Dood & Verderf

Live vanaf Helldorado in Eindhoven probeert het Friese Bildtstar me ervan te overtuigen waarom hairmetal toch écht het luisteren waard is. We duiken in het belang van tapping, de cruciale rol van power, de plaats van de ballad, en de onvermijdelijkheid van sex, drugs & rock 'n roll.

Hairspray. Androgenie. Gitaarsolo’s. Mötley Crüe. Make-up. The 80’s. Party anthems. Poison. Spandex. En power ballads.

Jawel, daar gaan we: Dood & Verderf durft het eindelijk aan en duikt diep in de wondere wereld van de hair metal. Live vanaf Helldorado 2025 in Eindhoven praat ik daarover met gitarist Martin Postuma en drummer Holmer Schoon van het Friese Bildtstar, zeg maar De Kast van de hair metal.

En ik, zeg ik er direct bij, snap he-le-maal niets van hair metal. Dus dat wordt de uitdaging van dit uur Dood & Verderf: lukt het Martin en Holmer om van mij alsnog een fan te maken?

Vind je dit tof? Abonneer je dan op de nieuwsbrief of de podcast. En ben je al fan? Geef dan een vijf-sterren-rating aan de show op je favoriete podcastplatform, zodat zoveel mogelijke andere mensen de show ook kunnen vinden.

Een dominee en metal, gaat dat samen? Jazeker, bewijst Renate Japenga. In haar kerk in Gouda organiseerde zij vorig jaar een metal-kerkdienst. In Dood & Verderf laat zij horen hoe dat klonk én vertelt Renate waarom die twee elkaar prachtig kunnen aanvullen en inspireren.

Behead the prophet. Blessed are the sick. Glorification of the black god. De Mysteriis Dom Sathanas. Crush the Jewish Propheth. The Arrival of Satan's Empire.

Metal en God. Dat is in de regel geen al te gelukkige combinatie. Of juist wel, maar sowieso niet op een vrolijke manier.

Toch durft dominee Renata Japenga het aan om in haar kerk in Gouda protestants-christelijke diensten te vieren met een prominente rol voor metal.

Sterker nog: Renate ziet veel raakvlakken tussen de thematiek van metal en van het christelijk geloof.

Om erachter te komen hoe zij die Gordiaanse knoop weet te ontwarren, begeleidt Renate ons in deze editie van Dood & Verderf door een dienst waarin we horen hoe God en het christendom - ondanks dat vele, vele bands en fans er gruwelijk mee aan de haal gaan - uitstekend passen bij metal.

En, ook niet onbelangrijk, dat het christelijk geloof veel meer gezichten kent dan diegene waar de metalscene het liefst op afgeeft.

Vind je dit tof? Abonneer je dan op de nieuwsbrief of de podcast. En ben je al fan? Geef dan een vijf-sterren-rating aan de show op je favoriete podcastplatform, zodat zoveel mogelijke andere mensen de show ook kunnen vinden.

Queens of the Stone Age - No One Knows (Songs for the Deaf, 2002)

Black Sabbath - God is Dead? (13, 2013)

Devin Townsend - Spirits Will Collide (Empath, 2019)

Skillet - Hero (Awake, 2009)

xDisciplex AD - So Send I You (No Blood, No Altar Now, 1999)

Castle Rat - Wizard (The Bestiary, 2025)

Want, vertelt Maarten, hij heeft Castle Rat met Wizard voor je uitgekozen, afkomstig van het gloednieuwe album The Bestiary.

Recensent TimX schrijft daarover: "Castle Rat maakt niet alleen muziek. De hele band draait om een zelf gecreëerde fantasiewereld waarin ieder bandlid een eigen rol vertolkt. The Bestiary is een top album. Bij liefhebbers van heavy metal met een flinke dosis doom zal dit album zeker in de smaak vallen."

Zwart is wit, luid is stil, en geweld is liefde. Volgens geluksdocent Maureen Crijns leidt metal namelijk tot meer levensgeluk. Via zeven platen komen we erachter hoe dat zit én welk geluk er voor iedereen klaarligt.

Dood. Duisternis. Dysenterie. Drama. Diabolica. 

Wie metal aan de oppervlakte beziet, ziet niets dan Dood & Verderf. Maar niets is minder waar. Althans, dat beweert en bezweert Maureen Crijns. Als geluksdocent bij de Hogeschool Rotterdam en vaste vriend van Baroeg weet zij als geen ander hoe de werelden van ‘geschreeuw en gebeuk’ en ‘endorfine en oxytocine' gek genoeg perfect op elkaar aansluiten. 

