De Döschkassen

Wenn man mit spezielle Sooken hannelt, mit Elektroonik oder annern technischen Kroom, denn hett man wat, dat de Kunnen hebben wüllt.

Nu kann je overs ni jedeneen ’n Experte ween. Dat hett dat Verkoopspersonol in Fachhannel fröher ook wusst. Bi de Lütten Krauters, wenn dat ehr denn överhaupt noch gifft, weet man dat ook hüüt noch. Fröher gung man oft no’n Schmidt, wenn man wat bruukt hett, üm wat to repareern. So keem dor bilütten Jungs vun Buuernhoff an, de harrn twee Stöckers mit. Un de Stöckers hebbt se een no’n annern vörwiest. Dorbi hebbt se denn seggt: „Mien Vadder schickt mi. He bruukt ’n Schruuv – so lang un so dick...“

Dat hett klappt. Geiht man hüüt overs to’n Bispeel in een vun de grooten Elektrolodens, denn is dat ganz anners. Ick will nu keen Noom seggen, denn ick will mi je ni mit de Dorsten vertörn. Ick bün je ni bleud!

Overs wenn man dor henkümmt un ’n Lösung för ’n spezielled Probleem söcht, denn töövt man dor erstmol ’n ganze Wiel, bet een vun’t Personol Tiet hett, üm een to „beroden“.

Weet man denn overs ni ganz genau, wat man bruukt oder wo dat heet, wat hebben will, denn ward man erstmol ankeeken, as weer man de dammeligste Minsch ünner de Sünn‘.

Weet man denn overs, wat man bruukt un hett man besünnere Anforderung‘ an dat wat man hebben will, denn leest mennige Angestellte vun de grooten Fachhannels eenfach vör, wat op de Katongs in de Regole steiht. Also dat kann ick ook sülms.

Dorüm mol wat to’n Nodinken för de Lüüd, de jüst so mit de Kunnen ümgoht: Dör Corona is veel den Bach dohlgohn. Un de Woor in de Regole rinstelln un vörleesen, wat op de Katongs steiht, dat kann op’t Letzt‘ ook ’n Roboter. Sogor noch beter. Op den mutt man wohrschienli ook keen Viddelstünn tööven bet he Tied hett, üm een dösig antokieken.

Wenn Jüm also ni irgendwann vun ’n Roboter ersett warrn wüllt un wenn Ju hölpen wüllt, de Wirtschop weller togang to bringen, denn sett‘ sick man leever ’n beten mit dat ut’neen wat Ju doht. So is ’n Verkööper, de sien Kunnen good beroden deiht, je ook sülms good beroden…

In düssen Sinn

Hüüt is je mol weller Friedag de 13. So’n Dotum schall je no’n Volksglooven Unglück bringen.

As lütten Stackel harr ick ook düchti Bammel vör all den Overglooven, mit den mi besünners de Omas un Opas versorgt hebbt.

Ick bün ünner keen Ledder langloopen, un wenn mi ’n swatte Katt in de Mööt keem, kreeg ick Hartkloppen. Ick kunn mi blots ni marken wat dat Unglück bringen schull, wenn de Katt vun links oder vun rechs keem, dorüm heff ick mi ümdreiht wenn’n swatte Katt ut’n Knick keem oder ick heff de Oogen tokneepen. Un as ick de Oogen mol weller wegen so’n düster’n Tiger tokneepen harr, bün ick ganz fürchterli mit mein Fohrrad op’n Sabbel gohn. Wohrschienli harr ick de Oogen ni fröh genog to. Wat ’n Pech! Dorbi harrn wi to Huus twee swatte Katten, de mi anduuernd vun alle Sieden övern Weg loopen sünd.

Un denn, ’n annermol, dor harr ick jüst acht Johr op’n Puckel, is mi’n oln Speegel dohlfulln. In duusend Stücken is de sprungen. Weekenlang kunn ick obends ni mehr richti tosloopen, weil ick nu je söben Johr Pech hebben schull. Ick heff blots ni so genau wusst, wann dat mit de söben Pechjohr losgohn schull. Direkt, no dat ick den Speegel tweismeeten heff oder erst ’n poor Doog loter. Irgendwann harr ick dat vergeeten. In de Twüschentied heff ick, so dull as ick kunn, op jedet Stück Holt kloppt, dat ick tofot kriegen kunn. De Knöchels an mien Fingers weern al ganz wund.

