Dood & Verderf

Hoewel metal in de regel zijn uiterste best doet om zich af te zetten tegen religie, hebben de twee volgens hoogleraar Oude Testament Mladen Popovic juist veel overeenkomsten. Via zeven platen maakt Mladen duidelijk hoe dat zit.

Ja, echt: mijn gast van vandaag, Mladen Popovic, is hoogleraar Oude Testament en het Antieke Jodendom bij de Rijksuniversiteit Groningen. Mladen is gespecialiseerd in de Bijbel, Dode Zeerollen, Kunstmatige Intelligentie en paleografie, Jodendom in de Grieks-Romeinse periode, archeologie, antieke wetenschappen, astrologie, fysiognomie en magie. Oja, en hij is decaan van de Faculteit Godgeleerdheid en Godsdienstwetenschap

En Mladen houdt van metal. Erg veel van metal. Natuurlijk voor de muziek, al sinds zijn 11e. Maar ook inhoudelijk ziet hij veel overeenkomsten met zijn expertise. Want metal, zo stelt hij, is net als religie een vat vol rituelen, verhalen, fascinaties en escapisme. 

In deze uitzending vertelt Mladen aan de hand van acht platen hoe deze twee schijnbaar totaal diametraal verschillende werelden - die zelfs regelmatig voor elkaar waarschuwen - meer overlap vertonen dan je zou denken - en wat in vredesnaam de Bijbelse dode zeerollen en de satansbijbel necronomicon met elkaar te maken hebben.

(en de aantekeningen van Mladen bij de platen)

1. Slayer - Altar of Sacrifice (Reign in Blood, 1986)

Samen met Anthrax, Among the Living, geleend uit de openbare bibliotheek Apeldoorn toen ik 12 was. Klassieker!

2. Sepultura - Orgasmatron (Arise, 1991)

Beneath the Remains was de doorbraak, Dynamo Open Air in 1990 (ik was 13), opgenomen via VARA’s Vuurwerk, met Henk Westbroek, en met Arise zette de doorbraak door ;-) ) 

Naast de Arise plaat, kocht ik ook een single cd waarop deze cover van Motörhead stond, mooie versie van Sepultura

3. Morbid Angel - Immortal Rites (Altars of Madness, 1989)

Wat een opening! Terrorizer, World Downfall ook geweldig, grijs gedraaid die plaat.

4. Death - Spiritual Healing (Spiritual Healing, 1990)

Overgang van SBG en Leprosy naar Human en wat erna komt; de gitaren worden beter, James Murphy, maar de drum wordt pas vanaf Human echt goed, met Sean Reinert, Cynic, Focus, ook een superplaat; in dit genre trouwens ook Atheist, Piece of Time

5. Pestilence - Out of the Body (Consuming Impulse, 1989)

NL bands, erg moeilijk kiezen, Sempiternal Deathreign, Thanatos, Asphyx, Gorefest, the Gathering, en uit Apeldoorn shout-out naar: Morbid Vision en Pre-Mortem, en er is natuurlijk nog veel meer

6. Vital Remains - Dechristianize (Dechristianize, 2003)

Pas een paar weken terug voor het eerst gehoord (heb ik helemaal gemist in de jaren 2000), in de Witte Wolf, metal café in Groningen (Deicide – Sacrificial Suicide is ook geweldig).

7. Carcass - The Devil Rides Out (Torn Arteries, 2021)

The Devil Rides Out, mooi recent werk van hen, wat rustiger eindigen, want anders toch Symphonies of Sickness gekozen, blijft super plaat

Als er iets vaak geromantiseerd wordt, dan is het de invloed van drugs en drank op muziek. In deze uitzending vertelt schrijver Vincent Cardinaal wat de keerzijden van narcotica zijn aan de hand van zeven artiesten die onlosmakelijk verbonden zijn aan hun verslaving.

Schrijver en verslaafde-in-herstel. Dat is de kortste omschrijving van gitarenliefhebber en (muziek)journalist Vincent Cardinaal. Sinds een goed jaar is hij volledig abstinent van cocaïne, drank en andere zaken die zijn leven grondig op de kop zetten. Vincent is daarom bij uitstek de persoon om dé 7 metalplaten uit te zoeken met de meest aangrijpende, tragische, hilarische en hallucinante verhalen over de invloed van narcotica op muzikanten en hun muziek.

We bespreken onder meer John Frusciante's ultieme rehabilitatie, Phil Anselmo's onuitstaanbaarheid, James Hetfields decennialange opkrabbel- en terugvalepisodes, Chino Moreno's romantisering van het verslaafd zijn. Dat en meer, inclusief veel verhalen over verslaving met je doet en wat er bij komt kijken om in een fase van herstel te komen. Plus, natuurlijk: de Zangeres Zonder Naam.

Het havenbedrijf en de bewoners waren er niet blij mee, maar kunstenaar Maarten Bel voer in zijn tot rat omgebouwde boot moedig de Nieuwe Maas op en af, terwijl aan de over de punkband Buurtbeheer 'Rat' speelde. Ook leuk: borduren op System Of A Down. En wat zie je eigenlijk als je je ogen sluit en naar Mogwai luistert? Dat, en heel veel meer, in deze uitzending van Dood & Verderf.

