Dood & Verderf

Eindelijk: Dood & Verderf kiest en bespreekt aan de hand van alleskunner (waaronder documentairemaker) Mike Redman de beste docu's die gemaakt zijn over metal. We draaien de muziek, diepen de verhalen uit én verklappen wanneer Mikes langverwachte eigen metal-docu, Metaal, uitkomt. En ja, we proberen ook uit waar Judas Priest van verdacht werd. Don't do it!

Wat is nóg fascinerender dan naar metal luisteren? Ernaar kijken natuurlijk. Er is namelijk weinig mooier, tenenkrommender, bizarder, teleurstellender, lelijker, hilarischer, gruwelijker en ongeloofwaardiger dan de verhalen achter metal en zijn muzikanten. En documentaires zijn de ideale toegangspoort daartoe.

Daarom in deze editie van Dood & Verderf: Mike Redman, Rotterdams grootste multitalent (check dit dan, of deze), waaronder als documaker. Mike legt momenteel samen met Jason Köhnen de laatste hand aan de documentaire Metaal. Hierin belicht hij de Nederlandse extreme-metal-scene tussen 1985 en ‘95. Speciaal voor Dood & Verderf koos hij zijn favoriete docu’s over metal, variërend van de tranentrekker over Jason Becker tot de teloorgang van de maatschappij in Amerika. 

Vond je dit tof? Abonneer je dan op de nieuwsbrief of de podcast. En ben je al fan? Geef dan een vijf-sterren-rating aan de show op je favoriete podcastplatform, zodat zoveel mogelijke andere mensen de show ook kunnen vinden.

Megadeth - In my darkest hour (So far, so good…so what!, 1988)

The Decline of Western Civilization Part II: The Metal Years (1988) - IMDb

“Documentary showcase, what life was like for the music artists living during the Los Angeles Heavy Metal scene in the mid and late 1980s.”

Bad Brains - The Regulator (Bad Brains, 1982)

Bad Brains: A Band in DC (2012) - IMDb 

“Bad Brains are one of the most important and influential American bands still working today. They melded punk and reggae into an innovative style that has yet to be copied. Their impact and influence can be heard in groups like Beastie Boys, No Doubt, Nirvana, Jane's Addiction and countless more. Despite the troubles of an eccentric front man they have stayed together for 30 years without ever reaching the level of success so many think they deserve. Using rare archival footage and original comic illustrations the film re-constructs Bad Brains' rich and complicated history.”

Jason Becker - Temple of the absurd (Perpetual Burn, 1988)

Jason Becker: Not Dead Yet (2012) - IMDb 

“When doctors diagnosed 19-year-old rock star Jason Becker with Lou Gehrig's Disease, they said he would never make music again. 22 years later, without the ability to move or to speak, Jason is alive and making music with his eyes.”

Judas Priest - Better by you, better than me (Stained Class, 1978)

Ja, het is zoeken met een lantaarntje naar hoop en optimisme in het nieuwe jaar. Daarom een bijzondere editie van Dood & Verderf. Ik vroeg aan 11 experts die eerder te gast waren in deze show, wat dé bands zijn die je in 2025 in de gaten moet houden. Hun antwoorden variëren van Hongaarse electro-deathmetal, doedelzakmetalcore, Iraanse mystiek, polsensnijdende darkwave tot Nietscheiaanse blackmetal, boze-mannen-hardcore en overrompelende symfonieën.

In dit uur hoor de volgende elf lichtende lichten en zoutende zouten vertellen over hun favoriete nieuwe acts en releases: 

Geniet ervan!

Vond je dit tof? Abonneer je dan op de nieuwsbrief of de podcast. En ben je al fan? Geef dan een vijf-sterren-rating aan de show op je favoriete podcastplatform, zodat zoveel mogelijke andere mensen de show ook kunnen vinden.

