Davetul İslam

İşrak namazı; sabah namazını mescitte cemaatle kıldıktan sonra da namaz kıldığı yerde oturup iki rekât namaz kılıncaya kadar Allah Teâlâ'yı zikreden kimsenin güneşin doğup (bir mızrak boyu) yükselmesinden sonra kılınan iki rekâtlık namazdır.

Bu namazın fazîleti konusunda Enes b. Mâlik'in -Allah ondan râzı olsun-, Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-'den rivâyet ettiği şu hadis gelmiştir:

مَنْ صَلَّى الْغَدَاةَ فِي جَمَاعَةٍ، ثُمَّ قَعَدَ يَذْكُرُ اللَّهَ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ، ثُمَّ صَلَّى رَكْعَتَيْنِ، كَانَتْ لَهُ كَأَجْرِ حَجَّةٍ وَعُمْرَةٍ، تَامَّةٍ، تَامَّةٍ، تَامَّةٍ. [ رواه الترمذي، وحسنه الشيخ الألباني في صحيح سنن الترمذي ]

"Bir kimse sabah namazını cemaatle kıldıktan sonra(mescitte) oturup güneş doğuncaya kadar zikir ile meşgul olursa, güneş doğduktan sonra da iki rekât (İşrak) namazı kılarsa, bir tam nâfile hac ve umre sevabına nâil olur, bir tam nâfile hac ve umre sevabına nâil olur bir tam nâfile hac ve umre sevabına nâil olur."(Tirmizî; hadis no: 586. Elbânî de Sahih-i Sünen-i Tirmizî'de hadisin hasen olduğunu belirtmiştir.)

Bu hadisin sıhhati (sahih olup-olmadığı) konusunda âlimler arasında ihtilaf vardır.İlim ehlinden bir grup hadisin zayıf olduğunu belirtmiş, başka bir grup ise hadisin hasen olduğunu belirtmiştir."Sahih-i Sünen-i Tirmizî"de hadisin hasen olduğunu belirten âlimlerden birisi de Elbânî'dir.

Değerli âlim Abdulaziz b. Baz'a -Allah ona rahmet etsin- bu hadis hakkında sorulduğunda o şöyle demiştir:

"Bu hadisin başka yolları (rivâyetleri) vardır. Bundan dolayı hadis zararsızdır (kabul edilir). Böylelikle bu hadis, "hasen liğayrihi" hükmünü alır.

Bu namazın, güneşin doğup bir mızrak boyu yükseldikten sonra, yani güneş doğduktan yaklaşık olarak yirmi veya onbeş dakika sonra kılınması müstehaptır." ("Fetâvâ İbn-i Baz"; c: 25, s: 171)

TAHİYYETU’L MESCİD NAMAZI

Tahiyye, selâm vermek demektir. Tahiyyetül-Mescid de mescide selâm vermek anlamına gelir. Mescide ilk giren kimsenin, Mescidin Rabbine selâm vermek ve O'nu yüceltmek amacıyla iki rekât namaz kılması menduptur. Bir günde, ta'lim, teallüm vb. sebeplerle birkaç kere mescide girmek zorunda olan kimselerin bu namazı ilk girişte bir kere kılması yeterlidir. Hadiste şöyle buyurulur:

"Sizden her kim mescide girerse iki rekât namaz kılmadan oturmasın" (Buhârî, Salât, 60, Teheccüd, 35; Müslim, Misâfirîn, 69, 70; Tirmizî, Salât, 118).

#islam #tevhid #fpy

Allah Teâlâ buyuruyor:

“Kâfir olanlar için dünya hayatı câzip kılındı. (Bu yüzden) onlar, îmân edenler ile alay ederler. Oysa ki, (îmân edip) inkârdan sakınanlar kıyamet gününde onların üstündedir. Allah dilediğine hesapsız rızık verir.” (Bakara, 212)

* * *

“Nefsanî arzulara, (özellikle) kadınlara, oğullara, yığın yığın biriktirilmiş altın ve gümüşe, salma atlara, sağmal hayvanlara ve ekinlere karşı düşkünlük insanlara çekici kılındı. Bunlar, dünya hayatının geçici menfaatleridir. Hâlbuki varılacak güzel yer, Allah’ın katındadır.” (Âl-i İmran, 14)

* * *

“Onlar, «Hayat, ancak bu dünyadaki hayatımızdan ibarettir; biz, bir daha da diriltilecek değiliz!..» demişlerdi.”

