زندگی تازه

فصل ۹ بر ما آشکار می‌کند که خداوند بر همه چیز حاکم است؛ او در رحمت خویش و تحقق اراده‌اش، همواره عادل و بی‌نقص است. هرچند شاید درک کامل حکمت او برایمان دشوار باشد، اما دعوت شده‌ایم تا به کلام زندهٔ او اعتماد کنیم و صبورانه منتظر باشیم تا حقایقش را بر ما مکشوف گرداند.‏

بر اساس رومیان ۸:‏۲۶–۳۹، روح‌القدس در ضعف‌هایمان به ما مدد می‌رساند. او ما را تقویت می‌کند تا در اطمینان از محبت خدا، به صورت پسر او (مسیح) شکل بگیریم.‏

در رومیان ۸ می‌آموزیم که با ایمان به مسیح، به مقام فرزندخواندگی خدا نائل شده و وارثان او گشته‌ایم. ما در رنج‌های مسیح شریک می‌شویم تا در جلال او نیز سهیم گردیم. بااین‌حال، رنج‌های زمان حاضر در قیاس با جلال بی‌همتایی که در آینده بر ما آشکار می‌شود، ناچیزند.‏

برای ایمانداران به مسیح، دیگر هیچ محکومیتی وجود ندارد. با این حال، گناه می‌تواند صمیمیت و رابطهٔ شیرین ما با خدا را خدشه‌دار سازد. بنابراین، نجاتی که به واسطهٔ ایمان دریافت کرده‌ایم کامل است: هم ما را از محکومیت حقوقی آزاد می‌کند و هم تباهی درون ما را شفا می‌بخشد.‏

فصل هفت نشان می‌دهد که هرچند شریعت مقدس است، اما انسان در انجام آن ناتوان است و کشمکش درونی دارد. این فصل ما را به این درک می‌رساند که تنها با تکیه بر فیض خدا (و نه تلاش انسانی)، روح‌القدس و کلام خدا قادر به پایداری هستیم و می‌توانیم از افتادگی‌ها برخیزیم. ‏

مطالعه فصل شش آشکار می‌کند که انسان به‌طور طبیعی بردهٔ گناه است، اما تنها با اتحاد با مسیح، از قید گناه آزاد شده و بندهٔ خدا می‌گردد. ثمرۀ آن بردگی، مرگ و جدایی از خداست؛ اما ثمرۀ بندگیِ خدا، قدوسیت و حیات جاودان در خداوند ما عیسی مسیح است.‏

با مطالعه فصل ۶ درمی‌یابیم که با ایمان به مسیح، با مرگ و قیام او متحد می‌شویم. همان‌گونه که مسیح مرد و برخاست، ما نیز نسبت به گناه مرده‌ایم و به حیاتی تازه برخاسته‌ایم تا در تقدس و آزادی زندگی کنیم.‏

رساله رومیان ۵: ۱۲-۲۱ به تشریح پیامدهای گناه بر نسل بشر می‌پردازد: گناه به‌واسطۀ یک انسان، یعنی آدمِ اول، وارد جهان شد و مرگ را با خود آورد؛ و از آنجا که همه گناه کردند، مرگ دامنگیرِ تمامِ بشریت شد. اما در مقابل، با عمل نجات‌بخشِ آدمِ دوم یعنی عیسی مسیح، فیض، پارسایی (عدالت) و حیات جاودان به ایمانداران عطا گردید.‏

با مطالعه رومیان ۵ درمی‌یابیم که عادل‌شمردگی سه مزیّت به‌همراه دارد: برخورداری از صلح با خدا توسط مرگ عیسی بر صلیب، دسترسی به فیض خدا، و امیدِ قطعی به زندگی پرجلال با خدا در آینده.‏

با مطالعۀ فصل ۴ درمی‌یابیم که ایمانِ نجات‌بخش، تکیه بر خود و اعمالمان نیست؛ بلکه اعتماد به وعده‌های خدایی است که راه نجات را با فیض خود، در شخص عیسی مسیح و بر روی صلیب به کمال رسانید.‏