Loter keem je noch annere Overgloovens dorto. To’n Bispeel hett dat heeten, dat man söben Johr slechten Sex hebben schull, wenn man sick bi’t „Prost“ seggen ni in de Oogen kiekt. Jungedi, dat is gor ni so eenfach, dat Glas vun sien Gegenöver to dreepen, wenn man ni op dat Glas, sünnern op den sien Oogen kiekt. Overs so langsom goh‘ ick ook op dat Öller to, wo man leever slechten Sex hett as gor keen.

Na jo, intwüschen hol ick dat allns blots noch för grooten Tüünkrom.

Veelmehr glööv ick, wat dat Glück sick gliekmäßi över’t Leeven verdeelt. Un wenn mol wat scheev lööpt, denn kümmt ook weller betere Doog...

In düssen Sinn

Wenn man veel – so as ick – mit‘ Auto ünnerwegens is, denn kann man mitünner je Hannen un Fööt wegen de annern Autofohrers övern Kopp tosomhaun. Liekers düsse Öövung ni ganz so eenfach is, wenn man achter’t Stüüer sitt, denn so gelenki as in de Jugend bün ick ook ni mehr.

Steiht man to’n Bispeel achter teihn Autos an de Ampel un de Ampel springt op greun üm, denn kann man de Groschens bi de annern Verkehrsdeelnehmers richti falln heuern: „Ach kiek mol. De Ampel is greun, ick glööv ick legg mol ’n Gang in – veellicht fohr ick bald ook mol los...“ Dat treckt sick denn ganz langsom dör de Reeg un wenn de Ampel weller raud is, steiht man blots noch achter fief Autos.

Un op de Autobohns kümmt jeden tweeten Stau blots dorüm tostann, weil mennige Autofohrers dat, wat se in de Fohrschool mol lehrt hebbt, dat mit dat Rietverslussprinzip, intwüschen weller vergeeten hebbt.

Wo de Huup‘ is, dat hebbt se sick overs markt, denn dor drückt se gern op. Un wo man vergrillt kiekt un anner Lüüd den Middelfinger wiest, dat hebbt se loter noch dortolehrt.

Overs dat is je ook ’n intellektuelle Leistung. Vun’t Inparken un so wieder, also vun de ganz elementare Beherrschung vun de Fohrtüüch will ick nu gor ni erst anfangen.

Nu sünd düt Johr je overs noch veel mehr Wohnmolbile un Autos mit groote Wohnanhängers op de Strooten ünnerwegens as sünst.

Un wenn mi ni allns tüüscht, sitt in düsse Mobile un Gespanne doch ook wülk vun de, de sünst so good mit de Huup‘ un ehrn Middelfinger ümkünnt, de overs an de Ampeln slöppt un sick mit ehr Autos ansünsten ook ni so good verstoht. Sitt se overs in de Ferienkutschen, denn künnt se mitmol veel beter un ümsichtiger Auto fohrn. Wo kümmt dat blots vun?

Hebbt se in Alldag eenfach dat verkehrte Auto tofot? Mööt se ’n Auto mit Betten oder ’n Anhänger mit ’n Köök dorbin hebben, dormit se beter in Verkehr trechkümmt? Ick meen, dat kunn man je regeln.

Un wenn gor nix anners hölpt, denn mööt de Lüüd eenfach ’n beten mehr Urlaub hebben. Dat wurr ’n Barg Sprit un Nerven inspoorn...

In düssen Sinn

In de Reklame leest man je oftmols wat vun „Garantie“, un dat gifft je ook dat Recht op „Gewärleistung“.

In de Praxis süht dat bi uns in’t Land overs mitünner ganz anners ut.

Köfft man sick to’n Bispeel ’n nieden Buusteen för sien Kompjuter, denn drückt man em no’t Utpacken in den Steekplatz, wo he henheuert un freut sick op de niede Leistung, de dat Elektroon’gehirn dormit hebben schall. Deiht de Reekner bi’t Inschalten overs gor nix mehr, denn will man den nieden Buusteen natüürli ümtuuschen oder sien Geld trüch hebben. Wenn man overs Pech hett, seggt de Hännler: „Nä, dat künnt wi ni trüchnehm‘, dat weer je al inbuut!“ Mit Autodeele, de man sülms inbuut, belevt man sowat ook mol gern. Wo schall man overs weeten, dat man Plünnkrom köfft hett, wenn man dat ni inbuun dörft?