“Rablerinin huzuruna getirildikleri zaman sen onları bir görsen! Allah: «Bu (yeniden dirilme olayı), hak değil miymiş?» diyecek. Onlar da «Rabbimize andolsun ki, evet!» diyecekler. Allah da, «Öyle ise inkâr ettiğinizden dolayı azabı tadın!» diyecek.” (En’âm, 29-30)

* * *

“Dünya hayatı, bir oyun ve eğlenceden başka bir şey değildir. Müttakî olanlar için âhiret yurdu muhakkak ki daha hayırlıdır. Hâlâ akıl erdiremiyor musunuz?” (En’am, 32, Ayrıca bkz: Câsiye, 36, Hadîd, 20)

* * *

“Ey îmân edenler! Size ne oldu ki, «Allah yolunda savaşa çıkın!» denildiği zaman yere çakılıp kalıyorsunuz? Dünya hayatını, âhirete tercih mi ediyorsunuz? Fakat dünya hayatının faydası âhiretin yanında pek azdır.” (et-Tevbe, 38)

* * *

“(Ey münafıklar! Siz de) sizden öncekiler gibi (yaptınız). Onlar sizden kuvvetçe daha üstün, mal ve evlâtça daha çok idiler. Onlar (dünya malından) paylarına düşenden faydalandılar. İşte sizden öncekiler nasıl paylarına düşenden faydalandıysalar, siz de payınıza düşenden faydalandınız ve (bâtıla) dalanlar gibi siz de daldınız. İşte onların amelleri dünyada da ahirette de boşa gitmiştir. Ve onlar ziyana uğrayanların kendileridir.” (et-Tevbe, 69)

DÜNYA VE AHİRET HAKKINDA HADİSLER

Katâde (r.a.), Enes b. Mâlik’e (r.a.), “Peygamberin en çok ettiği dua hangisiydi?” diye sordu. Enes (r.a.) şöyle cevap verdi: “(Allah Resûlü) en çok şöyle diyerek dua ederdi: ‘Allah’ım, bize dünyada iyilik ver, âhirette de iyilik ver ve bizi cehennem azabından koru!’” (Müslim, Zikir, 26)

***

Urve’den (r.a.) rivayet edildiğine göre, Osman b. Maz’ûn’un (r.a.), kendisini ibadete adadığı için eşini ihmal ettiğini Hz. Âişe’den (r.a.) işiten Resûlullah (s.a.v.) Osman (r.a.) ile karşılaştı ve ona şöyle dedi:

“Ey Osman! Biz (Müslümanlara) ruhbanlık emredilmedi...” (İbn Hanbel, VI, 226)

***

Enes b. Mâlik’in (r.a.) rivayet ettiğine göre, Resûlullah (s.a.v.) şöyle buyurmuştur:

“Kimin kaygısı âhiret olursa Allah onun zenginliğini kalbine yerleştirir, iki yakasını bir araya getirir ve dünya zelil bir şekilde ona gelir. Kimin kaygısı da dünya olursa Allah onun fakirliğini iki gözü arasına koyar ve onun iki yakasını bir araya getirmez; kendisine de ancak onun için takdir edilen dünyalık ne ise o gelir.” (Tirmizî, Sıfatü’l-kıyâme, 30)

***

Kays (r.a.), Fihroğulları’ndan Müstevrid b. Şeddâd’ı (r.a.) şöyle derken işitmiştir:

“Allah Resûlü buyurdu ki, ‘Vallahi, âhiretin yanında dünya(nın konumu), ancak birinizin şu (işaret) parmağını denize daldırması gibidir; (parmağının) ne (kadar su) ile döneceğine bir baksın!’” (Müslim, Cennet, 55)

***

Enes b. Mâlik’ten (r.a.) rivayet edildiğine göre, Resûlullah (s.a.v.) şöyle buyurmuştur:

“Kaygısı en büyük insan, dünya ve âhiret işlerine önem veren mümin insandır.” (İbn Mâce, Ticâret, 2)

İslam ve İhsan

#islam #tevhid #fpy

Enam Suresi - 140. Bilgisizlik yüzünden beyinsizce (kız) çocuklarını öldürenler ve Allah’ın kendilerine (helal olarak) rızık verdiği şeyleri Allah’a iftira ederek haram yapanlar, muhakkak ki (dünya ve âhirette) ziyana uğradılar. Onlar gerçekten saptılar ve doğru yolu da bulacak değillerdir.