In deze uitzending van Dood & Verderf belicht Maureen aan de hand van zeven platen hoe dat eruit ziet, gelukkig worden door metal, variërend van vrouwvriendelijke moshpits tot puberale catharsis.

Vond je dit tof? Abonneer je dan op de nieuwsbrief of de podcast. En ben je al fan? Geef dan een vijf-sterren-rating aan de show op je favoriete podcastplatform, zodat zoveel mogelijke andere mensen de show ook kunnen vinden.

Strapping Young Lad - Love (Alien, 2005)

Slayer - Raining blood (Reign in Blood, 1986)

Benighted - Scars (Ekbom, 2024)

Gutalax - Diarrhero (The Shitpendables, 2021)

Amenra - A Solitary Reign (Mass VI, 2017)

Bell Witch - The Clandestine Gate (Future’s Shadow part 1: The Clandestine Gate, 2023)

Igorrr - Daemoni (Amen, 2025)

“Wat een mooi thema!” Zo reageerde Zware Metalen-redacteur Maarten O. verheugd op Maureens geluk-thema bij Dood & Verderf. “Dan pak ik voor de gelegenheid een plaat die mij de afgelopen weken erg blij heeft gemaakt, mede door zijn veelzijdigheid en bruisende energie: Amen van Igorrr. De Fransman mixt metal met onder andere klassiek, barok, jazz en elektronica. Klinkt uitdagend? Dat is het ook!”

Zijn collega Patrick schrijft op Zware Metalen over het album: “Op Amen weet Igorrr zijn ongebruikelijke en gedurfde ideeën te vertalen naar een bijzonder veelzijdig en breed uitwaaierend album. Nee, dit is geen easy-listening of een gemakkelijk in het gehoor liggende, vrijblijvende allemansvriend. Maar zeg nou zelf: daar ben je als luisteraar van Igorrr toch ook helemaal niet naar op zoek?”

Metal is metal? Zeker niet! Want hoewel de meeste herrie uit het Westen komt, is er ook een levendige Spaanse en Latijns-Amerikaanse scene, met totaal eigen klanken en teksten. Gelukkig weet dubbelbloed Bram 'El Pastuso' Franssen, frontman van ¡Pendejo!, in deze editie van Dood & Verderf deze werelden te combineren én te duiden.

Wat metal, wat grindcore, wat stoner, wat punkrock, wat teringherrie. Niets nieuws onder de zon in Dood & Verderf, zou je denken. Maar niets is minder waar. Want in deze editie vertrekken we naar de exotische wereld van de Spaanstalige teringherrie. 

Live vanaf het festivalterrein van Baroeg Open Air zit ik in de podcastcontainer met Bram ‘El Pastuso’ Franssen. Bram, dat is de zanger en trompettist van ¡Pendejo!. En ¡Pendejo!, dat is, en ik citeer, ‘snelle stoner met trompet én trombone, stomp-groovend als een zwaar opgevoerde stoomwals die wordt aangedreven door een megawaterpijp met op smeltend asfalt gekweekte wiet erin’. 

Spaanstalige teringherrie dus. We bezoeken daarvoor zo ongeveer elk land in Midden- en Zuid-Amerika, plus nog wat Zuid-Europa, en natuurlijk ons eigen Nederland. Vamos! 

Vond je dit tof? Abonneer je dan op de nieuwsbrief of de podcast. En ben je al fan? Geef dan een vijf-sterren-rating aan de show op je favoriete podcastplatform, zodat zoveel mogelijke andere mensen de show ook kunnen vinden.

Zatokrev - Pearl Eyes (Bring mirrors to the surface, 2025)

Zatokrev, vertelt online magazine Zware Metalen in zijn maandelijkse Zwaar Aanbevolen-tip, is een Zwitserse doom/death/sludge-band en brengt eind deze maand - na zeven jaar afwezigheid - zijn vijfde album op de markt. Bring Mirrors To The Surface verschijnt via het gerenommeerde Pelagic Records en is voer voor fans van Cult Of Luna, Neurosis en Minsk.

Redacteur Robert de Leeuw schrijft: "Bring Mirrors to the Surface is een intrigerende comeback-plaat geworden waar je even de tijd en ruimte voor moet nemen. Maar juist dat zijn vaak de releases die uiteindelijk blijven hangen."

