زندگی تازه

صبر و بردباری، ثمرۀ روح‌القدس است و باعث آرامش در خانواده می‌شود. صبر معمولاً با درد همراه است، اما باعث بنا خواهد شد. با صبر، می‌توانیم منتظر عملکرد به‌موقع خدا، در زندگی‌مان باشیم.‏

بی‌حوصله بودن والدین، یکی دیگر از جنبه‌های ایجاد خشم در خانواده است. رشد، نیاز به پرورش دارد و ما باید با صبر و محبت و مراقبتِ درست از کودکان، اجازه دهیم که آنها در سلامتی رشد و نموّ کنند.‏

ما نباید فداکاری و ازخودگذشتگی را از دیدگاه خودمان ببینیم، بلکه باید از دیدگاه دیگران به آن نگاه کنیم. فداکاری خودخواهانه هرگز نمی‌تواند جایگزین محبت خالصانه باشد.‏

خودخواهی و خودمحوری، باعث تولید خشم در خانواده می‌شود. ما باید خانواده را محفلی مقدس بدانیم و برای پيش‌برد ارادۀ عالی، مقدس و نيکوی خدا در خانوادۀ خود، با فداکاری‌ و ازخودگذشتگی عمل کنيم.‏

هیچ‌چیز به اندازۀ تشویق، شخص را برای عوض شدن و بهتر عمل نمودن آماده نمی‌کند. ما باید در خانواده هر‌روز يکديگر را تشویق کنیم و با انجام این کار، نشانه‌ای از رحمت و فیض خدا باشیم.‏

انتقاد کردن، یکی از عوامل جدایی بين زوج‌ها است .اما اگر به‌درستی صورت بگیرد باعث بهبود روابط می‌شود. اشخاص ایراد‌گیر همیشه عصبانی هستند و هیچ‌چیز آن‌ها را خوشحال و راضی نمی‌کند.‏

ما باید بین پذیرش افراد و تأیید کارهای‌ آنها تفاوت قائل شویم. وقتی فردی در خانواده اشتباه می‌کند باید همچنان به او محبت کنیم، زیرا اگر محبت خود را از او دریغ نماييم هیچ‌گاه اصلاح نخواهد شد.‏

طرد شدن، باعث ايجاد خشم‌ شديد در خانواده می‌شود. ما باید مانند مسیح، پذیرای افراد باشیم و به انسان‌ها نشان دهیم که ارزشمند هستند و بدون هيچ قيد و شرطی، آنها را در خانواده و کليسا محبت نماييم.‏

تبعيض و طرفداری، برخلاف اراده و حکمت خداست. خدا بهترین نمونه از بی‌طرف بودن است، پس ما نیز باید بی‌طرف باشیم و بین فرزندان خود تبعيض قائل نشويم و آنان را خشمگين نسازيم.‏

اگر والدین به یکی از فرزندان خود بیشتر توجه کنند، خشم و غم در ساير فرزندان توليد می‌شود و اين در بزرگسالی ضایعاتی پدید می‌آورد. خدا تبعیضی قائل نمی‌شود، پس ما هم نباید جانب‌داری کنيم.‏