( Câhiliye Arapları’nın kız çocuklarını öldürmeleri yalnız açlık korkusundan değildi. [Öldürmeleri hakkında bk. 6/137.

Enam Suresi - 141. O bağlı ve bostanlı bahçeleri, tatları çeşit çeşit hurmaları, ekinleri, (yaprakları ve meyveleri) birbirine benzeyen ve birbirinden farklı zeytin ve narları yaratıp yetiştiren O’dur. (Onlar,) meyve verince meyvesinden yiyin. Toplandığı ve biçildiği günde de, hakkını (öşrünü, zekât ve sadakasını) verin; fakat israf etmeyin. Çünkü Allah israf edenleri sevmez.

Enam Suresi - 142. Gerek yük taşımak, gerek (kesmek ve yününden) döşek (ve yaygı) yapmak için (kullanılan deve, sığır, koyun vb.) davarları (yaratan O’dur). Allah’ın size rızık (olarak) verdiği şeylerden yiyin. Şeytanın adımlarını izlemeyin (haram yemeyin ve günah işlemeyin). Çünkü o, sizin için apaçık bir düşmandır. [krş. 2/168-169]

Enam Suresi - 143. (Allah, o hayvanları) sekiz eş (yarattı), koyundan iki, keçiden de iki. De ki: “(Allah) iki erkeği mi haram etti, iki dişiyi mi, yoksa bu iki dişinin rahimlerinde bulunan (yavru)ları mı? Eğer doğru söyleyenler iseniz bana, ilme dayanarak haber verin.”

(Câhiliye döneminde Araplar, bazen hayvanların erkeklerini, bazen dişilerini, bazen de bunların yavrularını haram sayarlardı.)[25]

Enam Suresi - 144. Deveden de iki, sığırdan da iki (çift yarattı). De ki: “(Allah) iki erkeği mi, iki dişiyi mi, yoksa (bu) iki dişinin rahimlerinde bulunan (yavru)ları mı haram etti?” Yoksa Allah size bunu tavsiye ederken, siz şahit (olarak orada) mıydınız? Böyle bilgisizce insanları saptırmak için Allah’a karşı yalan uydurandan daha zalim kimse bulunabilir mi? Şüphesiz Allah o zalimler güruhunu doğru yola eriştirmez.

Enam Suresi - 145. (Resûlüm!) De ki: “Bana vahyedilenler arasında (Allah’a karşı olan tavrınızdan dolayı haram dediklerinizden) yiyen bir kimseye[26] haram edileni bulamıyorum. Aksine (helal dediğiniz) ölü veya akıtılmış kan[27] veya domuz eti -ki zaten murdardır- yahut da bir fısk, yani Allah’tan başkası adına (kesilen hayvan)lar haramdır. Kim de çaresiz kalırsa, (başkasının hakkına) saldırmamak ve (zaruret) sınırı(nı) aşmamak üzere (isteksiz olarak yerse), şüphesiz Rabbin çok bağışlayandır, çok acıyandır.”[28]

26] Âyet-i kerîmedeki “tâim”den sonra gelen “yet‘amuhu” lafzı, ziyade takrir içindir.

27] Mâide sûresi üçüncü âyetteki “kan” mutlaktır; burada “akan kan” mukayyed olarak gelmiştir. Sebep bir olunca hüküm de aynıdır. Ancak karaciğer, dalak ve etin içindeki akmayan, pıhtılaşmış kanlar bunun dışındadır.

28] Câhiliye devrinde müşrikler kendi kendilerine bazı şeyleri helal (serbest) bazı şeyleri de haram (yasak) kılmışlardı. İşte bu âyetler, onları reddetmek için inmiştir.

Enam Suresi - 146. Yahudilere tırnaklı (hayvanlar)ın hepsini haram ettik.[29] Sığır ve koyunun iç yağlarını da onlara haram ettik. Yalnız bunların sırtlarının veya bağırsaklarının (yapışmış olarak) taşıdıkları ya da kemiğe karışan yağlar hariçtir.[30] İşte onları azgınlıkları yüzünden[31] böyle cezalandırdık. Biz, elbette hep doğru söyleriz.

[30] “Bağırsak, işkembe ve böbrek etrafındaki yağlar” haram olan iç yağlara dahil idi. [bk. 4/160]

[31] Yahudiler peygamberlerini öldürmüşler, haramı helal, helali haram saymışlar ve tefecilik yaparak fakirleri ezmişlerdir.

