Mijn week was even niet zo lekker. Even leek het erop dat er een keer geen aflevering op donderdag zou komen. Gewoon een weekje niet ... tot er weer van alles gebeurde. Wat ik meemaakte als Blos en wat anderen daarvan kunnen leren moest ik wel delen. Ik kon het gewoon niet uitstellen. Dan toch maar even de tijd nemen om het in een podcast te zetten. 

Een nieuw jaar, wens ik iedereen vooral een gezond nieuwjaar, en nieuwe kansen. In deze aflevering over jaren en verjaren. Hoe oud ben je? Of hoe oud is iemand als hij/zij aan jou vraagt of jij weet hoe oud hij/zij is? Wat zeg je dan en waarom kies je voor dat antwoord. Of ga je samen op onderzoek naar de leeftijd ... Allemaal gerelateerd aan de jaarwisseling die deze gedachten bij me opriepen.

Verder hoor je hoe ook ik nog in valkuilen trap. Vooral als het met mensen is die zo nabij staan. Ik vertel je wat mij overkwam, maar ook hoe ik daar weer uit kwam. 

Liefde is ... Contact bij Dementie; zag ik toen ik de beschrijving bij de opname schreef. De titel had ik al bedacht na aanleiding van de film 'Love Actually', maar hoe mooi past hij bij de podcastnaam. Zo mijmer ik door onder de kerstboom. De donkere dagen aan het einde van het jaar. De lichtpuntjes die er ook zijn. 

Het mooie was dat de film 'Love Actually' al 20 jaar geleden opgenomen is en daar dit jaar op terug gekeken werd. Diverse acteurs werden opgezocht en geïnterviewd. Aan iedereen werd gevraag om de titel van de film af te maken: "Liefde is ...". Mooi hoe de meeste ook antwoorden met; "overal om ons heen.". En zo zie ik het ook. Alleen wil ik het nog meer toespitsen op het contact met mensen met dementie ...  

Een week met veel indrukken die mij veel hebben gedaan. Als miMakker kom ik veel tegen. Meestal kan ik dit goed verwerken, maar dit keer bleef het langer hangen. Bijzondere ontmoetingen en gedachten om weer met jullie te delen. 

Het opnemen ging ineens even niet meer zo handig ... nou ja, ik was er zo lang mee bezig dat dit het nu maar zo moet zijn ... alsof ik bij je in de badkamer zit dit keer, in plaats van aan de keukentafel. Volgende keer weer beter. Eigenlijk net als contact als dat even niet zo gaat als gewenst; rustig blijven en blij zijn met wat er wel is. 

Tot slot wens ik jullie een hoopvolle rustige kerst.

Er waren zo veel mooie momenten de afgelopen week dat ik deze ook eens extra wilde benadrukken. Zo mooi om te zien, te voelen en te ervaren hoe personeel een prettige sfeer weet neer te zetten samen. Te zien en mee te maken hoeveel rust dat geeft voor iedereen. Als je ondanks alarmen die telkens afgaan, omdat deze getest worden ... je toch de rust kunt bewaren. Een verademing voor mij om me daarin te bevinden en dat zo te ervaren. Bewust of onbewust ingezet? Het zag er zo vanzelfsprekend uit dat het als een onbewuste bewuste houding voelde. Mooi te zien met hoe veel liefde en geduld sommige mensen weten te werken. 

En dan te bedenken dat ik aan het begin van de opname me enorm boos, onmachtig en gespannen voelde ... dat was even omschakelen om zo ontspannen die mooie momenten ook prettig te kunnen delen. Tenslotte draait alles om sfeer.

Er gebeurde van de week weer van alles. Allereerst de mail van Kirsten, met mijn dank maar ook mijn excuses. Erkennen dat je iets niet goed doet. Liefdevolle aandacht, achterdocht en overbelast. Eenzaamheid, overprikkeling en het archetype. En dat allemaal in de week van Sinterklaas die misschien wel alles weer met elkaar verbindt. In ieder geval heb ik weer genoeg gezien en meegemaakt om hier met jou te delen. 

De draad, als onderwerp, is in dit geval veelzijdig. De draad door alle contact bij dementie blijft voor mij ontspannen; geen stress, maar ontspanning. Uiteraard met mijn ervaringen van afgelopen week en mijn gedachten daarbij.

Deze week heb ik "de draad" opgepakt. Op verschillende manieren een draad opgepakt: nieuwe microfoon, nieuwe app om op te nemen maar ook het besef wat de rode draad door mijn leven is. Die nieuwe microfoon was even spannend vooral omdat het uitzoeken welke opname app voor mij het beste zou werken in combinatie met mijn bewerkingsprogramma. En dan maar hopen dat het goed over komt ... 

Meteen een waarschuwing vooraf: deze opname kraakt ... Ik heb er alles aan gedaan om dit gerepareerd te krijgen, maar zonder noemenswaardig resultaat. Helaas! Of je slaat hem over, of je neemt het gekraak voor lief en hoort zo toch nog wat mijn gedachten bij afgelopen week waren. Ik ga mijn uiterste best doen om volgende week weer een betere versie (ook niet zo leizig ... ) van de podcast serie online te zetten.

Leven in het moment, is je bevinden in het hier en nu. Er is geen herinnering aan iets wat afgelopen week bijvoorbeeld was, maar ook niet wat er over een uur kan zijn. Door een verhaal in de Libelle kwam ik op dit thema. Daarnaast had ik een ontmoeting in het verpleeghuis waar de vorige aflevering goed op aansloot: niets is wat het lijkt. En dat net zo met een verhaal van een zoon over de rapportage rond zijn moeder. Die laatste sluit ook weer naadloos aan op het onderwerp van deze keer. 

En zo is deze aflevering ook wat het is in het moment van nu... 

Deze aflevering had net zo goed een andere titel kunnen hebben: 'afstemmen', 'ontmoeten', 'genootschap' of 'wat zou jij doen?'. Dat had allemaal gekund. Afgelopen week is er veel gebeurd. Je hoort hier meer over een ontmoetingsdag van miMakkers, of is het de genootschapsdag van miMakkus, maar ook over de inzet van Blos. Ik vertel meer over afstemmen maar ook dat niet alles is wat het op het eerste gezicht lijkt ... en ik wil je laten nadenken over wat zou jij doen. En dat allemaal in een aflevering. 

Nog even een uitleg: Mijn werk als Blos is als miMakker. Als miMakker zie ik eruit als clown (op mijn website vind je een foto), maar mijn werk is meer. In podcast 3 heb ik hier meer over verteld. Bij het na luisteren hoorde ik mezelf vaak het woord clown gebruiken als uitdrukking van hoe ik eruit zie en wat dus de eerste indruk is. Tja, niets is wat het lijkt ;)

Natuurlijk ergeren we ons allemaal wel eens, maar het moet niet erger worden ... Een oorzaak van ergeren is elkaar niet begrijpen. Elkaar als het ware niet goed verstaan. Dat kan verschillende oorzaken hebben. Zo kan jij misschien wel te snel gaan voor een ander. Of spreekt de ander zich niet uit als die iets van jou vindt. Misschien had doorvragen of alleen al een gesprek beginnen veel kunnen schelen. 

In deze aflevering koppel ik een (alledaagse) gebeurtenis aan wat ik ook rond mensen met dementie zie. Wat kunnen we van onszelf leren in contact met, of bij, iemand met dementie? Ik denk meer dan we ons vaak van bewust zijn.