…ธรรมดาผู้ฉลาดนั้นย่อมทำตัวให้เป็นคนกตัญญูกตเวทีต่อบุคคลทั่วไปโดยเฉพาะต่อผู้มีพระคุณ ทำตัวเป็นกัลยาณมิตรกับทุกๆ คน ไม่ก่อเวรก่อศัตรูกับใครๆ และช่วยเหลือผู้อื่นตามสมควรด้วยน้ำใจอันประเสริฐ ผู้ฉลาดเช่นนั้นนอกจากจะได้รับคำชมว่าเป็นคนดีแล้ว ยังเป็นที่นิยมยกย่องของบุคคลทั่วๆ ไปด้วย คนดีเช่นนั้นย่อมไม่มีภัยอันตราย ณ ที่ไหนๆ ….

จากบทเทศนา สัปปุริสลักขณกถา ๑๘ มกราคม ๒๕๓๑

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน J Puu 🦀

…หากไม่พบคนที่เป็นกัลยาณมิตรที่จะคบหาเป็นเพื่อนสนิทด้วย ท่านว่าอยู่คนเดียวเสียดีกว่า และดีกว่าไปคบกับคนที่นำความเดือดร้อนมาให้ในภายหลัง เพื่อนผู้ปอกลอกเพื่อนที่เอาแต่ได้ เพื่อนที่ชอบชวนไปในทางเสียหายอบายมุข เพื่อนที่ทรยศเพื่อน ไม่จริงใจต่อเพื่อน จะนับว่าเป็นกัลยาณมิตร จะน่าคบหาสมาคมได้อย่างไร

จากบทเทศนา สัปปุริสลักขณกถา ๑๓ มกราคม ๒๕๓๐

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน J Puu 🦀

…คนที่ไม่ชอบช่วยเหลือเกื้อกูลผู้ใดส่อให้เห็นว่าเป็นคนใจแคบ เป็นคนคิดเอาแต่ได้ฝ่ายเดียว เห็นแต่ผลประโยชน์เพื่อตน เห็นแต่เรื่องของตัวเป็นใหญ่ ไม่ค่อยสนใจเรื่องสุขทุกข์ของผู้อื่น คนประเภทนี้ท่านเรียกว่าคนเห็นแก่ตัว อันคนเห็นแก่ตัวนั้นในทัศนะทางพระพุทธศาสนาถือว่าเป็นผู้ไม่สะอาด

จากบทเทศนา สังคหวัตถุกถา ๓๑ พฤษภาคม ๒๕๓๗

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน nhws

เป็นความจริง คนฉลาดนั้นย่อมเรียนรู้อะไรได้ง่าย เข้าใจอะไรง่าย แต่ส่วนมากไม่ทำตามที่รู้

และคนเราส่วนมากก็มักจะรู้อะไรดีๆ ด้วยกันทั้งนั้น การที่จะร่ำรวยมีเงินทองได้ต้องขยันต้องประหยัด อย่างนี้ก็รู้ การดื่มสุราไม่ดี การเที่ยวเตร่ไม่ดี เล่นการพนันไม่ดี เกียจคร้านไม่ดี อย่างนี้ก็รู้ แต่ยังทำยังประพฤติกัน ทำแล้วก็เลิกไม่ได้เพราะไม่ยอมเลิก รู้ดีทุกอย่างว่าความชั่วเป็นอย่างไร แต่ก็ยังทำกันอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันอย่างนี้เข้าตำรา “รู้ดี แต่ทำไม่ได้” ผิดสูตรไปครึ่งหนึ่ง

จากหนังสือ พุทธธรรม ๕ นาที

คนเราต้องวางตัวให้ดีให้เหมาะสมจึงจะดูงาม น่าเคารพนับถือ และน่าเกรงขาม คือต้องวางตัวให้เหมาะแก่วัย เหมาะแก่ฐานะตำแหน่ง เหมาะแก่บุคคล เหมาะแก่โอกาสเวลาและสถานที่

การวางตัวสงบเสงี่ยมแบบเจียมเนื้อเจียมตน เป็นสิ่งดี แต่การดูถูกตัวเองว่าต่ำต้อยนั้น ไม่ดี อยู่ในฐานะที่สูงแต่วางตัวเป็นกันเอง ไม่ถือตัว เป็นสิ่งดี หากวางตัวต่ำต้อยโดยไม่ถูกกาละเทศะนั้น ไม่ดี เหมือนกับของประดับบ้านนั่นแหละ แม้จะเป็นของมีราคาแพง หากวางไม่ถูกที่ก็ดูไม่งาม ตรงกันข้าม แม้เป็นของถูกๆ แต่เจ้าของบ้านเข้าใจจัดเข้าใจวาง ก็มองดูสวยงาม ทำให้คนชมได้