147. Eğer (getirdiğin hükümlerde) seni yalanlarlarsa, de ki: “Rabbiniz geniş bir rahmet sahibidir, ama O’nun azabı (bir indi mi), artık suçlular topluluğundan geri çevrilmez.”

148. Müşrikler (puta yahut hevasına tapanlar) diyecekler ki: “Eğer Allah dileseydi, ne biz ne de babalarımız müşrik olurdu, üstelik (helal) hiçbir şeyi de haram yapmazdık.” Halbuki onlardan öncekiler de azabımızı tadıncaya kadar (peygamberlerini) böyle yalanlamışlardı. De ki: “Yanınızda (bize açıklayacağınız) bir bilgi mi var? (Varsa) onu bize çıkarı(p gösteri)n. Siz, ancak zanna uyuyorsunuz ve siz, sadece uyduruyorsunuz.”

(Müşrikler hem Allah’tan gelen emirleri ve peygamberi kabullenmez, Allah’ın farzlarını, helallerini haram/yasak, haramlarını da helal/serbest sayarlar, hem de bunları, Allah’ın dilemesine bağlarlar. Aynı zamanda ortaya çıkan Cebriye fırkası da bunlar gibi yaptığı kötü işlerin/günahların hepsinin Allah’ın dilemesiyle olduğunu, kendilerinin bir rolü olmadığını söylerler. Bu yanlış bir inançtır. Çünkü böyle olsa ne peygamber, ne kitap gelirdi. Ne de emir ve yasaklar olurdu. Çünkü yüce Allah, “Kim doğru yola gelmişse, ancak kendi lehine, kim de saparsa kendi aleyhinedir.” (17/15) buyurmaktadır.) [krş. 9/105; 41/40]

149. De ki: “Kesin delil, ancak Allah’ındır. Eğer O dileseydi, elbette hepinizi doğru yola kavuştururdu. (Ama O, size gücünüz dâhilinde sorumluluk verdi ve imtihan için sizi iradenize bıraktı.)”

#islam #tevhid #fpy

Bir kadın yanında mahremi olmadan ne hacca ne umreye ne de sefer müddeti bir yere gidemez. İsterse yanında bir çok kadın veya kadınlarla erkeklerin karışık olduğu bir kafile olsun. İmam Şâfi'ye göre ise bir kadın farz olan haccına bir kadınlar gurubu ile veya kadın erkek karışık güvenilir bir kafile ile hacca gidebilir. Ama nafile hacca, nafile umreye ve diğer tüm yolculuklara yanında mahrem bir erkek olmadıkça gidemez. Giderse haram işlemiş olur. Nitekim Allah rasulü şöyle buyurmuştur:

“Allah’a ve âhiret gününe iman eden bir kadının beraberinde babası veya oğlu yahut kocası veya kardeşi yahut nikâhı haram olan biri olmaksızın üç gün veya daha fazla süren bir yolculuğa çıkması helâl değildir.” (Müslim, Hacc: 423)

Konu başka bir rivayette iki gün olarak ifade edilir. Şöyle ki:

Ebû Said el-Hudrî’nin rivayetine göre;

“Resulullah'ın (a.s.m.) yanında kocası veya yakın akrabası olmaksızın kadının iki günlük yola gitmesini yasak etti.” (Müslim, Hacc: 416)

Mesele bir başka hadis-i şerifte bir gün olarak da belirtilir. Şöyle ki:

Ebû Hüreyre’nin rivayetine göre Resulullah (a.s.m.) şöyle buyurmuştur:

“Allah’a ve âhiret gününe iman eden bir kadının, yanında kendisine nikâhı haram olan biri bulunmadıkça, bir gün ve bir gecelik yola gitmesi helâl değildir.” (Müslim, Hacc: 421. Tirmizî, Radâ: 14)

Bu hadisi delil olarak getiren İmam Evzaî ve Ebü’l-Leys şöyle demektedirler:

“Kadın yanında mahremi olmadan bir günlük yola yalnız başına yolculuğa çıkamaz, fakat bundan az olan mesafeye tek başına gitmesi caizdir.” (Umdetü’l-Karî, 7: 130)

İbni Abbas radıyallahu anhümâ’dan rivayet edildiğine göre Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem:

“Bir erkek, yanında mahremi olmayan kadınla yalnız kalmasın; hiçbir kadın da yanında mahremi bulunmaksızın (tek başına) yolculuğa çıkmasın” buyurdu. Bunun üzerine bir sahâbî:

- Ey Allah’ın Resulü! Karım hac için yola çıkmak üzere, ben de falanca savaşa katılmak için yazıldım” dedi.

