Als je naar de Olympische spelen kijkt zie je veel teleurstellingen. Toen ik zag hoe Joep Wennemars gehinderd werd, terwijl hij zo goed ging, dapper door ging maar vol emoties over de streep kwam wist ik het; Teleurstellingen, zeker als deze niet je eigen schuld zijn, zijn er overal. Hoe ga je daar mee om. Hoe gaat je omgeving daar mee om. Misschien nog belangrijker; Hoe herpak je jezelf. Eigenlijk is het omgaan met dementie ook topsport.

Heb jij dementie, ben je mantelzorger of werk je met mensen met dementie? Hoe ga jij om met teleurstellingen? En hoe herpak jij je? Ik vertel ook over mijn ervaring als mantelzorger hierover.

Myra heeft een belletje over de documentaire " Ons Campertje" die op woensdag 25 februari op TV komt, om 20:25 uur bij MAX op NPO2.

En vergeet vooral niet om jouw ervaringen en verhalen te delen. Daar helpen we elkaar mee.

Myra kwam door de sneeuw naar me toe om bij te praten, maar dan ook meteen met jou. We hebben dus nog een aflevering op genomen. We spreken over de sneeuw, wat daar allemaal nog aan mogelijkheden zijn om levendigheid te krijgen. Het huis van herinnering heeft een mol in de voortuin, waar ook weer speelse foto's van komen. En hoe onze kleinkinderen ons leven verrijken, maar ook hoe contact met hen werkt. Djabberen is de taal die ons dan verbindt. Daarmee komen we op voorlezen, de bibliotheek en wat daar weer aan mogelijkheden is. We koppelen al deze verhalen ook weer met onze ervaringen en gedachten voor mensen met dementie. En dat verhuizen om opruimen vraagt, want ... wat neem je mee? En hoe kies je wat er bijvoorbeeld meegaat als je nog kleiner gaat wonen in een verpleeghuis.

Kortom: we hebben veel verhalen en herinneringen van onszelf maar ook als inspiratie voor contact bij dementie.

Myra is op bezoek. Gezellig! We spreken over veel manieren van contact; bij de verstandelijk gehandicapte Marcel waar Bakkie op zijn verjaardag indirect contact maakte tot aan het sterfbed van de vriend die een fatale hersenbloeding kreeg. En ook dat je niet altijd geluid nodig hebt voor contact. Je hoeft niet te praten. Er hoeft niet altijd muziek aan te staan. Stil zijn en niets doen is ook oke.

Myra had op linkedIn een filmpje gezien van collega miMakkers. Mogen we die wel delen? Is delen altijd een goed idee? Je hoort het in deze aflevering, maar ik kan je wel zeggen dat wij denken dat het juist wel zinvol kan zijn. Je moet alleen wel gevonden worden.

Wat begon als een compliment groeide uit tot deze aflevering. Want waarom krijg ik een compliment? En was dat toeval of niet?! De titel van deze aflevering zegt het al een beetje; ik ben altijd op zoek naar wat mij verbindt met de ander. Denk jij daar ook over na en zet je dat misschien ook wel bewust of onbewust in. Ook als het even niet zo prettig loopt ... want raak je van slag of blijf je zoeken naar het raakvlak samen. Zie jij de mens en is deze je gelijke? Misschien is dat wel de grootste vraag bij die rode draad bij mij. Contact als een rode draad door mijn zijn en alles wat er op mijn pad komt.

Het belletje van Myra gaat over appelmoes. Even breed in het nieuws in januari. Uiteraard heb ik daar ook weer zo mijn gedachten en reacties op.

Deze aflevering had ook "what's in the name" kunnen heten. Toch gaat het over meer dan woorden of namen, het gaat over afstemmen. Je kan op een ander afstemmen door ernaar te vragen, maar je zal bij mensen met haperende breinen vooral moeten kijken, (aan)voelen en ervaren wat wel of niet werkt in het contact.

Myra vertelt in haar belletje over heerlijke namen. Haar belletje bracht mij ook weer terug naar mijn jeugd, naar mijn oudoom die de meest grappige fantasienamen aan zijn planten gaf.

