راستش يه مدتيه مامان بابام همش دعوا ميكنن

همش !!!

سر كوچيكترين چيزا شروع ميكنن به بحث كردن ، تقريبا آخر همه ي بحثاشونم با اين ختم ميشه كه شما ها هيچكاري نميكنين ، همش مايه ي سر افكندگيه مايين ، اصن دلخوشيه ما نيستين ( مخصوصا مامانم خيلي ميگن )

من هيفده سالمه ، داداشمم ٢٧ سالشه 

و يه داداش ٣٠ ساله ام دارم كه امريكاس!

نميدونم چرا ... 

تابستون به معناي واقعي كلمه همش دعوا ميكردن و همشم مامانم ميگف من طلاق ميخوام !

و بعضي اوقات ميگف دليل طلاق من و باباتون شماهايين ( يني من و داداشم )

خيلي طولانيه 

فقط اينكه من الانا با كوچيكترين جر و بحثي استرس ميگيرم و حالت عصبي بهم دست ميده و واقعا واقعا حالم بد ميشه!

و تحمل ندارم يكي داد بزنه ! چه توي خونه چه توي مدرسه ... 

خيلييي زود عصبي ميشم!

در صورتي وقتايي كه خونه نيستم خيلي خوش اخلاقم !

و يه چيزي كه هس ....

راستش وقتي خيلي عصبي ميشم بايد به خودم آسيب برسونم .

چه جسمي چه روحي !

توي تابستون همش ميريختم توي خودم و خودمو سرزنش ميكردم

ولي اخيراً ( يني دو هفته پيش ) دوباره دعوا داشتيم سرِ اينكه منو ميخواستن به زور ببرن يه جايي و من واقعا نميخواستم برم

بعد شروع كردن به داد و بيداد

وقتي از در اتاقم رفتن بيرون ، من اصن نفهميدم چي شد 

انگار يكي ديگه از درونم اومد بيرون زد دستمو زخمي كرد رفت !

نميدونم چيكار كنم 

دفعه ي أولم نيس ... 

نميدونم چيكار كنم

الان دارم سعي ميكنم جلوي عصباني شدنمو بگيرم !

ولي واقعا حرفايي كه مامانم زده و شنيدم اذيتم ميكنه

يني وقتي يه چيزي ميشه اون حرفا مياد توي ذهنم

خودمم هي تشديدشون ميكنم

بدتر ميشه!!

انگار از تابستون يسري چيزا جمع شده باشه توم ...

با سلام و احترام خدمت خانم حسینی عزیز 

از مطالبی که در کانال به سوی کمال گذاشتید بهره بردم و سپاسگزار هستم. 

فقط یه  سوال داشتم در مورد پسربزرگم که  پانزده ساله هست . از ابتدا بسیار روی آموزش بچه هام حساس بودم و سعی کردم که در مسایل درسی کمکشان باشم. خودم معلم دبیرستان بودم ولی با به دنیا آمدن پسرم کارو رها کردم. پسرم هر وقت درس میخونه بمن میگه فقط برای تو درس میخونم. وقتی بهش نگم اصلا سراغ درس نمیره. حتی یه  مدت با خودم کار کردم که بهش تذکر ندم،  نمرات خیلی بدی گرفت و براش عادی شد بعد از مدتی. وبعدشم گفت اگر بمن نگی و کاری با من نداشته باشی من درس نمیخونم اصلا بخاطر تو درس میخونم. در ضمن پسرم بیشتر از نیم ساعت نمیتونه تمرکز کنه که از دبستان بیش دکتر  بردم و گفتند مادر باش معلم نباش  . تا پارسال  که پایه هشتم بود همیشه جز شاگردی خوب بود. با معدل 18:75البته با حمایت من . تمبک میرفت که پیشرفت خوبی داشت ولی از بس تمرین نکرد دیگه این ترم ثبت نامش نکردیم. شنا حرفه ای شده بود که مریض سخت شد و گفت  دیگه نمیرم و اصرار ما هم بی نتیجه شد. امسال امتحان نهایی داره و من بسیار نگران شرایطش هستم. ریاضی و علوم و فارسی رو باید با من بخونه وگرنه نتیجه خوبی نمیگیره.واقعا نمیدونم چکار کنم الان که نزدیک امتحانات هست نمیتونم رهاش کنم. وقتی پیامی رو خوندم مبنی بر پیشرفت تحصیلی یکی از عزیزان خوشحال شدم براشون و آرزو کردم برای پسر من هم اتفاقات خوبی بیفته. میدونم که مشکل از من هست و درس برام اولویت داره و شاید فشار من باعث خستگی اش شده.  پسر من از نظر اخلاقی پسر خوبی هست و  رضایت ما براش مهم هست.دایم میگه "من داغون هستم خسته ام. مدرسه رو دوست ندارم.هیچی خوشحالم نمیکنه" میگه "سختترین کار برام درس خوندن هست و گاهی میگه میشه برم سر کار درس نخونم". و این ما رو نگران کرده  میخواستم کمکم کنید که چطوری میتونم باهاش رفتار کنم که از این بی انگیزه بودن دربیاد.البته وقت مشاور هم براش گرفتم.که قرار شده تماس بگیرند. از توجه شما سپاسگزارم 🙏