Resûl-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem:

- “Git, karınla birlikte haccet!” buyurdu. (Buhârî, Nikâh 111, Cihâd 140; Müslim, Hac 424)

#islam #tevhid #fpy

KUR’AN OKUMA KARŞILIĞINDA

ÜCRET ALMAYI YASAKLAYAN ÂYET

VE HADİSLER

Âyetlerimi az bir karşılık ile satmayın, yalnız Ancak

Benden korkun.” (2/Bakara, 41). Kur’an ile tedavi yaptığını

söyleyen bir kimse, Allah’ın ayetlerini dua olarak bir kimseye

okuma karşılığı bir menfaat elde edebilir mi? Ederse bu âyetin

hükmüne girmez mi? Konuyla ilgili diğer iki âyeti de kaydedeyim:

"Onların ardından (âyetleri tahrif karşılığında) şu değersiz dünya

malını alıp, 'nasıl olsa bağışlanacağız' diyerek Kitab'a vâris olan

birtakım kötü kimseler geldi. Onlara ona benzer bir menfaat daha

gelse onu da alırlar. Acaba Allah'a karşı hakdan/gerçekten başka

bir şey söylemeyeceklerine dair kendilerinden, o Kitabın hükmü

üzere mîsak/kuvvetli söz alınmamış mıydı ve onlar Kitab'ın

içindekini ders edinip okumadılar mı? Halbuki âhiret yurdu, takvâ

sahipleri/Allah'tan korkanlar için daha hayırlıdır. Hâlâ

akıllanmayacak mısınız?" (7/A'râf, 169); "...İnsanlardan

korkmayın, benden korkun. Âyetlerimi az bir bedel karşılığında

satmayın. Kim Allah'ın indirdiği ile hükmetmezse, işte onlar

kâfirlerin ta kendileridir." (5/Mâide, 44)

"Kur'an okuyun, onunla amel edin, On(u okumak)dan

asla uzaklaşmayın, onun hakkında haddi aşmayın; onun

karşılığında ücret alıp yemeyin, onunla dünya menfaati

artırmayı talep etmeyin." (Ahmed bin Hanbel, Müsned

II/428; Heysemî, VI/167); Şevkânî, Neylü'l-Evtâr, V/322; Aynî,

Umdetü'l-Kaarî, XII/95; S. Buhari, Tecrid-i Sarih Terc. VII/46).

Ubâde bin Sâmit: Ehl-i Suffe'den birçok kimselere Kur'an öğrettim.

Bu öğrencilerimden birisi bana ok atılan bir yay hediye etti. -Kendi

kendime- 'Bu bir mal/para değildir. Özellikle bununla ben

savaşlarda Allah yolunda ok atacağım' dedim. Bununla beraber,

Nebî (s.a.s.)'e bu olayı arz ettim. Rasül-i Ekrem cevaben şöyle

buyurdu: "Allah Teâlâ'nın Kıyamet gününde boynuna

ateşten bir halka takmasını arzu edersen kabul et!" (Ebû

Dâvud; S. Buhari, Tecrid-i Sarih Terc. VII/47)

Übeyy bin Kâ'b: "Bir adama Kur'ân-ı Kerim öğrettiydim de, bana bir

yay hediye etmişti. Durumu Rasûlullah'a söylediğimde: "Onu

alırsan, ateşten bir yay almış olursun demektir"

buyurdular, ben de sahibine geri verdim. (İbn Mâce, II/157; S.

Buhari, Tecrid-i Sarih Terc. VII/47-48).

Resûl-i Ekrem: “Rukye yapan kişi mütevekkil değildir”

buyurmuştur. (S. Buhârî Muhtasarı, Tecrid-i Sarih Tercemesi,

D.İ.B. Y., c. 12, s. 88)

"Bildiğiniz halde, bile bile hakkı ketm etmeyin (gizlemeyin)." (2/Bakara, 42)

"Ey ehl-i kitap! Neden hakka bâtılı karıştırıyor ve bile bile hakkı/gerçeği gizliyorsunuz?" (3/Âl-i İmran, 71)