Metalfestivals zijn zéér populair, maar ook zéér lastig om te organiseren. Bas Vonk, hoofd productie bij Baroeg Open Air, vertelt in aanloop naar de zestiende editie over welke uitdagingen er spelen én hoe je die overwint. Plus: een scoop over kindercorpsepaint.

Aanhoudende inflatie, onzekere vergunningverlening, stijgende productiekosten, onbetaalbare bands én steeds meer concurrentie: anno 2025 een metalfestival organiseren is zeer, zeer uitdagend. En vaak loopt het ook verkeerd af. Eerder dit jaar werden onder meer The Rock Circus, Graveland en Helmond Open Air om al die redenen geannuleerd.

We praten in deze editie van Dood & Verderf daarom met Bas Vonk. Bas is sinds jaar en dag betrokken bij de productie van Baroeg Open Air, hét festival voor extreme muziek in Rotterdam. Hij weet uit eerste hand wat de vele valkuilen zijn die hierbij komen kijken, maar ook hoe je er toch jaar op jaar een succes van maakt. 

Vond je dit tof? Abonneer je dan op de nieuwsbrief of de podcast. En ben je al fan? Geef dan een vijf-sterren-rating aan de show op je favoriete podcastplatform, zodat zoveel mogelijke andere mensen de show ook kunnen vinden.

Blackbraid - The Dying Breath Of A Sacred Stag (Blackbraid III, 2025)

Zware Metalen heeft als luistertip voor jou een nummer van de nieuwe Blackbraid, het Native American black metal-soloproject van Sgah’gahsowáh. En aan het einde mag je vertellen of de band iets is voor BOA 2026.

“Blackbraid III borduurt probleemloos voort op het DNA van de voorgaande albums”, schrijft recensent Patrick Verhoeven, “maar ademt tegelijkertijd een zwaardere, donkerdere sfeer. De composities lijken daarnaast nog nadrukkelijker te leunen op de kracht en melodie van de gitaar. Dit derde album van Blackbraid levert niet alleen verzengende, brute kracht, maar ook intrigerende diepgang. Een fascinerend album.”

Geen scene zo verweven met zijn merchandise als de metal. En dus onderzoeken we met socioloog Julian Schaap de vele rollen die shirts, longsleeves en war jackets spelen, variërend van onwetende Metallica-dragers tot stiekeme neonazi's.

Van Metallica-shirts bij H&M tot de onleesbare takkenbossenlongsleeves van trv kvlt-blackmetalbands: de invloed van metal op kleding is enorm. En omgekeerd. Want een goed shirt kan het verschil maken voor de status, inkomsten en bekendheid van een band.

Daarom duiken we in deze editie van Dood & Verderf zo diep mogelijk in de rol en betekenis van merchandise. We doen dat met Julian Schaap, cultureel socioloog bij Erasmus Universiteit Rotterdam en keihard metalhead. Julian legt uit welke plek merch precies in de scene inneemt, en welke - soms bizarre, soms humoristische, soms activistische en soms opruiende - rol deze kan spelen.

We bespreken nep-deathmetalbands die opeens neonazi's bleken, de shirts die verboden werden (hoi Cradle Of Filth!), de meest pakkende teksten op kleding, het belang van een nét voldoende herkenbaar logo, het eeuwige geflirt met foute denkbeelden, en de soms absurde kosten van merchandise.

Vond je dit tof? Abonneer je dan op de nieuwsbrief of de podcast. En ben je al fan? Geef dan een vijf-sterren-rating aan de show op je favoriete podcastplatform, zodat zoveel mogelijke andere mensen de show ook kunnen vinden.

AC/DC - Back in Black (Back in Black, 1980)

Cradle Of Filth - The Forest Whispers My Name (The principle of evil made flesh, 1994)

Morbid Angel - Day of Suffering (Blessed are the sick, 1991)

Blood Incantation - The Stargate (Tablet I) (Absolute Elsewhere, 2024)

Mgla - Age of Excuse III (Age of Excuse, 2019)

Bolt Thrower - No Guts, No Glory (Mercenary, 1998)

Vergankelijk - Zielsalleen (Verdwaald in het doolhof van mijn eigen geest, 2025)

Voor deze ronde heeft Zware Metalen een luistertip van de Belgische black/doommetalband Vergankelijk: Verdwaald in het doolhof van mijn eigen Geest.

