سلام

خسته نباشین

پدر من حدود ۵۰و خورده ای سال سن داره دیوونمون کرده🤦🏻‍♀خیلییییی دیوونمون کرده اصلن یجوریه رفتاراش همش قهر میکنه به بهونه های مختلف و اصلن مسخرهههههه خیلی مسخره دلیل۹۰درصد قهر کردناش اصصصلنننن مشخص نیس هرچیم فک کنی و خودتو مقصر بدونی بازم میبینی ک دلیلی واسه قهر کردن وجود نداشته😐همشم میخواد به یه بهونه ای دعوا راه بندازه کاملن مثل این بچه های۴-۵سالس که با خواهر یا برادر کوچیکشون ۱-۲سال اختلاف سنی دارن و میخوان که همش مورد توجه مادر پدرشون باشن😕😕😕اصلن نمیدونم واقعن چجوری توصیف کنم رفتاراشو مثلن مادرم که مریض میشه بابامم مریض میشه😐یا یه حرفی بهش میزنیم سریع میگه که اخ قلبم درد گرفت،دارم میمیرم یا ایشالا من بمیرم شما از دستم راحت بشین😐با این کاراش داره مامانمم اذیت میکنه میتریم مامانم چیزیش بشه راستی بابام خیلی عصبیه ضربه مغزی شده یبار تو جبهه و یبارم موتور چپ کرده بود.

بیشتر دعواهامونم سر خونوادشه،خانوادش واقعن زیاد به ما اهمیت نمیدن تقریبن اصلن واسشون مهم نیستیم ولی بابام همش داره بخاطرشون مارو عذاب میده حالا باز ما یه چیزی خانواده مادرم و فامیلای اونم اذیت میکنه همش دنبال اینه که اعصابشونو خورد کنه یا ابروی مارو ببره جلوشون.

واقعن نمیدونم که برای توصیف رفتارای پدرم باید چی بگم یکی دوتا نیست که😔😔خیلیم بد دهنه خیلییییییی فحش میده😞هم به من هم به خواهرم هم به مادرم با منم که قهر میکنه هرچیم به من ربط نداشته باشه باز به من فحش میده

خونه رو جهنم کرده واسمون یعنی فقط دنبال اینم که فرار کنم به بهونه درس و دانشگاه از خونه اگه بخاطر مامانم نبود اصلا تهران نمیموندم😔😔😔

عزت نفس

   مادري هستم ٣٥ ساله درونم اظطراب و وسواس فكري رخنه كرده همش ناراحتم كسي رو ناراحت نكنم كسي ازم دلگير نشه هواي همه رو داشته باشم درونم پراز سوال بي جواب احساس ميكنم ثبات شخصيتي ندارم همش فكر ميكنم يا با خودم دعوا ميكنم اينجوري بگم دلم براي خودم  جووني ايم داره هدر ميره ميسوزه من اصلا نميتونم اروم صحبت كنم با هر كي حرف ميزنم اول استرس من و متوجه ميشه خيلي ناراحتم ممنون كمكم كنيد 🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻

          حدود یه ساله که منو هم کلاسیم باهمیم .

اون لیسانس روان شناسیه من ترم آخر روان شناسی.

من ۲۳ سال دارم اون ۲۴ که امسال ۲۴و۲۵ میشیم و قراره کنکور ارشد بدیم.

مادر و خواهرامون و اکثر فامیلامون از رابطمون با خبرن به جز باباهامون .

پدرش چون بی خبره میگه من پشتتم لزومی نداره که کار کنی تو فقط درستو بخون، ولی برای ازدواج کار باید باشه .

مادرش وقتی رابطمونو فهمید بهش گفته فعلا سنت کمه و شغل نداری  (اکثرا تو فامیلاشون دیر ازدواج میکنن).

خودش از علاقه ای که به رانندگی داره میخواد راننده کامیون بشه از طرف دیگه خونوادش نمیخوان شغل آزاد داشته باشه و مخالفت میکنن .