"Allah'ın indirdiği kitaptan bir şeyi gizleyip onu az bir paha ile değişenler yok mu, işte onların yiyip de karınlarına doldurdukları, ateşten başka bir şey değildir. Kıyamet günü Allah ne kendileriyle konuşur ve ne de onları temize çıkarır. Orada onlar için can yakıcı bir azap vardır." (2/Bakara, 174)

"Allah, kendilerine Kitap verilenlerden, 'Onu mutlaka insanlara açıklayacaksınız, onu gizlemeyeceksiniz' diyerek söz almıştı. Onlar ise bunu kulak ardı ettiler, onu az bir dünyalığa değiştiler. Yaptıkları alışveriş ne kadar kötü!" (3/Âl-i İmran, 187)

Muaz bin Cebel ve bazı sahabiler, yahudi bilginlerinden bir gruba Tevrat'taki bazı hükümleri sordular. Yahudiler bu bilgileri gizlediler ve haber vermekten kaçındılar. Bunun üzerine şu âyetler nâzil oldu: "İndirdiğimiz açık delilleri ve hidâyeti Biz Kitaptan insanlara açıkça belirttikten sonra gizleyenler var ya; işte onlara hem Allah lânet eder, hem de bütün lânet edebilenler lânet eder. Ancak tevbe edip, durumlarını düzeltenler ve gerçeği açıklayanlar başkadır. Onları bağışlarım; çünkü Ben tevbeyi çok kabul eden ve çokça merhamet edenim." (2/Bakara, 159-160)

Âyet-i Kerime'nin hükmü yalnız yahudilere değil; Allah'ın âyetlerini gizleyen ve şer'î hükümleri açıklamayan herkese şâmildir. Çünkü âyetin ifade tarzı genel anlam ifade eder. Âyet, Allah'ın dininden olup da yayılmasına ve duyurulmasına ihtiyaç duyulan herhangi bir ilmi ve hükmü gizleyen herkesi içine alır. Hadis-i şerifte şöyle buyrulur: "Kendisine bir ilim sorulup da bunu gizleyen kimseye kıyamet gününde ateşten bir gem vurulacaktır." (Ebû Dâvud, İlm 9, hadis no: 3658; Tirmizi, İlm 3, hadis no: 2651; Kütüb-i Sitte Terc. ve Şerhi, c. 11, s. 501). Sahabiler de bu âyeti aynı şekilde herkese şâmil olarak anlamıştır.

Ebu Hüreyre'nin, şöyle dediği rivayet edilmiştir: "Eğer Allah'ın Kitabındaki şu iki âyet olmasaydı, size hiç bir hadis rivayet etmezdim" Ebu Hüreyre, ilmi gizlemeyle ilgili yukarıdaki iki âyeti (Bakara, 159 ve 160. âyeti) okumuştur (Buhâri, Tecrid-i Sarih Terc. ve Şerhi, c. 1, s. 115). Müteahhirûn/sonraki âlimlerden bazıları hariç, âlimlerin çoğu, ilmi gizlemeye yol açacağı endişesiyle, yukarıdaki âyete dayanarak, Kur'an okuma karşılığında para almanın caiz olmadığını söylemişlerdi. Onlara göre âyet, hükümleri açığa vurmayı, yaymayı ve gizlememeyi emrediyor. Bir kimse, edâsı kendisine gerekli olan bir amel için ücret alamaz. Namaz kıldığı için ücrete hak kazanamaması gibi. Çünkü namaz, Allah'a yaklaşmak için yapılan bir ibadettir. Bu yüzden namazı öğretmek karşılığında alınacak ücret câiz olmaz. "Hakikat güneşini örten bulutların en kesifi menfaattir."

İlmi gizlemekle ilgili Bakara suresi 159-160. âyetlerinden çıkarılan hükümleri ve dersleri açıklayan Sâbunî, Ahkâm Tefsirinde şunları belirtir: "Âlimlerin ilmi gizlemesi, üzerlerindeki öğretme emanetine hiyanettir. İslâmî ilimleri yaymak veya yayılmasına vesile olmak, beşeriyetin hidâyete gelmesi için vaciptir. Şer'î hükümlerden birisini gizleyen kimse, ebedî lânete uğrar. Yalnız tevbe etmek kâfi değildir. Tevbeyle beraber yaşayışını ıslah etmesi ve amellerinde ihlâslı olması gerekir.