Eindredacteur Tom Watthy omschrijft de aanpak van Vergankelijk als origineel. Ik citeer: “De tweemansband concentreert zich op de weg van aftakeling die tot de definitieve terneerlegging leidt. Ze zal dit de komende jaren uitwerken in een trilogie die respectievelijk de vergankelijkheid van de geest, het lichaam en de ziel behandelt. Het woord “prachtig” is, gezien het onderwerp, misplaatst. Laat het me dus houden op slepend, sterk, krachttoer en confronterend. 

Jazz. Da's niet bepaald het eerste waar je aan denkt bij metal. Maar onderzoeker en drummer Luis Mora Matus laat in Dood & Verderf horen dat beide genres enorm veel raakvlakken hebben. Het resultaat klinkt minimaal vernieuwend, en maximaal geweldig.

The moment I heard that someone was doing his PhD regarding the way that metal and jazz influence each other, I knew that there would be an edition of Death & Decay about this topic. I love both genres, and I especially love the tracks that move between the two.

It is therefore my great pleasure to introduce Luis Mora Matus to the show. Luis is currently doing research at the Koninklijk Conservatorium Brussels in Belgium. There he figures out how, and I quote, “technical tools from progressive metal can be translated into the contemporary jazz practice”.

Furthermore, Luis plays drums in Quantum Trio, a hardcore jazz act that incorporates influences from metal to sound even more impressive.

In this episode, Luis will explain what these relationships between metal and jazz are, which acts make use of them, and why the world would be a better place if more acts did so.

Dream Theater - Learning To Live (Images and Words, 1992)

Derek Sherinian - Atlantis Part 1 - Apocalypse 1470 BC (Planet X, 1999)

Meshuggah - Bleed (Obzen, 2008)

Tigran Hamasyan - The Glass-Hearted Queen (Red Hail, 2009)

Quantum Trio - No Way Out (No Way Out, 2025)

Puteraeon - The Land Of Cold Eternal Winter (Mountains of Madness, 2025)

Sweden's Puteraeon releases its fifth album with Mountains of Madness, which is thematically inspired by H.P. Lovecraft. A super solid oldschool death metal record, according to Zware Metalen editor Michiel Hoogkamer. Or, in his own words:

“Absolute strength of the record is the ‘flow’. The record is brutal where it should be brutal and compelling where it is called for, keeping you listening spellbound throughout. 

“Dan Swanö, who handled the master, was quite impressed. He says that Mountains Of Madness might go down in the books as one of the best ‘Swe-death releases ever’. Time will tell, but for now, there's also no doubt in my mind that Puteraeon brings a fine record here.”

Er is bijna geen metalband die zonder zit: een cover van een plaat uit een heel ander genre. Maar waarom doen ze dat? Welke variaties kent dit genre? En hoe zak je niet door het ijs? Nederlands leukste metalcoverband, Pene Corrida, vertelt er werkelijk waar alles over.

Van Bamboleo tot Wrecking Ball, en van the Ring of Fire tot Oops I Did It Again: die altijd stoere metalbands vinden het stiekem heer-lijk om platen uit heel andere genres te coveren. 

Soms is het resultaat ronduit geweldig, zoals The Legend of Zelda door August Burns Read. En soms is het resultaat ronduit desastreus, zoals Wicked Games door In Flames, of The Sound of Silence van Disturbed. 

Maar waarom doen toch zoveel metalbands een poging? Is het simpelweg effectbejag om te scoren over andermans rug? Of zit er een groter artistiek plan achter?

De enige en allerbeste bron om die vragen aan te stellen, is natuurlijk Nederlands metalcovertrots, Pene Corrida. Al bijna 15 jaar speelt dit collectief uit Dordrecht, Breda en Rotterdam de sterren van de coverhemel, met publiekslievelingen als Europapa, Let It Go en Captain Jack, maar ook met muzikale vondsten zoals een medley van Prodigy-kneiters.

Voor Dood & Verderf zocht de band de 7 meest opvallende metalcovers uit. Aan de hand daarvan bespreek ik met de zangers Danny Feijtel en Bart van Beek de hoogte- en dieptepunten van dit opmerkelijke subgenre, en leren we alles over de do’s en dont’s van de metalcover.

Vond je dit tof? Abonneer je dan op de nieuwsbrief of de podcast. En ben je al fan? Geef dan een vijf-sterren-rating aan de show op je favoriete podcastplatform, zodat zoveel mogelijke andere mensen de show ook kunnen vinden.

