pieter Deknudt, die met de organisatie Reveil een kleine rouwrevolutie in gang zette, toont aan hoe je rouw opnieuw samen kan beleven.

Eenzaamheid lijkt een van dé problemen van onze tijd: er is een minister van eenzaamheid in de UK er zijn eenzaamheidsactieplannen bij ons en in onze buurlanden.

Anja Machielse doet onderzoek naar de complexe aard van eenzaamheid en hoe we daarmee om kunnen gaan. Ze laat zien dat eenzaamheid een krachtige emotie is die ons uitdaagt om na te denken over onze relaties, keuzes te maken en nieuwe wegen in te slaan.