دخترم ۱۵ ساله هستش نمرات درسیش خیلی خوبه ولی از نظر اخلاقی کمی قبولش ندارم دوست داره تنها با دوستش بیرون بره و بنا به شرایط جامعه و سنش نمی زاریم تنها مثلا پارک یا جایی بده یه روز که کمی زودتر خواست با دوستش که هم کوچه هم هستیم وهر دو در بک زبانکده درس می خونن زودتر همسرم برد به زبانکده وبه طور اتفاقی همسرم دیده بود که دخترم با دوستش توی پارک کنار زبانکده هستن وشوهرم بهداین کارشون واکنش نشون داد و بهشون بد بین شد و کارشونو پنهان کاری دونست و بعد از تعطیل شدنشون از زبانکده پدرش به شدت عصبانی شد و هرچه دخترم گفت به حدا بابا توی پارک کاری نداشتیم فقط خواستیم تنها باشیم بدون پدر ومادر چند دقیقه تنها باشیم همین ولی این حرف دخترم اصلا نمی تونه شوهرمو قانع کنه  وهنوز هم فکر می کنه که بچه ها بهمون دروغ گفتن من چه کنم کمکم کنین خانم دکتر عزیزو پرخاشگر هم هست و با برادر کوچکش رفتار مناسب نداره وبعد از اون ماجرا بهم گفت که مامان من پدر و مادر خیالی دادم اونا فقط حرفم گوش می کننو منو نصیحت نمی کنن و از بحث و نصیحت بدش میاد ولی کاراش باعث میشه که هم بحث به وجود بیاد وهم نصیحت

سلام.خوبید؟

تعریف شمارو خیلی شنیدم .خواستم باهاتون مشورت کنم 

واقعیتش اسنه که من حدوددوساله ازداج کردم ویه دختر یه ساله دارم .مادرشوهرم  خیلی رو اعصابمه چون اونقدر ریلکس حرفاشو میزنه وکار خودشو میکنه وحرصمو درمیاره وحدود یکساله که از تهران رفتن شمال وحتی برای دیدن مادرو خواهرشم نیامدن تهران.

پدرشوهرم هم خیلی اوایل بهم ابراز محبت میکردنو چون دختر نداشتن حتی باهم رفتیم شمال وخونشونو من انتخاب کردم خیلی وعده وعیدای گنده میدادنو اما ازعمل خبری نبود ومنم ازینهم خالی بندی شاکی شدم وچند وقتیه که نرفتم دیدنشون.شوهرم تمایل به دیدن اونها داشت که من مخالفت میکردم ومیگفتم خودت برو.چند وقتی نرفته بود واصراش بیفایده.

بهرحال بابرادرش تصمیم گرفتن برن وبه منم گفت که بیا یه روزه میریم وبرمیگردیم ولی قبول نکردم صبح وقتی میخواست بره گفت بچه رو هم میبرم گفتم که نمیشه گفت که میخوان ببیننش منم مجبوری آمادش کردم و رفتن.حالا بیشتر ازیه روز موندنونگرانم که این قضیه تکرار بشه چون پدرشوهرم گفته که تاعید میمونه واصلا بهانه تورو هم نمیگیره.نمیدونم وقتی برمیگردن چه واکنشی داشته باشم.