In de USA is dat anners. Dor hett sick to’n Bispeel mol ’n öllern Mann ’n grooted, düüred Wohnmobil günnt. De Verkööper hett em denn vertellt, wat dat mit all de Knööp un Schalters in den Kämper op sick harr.

An een Schalter stunn „Criuse Control“. Doröver hett de Hännler seggt: „Tscha, wenn se den Schalter bi’t Fohrn drückt, denn löppt dat Wohnmobil ganz vun alleent.“

Mit dat Weeten is de Urlauber denn afsuust. Un as he op’n lange, pielgrode Stroot ünnerwegens weer, Hett he de Cruise Control anmokt, de je nix anners as ’n Tempomat is. Denn is he opstohn, üm sick in de Köök erstmol ’n scheune Tass‘ Kaffe dörtobüddeln. Opwokt is he in’t Krankenhuus. Nu hett em de Verkööper je overs ni verkloart, dat man dat Stüüer bi’t Fohrn ni losloten dörft. Vör Gericht hett de Kaffekooker Recht un ’n nieden Kämper kreegen.

Un wenn in Japan ’n swor’n Fehler in de Produktschoon passert is, de sick to’n Nodeel vun de Kunnen utwürkt, denn mutt ni de lütte Arbeider, sünnern de Chef sien Hoot nehm.

Weer dat bi uns jüst so, denn harrn Winterkorn un sien Banditen-Kollegen bi VW sick dat mit den Diesel-Bedruch tweemol överleggt. Weil de Kunn‘ bi uns overs in Würklichkeit ni jümmers König is, ward wi so’n Husar’nstücke in Tokunft noch mehr beleven – garanteert...

In düssen Sinn

Hebbt Jüm al mol wat heuert vun „Kontinentaldrift“? Fröher, seggt de Weetenschop, weern de Kontinente Europa, Asien, Afrika, Noord- un Südamerika, Australien un de Antarktis mol een grooten Kontinent.

Sogor England un Bayern hebbt dor toheuert. Pangaea oder Pangäa hett de heeten. Dat kann man sülms noprööven. Dor kann man ’n scheun Bastelnomeddag mit de ganze Famielje vun moken. Wenn to’n Bispeel Ju’n Novers noch so’n Globus mit Licht in hebbt, as he in de 80er Johrn in meist jedet Huus stohn hett, denn kann man sick düssen Globus mol utlehn. Un denn bruukt man blots noch ’n Stichsoog mit de man ganz vörsichti an all de Kanten vun de Kontinente langsoogt, bet man ehr all utsneeden hett. Ook de veel‘n lütten Inseln kann man utsnieden. Un denn geiht dat pusseln los. All de Kontinente un Inseln kann man nömli würkli so tosomsetten, dat dor de dorste Superkontinent bi rutkümmt. Allns tosom kann man denn mit Bastelkleever weller op den Globus backen un dor mit Edding „Pangaea“ opschrieven eher man den ganzen Snurrkrom weller no’n Nover röverbringt.

Doröver is mi ’n Idee kom‘: Wi hebbt dat je al trechkreegen dat Klima warmer to moken. Kunn‘ wi dat ni ook trechkriegen, de Kontinente mit de grooten Sleepers ut’n Hambörger Hoben weller to een Kontinent tosomtoschuuven?

Wenn man dat trechharr, denn kunn man je veellicht ook noch de Eer anholn un den grooten Kontinent direkt no’t Licht hendreihn.

So harr jedeneen överall ’n Platz an de Sünn, man wurr de Klocken ni mehr op Sommertied ümstelln mööten, man wurr veel Strom för künstliched Licht inspoorn, weil dat je jümmers hell weer, dor wurr man sick ook an gewöhn‘ un noch so veel mehr weer mögli, op dat ick nu gor ni kom‘. Overs dat weer wohrschienli to eenfach. Wi Minschen hebbt dat je leever fiegeliensch.

Liekers: Ick mutt dor nochmol genauer över nodinken.

Un wenn ick de Lösung heff, segg ick bescheed. Nu mutt ick overs los un in Noverschop rümfrogen, wat dor noch een ’n Globus rümstohn hett...

In düssen Sinn

So, Lüüd. Ick glööv, dat ick so’n ganz groote Sook op de Spoor bün. Ick glööv nömli, dat de Bedrievers vun Autowaschanlogen un de Vogelwelt ünner een Deek steeken doht.