Allah, açık açık indirdiği âyetleri ve doğruyu, yalnız insanlığı doğru yola ve hayra sevketmek için göndermiştir. Dinî ilimleri ketmetmek ve halka öğretmemek ise, peygamberlerin tebliğ etmekle vazifeli bulunduğu yüce göreve ve âlimlere emanet edilen tebliğ vazifesine hiyanet etmektir. Zira Allah, kitap gönderdiği kimselerden emirlerini hemen insanlara anlatmala-rı ve onu gizlememeleri için misak (teminat) almıştır. Allah, halkın muhtaç olduğu bir şeyi bilhassa dinî meseleleri ketmeden ve şer'î hükümlerden herhangi bir hükmü gizleyip söyleme-yenlerin, çok elem verici bir azaba düşeceklerini te'kitle beyan ediyor. Çünkü herhangi bir İslâmî meseleyi ketmetmek, büyük günahtır. Bu fiili yapan kimse, lânetlenmeyi ve Allah'ın rahmetin- den uzaklaşmayı haketmiştir.

İlmi yaymak ibadet olduğu gibi, onu ketmetmek de cinayettir. Zira rasulullah "din hususunda benden duyduğunuzu tek bir âyet de olsa tebliğ ediniz" buyurmuştur."

İlmini ketmeden, câhil menzilesindedir. "Haksızlık karşısında susan dilsiz şeytandır." "En fazletli cihad, zâlim sultana karşı hakkı söylemektir." (Kütüb-i Sitte Terc. ve Şerhi, c. 17, s. 538). Bazen hakkı söylemekten dolayı başımıza belânın gelmesi, söylememekten dolayı öteki dünyada gelecek belânın yanında hiç kalır. Hz. İbrâhim'in iki ateşten en ehvenini seçmesi, seçtiği o ateşin de acı vermekten çıkması gibi, ne tatlıdır hakkı savunmaktan dolayı başa gelenler. Çünkü "hak yolunda yuvarlanan merdâne olur."

#islam #tevhid #fpy

ALLAH MEKANDAN MÜNEZZEHTİR

Allah’ın zaman ve mekândan münezzeh oluşu, O’nun hiçbir şekilde zaman ve mekânla ilişkilendirilmemesi demektir. Zira zaman ve mekân mahlûk yani “yaratılmıştır. Allah ise yaratıcıdır. Dolayısıyla O yaratılmışlara has özelliklerden münezzeh yani uzaktır. Biraz daha açarak ifade etmek gerekirse, “mekân” varlık ve nesnelerin bulunduğu yerdir. Söz gelimi bir meyve ağaçta, ağaç bahçede, bahçe bir bölgede, bölge dünyada, dünyamız güneş sisteminde, güneş sistemi galakside, galaksiler uzayda bulunmaktadır. Bunların hepsi mahlûk, yani yaratılmış bir şeydir. Zamana gelince bu, varlıklardaki hareketliliğin birimsel olarak ifade edilmesi olup varlıktan ayrı bir şey değildir. Sonuçta bu da mahlûk yani yaratılmış bir şeydir.

Allah ise her şeyi var eden, yaratandır (En’âm, 6/102). “O gökleri ve yeri yaratandır…” (Fâtır, 45/1) O hâlde Allah, her çeşit zaman ve mekân kayıtlarından uzaktır.

Ehl-i sünnet âlimleri demişlerdir ki:

Allah, yukarıda, aşağıda, yanda değildir. Her varlık, Arş’ın altındadır. Arş ise, Onun kudreti, kuvveti altındadır. O, Arş’ın üstündedir. Fakat bu, Arş Onu taşıyor demek değildir. Arş, Onun lütfu ve kudreti ile vardır. O, ezelde, sonsuz öncelerde nasıl ise, şimdi hep öyledir. Arş’ı yaratmadan önce nasıl idi ise, ebedi sonsuz geleceklerde de, hep öyledir. Onda değişiklik olmaz.

