خانه دلتنگ غروبی خفه بود‎مثل امروز که تنگ است دلم‎پدرم گفت چراغ‎و شب از شب پر شد‎من به خود گفتم: یک روز گذشت‎مادرم آه کشید‎زود برخواهد گشت‎ابری آهسته به چشمم لغزید‎و سپس خوابم برد‎که گمان داشت که هست این همه درد؟‎در کمین دل آن کودک خرد‎آری آن روز چو میرفت کسی‎داشتم آمدنش را باور‎من نمیدانستم‎معنی هرگز را‎تو چرا بازنگشتی دیگر؟‎آه ای واژه ی شوم‎خو نکرده ست دلم با تو هنوز‎من، پس از، اینهمه سال‎چشم دارم در راه‎که بیایند عزیزانم‎آه

و دو آتشکده در پیرهنت پنهان بود

قصه های کهن از چشم تو آغاز شدند

شاعران با لب تو قافیه پرداز شدند

هر پسربچه که راهش به خیابان تو خورد

یک شبه مرد شد و یکه به میدان زد و مُرد

من تو را دیدم و آرام به خاک افتادم

و از آن روز که در بندِ توام آزادم

---

Send in a voice message: https://anchor.fm/deklame/message

زهر ترین زاویـــه ی شوکران ... مرگ ترین حقه ی جادوگران

داغ ترین شهوت آتش زدن ... تهمت شاعر به سیاوش زدن

هر که تو را دید زمین گیر شد ... سخت به جوش آمدو تبخیر شد

درد بزرگ سرطانی من ... کهنه ترین زخم جوانی من

---

Send in a voice message: https://anchor.fm/deklame/message

ببخش آدمارو، بانى ناخوشى هاتو ... نذار غم بمونه، نذار تووو چشات غصه و ماتم بمونه...ببخش. نذار بشى يكى مثل اونا. همونا كه يك _ هيچ عقبن تو رفاقت.. يك _ هيچ عقبا تو صداقت يك _ هيچ جلون تو حسادت.تو ببخش، بذار فك كنن ساده اى...اما شايد يه روز، يه جا، يكى پيدا شد تو رو بخشيد.ببخش نه واسه اينكه حقشون بخشيده شدنه... نه، واسه اينكه با اين غما هى نرى تو فكرو دلت رو ازار ندى... رد ش ازش.يه روز ميرسه سرش به سنگ ميخوره ،برميگرده عقب ميبينه نه راه برگشت داره. نه راه موندن. فقط بايد مستقيم بره به ناكجا اباد خودش ..چيزي كه خودش ساخته واسه قلب خودش.تو اما خودت باش... آروم بگيرنفرين نكن، لعنت نگو، دلخور نشو. غمگين نباش، مهربون بمون. @hosseinsoleimaniحالا چشاتو ببند و به اين فكر كن اگه يه روز دلت اروم ترين دل دنيا شد.. يه لبخند بزن به اسمون. بگو : خدا جون دمت گرم، ممنونممنون كه يادم دادي ببخشم، ممنون كه يادم دادى هنوز خوبم، هنوز بنده ى توام، هميشه خدای منى، هميشه كنار منى، يه خواهش كوچيك..تو هم منو ببخش ...ببخش هروقت كه تنها و غمگين بودم تو رو صدا زدم ..اما توو خوشيام... ولش کنببخش مهربون، ببخش بى نياز، ببخش خدا جونيه وقتايى لازمه فقط به خودت ثابت كنى چقد خوبى...

---

Send in a voice message: https://anchor.fm/deklame/message

---

Send in a voice message: https://anchor.fm/deklame/message

داستانی از عشق یک طرفه...یک عمر جان کندم میان خون و خاکسترمن نامه‌بر بین تو بودم با کسی دیگرطاقت نمی‌آوردم اما نامه می‌بردماز او به تو، از تو به او، مرداد، شهریورپاییز شد با خود نشستم نقشه‌ای چیدممی‌خواستم غافل شوید از حال همدیگربا زیرکی تقلید کردم دست‌خطش رایک کاغذ عین کاغذ او کندم از دفتراو می‌نوشت: آغوش تو پایان تنهایی‌ستتغییر می‌دادم: «که از این عاشقی بگذر»او می‌نوشت: اینجا هوا شرجی‌ست، غم دارد!تغییر می‌دادم: «هوا خوب است در بندر»او می‌نوشت: ای کاش امشب پیش هم بودیم!تغییر می‌دادم: «که از تو خسته‌ام دیگر»باید ببخشی نامه‌هایت را که می‌خواندمدر جوی می‌انداختم با چشمهایی تربا خود گمان کردم که حالا سهم من هستیاز مرده‌ریگِ این جهان بی در و پیکرآن نقشه باید بین آنها را به هم می‌زداما به یک احساس فوق‌العاده شد منجرآن مرد با دلشوره یک شب ساک خود را بستول کرد کار و بار خود را آمد از بندردیدید هم را بینتان سوءِتفاهم بودآن هم به زودی برطرف شد بی‌پدرمادربا خنده حل شد آن کدورت‌های طولانی-این بین و بس من بودم و یک حس شرم‌آور-شاید اگر در نامه‌ها دستی نمی‌بردمآن عشق با دوری به پایان می‌رسید آخررفتی دوچرخه گوشه‌ی انباری‌ام پوسیدآه از ندانم کاری‌ات، ای چرخ بازیگر!شاید تمام آنچه گفتم خواب بود امامن مرده‌ام در خویش بیدارم نکن مادر