Paleface Swiss - The Gallow (The Gallow, 2023)

Paleface Swiss, wat een fantastische band, live: "niet te geloooooooven" zoals Rembo van Rembo&Rembo zou zeggen. Ik heb ze afgelopen zomer op DMF gezien en het was mokertje hard (gebruik "mokertje hard" nooit, maar dan snap jij wat ik bedoel). Je hebt van die bands waar je naar staat te kijken live en dan denk je: hallo ik wil nu spelen, dit is er een :D

Lowen - Najang Bah Divhayeh Mazandaran (Do Not Go To War With The Demons Of Mazandaran, 2024)

Voor mij dé band om in 2025 in de gaten te houden: Lowen, liefst met track 'Najang Bah Divhayeh Mazandaran.' Hebben in 2024 hun tweede plaat uitgebracht bij Church Road Records en het Nederlandse Lay Bare Recordings. Zangeres Nina Saeidi is de dochter van Iraanse vluchtelingen en opgegroeid in Engeland, en dus echt een kind van twee werelden. Die nieuwe plaat belichaamt haar hybriditeit perfect: loeiharde Black Sabbath/Bolt Thrower-doomriffs in Midden-Oosterse ritmepatronen met lyrics in zowel Brits als Farsi die terug- en vooruitkijken naar de mensheid op basis van pre-islamitische koningenliteratuur. Een dijk van een plaat die in 2025 ongetwijfeld veel live zal worden gespeeld op Britse en Europese podia, en daarom een show om niet te missen. 

Watch My Dying - Napköszörü (Egyenes Kerülö, 2024)

Metal is voor stoïcijns coach Dennis de Gruijter zoveel meer dan herrie, 'sleeeejuuuur' roepen en bier drinken. Metal is voor hem het portaal naar andere werelden: eerst die van de duisternis, daarna die van de filosofie. In deze uitzending laat Dennis (en zijn dochter!) horen hoeveel filosofische lagen de metal ontsluit.

Als er één filosofiestroming is die trv kvlt metal is, dan is het wel de stoïcijnse filosofie. Alles wat gebeurt in de wereld, zegt de stoïcijnse filosoof, is van tevoren onverbiddelijk bepaald. De vrijheid en autonomie van de mens zit hem erin dat hij vrij is in zijn oordeel hierover. 

Dus ja, er is lijden, weerstand, Irene Moors en de smurfen, teleurstelling, duisternis, tokkies op fatbikes, trauma, geweld, clowns met een alcoholprobleem, strijd, oorlog, alles. Maar, zegt stoïcijns coach Dennis de Gruijter: “Wie zich wil ontwikkelen heeft weerstand nodig. En weerstand of tegenslag is een alomtegenwoordige grondstof!” 

Juist de metal heeft hem tot die inzichten gebracht. “Dankzij metal ben ik me gaan verdiepen in Engelse literatuur en klassieke filosofie”, schrijft hij op LinkedIn. “En, hoe raar het ook klinkt, het is tot vandaag een inspiratiebron voor mijn Stoïcijnse coaching. Het is voor jezelf opstaan, de kracht in jezelf zoeken en niet in de regeltjes of status quo, anders durven zijn dan de massa, en een beetje staal in je ruggegraat ontwikkelen.”

In dit uur van Dood & Verderf laat Dennis aan de hand van 7 platen horen waarom juist metal past bij stoïcijnse filosofie, hoe we kunnen groeien door weerstand, en waarom een Sliedrechtse donderpreek een prima bodem vormt voor hallucinaties over de hel.  

Vond je dit tof? Abonneer je dan op de nieuwsbrief of de podcast. En ben je al fan? Geef dan een vijf-sterren-rating aan de show op je favoriete podcastplatform, zodat zoveel mogelijke andere mensen de show ook kunnen vinden.

Paradise Lost – As I Die (Shades of God, 1992)

Arch Enemy – Beast of Man (Stigmata, 1998)

Black Sabbath – A national Acrobat (Sabbath Bloody Sabbath, 1973)

Sabbat – The Best of Enemies (Dreamweaver, 1989)

Ex Deo – The Philosopher King (2020)

Manowar - Carry On (Fighting the world, 1987)

Iotunn - Twilight (Kinship, 2024)

Het online magazine Zware Metalen zag je lijst vol traditionele platen

"Iotunn brengt na het fantastische Access All Worlds wederom een dijk van een plaat uit. Dit is voer voor liefhebbers van sterk melodisch gitaarwerk, waarbij het allemaal wel wat steviger mag. De muziek mag dan wel de noemer progressief hebben, maar nergens wordt het album Kinship

Een van dé nieuwe beloftes in het Nederlandse metallandschap is Reformist. Maar hoe kom je op die plek? En hoe maak je de stap naar het grote succes? Zanger Freek Kruijswijk en gitarist Mark van Gils delen al hun geheimen om de boyband van de metal te worden, variërend van radicaal darlings killen tot Trello-boards.

