Problem tzw. nadmiernej szczekliwości dotyczy wielu psów. O ile samo szczekanie jest jednym z najbardziej naturalnych psich zachowań, to wielogodzinne szczekanie lub szczekanie w reakcji na każdy najmniejszy bodziec z otoczenia może być uciążliwe zarówno dla rodziny psa, jak też dla sąsiadów, ale i samego czworonoga. Choć pies wcale tak swojego szczekania, rzecz jasna, nie postrzega. Jest to bowiem często zachowanie samonagradzające.

Jeśli mamy w domu tak "wyszczekanego" czworonoga i chcemy nieco obniżyć poziom jego szczekliwości, musimy - przede wszystkim - zrozumieć, jakie podłoże ma jego zachowanie. Korygowanie, zwalczanie (czasem w sposób drastyczny, o czym również opowiem Wam w tym odcinku), tłumienie szczekania psa to tylko gaszenie objawów, a nie rozwiązanie problemu.

Spróbujmy zatem przyjrzeć się temu, jakie mogą być przyczyny nadmiernej szczekliwości naszego psa. Oczywiście, parę pomysłów na rozwiązanie tego problemu również znajdziecie w tym odcinku.

Serdecznie Was zapraszam do posłuchania.

Wg badań ankietowych w Polsce ok 43-45 % gospodarstw domowych posiada psa, a liczbę psów w Polsce (2023-2024 r) szacuje się na 8,5 mln, czyli więcej, niż dzieci do 18-go roku życia. I to z pewnością są dane niedoszacowane, bo nie ma żadnych metod, pozwalających na dokładne zliczenie czworonogów. Ogromną część psiej populacji w Polsce, niestety, stanowi tzw. szara strefa - psy w pseudohodowlach, schroniskach, przytuliskach, fundacjach, domach tymczasowych i na ulicach...

Te dane jednak, niestety, nie odzwierciedlają stanu psiej populacji w Polsce. Myślę, że wszystkim - zarówno ludziom, jak i czworonogom - żyło się lepiej, gdyby udało się wreszcie zapanować nad rosnącą psią populacją.

Jak to zrobić? Może trzeba spróbować przyjrzeć się krajom, w których ten problem udało się rozwiązać. Zainteresowałam się Holandią, krajem, któremu udało się rozwiązać nie tylko problem psiej bezdomności, lecz także stworzyć regulacje prawne, pozwalające na zapewnienie psom godnych warunków do życia, a ludziom na umożliwienie podjęcia świedomych decyzji w kwestii posiadania lub nie czworonoga.

Czy w Holandii wszystko jest idealne? Na pewno nie. Ale niektóre rozwiązania wydają mi się warte uwagi i być może przeniesienia na grunt polski.

Jedna rzecz wydaje mi się jednak najistotniejsza. Jest nią świadomość każdego, kto kupuje psa z pseudohodowli. Jasne rozumienie tego, że tym samym nie "ratuje szczeniaka" ze złego miejsca, tylko "ratując tego jednego", skazuje jednocześnie na dalsze cierpienia setki i tysiące innych psów. Bo popyt nakręca podaż i nie ma odstępstwa od tej prostej zasady. Dopóki ktoś kupuje szczeniaki "po taniości", dopóty problem nadprodukcji psów i ich masowego cierpienia jest nierozwiązywalny. Społeczne przyzwolenie na istnienie takich miejsc sprawia, niestety, że wszelkie regulacje prawne będą nieskuteczne.

Serdecznie Was zapraszam do posłuchania.

Chodzicie na szkolenie ze swoim psem i spodziewacie się, że po kilku miesiącach nauki pies będzie zawsze i wszędzie prawidłowo reagował na Wasze komendy? No niestety, aż tak dobrze nie jest...