به شدت توصیه میکنم این داستان عاشقانه رو از احسان افشاری بشنوید. ممنونم که با به اشتراک گذاشتن پادکست از ما حمایت می کنید

نامه‌ای به آیدا قطعه‌ای کوچک و دل‌نواز از نامه‌های احمد شاملو به همسرش، «آیدا سرکیسیان» است. شاملو اول دی‌ماه ١٣٤٢ که در گرگان، آذرشهر اقامت داشته برای همسرش این نامه را می‌نویسد و دلتنگیش را ابراز می‌کند. قلم شاهکار و توانای این شاعر پرآوازه‌ی ایرانی نه‌تنها در آثارش مشهود است بلکه در این نامه که تنها چشمه‌ی کوچکی از ذوق و استعداد اوست کاملاً پیداست. احمد شاملو از زمانی می‌نویسد که در دوری از یار تنها باید صبر پیشه کرد و دل‌تنگی را مزه مزه کرد. زمانی که هنوز دنیای تکنولوژی بر زندگی مردم غالب نشده بود و تنها نامه راه اتصال دل‌ها بود. او در نامه‌هایش به همسرش، عشق و علاقه‌اش را به‌خوبی به تصویر کشیده و شنونده و خواننده‌ی این نامه‌ها نیز از مهر و محبت بین آن دو لذت می‌برد.#عشق #عاشقانه #شاملو #احمد_شاملو

محمدرضا شجریان حالا به خوابی بی‌بیداری رفته‌ است و نه‌تنها مام میهن که زبانِ مادری‌اش را هم به سوگ نشانده است، که چنین زار و پریشان باید پی کلمه و جمله گشت برای سوگواری. مهم نیست این‌که شجریان کی به دنیا آمد و کی از دنیای ما رفت. حتی این هم مهم نیست که آخرین آواز شجریان کدام بود و اولینش کدام. محمدرضا شجریان خطی بود ممتد به درازای عمر ایران.شجریان تیماردار گوش مردمش بود و مرهم تن‌های زخمی‌شان. پرسش این است که، در یکی از مه‌آلودترین گردنه‌های تاریخِ این سرزمین همیشه‌ناآرام، اگر صدای او نبود، مردمش چه‌ می‌کردند؟ چگونه به خاطر می‌سپردند که «از خونِ جوانان وطن لاله» خواهد دمید تا دل‌هاشان قرص شود و انگشتان‌شان را درهم گره کنند و در خیابان‌ها فریاد بزنند؟اگر او نبود، این مردم چگونه می‌توانستند مرغِ خیال‌شان را پرواز بدهند بر فرازِ شهر تا برایشان تعریف کند که «شب است و چهرهٔ میهن سیاهه»؟اصلاً اگر او نبود تا در آن باغ سفارت، در روزهای ملتهب و سیاه، کنار محمدرضا لطفی بنشیند و بخواند «عاقلان نقطهٔ پرگار وجودند»، مردمش چگونه به عشق ایمان می‌آوردند و دل‌شان به «سرگردانی در دایره‌اش» خوش می‌شد؟ این‌ها بدون شجریان محال می‌نمود.تنها محمدرضا شجریان بود که محمدرضا شجریان شد. تنها او بود که از سیاوش بیدکانی شروع کرد و شد تنها شجریانِ دنیا با منحصربه‌فردترین امضای دنیا به خط شکسته‌نستعلیق سحرانگیز خودش در آلبوم سه‌گانهٔ سرو چمان: «خاک پای مردم ایران‌زمین، محمدرضا شجریان». شد یک کلمه که مردمش در لحظه‌های تنهایی، لحظه‌های غربت و هجران، لحظه‌های ناب عاشقی، لحظه‌های تلخ و هراسناک جنگ، و لحظه‌های افتخار و غرور می‌توانستند با بر زبان آوردنش کرور کرور حرف‌های نزده و ناگفته به همدیگر بگویند بی‌آن‌که حرفی بزنند.محمدرضا شجریان رمزِ آشنایی مهاجران بی‌وطن بود که در لحظه‌های تهی از رفاقت و خاک، صدایش را بریزند در گوش غربت و با او هم‌صدا شوند که «اگرچه دل‌ها پرخون است، شکوه شادی افزون است».او بود که در یک شبِ زیبای آرام با صدای مرغ حق، کنار پرویز مشکاتیان نشست و در «آستان جانان» فریاد کشید «جام می و خون دل، هر یک به کسی دادند»، و ما وقت گوش سپردن به این آواز تلخند زدیم و ته دل‌مان گفتیم مهم نیست؛ «در دایرهٔ قسمت، اوضاع» همین است که هست.رادیو فردا