Wij, zowel Myra als ik, zijn ook wel benieuwd naar jouw ervaringen en grappige namen. Laat het vooral weten in de opmerkingen, zodat anderen daar ook van kunnen genieten.

Het zijn woorden die er toe doen. Een lief bericht of misschien juist een noodkreet. Als je met een onschuldige (kinder)blik, onbevooroordeeld, kan reageren helpt dat. Het blijft altijd wel aanvoelen wat wel/niet kan en hoe je dat dan doet; bijvoorbeeld bij aanraken. De miMakkers hebben dat in een comptenties gevat als onbevangen, er zijn en afstemmen. Dat naast nog veel meer andere zaken.

Het belletje van Myra sluit weer mooi aan op wat ik je wilde vertellen. Myra heeft een ingrijpend afscheid gehad van een dierbare vriendin, maar wat mooi wat zij daar ook weer heeft gezien en meegemaakt.

We zijn er weer! Terug van een paar weken van rust en ruimte voor andere dingen. Het 6e seizoen kan nu beginnen. Samen met jou gaan we weer verder om elkaar te blijven zien; de mens zien en niet de ziekte.

Hoe ga je om met gevoelens van een ander, en helemaal als die ander een haperend brein heeft. Zie je ze? Hoor je wat er gezegd wordt?! Van wie en voor wie is de keuze die gemaakt wordt. Is het een eigen keuze en nemen we alles serieus. Als dat niet gebeurd, hoe voel jij je dan? Voelt dat voor jou alsof je genegeerd wordt?! Ik wel, en dat doet pijn en geeft verdriet.

Myra heeft het in haar belletje over kerstversiering. Een belletje waar mijn ervaring en gedachten ook bij aansluiten.

Zijn we niet allemaal op zoek naar hoopvolle boodschappen?! En toch zijn de koppen van artikelen in de media vaak negatief. Waarom? Myra vertelt in haar belletje over een artikel dat ze las in het tijdschrift van PFZW, Goed Bezig. En ik ontmoette een mevrouw die kwaad was. Was, want ik neem dan, als dat enigsins kan, even wat extra tijd. Die paar minuten die iemand helpen om even weer de "krentjes in de pap" te vinden; De onrust en de boosheid voorbij.

Verder over taal; hoe we taal soms (te?) belangrijk maken.

En tja, we weten niet van te voren wat we allemaal gaan tegen komen. In mijn werk, en leven, schakel ik veel tussen verschillende mensen en momenten. Want als je niet weet wat je tegenkomt zal je iedere keer weer moeten afstemmen voor een (kort) moment van ontmoeten en echt contact.

Deze aflevering stond al even in de steigers. Spontaan meteen opgenomen tussen de letterlijke bedrijven door. Eindelijk ook online!

Over hoe een voormalig kapper, met dementie, heel goed begrijpt en kan vertellen wat de miMakker doet. Hoe hij het vergelijkt met zijn vak. En waarom. Over kleine dingen die aangegeven worden. Verder gaat het ook over oordelen en veroordelen.

Myra heeft een belletje over een ⁠kompas⁠ waar je mee kan dwalen maar altijd weer naar huis wordt gewezen. Een artikel over dit kompas heeft in de NRC gestaan. Online gepubliceerd op 10 november 2025. Ik vond het ook terug op ⁠LinkedIn⁠ waar je het wel kan lezen zonder abonnement. En met een beetje zoeken kwam ik ook ⁠dit verhaal⁠ tegen.

Als je door een eerste oordeel heen kunt breken, kom je vaak tot mooie contacten. Waar ik een, in eerste instantie, koele en afstandelijke dame ontmoette bleek ik de knop gevonden te hebben dieper in contact te komen. Zij vertelde over het verdriet wat zij heeft dat zij niet meer kan praten met haar vriendin. Door dementie ... Ik probeerde haar te vertellen dat het een soort knop is die je om moet zetten om op een ander niveau in contact te komen. In neem je mee in het korte maar intense contact wat wij uiteindelijk hadden.

Myra heeft het in haar belletje over de voorstelling Helderman van Thomas Borggrefe. Ik lees je vervolgens haar notities die ze daarbij heeft gemaakt ook voor.

In beide gevallen een boeiende blik in de wereld van een ander.