ما هم فعلا صبر میکنیم که طبق خواسته مامانش سنش بزرگ شه هم شغلی داشته باشه که پدر اون یا پدر من اعتراض نکنه آبجبشم میگه شغلش جور بشه من پشتتونم خودم حل میکم .

و چون خیلی به هم عاشقیم دوس داریم تو این یه سال به هم برسیم ولی نمیدونیم چی میشه! چیکار باید بکنیم !...

اون طبق خواسته خونوادش شغلشو انتخاب کنه یا به علاقش پافشاری کنه و راننده بشه ؟

خونوادش فعلا نمیخوان کار کنه این مشکلو چطور حل کنیم ؟ ( البته همه کارهای خونه و بیرون برعهده ی اینه آبجیاشو میبره میاره کارهای بانکی اداری خریداشونو انجام میده ... علاوه بر کارت خودش کارت بانکیه پدرشم تو اختیارشه ولی نه ولخرجه نه عادت بدی داره و نه اهل دوستو خوش گذرانیه ولی چون کارو در امد نداره تو اختیار خونوادشه و اینم بگم که تک پسره روش حساسن ) .

اگه احیانا خونوادش بعد یه سال با وجود شغل اعتراض کردن چیکار کنیم ؟ چطوری قانعشون کنیم ؟ (اخه تو خونه یه آبجی داره که دوسال ازش بزرگتره ولی قصد ازدواج نداره شاید بگن اول آبجیت بعد تو )

هم اون هم من خیلی اذیت میشیم

همش فکرو خیال و اضطراب و استرس ... ما تا حالا هیچ مشکلی با هم نداشتیم (اخلاقمون با هم جوره با وجود تفاوت تفاهم داریم خیلی خوب با هم میسازیم با هم خیلی عالی هستیم بدون هم نمیتونیم)

خیلی میخوایم به همدیگه برسیم ولی نگرانیم چون فک میکنیم آیندمون دست خودمون نیست .

#یونگ معتقد است :کسی که در نیمه اول عمرش(جوانی) از زندگی کردن می ترسد، در نیمه دوم عمرش(میانسالی به بعد) از مرگ هراس دارد.

  سلام شهلا جون خوبين؟ دلم براتون كلي تنگ شده كانال رو دنبال ميكنم صداتون و ميشنوم

همونطور كه ميدونين دخترم پس فردا وارد پيش دبستاني خرد ميشه و من به جا اينكه بچم با اينكه كوچكترين بچه هست (شناسنامش يكماه زودتر گرفته شده و نيمه اول محاسبه ميشه )و قبول شد خوشحال باشم دلشوره دارم ، هركي به من ميرسه ميگه چرا نزاشتي بره مهدوي اونجا خيلي بهتره چرا داري زود ميفرستي مدرسه و هزارتا چرا ديگه و اينكع صبح بايد ٧:٣٠ مدرسه باشه و مدرسه ولنجك هست خونه من فرمانيه من خيلي اضطراب دارم ميخواستم كمكم كنيد♥️

   سلام شهلا جون خوبيد؟

٣روز پيش ١ديگه از بزرگترين ترس هايي ك از همسرم داشتم رو آتيش زدم و به سطل آشغال تحويلش دادم.

اون اجازه نميداد من بچه رو تنها خونه ي پدرم ببرم و من توي اين مدت يواشكي بعضي وقتها ميبردم.

ترس ازينكه وقتي يواشكي بچه رو ميبرم خونه پدر مادرم بفهمه. 

اون روزخيلي شجاع و جسوروباقاطعيت بهش گفتم :”من مادر بچه ام و هيچ قاعده وقانوني نميتونه مانع بردن بچم ب خانه پدري من بشه.

من بچه رو ميبرم خونه پدرم و شب برميگردم.

ضمنا به مشاور قضايي كلانتري هم زنگ زدم و ازشون كسب تكليف كردم و اونهاهم به من گفتن شما مادر بچه اي و باخيال راحت هرجا رفتي بچه رو ميتوني باخودت ببري."