Veelicht is Jüm dat je ook al mol opfulln. Mi jedenfalls is dat al mehrmols opfulln. Wenn ick mien Auto nömli mol ’n Week oder länger ni waschen doh, denn süht man dor dröögen Modder achter de Kotflügels, de ganze Woog‘ is vull mit Stoff, in düsse Tied ook mit Polln un – wenn ick mol ünner ’n Linn‘ parkt hett – mit lütte Droopens, de düller backt as all de Kleevestifte, de man in Supermart kööpen kann.

Un denn sünd dor noch so veer oder fief Placken op, de de Vogels ut’n Mors fulln loten hebbt.

Tööv ick noch twee Weeken, denn sünd dat ook ni veel mehr Vogelschiet-Plackens.

Un lot ick mi teihn Weeken tied, denn ward dat Auto twor ni reiner overs de Vogelschiet-Plackens ward ook ni würkli mehr.

Mi kümmt dat meist vör, as wenn de Piepmätze keen Lust mehr hebbt op mien Woog to schieten, wenn se dat al markeert hebbt.

Fohr ick mien Auto overs in de Waschanlog‘, so dat dat weller richti schmuck utsüht, denn duuert dat keen halven Dag, bet de Vogels weller to’n Angriff övergoht.

As de Bombers lött se denn allns falln, wat se in sick hebbt.

Is dat Auto so und so al schieti, denn fleegt se annerwegens hen, üm sick to erleichtern.

Wo kann dat angohn? Dor steekt doch ’n Süsteem achter, oder wat?

Un wenn dat würkli so ween schull, dat de Vogels sick mit de Bedrievers vun de Auto-Waschanlogen tosondohn hebbt, denn weer ick dorför, dat man dor mol ümstüüert. Kunn man de Vogelwelt ni dorto bringen sick mit annere Geschäfsberieke to verbünnen? Wo weer dat to’n Bispeel mit de Sanitär-Industrie, also mit de Herstellers vun Toletten un vun mi ut ook mit ’n Afwotervarband?

Wenn de Vogels mömli statt de Autos to bombardeern, ganz normol op Klo gohn oder beter geseggt fleegen dehn, denn wurr ick ehr sogor dat Finster vun de Bod’stuv oploten...

 In düssen Sinn

Vör ’n poor Weeken hebbt wi bi uns to Huus ’n niedet Sofa kreegen.

Un dat fung so an: In uns‘ Stuuv stunn ’n schmucked raudet Sofa. Över Eck, so dat dor fief Lüüd op sitten oder twee op liggen kunn‘. Mit so’n scheun‘ plüschigen Stoff betrocken, meist so as dat raude Sofa bi de Sennung „DAS!“ in’t drütte Programm. Dat Sofa stunn dor al siet veele Johrn, un ick kunn mi jeden Dag doran freun‘ weil dat jümmers noch so schmuck utsehn hett.

Mien Fruu fung overs irgendwann in’t vörige Johr dormit an, dat wi so langsom mol ’n frisched Sofa bruuken wurrn. Ick kunn ni so recht verstohn worüm. Dat weer ni afwetzt, ni placki un ook sünst weer dor nix mit los.

Liekers keem dat Thema jümmers weller mol op. Wi sünd denn sogor no Hamborg fohrt, üm uns annere Sofas to bekieken. Dor keem overs nix bi rut, weil keen Sofa so schmuck utsehn hett as dat, dat bi uns to Huus stunn oder weil de Afmeetung‘ vun de annern Sofas ni passt hebbt.

Liekers hett de dorste Sofa-Thematik  ünnerschwellig jümmers weller mol ’n Rull speelt. Mien Fruu weer för ’n niedet Sofa un uns Deern ook. Uns Jung un ick wulln dat Ole beholn.

Irgendwann heff ick denn no all dat Diskuteern seggt, dat mi dat annerlei is, wat för’n Sofa in uns‘ Stuuv steiht.

Dormit seh dat Stimmungsbild so ut: Twee Jo-Stimm‘, een Nä-Stimm‘ un ick heff mi entholn.

Op’t Letzt hett mien Fruu denn’n frisched Sofa in’t Internet bestellt. Dat scheune raude Sofa hebbt wi verschinkt. De Lüüd hebbt Slang stohn üm dat to kriegen.

