Wtem, piosenka

W odcinku czwartym odkrywamy prawdziwy powód założenia naszego podcastu: jest nim po prostu paląca potrzeba porozmawiania o Fredzie Astairze i Ginger Rogers, parze tyleż urokliwej, co zadziornej. Na tapet bierzemy film „Panowie w cylindrach”, czyli według niektórych najlepszy musical z cyklu RKO, i dajemy upust swojej nieograniczonej miłości do wielkich białych scenografii i futrzastych kiecek. Dla kontrastu rozmawiamy też o zapomnianym musicalu z 1981 roku, czyli „Groszu z nieba”, którego potwornie smutnego nastroju nie był w stanie poprawić nawet robiący w tańcu striptiz Christopher Walken.

W trzecim odcinku wychodzi szydło z worka: ujawniamy naszą niechęć do „Narodzin gwiazdy” Bradley’a Coopera i proponujemy Wam podróż do czasów, gdy ta historia została opowiedziana lepiej. Wracamy do 1954 roku i pierwszego kolorowego filmu mistrza George’a Cukora, w którym Judy Garland śpiewa, jakby jutra miało nie być. Opowiemy też, jak to się stało, że dzisiaj ten film można oglądać z przerywnikami w postaci fotosów, na których Judy myje sobie włosy.

Na właściwe otwarcie podcastu wybrałyśmy filmy o narodzinach dźwięku, a tym samym o narodzinach filmowego musicalu. W drugim odcinku „Wtem, piosenka” rozmawiamy o dwóch filmach, na które wpłynął przełom dźwiękowy w kinie, czyli o „Śpiewaku jazzbandu” i „Deszczowej piosence”. Zadajemy jednocześnie pytania zasadnicze: kto na dźwięku w kinie chciał zarobić, ile twarzy ma niesławny blackface, jak wyglądał śpiewak jazzbandu A.D. 1980 i czy warto przemoczyć buty tańcząc w deszczu?

Oto pierwszy odcinek nowego podcastu o filmowych musicalach — „Wtem, piosenka”. Dwie autorki, wielbicielki musicalu, Katarzyna Czajka-Kominiarczuk i Patrycja Mucha, rozmawiają o swoich ulubionych filmach z historii gatunku, jednocześnie starając się zachęcić słuchaczy, by wybrali się razem z nimi w podróż przez historię gatunku.  W pierwszym odcinku próbujemy odpowiedzieć sobie na pytanie: co właściwie rozumiemy pod pojęciem musicalu i dlaczego to nie jest pojęcie tak oczywiste.