I nawet jeśli metody szkolenia są dobrane odpowiednio do psa, proces uczenia się to nie jest proces liniowy. Nie idziemy od sukcesu do sukcesu, tylko wciąż przeżywamy wzloty i upadki, regresy i przestoje. I wcale to nie oznacza, że pies jest "głupi", wredny, "niegrzeczny" czy "nam się zbuntował". Częściej oznacza to, że proces uczenia się przebiega całkiem prawidłowo! I zupełnie niepotrzebnie się frustrujemy, zmieniamy metody pracy z psem na coraz ostrzejsze, zmieniamy trenerów, aż w końcu się poddajemy...

By oszczędzić sobie frustracji, warto poznać mechanizmy, jakie stoją za procesem uczenia się psów. Zrozumieć, skąd biorą się okresy stagnacji, regresy czy nawroty zachowań niepożądanych. Myślę, że w tym odcinku znajdziecie odpowiedź nie niektóre swoje pytania i - być może - łaskawszym okiem spojrzycie nie tylko na swojego psa, ale i na siebie. Bo tu się aż tak bardzo nie różnimy.

Na początek przytoczę dwa cytat z książki Kim Brophey "Poznaj swojego psa": "To, czego chcesz, by nauczył się Twój pies, niekoniecznie jest tym, czego się nauczy" :)

I to jest prawda. Nie wystarczy bowiem tylko chcieć. A nawet - samo nauczanie zazwyczaj nie wystarcza. Bowiem - i tu znów przytoczę cytat tejże Autorki: "Życie jest lepszym nauczycielem, niż Ty". Oczywiście, że tak! Przecież nie jesteśmy w stanie i nie powinniśmy kierować każdym aspektem zachowania naszego psa! Ale - i to jest lepsza wiadomość - to my w dużym stopniu odpowiadamy za to, jak wygląda jego życie. I możemy zorganizować je tak, by czerpał z niego budujące, rozwijające jego kompetencje doświadczenia; by kształtował dobre nawyki; by nabierał zaufania do świata i do ludzi; by nie utknął w schematach nawyków destrukcyjnych dla niego i dla całej rodziny...

Tworzenie przyjaznego dla psa środowiska i różnorodnych sytuacji, z których pies wychodzi bogatszy o pozytywne, budujące jego osobowość doświadczenie, to nasze główne zadanie. Kolejne - to kształtowanie dobrych - dla nas i dla psa - nawyków, schematów zachowania. Najlepiej - w różnych kontekstach.

A jeśli coś poszło nie tak i nasz pies utrwalił już szereg nawyków niepożądanych, to warto spróbować to zmienić - rozumiejąc, w jaki sposób się one się uruchamiają, w jakim kontekście i jak poprzez zmianę rutyny można stopniowo je eliminować.

Trochę przedświątecznie, a trochę jednak o psach i o tym, jak podejść do zmiany ich niektórych zachowań na "lepsze". "Lepsze dla nas", bo psom najczęściej te zachowania całkiem odpowiadają...

Zmiana każdego zachowania, psiego czy ludzkiego, to zawsze walka starych nawyków z nowymi. I każdy z nas wie, że wcale nie jest to "bułka z masłem". Kto z nas nie robił noworocznych postanowień? A komu się udało ich dotrzymać? No więc wiemy już, że łatwo nie jest. Psom też nie jest łatwo zmieniać stare, od lat sprawdzone nawyki... Możemy jednak spróbować im w tym pomóc, choć łatwo nie będzie.

O tym - na luzie i jeszcze nie wyczerpując tematu o nawykach - opowiem Wam w tym odcinku.

Czytając książki, zupełnie niezwiązane z tzw. psią tematyką, często zauważam fragmenty, które w sposób bezpośredni dotyczą nas i naszych czworonogów. Inspiracją do tego odcinka stała się lektura najnowszej książki Miłosza Brzezińskiego "Miejski pustelnik"... Intrygujący tytuł, prawda? A co to ma wspólnego z psami? Otóż, wiele, bo mowa w niej, między innymi, o tym, w jaki sposób zachodzą zmiany w nas, ludziach oraz - w innych żywych organizmach, w tym również w psach... Nie ma to wiele wspólnego z antropomorfizacją, zato sporo - z fizjologią.