Un denn keem de Dag: Dat niede Sofa keem an un wurr vun de Leeveranten in uns Stuuv sleept. As ick denn obends no Huus keem, stunn dat dor. Un op dat Sofa, dat so gor ni in uns Stuuv passen wull, weer mien Fruu. Half an sitten, half an liggen. Anners geit dat op dat dorste unförmige Möbel nömli gor ni. Un se hett so fürchterli unglückli utsehn.

„Jo“, hett se seggt, „du hest Recht hatt. Lach mi man ruhi ut.“ Ick heff ehr overs ni utlacht.

Liekers heff ick eenmol mehr begreepen, dat de Demokratie, so good se ook is, een bilütten doch düchti in Mors bieten kann...

In düssen Sinn

Annerletzt stunn ick an‘ Waldrand. Dor heff ick mi erstmol gor nix wieder bi dacht. Denn overs heff ick wat heuert, wat ick toletzt vöriged Johr üm düsse Tied heuert heff:

„Kuckuck“ heff ick heuert.

Ick heff mi al öfters Gedanken över de Vogels mokt, de so roopen doht.

Ick heff dorüm över ehr nodacht, weil ick eenfach ni verstohn kann, worüm Kuckucks „kuckuck“ röppt. Kuckucks leggt ehr Eier je bekanntli in fremme Nester un denn sünd se trech mit de Öllernschop. Keeneen vertellt düsse Vogels, dat se loter „kuckuck“ roopen schüllt oder dat se ehr Eier loter in fremme Nester leggen schüllt.

Dat nöömt sick „Instinkt“. Un Instinkt is ’n Woord dat Biologen bruukt wenn se ni würkli weet, worüm Tiern sick so verhölt, as se dat doht.

Na jo. Man mutt je ook ni jümmers allns verstohn.

Nu gifft dat ünner uns je ni blots de ganz Gewöhnlichen, sünnern ook Experten un Spezialisten. Un vun Experten un Spezialisten will man natüürli weeten, worüm düt un dat so is, as dat is. Anners weern se jüst so weni Experten as dat se Spezialisten weern. Un vun de Experten un Spezialisten will man denn je ook weeten, wat in Tokunft passeert. Un wenn man ehr froogt, denn seggt de Experten un Spezialisten: So un so ward dat vörutsichtli kom‘. Dorför ward se je ook betohlt.

Un wenn dat anners kümmt, denn frogt man desülbigen Experten un Spezialisten, wat scheev loopen is. Op düsse Froog vertellt se denn, dat se je gor ni wusst hebbt, dat se förher ni ohn‘ kunn, wat sick in de Twüschentied todreegen wurr. Un se hebbt dat allns je so un so blots seggt, weil ehr so’n schmucked Honorar anboden worrn is. Dat Honorar hebbt se ook good wech.

Un se ward ook in Tokunft ehr Honorar kriegen – eenmol vör un eenmol no de Prognosen. Dor staunt de Laie un de Fachmann freut sick. Vogels kinnt so’n verrückten Krom ni. De mokt sick ni mol veel Gedanken doröver, wenn een Küken veel grötter is as de annern. De ward eenfach mit dörfodert. Denn wo dat dösige Küken in’t Nest kom‘ is, dat ook noch so anners piept, dat weet so un so blots de Kuckuck… 

In düssen Sinn

Nu warr ick mol ’n beten nostalgisch. Ook, wenn ni jedeneen ut Dithmarschen weet vun wat ick nu vertell, dat hangt so’n beten vun’t Öller af. Ick vertell nömli vun‘ Hengstenkroog oder op Hochdüütsch Hengstenkrug in Süderhastedt.

Dat is bummeli 15 Johr oder länger her, dat dat „Hengsten“ noch mol weller opmokt hett. Twüschendör weer düsse „Disko“ nömli jümmers weller mol dicht, no dat dat „Hengsten“ över veele Johrn „de“ Anlooppunkt för de jungen Lüüd ut Dithmarschen un wohrschienli ook ut annere Region‘ ween is.

Mitünner bün ick in mien Jugend ook in’t Hengsten ween. Vun lotere Generatschoon wurr ook „Henker“ dorto seggt. Un weil ick ni in Süderhastedt wohnt heff, weer ick so as veele annere dorop anwiest, dat mi een mitnohm hett, de al ’n Auto harr. Bilütten heff ick ook ’n Duum rutholn, dat heet ick bün no Hastedt „trämpt“, wenn sick nix anners ergeven hett.

