ให้ฟังธรรมะที่หลวงพ่อเทศน์ซ้ำๆ อดทนฟังไป แล้วก็ทำอย่างที่ครูบาอาจารย์แนะนำ รักษาศีล ทำในรูปแบบทุกวัน และเจริญสติในชีวิตประจำวัน ฟังธรรมทุกวันเพื่อปรับสัมมาทิฏฐิของวิธีการปฏิบัติ เพื่อจะให้ค่อยๆ เข้าใจว่าทำเหตุอย่างนี้จะมีผลอย่างนี้ ต้องการผลอย่างนี้ ต้องทำเหตุอย่างนี้ ฟังไปด้วยภาวนาไปด้วย แล้วเราจะค่อยๆ พัฒนาขึ้นบนเส้นทางธรรมะ ความสะอาด ความเข้าใจโลกมากขึ้น ความทุกข์จะลดน้อยลงตามลำดับ เคยทุกข์ยาวก็จะทุกข์สั้น เคยยึดมากก็จะยึดน้อยลง เคยโง่มากก็จะโง่น้อยลง จนถึงวันหนึ่งก็จะฉลาดเต็มที่ เรียกว่า 'โลกวิทู' รู้โลกอย่างแจ่มแจ้ง -- อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ 21 มิถุนายน 2565

สมาธิที่ถูกต้อง ใจรู้ตื่น เบิกบาน คล่องแคล่ว ว่องไว ปราดเปรียว นุ่มนวล ไม่ขี้เกียจ ไม่หนัก ไม่แน่น ไม่แข็ง ไม่ซึม ไม่ทื่อ ถ้าเราฝึกแล้วเรารู้สึกว่าเราได้สมาธิ เราทรงสมาธิอยู่ เราลองสังเกตดูว่า ถ้าจิตเราซึม จิตเราหนัก จิตเราแน่น จิตเราแข็ง จิตเราซึม จิตเราทื่อ จิตเราขี้เกียจ อย่างนี้แปลว่า สมาธิที่ฝึกคงไม่ใช่สมาธิที่ถูกต้องแบบพุทธ ที่ได้ใจที่เป็นพุทธะ เป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน ที่เป็นบาทเป็นฐานของการเจริญปัญญา ที่จะเห็นรูปนามกายใจสภาวธรรมต่างๆ สังขารธรรมต่างๆ เคลื่อนไหวเปลี่ยนแปลง ถูกบีบคั้นให้เปลี่ยน ไม่เป็นไปตามสั่ง บังคับไม่ได้ ฉะนั้นที่ฝึกอยู่ต้องไปสังเกตว่า สมาธิที่ฝึกมันถูกไหม ถ้าสมาธิที่ฝึกอยู่ไม่ถูก โอกาสที่จะเจริญปัญญาไม่มี เจริญปัญญาหรือเจริญวิปัสสนาไม่ได้ มรรคผลก็ไม่ได้เหมือนกัน -- อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ 5 มกราคม 2565

ทางรอดอยู่ที่ไหน ทางรอดอยู่ตรงไม่ลอยขึ้นและไม่จมลง อยู่ที่ทางสายกลาง อยู่ที่รู้ทันความสุดโต่งสองด้านไปเรื่อยๆ ทุกครั้งที่รู้ทันความสุดโต่งสองด้าน มันจะได้ใจที่เป็นปกติขึ้นมา ใจที่เป็นปกตินี้ มันจะมีคุณสมบัติพิเศษอันหนึ่ง ที่จะเป็นผู้รู้ เป็นผู้ดู ไม่ถูกความสุขย้อม ไม่ถูกความทุกข์ย้อม ไม่ถูกกุศลย้อม ไม่ถูกอกุศลย้อม มันจะเป็นผู้เห็นว่า สุขทุกข์มาแล้วก็ไป ดีชั่วมาแล้วก็ไป มันจะเป็นผู้เห็นว่า ใจก่อนหน้านี้ไปเกิดทางตา ไปเกิดทางหู ไปเกิดทางจมูก ทางลิ้น ทางกาย ทางใจ ไม่ได้จิตที่เป็นธรรมดาแบบนี้ ไม่ได้จิตที่เป็นผู้รู้ เป็นผู้ดูเป็นผู้เห็น ก้าวเข้าไปสู่กระบวนการของการเจริญปัญญาไม่ได้ พอเจริญปัญญาไม่ได้ก็ไม่มีโอกาสเข้าถึงซึ่งวิมุตติ มรรคผลก็ไม่เกิด -- อ. ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 2 กุมภาพันธ์ 2565