میخواستم راهنماییم کنید.ممنونم

سلام شهلاي عزيزم خداروشكر بابت بودنت 

شهلا جون در كلاس فرصت نشد جوابمو بگيرم راجع به احساسم باهاتون صحبت كردم اينكه به هر احساس غم و شادي ديگران  بغض ميكنم و گريه ام ميگيره مثلا از ديدن عروس  و يا بدنيا امدن بچه و يا هر چيز خوشحال كننده از شادي بغض ميكنم و گريه ام ميگيره و براي غم هم همينطور البته اين موضوع فرق نميكنه هم به خودم و هم به ديگران و غريبه هم همينطوره ميخواستم ببينم من مشكلي دارم؟؟؟

ممنون ميشم جوابمو بدونم باز هم خيلي خيلي ممنون از شما نازنين و بازم خداروشكر بابت وجودتون كه ارامش وا يادمون ميدي😘🙏🏻🙏🏻

سلام خانم حسينى دختر من ١٤سالشه        هميشه در مدرسه و در بيرون با اطرافيان خيلى ارام و با ادب هست زياد حرف نميزنه ولى با پدرش و بيشتر هم من با پرخاش حرف ميزنه طورى حرف ميزنه كه ما هميشه بدهكار هستيم.                         چند روز پيش قرار بود با همه فاميل بريم ناهار بيرون لباسهاشو پوشيد و اماده شد كه بريم ولى بعداً گفت كه من اين مانتو رو نميخوام بپوشم بيا براى من مانتو انتخاب بكن من هم سه تا مانتو داره كه هر كدوم رو كه گفتم بپوشه اصلاً قبول نكرد و گفت دوست ندارم چندين بار هم باارامى به دخترم گفتم كه الان نميتونيم بريم مانتو بخريم همه منتظر ما هستن قرار گذاشتم كه برم دنبال عمه با هم بريم قبول نكرد وبا عصبانيت و داد وبيداد گفت به من ربطى نداره خلاصه من هم عصبانى شدم. دخترم داد زد من داد زدم ....و نسبت به من خيلى حسودى ميكنه وقتى من يه لباسى يا كفشى ميخرم با من و پدرش بحث ميكنه حرف نميزنه كه براى من فلان چيز رو نخريدى نميدونم چطورى رفتار كنم ممنون ميشم كه من رو راهنمايى كنين

 با عرض سلام وخسته نباشید خدمت شما..من خانمی متاهل هستم که ۱۷ساله ازدواج کردم..موضوعی که درحال حاضر من دچار مشکل شدم این است که همسرم ازچند سال قبل شروع به سفرهای به اصطلاح مجردی کرده..وچند بارش هم به بهانه ماموریت به سفرهای خارج ازکشور میره..حتی یک بارهم به اسم ماموریت داخل کشور رفت ولی متاسفانه دروغ گفت ومعلوم شده که سفر خارج رفته..و چندسال قبل هم بابت همین موضوع خانه رو ترک کرد.ومن وبچه ها رو رها کرد.بعد کلی جروبحث وحضور بزرگترها و کلی شرط وشروط با من برگشت...من از اونموقع به خاطر بچه هام موندم..واولویتم بچه هام بودن وحتی کارم رو به خاطر بچه ها رها کردم..سعی کردم تغییر کنم.ادامه تحصیل دادم.به ظاهر وروابطم باهمسرم وبچه ها بیشتر ازقبل وقت میزارم..ولی این موضوع که همش تنهایی سفر میره خسته ام کرده...بهش میگم ماموریت اشکال نداره..ولی گردش رو باید با من بری وبچه ها...از درکنار هم بودن لذت ببریم ..ولی متاسفانه کار خودش میکنه..تا حرف وگله میکنم کلی دعوا وحرفه که میزنه وتمام اتفاقات و مشکلات گذشته رومطرح میکنه وبعدش میگه نمیتونی بزار برو..