Bekijk hier hoe de uitzending eruit zag: kort op Insta, lang op YouTube)

(voor de goede luisteraar: de opname werd ditmaal niet in de container van Operator Radio gemaakt, maar thuis aan de keukentafel)

Meer dan 100 duizend. Zoveel bands staan er vermeld op Metal Archives, dé online database voor metal. Ruim 3 duizend daarvan komen uit Nederland. 1 daarvan heet Reformist. En die band is te gast in deze uitzending van Dood & Verderf.

Reformist is namelijk niet alleen een supertoffe band, maar ze weten zich ook op magische wijze te ontworstelen aan dat enorme moeras aan bands. Een crowdfundactie voor hun nieuwe plaat leverde dit jaar bijna tienduizend euro op, betaald door ruim 140 fans. Begin komend jaar maakt dat de release van het debuutalbum Voyages mogelijk.

In Dood & Verderf praat ik met zanger Freek Kruijswijk en gitarist Mark van Gils over hoe Reformist moedig de oceaan aan middelmaat ontstijgt, en zo zijn eigen plek weet te veroveren. Want hoe bouw je een achterban op? Hoe kom je bij boekers in beeld? Hoe zet je een succesvolle crowdfunding op? En, natuurlijk het belangrijkste, hoe maak je iets dat beter is dan de rest? Daar komen we in deze uitzending van Dood & Verderf achter.

Vond je dit tof? Abonneer je dan op de nieuwsbrief of de podcast. En ben je al fan? Geef dan een vijf-sterren-rating aan de show op je favoriete podcastplatform, zodat zoveel mogelijke andere mensen de show ook kunnen vinden.

1 Reformist - Oblivion (2024)

2 Incubus - Drive (Make Yourself, 1999)

3 Meshuggah - Dancers to a Discordant System (Obzen, 2008)

4 Escape The Fate - Not Good Enough for Truth in Cliche (Dying is your latest fashion, 2006)

5 Ten56. - Diazepam (Downer, 2023)

6 Jason Paige - Pokémon Theme Song (1999)

Deathcore is extreme muziek in optima forma. Maar achter die schijnbaar ondoordringbare geluidsmuren zitten prachtige verhalen verstopt. Elmer Maurits en René Gerbrandij van het Rotterdamse Distant draaien de platen die hen inspireerden en delen hun favoriete lore.

Met blote handen blokken gewapend beton in elkaar slaan. Je oma doodsangsten geven als ze weleens wil horen waar haar favoriete kleinkind nou eigenlijk naar luistert. De 10 kilometer onder de 30 minuten hardlopen. De apocalyps van een soundtrack voorzien waar zelfs de apocalyps bang van wordt.

Dat, en meer, is wat je met deathcore kan doen, het tamelijk bizarre satanskind van enerzijds deathmetal en anderzijds metalcore. Deathcore fascineert me al jaren: het klinkt tegelijkertijd extreem én toegankelijk, lijkt uit elkaar te barsten van de energie, en speelt heel plezierig met duistere thema’s en visuals.

In dit uur van Dood & Verderf laten Elmer Maurits en René Gerbrandij horen waar deathcore vandaan komt, wat het kan, waarom het zo groot is geworden, en hoe het zich ontwikkelt. Elmer en René weten dat als geen ander. Zij zijn de bassist en drummer van Distant, al tien jaar misschien wel Nederlands grootste deathcoreband - uit Rotterdam!

1 Suicide Silence - No Pity For A Coward (The Cleansing, 2008)

2 Black Tongue - Coma (Born Hanged / Falsifier, 2014)

3 Lorna Shore - To The Hellfire (...And I Return To Nothingness, 2021)

(bekijk hier het optreden van Distant met Will Ramos van Lorna Shore)

4 Infant Annihilator - Cunt Crusher (The Palpable Leprosy Of Pollution, 2012)

5 Bring Me The Horizon - Pray For Plagues (Count Your Blessings, 2006)

6 Distant - Fleshweaver (Tsukuyomi: The Origin, 2024)

7 Blood Incantation - The Message [Tablet I] (Absolute Elsewhere, 2024)

Omdat Maarten Ondersteijn, hoofdredacteur van Zware Metalen, zijn vingers niet durft te branden aan een genre waar Elmer en René veel meer vanaf weten, tipt hij de nieuwe Blood Incantation. Maarten is namelijk zeer benieuwd of jullie iets kunnen met wat complexere progdeath.