İMAM I EBU HANİFE (rahimehullah) şöyle diyor:

“ALLAH U TEALA ARŞA İSTİVA ETMİŞ AMA İHTİYACI OLMADAN VE ONU MEKAN KILMADAN !!! O arş ve arşın dışında kalan her şeyi ihtiyacı olmadan korur. Eğer mahluklar gibi Allah da ona muhtaç olsaydı alemi yaratmaya gücü yetmezdi, eğer arşta OTURMAYA ve ya KARAR KILMAYA (MEKAN EDİNMEYE) ihtiyacı olsaydı o zaman ARŞI YARATMADAN EVVEL NEREDEYDİ ???? ALLAH U TEALA BÜTÜN BU NOKSANLIKLARDAN MÜNEZZEHTİR. (El-Vasiyye (yazılı eser), s.2)

İmâm Tahâvî, “Akîde”sinde şöyle demektedir:

“Allâh sınırlardan, haddi, hudûdu, hacmi, sınırı ve miktârı, yanı ve köşesi olan bir varlık olmaktan, âzâ ve organdan, dil ve dişlerden münezzehtir (yüce ve arıdır). Tüm yaratılmışları sarıp kuşatan altı yön, O’nu aslâ kuşatamaz.” Çünkü mahlûkâtın, yâni yaratılmışların, -cisim olmaları itibariyle-, cihetlerin herhangi birinde yer alması kaçınılmazdır. Allâh ise hâdis, yâni yaratılmış bir varlık değildir. Dolayısıyla O, yersiz yönsüz ve mekânsız olarak vardır.Yüce Allâh kesinlikle yaratılmışlara benzemez, herhangi bir yön ve mekânda olmaktan münezzehtir.

Nıtekim Kur’ân-ı Kerîm’de ليَسَ كمَثْلِه۪ شَىْءٌ buyurulur. Mânâsı “Hiçbir şey O’nun benzeri değildir; O, hiçbir varlığa benzemez” demektir.Evet, kuşkusuz ki Yüce Allâh’ı altı yön sarıp kuşatamaz, zîra Allâh altı yönü yaratmadan önce de vardı ve önceden nasıl yönsüz ve mekânsız olarak var idiyse, şimdi de yersiz yönsüz ve mekânsız olarak vardır. Diğer taraftan bizleri sarıp kuşatan bu altı yönde muhdestir (yaratılmıştır) ve bu yönler tarafından sarılmış, kuşatılmış olmak yaratılmışların özelliklerindendir. Allâh ise Kadîmdir (ezelîdir), başlangıcı yoktur. O var iken, ne zaman, ne mekân, ne alt, ne üst, ne de bunlardan başka herhangi bir şey var idi. Yâni O’ndan başka ne canlı, ne cansız, ne latîf, ne de kesîf hiçbir şey ve hiçbir varlık yoktu. Bu altı yön âlemleri ve bütün varlıkları ihâta eder,kuşatır ama Allâh’ı aslâ ihâta edemez. Bilâkis ilmi, kudreti, hükümranlığı ile O, her varlığı, tüm âlemleri ihâta eder; gökte ve yerde zerre miktârı bir şey bile O’nun ilminden aslâ gizli kalmaz.

Beyazî’nin İşaratü’l Meram’ından aktardığına göre, Ebu Hanife şöyle diyordu: “Bir kimse: “Rabbim gökte midir, yoksa yerde midir? bilmiyorum” derse küfre düşer. Yine, “Allah Arş üzerindedir, ancak Arş gökte mi, yerde mi? bilmiyorum” diyen kişi de böyledir.” Çünkü Allah Tealâ’ya yön tahsis etmiştir. Kendisine yön tahsis edilen herşey zorunlu olarak muhtaç ve muhdestir (yaratılmıştır). Bu ise, Allah Tealâ hakkında apaçık bir noksanlıktır. Allah’a cisim ve yön isnat eden bu kimseler, duyularla kendisine işaret etmek mümkün olan şeylerin dışında var olanı inkâr etmiş olur. Böylece bu kişiler cisim olmaktan ve bir yönde, tarafta ve mekânda bulunmaktan yüce ve uzak olan Allah’ı inkâr etmiş oluyorlar. Bu durumda onların küfrü apaçık ortadadır.” (Makalat’ül Kevseri; s.368-369)

Osmanlı Alimlerinden İmam-ı Birgivi Buyurur ki:

"Bir kimse (Allahü Teâlâ gökte benim şahidimdir) dese kâfir olur. Zira Allahü Teâlâ'ya mekân isnad etmiş olur, Allahu Teâlâ mekândan beridir." (Birgivi Vasiyetnamesi, Bedir Yay., s.52)

Yine der ki:

Allâh Mekandan münezzehdür. saġda ve solda önde ve artda, altda ve üstde degildür. Cihetden münezzehdür ve şekilden ve renkden ve azadan baş,kulak, göz dil, aġız, burun, el, ayağ gibi nesnelerden münezzehdür (Birgivi vasiyetnamesi)

#islam #tevhid #fpy