صحبتم رو چنان مودبانه ،قاطع و رسا زدم ك درجا خشكش زده بود و هيچ عكس العملي نداشت.

اين بعد ازون شكايتي كه ازش كردم و بردمش كلانتري و بهش ثابت كردم كه من مادر قوي اي براي بچه ام هستم دومين پيروزي شيرين من بود.اين دومين باري بود كه واقعا به خودم باليدم و شهامتم رو تحسين كردم.

بعد ازون روز بدون هيچ ترسي پسرم رو ميبرم خونه پدرم و همسرم هم هيچ اعتراضي نميكنه.١جورايي بايكوت شد.

پسرم بسيار ب پدرمادرم علاقمنده و اونها بسيار بهش محبت ميكنند و واقعا اين دوروز كه بدون استرس بردمش اونجا خوشحالي بسيار زيادو افزايش ارامش و ميلش ب غذا خوردن رو به وضوح ب چشمم دارم ميبينم.

خاستم اين خوشحالي و حال خوبم رو باهاتون شريك بشم🌹🌹🌹😍😍

          17 سالگی ازدواج کردم و 20 سالگی دخترم بدنیا اومد. 

وقتی دخترم 7 ساله شد ادامه تحصیل دادم.

مادرم وقتی بچه بود مادرش رو از دست میده و در واقع مهر مادری رو حس نکرده، بنابراین هیچ وقت اونطور که باید ازش مهر و محبتی ندیدم.

الان احساس میکنم من هم دارم این شکلی میشم 

نمیتونم دخترم رو اونطور که باید دوست داشته باشم 

علاقه زیادی به تنهایی دارم و از اینکه او گاهی اوقات خانه مادربزرگش باشه حس خوبی بهم دست میده.

برای اینکه در اجتماع فرد موفقی باشه کمکش کردم و میشه گفت مادی حمایتش کردم.ولی به اینکه عاطفی براش کم گذاشتم آگاهم.

با این وجود نمیتونم دوستش داشته باشم اونطور که دیگران بچه هاشون رو دوست دارن.

از اینکه نمیتونم اونطور که باید دوستش داشته باشم رنج میبرم.

دخترم الان 12 سال داره و تک فرزند هست. و من با وجود اینکه در دوران مجردی علاقمند بودم که 3 تا بچه داشته باشم ولی دیگه میل ندارم بچه ای دیگه ایی رو بدنیا بیارم...

حس میکنم حس مادری در من مرده و عذاب شدیدی میکشم.

          سلام و صبح به خیر

حامله هستم

خیلی استرس دارم

هر چه سعی می کنم که به خودم بقبولونم پسر خوبه ، نمی تونم .

پسرها شر و شیطونن

کمتر از دختر حرف گوش میدن

بعد هم که میرن پی زندگی خودشون

بیشتر هم دچار مواد و اعتیاد میشن

من خودم پر اشکالم

چجوری یک بچه خوب تربیت کنم آخه

سلام بنده دختری 20 ساله هستم و به امید خدا امسال دانشجوی رشته ی روانشناسی هستم بنده با خواستگارای خیلی زیاد و خوب که همه رو به دلایل ادامه تحصیل و نداشتن قصد ازدواج رد کردم ولی الان چند ماهی هست یک آقای 30 ساله که تحصیلاتش از ديپلم پایینتره و دوست صمیمی پسرعموم هستن(هرچند که من مهم نیست واسم چون واقعا ادم باشخصیتی هست)

و از نظر مالی اوکی هست هیج مشکلی نداره و راحت از پس هزینه های زندگی برمیاد من اوایل جواب رد دادم ولی این اقا بازم اقدام کرد و بعد از چند مدت نظرم تغییر کرد و اگه میشه لطف کنید کمکم کنید كه تحصيلاتشون و فاصله ١٠ سال سن مشكل ساز نميشه ؟

ممنون میشم