Zijn collega Michiel Hoogkamer schrijft over dat nieuwe album: “Zanger-gitarist Paul Riedl zelf spreekt over de soundtrack van een episch sciencefictionverhaal, in de vorm van een jaren ’70 progalbum gespeeld door een jaren ’90 deathmetalband uit de toekomst. Hij ziet er niet ver naast, want het gekende Blood Incantation-universum wordt uitgebreid met pure prog en Pink Floyd-achtige sfeerzettingen, die laatste soms zelfs inclusief bijpassende zangstem. Er gebeurt dan ook verdomd veel, daar ergens anders. De verschillende stijlen zouden er gemakkelijk voor kunnen zorgen dat het allemaal wat onsamenhangend wordt, maar die valkuil wordt behendig omlopen door de structuur van de plaat. Zodoende is Absolute Elsewhere mijn plaat van het jaar.”

Bijbels uitdelen op Into The Grave, riffs spelen bij whitemetalband A Life Aligned, maar ondertussen ook héél hard gaan op Dying Fetus: Jasper Verhorst doet het allemaal. Want, zo laat hij horen, christendom en metal gaan prima samen (nouja, behalve Behemoth en Igorrr dan).

Te midden van de zwartgallige poelen van dood & verderf die automatisch ontstaan op het festivalterrein van Baroeg Open Air, is een lichtpunt te vinden. Hier, in de podcast-container van Operator Radio, sta ik met Jasper Verhorst. En Jasper is niet alleen de gitarist van metalcore-act TerraDown. 

Hij speelt ook in een christelijke metalband: A Life Aligned. Sterker nog: Jasper werkt voor Metalbijbel Nederland. Deze stichting deelt op metalfestivals, zoals Baroeg Open Air, bijbels uit, en gaat zo met metalheads het gesprek aan over het christendom.

Wat? Metal en christendom? Da’s toch net zo aannemelijk als de PVV en asielzoekers knuffelen? Dat zou je denken. Aan de hand van zeven platen, variërend van metal-opwekkingsmuziek tot Dying Fetus, vertelt Jasper hoe christenen ook metal kunnen zijn, en hoe dat eigenlijk klinkt, trv cvlt white metal.

Ja, metal, dat lusten metalheads wel. Maar wist je dat ze ook heel goed gaan op drum 'n bass, industrial hardcore, ambient, breakcore en cybergothic? David Kuiper, programmer van de electronics-stage van Baroeg Open Air, laat horen welke elektronica werkt.

Vond je deze aflevering tof? Abonneer je dan op de nieuwsbrief of de podcast. Ben je al fan? Geef dan een vijf-sterren-rating aan de show op je favoriete podcastplatform, zodat zoveel mogelijke andere mensen de show ook kunnen vinden. Bedankt!

We gaan terug naar september 2015, een duistere zaterdagavond in het Zuiderpark in Rotterdam. Met open mond sta ik daar bij de electronics-stage, een van de twee grote tenten van Baroeg Open Air. Black Sun Empire, het drum ‘n bass-drietal uit Utrecht, sluit af. In die tent gaan honderden, zo niet duizenden uitzinnige mensen helemaal los op de muziek.

Waaronder heel veel metalheads. Metalheads? Die luisteren toch alleen maar trv kvlt badkamerblackmetal, en hooguit een blokje Metallica omdat het moet? Maar nee. Ook metalheads en andere liefhebbers van zware gitaren stappen - in ieder geval tijdens Baroeg Open Air - probleemloos over naar de bonkende 909’s, zagende Juno’s en bubbelende 303’s.

En precies over dat fenomeen, daar waar metalheads probleemloos ook hun hart ophalen bij de elektronica, gaat deze uitzending van Dood & Verderf. Samen met David Kuiper, sinds jaar en dag programmeur van de electronics-stage van Baroeg Open Air, onderzoeken we welke elektronica werkt (en welke niet), en waarom dat zo is. Zo kijken we vooruit naar de komende editie van Baroeg Open Air, op zaterdag 14 september in het Zuiderpark.