Dlaczego by zmienić zachowanie naszego czworonoga, które uznajemy za niepożądane, nie wystarczy jednorazowy zryw Herkulesa, lecz trzeba codziennie, niczym pracowita mróweczka, rzeźbić w budowaniu nowych nawyków naszego psa. Nie dałoby się jakoś prościej?

W pewnym filmie krótkometrażowym, o jakim wspominam w tym odcinku, dało się prościej... I nawet dość skutecznie... Ciekawe, kto z nas chciałby znaleźć się na miejscu jego głownego bohatera.

Zapraszam Was serdecznie do posłuchania.

Jeśli Twój pies cierpi na fobię dźwiękową, na samą myśl o nocy sylwestrowej pewnie wpadasz w panikę.

Jest jednak sporo możliwości, by pomóc naszym psom przetrwać ten ciężki czas. Ważne jednak, by zacząć działać już dziś, z dużym wyprzedzeniem, ponieważ na parę dni przed nocą sylwestrowa może być za późno na szukanie pomocy.

W tym odcinku opowiem Wam o tym, jak przygotować się na Sylwestra z psem i zminimalizować stres - zarówno swój, jak i swojego czworonoga. Serdecznie Was zapraszam do posłuchania.

W tym odcinku porozmawiamy o tym:

- dlaczego dziś na porannym spacerze Brysia odmówiła powrotu do domu;

- czemu psy czasem zachowują się zupełnie nieracjonalnie;

- jak możemy sami stworzyć problem z zachowaniem psa;

- w jaki sposób zbudować mądre i przyjazne dla nas i dla psów nawyki;

- gdzie kryją się pułapki budowania rutyny

i dlaczego warto być przewidującym, tworząc lub współtworząc psie nawyki.

Serdecznie zapraszam do posłuchania

Stoicki filozof Epiktet podobno kiedyś powiedział, że „niepokoją nas nie rzeczy, lecz nasze o nich mniemania"... Parafrazując tę prawdę życiową powiedzieć by można, że "źródłem trosk i problemów najczęściej są nie psy, lecz nasze o nich wyobrażenia" ... I o tym będzie dzisiejszy odcinek - serdecznie Was zapraszam do posłuchania.

Zwłaszcza jeśli jeszcze nie macie psa!

Mamy piękną jesień - aż kusi, by pójść do lasu na grzyby. Oczywiście, w towarzystwie naszego czworonoga.

A co jeśli mamy szczeniaka lub młodego psa, który dopiero poznaje świat, wszystko go interesuje, a najchętniej to próbowałby wszystkiego, co nowe, na ząb?

Być może to Wasza pierwsza wspólna jesień i Wasz pies po raz pierwszy w życiu spotka się z pięknym muchomorem lub czubajką kanią. A co jeśli nie z czubajką, lecz z czubajeczką brązowoczerwonawą? Wiecie, że tych "czubajeczek" jest około 100 różnych gatunków? Kanie (czy też sowy) wszyscy kojarzymy, a te inne?

No właśnie, ja też nie... Ale teraz już jestem nieco bardziej świadoma bogactwa tego rodzaju grzybów.

W tym odcinku porozmawiamy więc o tym, co zrobić, jeśli podejrzewamy, że nasz psiak połknął grzyba lub - o zgrozo - widzieliśmy, jak z apetytem wciąga muchomora.

Jakie musimy poczynić kroki - natychmiast. Jak wyglądają objawy zatrucia różnymi mykotoksynami; jak szybko występują objawy; co mieć w domowej apteczce; o co zapytać swojego lekarza weterynarii "na zaś"; i jak zapobiegać nadmiernemu zainteresowaniu naszego młodego psa tego typu niebezpiecznym przygodom z grzybami.