อะไรๆ ในโลก ทั้งความสุข ทั้งความทุกข์ ทั้งความดี ทั้งความชั่ว เกิดขึ้นเพียงชั่วขณะเท่านั้น ชั่วขณะของความรับรู้ของใจของวิญญาณขันธ์มันทำงาน มองในมุมนี้ถ้าเราเห็นสภาวะแบบนี้เรื่อยๆ เห็นจริงๆ เราจะพบว่าโลกนี้ไม่มีอะไรมาก มันมีแค่ว่าเป็นกระบวนการกระทบผัสสะไปเรื่อยตั้งแต่เช้าจนเย็น กระทบผัสสะแล้วจิตมันก็ปรุงสุข ทุกข์ ดี ชั่วไปเรื่อยๆ สลับกันไปสลับกันมา ของที่ผุดขึ้นแค่ชั่วคราวเข้าสู่ความรับรู้ของใจชั่วคราว มาแล้วไป เกิดแล้วดับ -- อ. ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 25 พฤษภาคม 2565

"อยากจะบรรลุมรรคผลก็ต้องสู้กับกิเลส เครื่องมือในการสู้กิเลสที่สำคัญมากอันหนึ่ง คืออดทน นอกจากอดทนต่อแรงบีบคั้นของกิเลสที่จะทำให้ทำความชั่ว อดทนที่จะทำในรูปแบบ อดทนที่จะสร้างความดี ขัดเกลาตัวเองในทุกๆ อย่าง คนที่จะเจริญก้าวหน้าในธรรมะได้ มันต้องมีความอดทนจริงๆ ถ้าพวกเราอดทนต่อแรงบีบคั้นของกิเลสได้ พวกเราจะเจริญรุ่งเรืองกว่านี้มาก" -- อ. ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 16 กุมภาพันธ์ 2565

"เราไม่ได้เห็นสภาวธรรม เพื่อจะเห็นสภาวธรรม เราเห็นสภาวธรรม เพื่อจะเห็นไตรลักษณ์ของสภาวธรรม เพียงแต่ไตรลักษณ์มันอยู่ที่สภาวะ มันจึงต้องเห็นสภาวะก่อน พอเห็นสภาวะแล้ว สภาวะนั้นแสดงความจริงให้ดูในมุมใดมุมหนึ่ง ไม่เที่ยง เป็นทุกข์ เป็นอนัตตา เคลื่อนไหวเปลี่ยนแปลง ไม่เป็นไปตามสั่ง เราจะค่อยๆ เห็นความจริงของมัน" -- อ. ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 11 พฤษภาคม 2565

"นักปฎิบัติต้องรู้จักสังเกตว่า หลังจากที่เจริญวิปัสสนาไปสักช่วงหนึ่งแล้ว แรงมันยังพออยู่ไหม ที่จริงคือตอนที่เจริญวิปัสสนาไปสักช่วงหนึ่ง ถ้าแรงเราไม่พอและเรายังฝืนเจริญวิปัสสนา ใจมันจะฟุ้ง ออกข้างนอกแล้ว มันจะไม่เข้าฐาน นักปฏิบัติถ้าเจริญวิปัสสนาเป็นแล้วและแรงมันไม่พอ มันจะเกิดวิปัสสนูปกิเลส" -- อ. ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 19 มกราคม 2565

"การทำจิตของตนให้ผ่องแผ้วก็คือ การเจริญปัญญานั่นเอง คือการเจริญวิปัสสนา แต่เจริญวิปัสสนาได้ต้องมีเครื่องมือ มีสติ มีสมาธิที่ถูกต้อง มีจิตที่ตั้งมั่น มีจิตที่มีกำลังด้วย นักปฏิบัติจำนวนมากโดยเฉพาะอย่างยิ่ง พวกเราทั้งหลายมุ่งไปข้อ 3 กันมาก มุ่งไปทำจิตของตนให้ผ่องแผ้ว ด้วยการมุ่งเจริญปัญญา แต่ละเลยองค์ธรรมพื้นฐานก่อนหน้า ที่จะถึงการทำจิตของตนให้ผ่องแผ้ว" -- อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 13 เม.ย. 2565

"ความเป็นเราในวันนี้ รวมทั้งสิ่งที่เราเจอ ยุติธรรมตามเหตุปัจจัยต่างๆ ที่เราฝึก ที่เราทำ ที่เราสะสมมา แต่ตั้งแต่ขณะจิตตอนนี้เป็นต้นไปมันเลือกได้ ว่านับแต่นี้ จะทำเหตุดีหรือจะทำเหตุไม่ดี จะภาวนาอยากออกจากโลก อยากพ้นโลก ไม่สู้กิเลสพ้นไม่ได้ ต้องอดทน ฝึกเอา" -- อ. ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 16 มี.ค. 2565

"ในการเจริญสติปัฏฐาน สิ่งที่เราต้องมีในเบื้องต้นคือมีวิหารธรรม คือให้มีอะไรสักอย่างหนึ่งในกาย เวทนา จิต ธรรม ให้เป็นเครื่องระลึกของสติ เป็นเครื่องรู้ของจิต หมายถึงให้มีบางอย่างที่สติเราระลึกรู้ได้เรื่อยๆ มีอารมณ์บางอย่างในกาย เวทนา จิต ธรรม ที่เป็นเครื่องรู้ของใจของเรา เป็นวิหารธรรม" -- อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ สวนธรรมประสานสุข 1 ธันวาคม 2564