1: Sinister Souls - FCKN Hostile (Zardonic remix) (Chronicles, volume 1, 2024)

2: Combichrist - This shit will fuck you up (Everybody Hates You, 2005)

3: Somniac One - Instigator (I hope this EP finds you well, 2023)

4: The Silence - The Detonator (The silence of the perfect dark, 2023)

5: Neurocore - Souvenirs du futur (The Magellan Chronicles, 2015)

6: Enduser - 2-3 (1-3, 2016)

7: Kryptic Minds - Six degrees (One of us, 2009)

8: Tineidae, Access To Arasaka, Sole Massif - Power Disruption (Engage, 2022)

Lidvall - Invalid (Prototype, 2024)

Een unicum! Niet Zware Metalen, het online metalmagazine der Lage Landen, maar René Passet geeft vanuit zijn woonplaats Kopenhagen de muziektip voor David. René is al decennia Neerlands grootste connaisseur van elektronische muziek, onder meer voor 3voor12, Oor, DJ Broadcast en KindaMuzik. En omdat René als voormalig filelezer van de ANWB groot fan is van radio, heeft hij speciaal voor David zijn tip ingesproken. Shirts uit, dansvloer aan!

Steriele badkamerblackmetalopnames zijn een vorm van de hoogste kunst. De muzikanten van nu zouden eens wat beter hun nummers moeten kennen voordat ze gaan opnemen. En clicktracks zijn helemaal prima. Dat en meer hoor je van audio-engineer JB Van Der Wal, die via zijn favoriete 7 opnames je wegwijst maakt in de wondere wereld van metalproductie.

JB, JB van der Wal, John Bart Van Der Wal, JB…, JB v.d. Wal, JB "Lemouchi" Van Der Wal, John Bart Van Der Wahl, Stoarmbringer.

Hoe je hem ook noemt, hoe je het ook schrijft, goed klinkt het altijd. En da’s net als zijn muziek. John Bart ken je misschien als bassist van Dool en Aborted, maar achter de coulissen speelt hij nog een veel grotere rol.

John Bart is namelijk de audio engineer van Hewwetover Studios in Friesland. Daar zorgt hij ervoor dat metalbands kunnen opnemen, waarna hij aan het monteren, mixen en masteren slaat.

In dit uur van Dood & Verderf komen we via de plaatkeuze en verhalen van John Bart erachter wat het geheim is achter een goed klinkende metalplaat, en waar je op moet letten om te bepalen of iets nou trve kvlt of gewoon tragisch kut is.

1: Cult of Luna - Finland (Somewhere along the highway, 2006)

2: Darkthrone - Quintessence (Panzerfaust, 1995)

3: Pantera - Domination (Cowboys from Hell)

4: Meshuggah - Demiurge (Koloss, 2012)

5: Fluisteraars - De mystiek rondom de steen des hamers (De Kronieken van het Verdwenen Kasteel II: Nergena, 2023)

6: Herder - We All Shall Suffer For What The Gods Have Given Us (Herder, 2011)

7: Celestial Sanctuary - Glutted with Chunder (Insatiable thirst for torment, 2023)

8: 200 Stab Wounds - Gross Abuse (Manual Manic Procedures, 2024)

200 Stab Wounds. Deze band uit Cleveland, Ohio stond eerder dit jaar nog in het voorprogramma van Cattle Decapitation. Maar, zegt hoofdredacteur Maarten Ondersteijn van het online magazine Zware Metalen, de band tapt toch echt uit een ander vat op zijn nieuwe album Manual Manic Procedures. 

“200 Stab Wounds mogen we – zeker na dit album – gewoon bij de club tellen die de kar trekt van de nieuwe lichting deathmetalbands. Manual Manic Procedures is in al zijn eenvoud een krachtig, moddervet en lekker ranzig plaatje geworden. Niet per sé anders dan het debuut Slave To The Scalpel, maar wél met een betere geluidsproductie. Lekker hoooorrrrrr.”

Het klinkt als een paradox, maar het kan echt: metalyoga. Yogadocent Rhea Bogaart geeft sinds enkele jaren door heel het land traditionele yoga, maar dan op onvervalste metal. In Dood & Verderf neemt ze je mee tijdens een complete sessie, inclusief afsluitend hail satan.

We beginnen met een raadsel. Welke past niet in deze rij? Aardbei en zalm. Poetin en democratie. Vaderdag en sterilisatie. Of metal en yoga. 

Het goede antwoord, zal Rhea Bogaart zeggen, is dat laatste. De agressie, geluidsmuren en schuurgeluiden van metal gaan volgens deze yogadocent namelijk uitstekend samen met het verstilde, contemplatieve en helende van yoga. Want wat begon als een grap, is inmiddels voor haar een deel van haar leven geworden: metalyoga geven.