Van Friese punker tot Rotterdams hoogleraar: je kunt het ver schoppen als buitenbeentje. Toch pleit Ferry Koster ervoor altijd te blijven twijfelen aan wat je denkt, gelooft en doet, want pas dan wordt het leuk.

“Waarom zou iemand deze overheid vertrouwen? En, waarom zou iemand zich aan welke afspraak dan ook houden?” Horen we hier een crustige kraker? Een vastgeketend lid van Extinction Rebellion? Zeker niet: deze uitspraak is afkomstig van Ferry Koster, hoogleraar arbeid en instituties aan de Erasmus Universiteit Rotterdam.

Maar laat je daardoor niet in de luren leggen: Ferry is ook voormalig bandlid van menig punk- en hardcoreband, met welluidende namen als Los Asesinos De La Superficialidad en Katzenjammer Kids. 

En Ferry is een groot pleitbezorger van twijfel: openstaan voor de mogelijkheid dat de wereld compleet anders in elkaar zit dan je altijd dacht. Aan de hand van zeven punk- en hardcoreplaten laat Ferry horen waarom dat twijfelen toch zo belangrijk is, en hoe van de gebaande paden afstappen dé sleutel tot succes vormt.

Vond je dit tof? Abonneer je dan op de nieuwsbrief of de podcast. En ben je al fan? Geef dan een vijf-sterren-rating aan de show op je favoriete podcastplatform, zodat zoveel mogelijke andere mensen de show ook kunnen vinden.

Dead Kennedys - Chickenshit conformist (Bedtime for Democracy, 1986)

Victims Family – Supermarket nightmare (4 great thrash songs, 1995)

Pixies – River Euphrates (Gigantic / River Euphrates, 1988)

From Ashes Rise - Rung by rung (Concrete and steel, 2019)

Van de automutilatie van Shining tot de gekte van Benighted: fotograaf Sonja Schuringa legt als geen ander vast hoe bands écht zijn. In deze uitzending legt Sonja uit hoe ze de mensen achter de facade tevoorschijn tovert.

Brandende omgekeerde kruizen. Doorgelopen corpse paint. War jackets vol spikes en patches. Afgesneden schapenkoppen. Nog meer omgekeerde kruizen. Grote bossen ongewassen haar. Shirts van Death, Morbid Angel en Slayer. En vlammen. Véél vlammen.

Nee, moeilijk is het niet, de metalscene inbeelden. Maar hoe het er achter de schermen echt uitziet, dat weten maar weinigen. Gelukkig is vandaag Sonja Schuringa te gast. Als geen ander weet deze fotograaf op en onder de huid te komen van legendes en enfant terribles als Igorrr, Gaerea, Shining en Wardruna. 

In deze uitzending van Dood & Verderf op Operator Radio laat Sonja 6 bands horen, elk met hun eigen verhaal, voor en achter de camera.

Vond je dit tof? Abonneer je dan op de nieuwsbrief of de podcast. En ben je al fan? Geef dan een vijf-sterren-rating aan de show op je favoriete podcastplatform, zodat zoveel mogelijke andere mensen de show ook kunnen vinden.

1 Der Weg Einer Freiheit - Immortal (Noktvrn, 2021)

2 Wardruna - Helvegen (Runaljod - Yggdrasil, 2013)

3 Gaerea - Laude (Mirage, 2022)

4 Igorrr - Double Monk (Nostril, 2010)

5 Benighted - Let the blood spill between my broken teeth (Asylum Cave, 2012)

6 Shining - Låt Oss Ta Allt Från Varandra (V. Halmstad, 2007)

Wrath Of Logarius - Keeper Of The Spectral Legion (Crown Of Mortis, 2025)

Bij het online magazine Zware Metalen wist redacteur Joris Meeuwissen direct welke tip hij aan Sonja wilde geven: Wrath Of Logarius. Op 4 april komt namelijk het debuutalbum Crown Of Mortis uit, dat doet denken alsof Gaerea, Dark Funeral en Lorna Shore een kind hebben gekregen. 

Of, in Joris’ woorden: “De extreme metal van Wrath Of Logarius heeft raakvlakken met black- en deathmetal, maar kent ook zijn kanten waarin experimentaliteit, hoekigheid en puntigheid niet wordt geschuwd."