จากหนังสือ ธรรมสารทีปนี

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน Tim

การประพฤติธรรมนี้จัดเป็นเหตุปัจจัยที่สำคัญยิ่งในการที่จะอำนวยผลคือความสุข ความเจริญ และความวัฒนาสถาพรให้แก่มนุษยชาติและสังคมโลก หากกล่าวให้ชัดและสั้นที่สุดก็ได้ว่าธรรมนั่นเองเป็นเหตุเป็นปัจจัยแห่งสันติ แห่งความสุข และความปลอดภัยของมนุษยชาติทั้งมวล เพราะธรรมเท่านั้นเป็นสิ่งที่ประเสริฐและดีที่สุดกว่าสรรพสิ่งทั้งหลาย และธรรมเท่านั้นเป็นสมบัติที่ประเสริฐที่สุดกว่าสมบัติทั้งหลายของมนุษยชาติ เป็นอย่างนี้ทุกยุคทุกสมัยไม่เปลี่ยนแปลง

จากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน nhws

พระพุทธเจ้าท่านทรงสอนเราให้มองดูเรื่องราวของตัวเองให้มากเข้าไว้ แม้ว่าจะมองเห็นได้ยากก็ตาม เพราะใจเราไม่ค่อยยอมรับความผิดพลาดและความบกพร่องของตัวเองนัก แต่เพื่อความเจริญของตัวเองท่านว่าก็ควรทำ เมื่อเห็นแล้วจะได้คิดแก้ไขได้ทันท่วงที

เรื่องของคนอื่นเขาจะขึ้นช้างลงม้าอย่างไร เขาจะทำอะไรหรือไม่ทำอะไรก็เป็นเรื่องของเขา หากไม่ได้เกี่ยวกับตัวเราแล้วก็เป็นเรื่องส่วนตัวของเขาไป

บางทีคนเราเอาเวลาไปยุ่งเรื่องคนอื่นซึ่งไม่เกี่ยวกับตัวมากเกินไป นอกจากจะเสียเวลาโดยใช่เหตุแล้ว ยังกลับมานั่งบ่นทุกข์ใจ เกิดความเดือดร้อนใจในเรื่องของเขาเสียอีก

จากหนังสือ พุทธธรรม ๕ นาที

จากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน Pim <3

มนุษย์ก็เช่นกันเพราะความอกตัญญูจึงพากันลำบากทุกข์ยากกันทั่วไป ได้เคยอาศัยธรรมชาติ เคยอาศัยแม่น้ำลำคลองเป็นที่สัญจรไปมาอย่างสะดวกก็ถมทิ้งเสียบ้าง ทำให้เล็กแคบลงเสีย เคยได้อาบได้ดื่มกิน ก็ทิ้งขยะทิ้งของสกปรกลงไปจนเน่าเสียดื่มกินใช้อไม่ได้บ้าง มีต้นไม้มีภูเขาสำหรับพักผ่อนหย่อนใจ เป็นต้นน้ำลำธาร ทำให้ฝนฟ้าตกต้องตามฤดูกาล ก็คิดพาลตัดก็โค่นลงเสียจนหมด ทำให้ต้นน้ำลำธารแห้งขอดไร้ธาราและฝนฟ้าผิดฤดูกาล

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน J Puu 🦀

สมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงมีพระพุทธประสงค์ให้มนุษย์เรามีจิตใจอ่อนโยน มีความรัก มีความเอื้ออาทรต่อกัน ช่วยเหลือกันสงเคราะห์กัน ให้เห็นคุณค่าเห็นประโยชน์ของสถานที่อยู่อาศัย ของแผ่นดิน ของเพื่อนร่วมที่อยู่อาศัย ของเพื่อนร่วมแผ่นดิน และให้มีความกตัญญูต่อแผ่นดิน ต่อเจ้าของแผ่นดิน ต่อผู้บุกเบิก กอบกู้ พัฒนา ปกปักรักษาแผ่นดินมา เท่ากับทรงแนะนำว่าไม่ควรเป็นคนเนรคุณต่อแผ่นดิน เนรคุณต่อเจ้าของแผ่นดิน ต่อผู้บุกเบิก กอบกู้ พัฒนา ปกปักรักษาแผ่นดินมาแต่อดีตตราบถึงปัจจุบัน

จากบทเทศนา เทวตาทิสสทักขิณานุโมทนากถา ๓ พฤษภาคม ๒๕๓๗

วบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน nhws

การสร้างความพร้อมเพรียงให้เกิดในหมู่คณะนั้นเป็นเรื่องต้องศึกษาเพราะมีกลวิธีมาก แต่ที่สำคัญอันดับแรกก็คือต้องให้ความสำคัญแก่กันและกัน จะต้องมีความคิดว่า แต่ละคนมีความสำคัญเสมอเหมือนกันหมด แม้จะมีไม่เท่ากัน แต่ก็มีเสมอกันอยู่ การให้ความสำคัญแก่กันและกันนั้นจะทำให้ทุกคนเกิดความภาคภูมิใจ และเห็นความสำคัญของตัวเองว่าตัวเองก็มีศักดิ์ศรีมีความสำคัญและมีส่วนร่วมในหมู่คณะด้วย

จากหนังสือ พุทธธรรม ๕ นาที

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน Pim <3