In dit uur van Dood & Verderf neemt Rhea, die al jaren yoga en andere trainingsvormen geeft, jou en mij mee in een exclusieve yogametal-sessie. We worden beweeglijk, komen in een trance, raken elkaar aan, krijgen een deken over ons heen, bewerken onze ruggengraat, creëren onze eigen moshpit én ondergaan een geleide meditatie waarin we en passant Satan vereren. Namaste, motherfuckers.

Playlist

1. Deftones - Change (In the House of Flies)

2. Windhand - Diablerie

3. Gojira  - Stranded

4. Poison the Well - Botchla

5. Parkway Drive - Carrion

6. Killswitch Engage - My Curse

7. Tool - Sober

8: Myrath - Into The Light 

Mierzoet, mega gepolijst en supermodern. Dat zijn de drie woorden die Maarten Ondersteijn, hoofdredacteur van het online magazine Zware Metalen, verbindt met Myrath. En dat is de Zwaar Aanbevolen-tip van het magazine voor jou. 

“Myrath is afkomstig uit Tunesië en mixt sinds de start al Oosterse sferen in zijn mix van rock en metal. Voorheen zette de band buikdanseressen in tijdens optredens, maar daar zijn ze vanwege de kosten maar mee gestopt. Karma is de naam van het nieuwe album en staat vol met nummers zoals deze.”

Maarten is erg benieuwd wat jij hiervan vindt. “De muziek is niet hard, de synthpartijen staan harder in de mix dan de gitaar, maar het resultaat is wel lekker opzwepend en passend bij yoga. Denk ik.”

Dat niet alle topsporters doodgemediatrainde lopende bewijzen zijn dat zwijgen altijd beter is dan spreken, bewijst shorttracker Itzhak de Laat als de beste. In Dood & Verderf vertelt hij welke cruciale rol metal speel voor zijn prestaties, zowel fysiek als mentaal.

3 keer goud en 2 keer zilver op de wereldkampioenschappen, 6 keer goud, 3 keer zilver en 5 keer brons bij de Europese kampioenschappen, twee keer deelname aan de Olympische Spelen. Het moge duidelijk zijn: Itzhak de Laat is de absolute top van wat Nederland te bieden heeft op het gebied van shorttrack.

Maar Itzhak is niet gek. Ooit, weet hij, is zijn carrière voorbij. En wat gaat hij dan doen? Het antwoord: airbrushen. Heel ziek airbrushen (of volg hem hier op Instagram).

En daar komt de link met metal om de hoek kijken. Itzhak veroorzaakte vorig jaar een kleine Tiktok-sensatie door te shorttracken met een door hem glinsterend roze gespoten helm, met daarop prominent het logo van de Amerikaanse deathcoreband Lorna Shore. 

In deze editie van Dood & Verder praat ik daarom een uur met Itzhak over zijn relatie, als topsporter en mens, met metal. Metal kan voor hem namelijk alles zijn: de bron van transcendente troost, een humoristische relativering, zijn epische soundtrack voor een race en de ultieme bron van vrijheid.

1: Dead Kennedys - police truck (give me convenience or give me death, 1997)

2: Dissection - where dead angels lie (Storm of the lights bane, 1995)

3: Amon amarth - the way of viking (Jomsviking, 2016)

4: Till lindemann - sport frei (zunge, 2023)

5: Amenra - de evenmens (de doorn, 2021)

6: Gloryhammer- rise of the chaos wizards (space 1992: rise of the chaos wizards, 2015)

7: Cognitive - A Pact Unholy (Abhorrence, 2024)

“Onze tip is afkomstig van Abhorrence, het vijfde album van de band Cognitive.” Dat schrijft Zware Metalen-hoofdredacteur Maarten Ondersteijn in zijn maandelijkse Zwaar Aanbevolen-tip voor Itzhak de Laat. 

“Voorheen zat deze Amerikaanse band bij Unique Leader Records, een label dat bekend staat om veel kwalitatief goede deathcorebands”, legt Maarten zijn keuze uit. “Dit album is het eerste via Metal Blade. Cognitive verschuift daarmee nog prominenter van deathcore en slam richting techdeath, en dat is goed te horen op de eerste single, ‘A Pact Unholy’. Ik ben benieuwd of Itzhak dit kan waarderen en of we de naam van Cognitive op de volgende helm zien shinen 😉.”