Dat keem ook mol vör, dat man meern in de Nacht op Schooster sien Rappen no Huus loopen is. Overs dat heet je, dat Bewegung good deiht. Ook in Düstern.

Un as ick nu, 30 Johr loter no mien hitte Tied mol weller an’t Hengsten vörbifohrt bün – intwüschen mit mien eegent‘ Auto – wurr mi doch so’n beten wehmodig toweeg. Dat dor keen Disko mehr stattfinnd‘, un dat dor ook keen Tiern mehr verköfft ward, as dat ganz to Anfang de Fall weer, dat kann man nu op’n ersten Blick sehn. De Luft is dor eenfach rut. Fröher heff ick mol in‘ anner Kolumne, in’t „Szeneradar“ in uns‘ Blatt schreeven: „De een verbinnd‘ dat mit den ersten Kuss, de annern mit dat erste blaue Oog!“ So is dat ween: De Jungs, de ’n Deern afkreegen hebbt, de weern an knutschen, bet de Lippen brennt hebbt. Un de Jungs, de keen Deern harrn, hebbt sick buten prügelt. Dor hebbt de Lippen ook düchti vun brennt. Tscha, un hüüt: Hüüt tippt de jungen Lüüd op ehr Smartfohns rüm, bet ehr de Duum‘ brennt. Wat mit de Lippen un de Oogen is, dat wet ick ni.

Ick weet ook ni wat beter is. Un doch dink ick gern an düsse „analogen“ Tieden in’t Hengsten trüch...  

In düssen Sinn

De CO2-Emmisschoon mööt dohl. Dat is intwüschen meist överall ankom‘.

De Diesel- un Benzin-Autos mööt wech. „E-Mobilität“ heet dat Zauberwoord. Also de Autos schüllt elektrisch fohrn. Dat gifft je ook al ’n ganzen Barg elektrische Autos. In ’n poor vun düsse Strom-Fohrtüüge bün ick ook al mitfohrt. Mol in ganz gaue, de so afgeiht, dat een meist de Tähn utfallt overs ook in langsomere, in ’n Kastenwogen to’n Bispeel.

Un? Sünd de würli Klimaneutral? Tscha, dat kümmt dorop an, wo de Strom mokt ward, den de Korrn bruukt. So lang noch Strom ut Kohle mokt ward, fritt ook de E-Autos ’n ganzen Barg Briketts. Mit Öl oder Gas is dat ni veel beter. Vun de seltenen Eern will ick nu gor ni anfangen.

Overs de regenerativen Energien, so as Solar-, Wind- oder Woterkraft künnt dat, wat dor an Strom bruukt ward, noch lang ni leisten. Mi hett mol ’n Strom-Experte vörreekend, dat besünners de ganz gauen E-Autos för een Lodung so veel Saft bruukt, as ’n Een-Famieljen-Huus in 24 Stünnen wechneiht.

Verstoht mi richti: Ick will dat mit de Energiewenn‘ wiss ni slecht schnacken. Overs veel vun dat Geld, dat man nu in Windkraft un so wieder investeern kunn, ward an de tradischonelln Stromversorgers utbetohlt, weil de ehr Kraftwerke bald vun’t Nett nehm‘ mööt.

Dösig, ne. Keen Tant‘-Emma-Loden, de pleite geiht, weil twee Strooten wieder ’n Supermart opmokt, ward so fürstli subventschoneert. Na jo, de Düüvel schitt even jümmers op den gröttsten Huupen.

Annerlei. Stellt wi uns mol vör, dat genog Strom dor is und dat wi all uns Elektro-Autos leisten kunnen, wat erst denn de Fall weer, wenn genog gebruukte E-Autos to hebben weern. Denn wurrn vör ’n Hochhuus in dat blots 30 Lüüd ’n Auto harrn, obends ook 30 Stromkabels övern Börgerstieg bummeln, wenn se denn ’n Parkplatz vör’t Huus finnd. Anners mutt man sehn, wo man groote Kabeltrummeln herkriegt.

Un wenn dat sowiet is, denn mutt man över all de Strippen wechhüppen. Un denn sünd all de in Vördeel, de as Kind Gummitwist oder Seilspringen speelt hebbt...

In düssen Sinn