خیلی سعی کردم عوض بشم وشرایط بهتر کنم..ایشونم مرد زحمت کش وکاری هستن..وپدر خوبی برای پسرام هستن..

خود من تاحالا مجردی سفر نکردم وهربار به خاطر او وبچه ها که تنها نباشن نرفتم..واقعا این موضوع کلافه ام کرده.سعی میکنم اهمیت ندم ولی از درون ناراحتم.بااینکه اگر کاری بخواد انجام بده میده..حتی به قیمت ترک زندگی....نمیدونم چیکارکنم..ممنون که راهنمایی ام کنید..

سلام خدمت خانم حسینی عزیزممنونم بابت کانال و وقتی که می گذارید،خانم حسینی عزیز۱۵سال هست که ازدواج کردم حاصل این ۱۵سال زندگیم دوفرزندپسرکه اولی۱۱ودومی۲سال وهشت ماه است وزندگی آروم داشتیم  مشکلی که برام پیش اومدازموقعی که فرزند دوم آوردم همسرم نسبت بهم سردکم صحبت وبیشتروقت بیرون و الان حدوا۳سال است که روزهای دوشنبه وچهارشنبه وجمعه همیشه تا۱۲شب بیرون تامیپرسم ازش این چه وقت اومدن میگه همینی که هست درصورتی که قبلااصلااینطورنبودهمش برای من و پسرم وقت میزاشت الان حتی برای ماهم وقت بیرون نمیزاره کلارفتارش عوض شده موقعی که ازسرکارم میادمدام باگوشی واصلادیگه خستم کرده ازاین وضعیت انگارمجردجمعه که روز تعطیل میزاره میره۱۱یا۱۲شب میادمنم بادوتابچه واقعا کم آوردم مشاوره نمیادپدرومادرش باهاش حرف زدن میگه به کسی ربطی نداره هیچکس حق دخالت توزندگیمونداره به منم میگه همینی که هست واقعا دیگه موندم چکارکنم میگم شایدطلاق بهترین راه حل باشه برام شایدداره زجرم میده .می خواستم راهنماییم کنید بازم ازشماسپاس گذارم.

 سلام خانم حسینی خسته نباشین یه مسعله ای هست که می خوام کمکم کنین من وقتی که دختر خونه بودم مادرم قالی بافی می کرد و بین خواهرای دیگرم من تونستم از مادرم این هنر رو یاد بگیرم و الان که چندین سال از زندگیمون می گذره گاهی از بیکاری خسته میشم وبه فکر بافتن فرش می افتم حتی چند ماه پیش کلاس قالی بافی رفتم و قالی بافی رو با متددجدیدش هم یاد گرفتم همه از کارم تعریف می کردند و استادم خیلی از کارم راضی بودن ولی تا حرف قالی بافی میاد وسط فکر می کنم بهترین قالیها رو می تونم ببافم و از هنری که دارم می تونم بهترین نتایج رو بگیرم ولی به عمل که میرسه یه چیزی مانع میشه ته دلم خالی میشه که مبادا کارو خراب کنم یا نتونم انجامش بدم در صورتی که همه منو آدم مسولیت پذیر و فعالی می دونن لطفا کمکم کنین

سلام خانم دکتر خسته نباشید من دو ساله ازدواج کردم و شوهرم خیلی مرد خوبیه اما من انسان ضعیف و بی اعتماد به نفسی هستم و از این بابت رنج می کشم و همسرم هم عذاب می کشد. مثلا یک مسئله من این است که من در خانواده ای بودم که رابطه ای صمیمانه با پسران و مردان فامیل نداشتم اما شوهرم کاملا خوش برخورد و صمیمانه با دختران فامیل برخورد میکند و همه او را دوست دارند و دختران هم با او راحت هستند و مثلا نسبت به برادرش خیلی بیشتر با او صحبت میکنند و من چون خودم اینطور نبودم این رفتار عذابم میدهد و همه جا باعث عذاب و ناراحتی خودم و همسرم میشوم از شما کمک میخوام بگید چیکار کنم که انقد اعتماد به نفس داشته باشم که به این مسائل توجه نکنم و چکار کنم آنقدر حساس و زودرنج نباشم، ببخشید وقت شما رو گرفتم و ممنونم از لطفتون