Nee, zelf zit hij in een doedelzakband en zingt mantra’s onder begeleiding van een mosselpiano. Maar activistisch kunstenaar Maarten Bel vindt harde gitaren geweldige instrumenten om de wereld mee op z’n kop te zetten. Het vormt de soundtrack bij zijn project over een enorme rat waarmee je op de Nieuwe Maas in Ratterdam kunt varen. Het is de inspiratiebron bij nachtelijke borduursessies. En het biedt materiaal om eigenaren van een kunstbeurs boos mee te maken. 

In deze editie van Dood & Verderf vertelt Maarten Bel alles over welke rol harde gitaren spelen bij kunst en het omwentelen van de maatschappij. We lachen om Dream Theater, vullen vakken tijdens Ill Nino en borduren op System Of A Down. Bovendien geeft metal-magazine Zware Metalen zijn even intense als korte muziektip voor Maartens kunstenaarschap, waarmee de cirkel weer compleet is. 

8. Zanjeer - Taliban Murdabad (Parcham Buland Ast, 2022)

“Parcham Buland Ast van Zanjeer is een 7" van een crustpunkband met teksten in het Farsi, Urdu en Punjabi.” Dat schrijft Pim Kastelein, eindbaas van het metal-magazine Zware Metalen, voor zijn muziektip richting Maarten. 

“De band heeft als doel om muziek te geven aan de frustratie, haat en boosheid die voortkomt uit constante en systematische onderdrukking van mensen die in het ‘globale zuiden’ van deze aardkloot wonen. “Let the hate flow through you”, zou keizer Palpatine zeggen.”

Pims tip van de EP is ‘Taliban Murdabad’. Want, toegelicht in de woorden van onze redacteur Joris:

Een minuut Taliban Murdabad is genoeg om te zeggen: Discharge. Keiharde grooves, en enthousiasme, wat mede wordt geuit door feedbackpiepjes op de gitaar vliegen rond. Niks is fijner dan dat de agressie op die manier muzikaal door de speakers blaast! 

Het zal echter nog lastig worden om een album vol te krijgen voor deze mannen. Zanjeer is gespecialiseerd in snelle wendingen en veel schakelwerk. Het maakt de band uitermate geschikt op de korte afstand, waarin geëxplodeerd mag worden. Parcham Buland Ast maakt een erg goede indruk. Mijn eindoordeel is wat mijn vriendin gisteravond dacht: “Lekker, maar het duurde veel te kort”.

Ja, het is luid, chaotisch en opruiend, maar metal, hardcore en andere herriebronnen kunnen wonderen doen voor je hoofd. Marcel Schop, maker van de Metal Health-podcast, weet daar alles vanaf. We draaien daarom de platen die volgens Marcel het beste laten horen hoe muziek je kan helpen, bespreken waarom juist harde gitaren een zegen zijn voor je geestelijke gezondheid, en sluiten af met een absolute feestplaat om stralend de winter in te gaan.

Depressie. Angst. Verslaving. Trauma’s. Stress. Borderline. Bipolair. Narcisme. Er kan echt van alles verkeerd gaan in je hoofd. De Amerikaanse industrial-metalband Ministry vatte het eind jaren ‘80 mooi samen: the mind is a terrible thing to taste.

Daarom gaat deze editie van Dood & Verderf over mentale gezondheid, en welke rol harde gitaren daarbij kunnen spelen. Marcel Schop is hiervoor te gast. Marcel is strategiedirecteur bij communicatiebureau Meijers & Walters, maar vooral maker van de podcast 'Metal Health', over geestelijke gezondheid in de gitarenscene, zowel van de muzikanten als de fans. 

In dit uur hoor je daarom zowel muziek als verhalen over geestelijke gezondheid. Over waarom je je hoofd even serieus moet nemen als je lichaam, het belang van taboes slechten rondom zaken als depressies, en de zegeningen van goede psychologische begeleiding.

Biffy Clyro - Modern Leper (Tiny Changes, 2019)

Cover van Frightened Rabbit en de enige in de lijst die stevig, maar niet echt metal is. Echter introduceert Modern Leper het onderwerp perfect. Een moderne twist aan kreupel door het leven gaan: mentaal kreupel. Met mensen die je proberen op te vangen, maar telkens bot vangen omdat je er niet in slaagt om “deze ziekte van je af te schudden”  

Be Well - Threadless (Hello Sun, 2022)

Een van mijn favo artiesten. Brian McTernan, nu een jaar of 46, speelt vanaf z’n 14e in hardcore bands en verliet op z’n 17e school om in Europa te gaan touren met Battery. En heeft daarna een vanuit een kelder een zeer succesvolle productiemaatschappij opgericht met megaveel vette bands. Wel een verhaal van moeilijke jeugd (mental hospitals gezeten). Heeft paar jaar geleden Be Well opgericht. Hierin gooit hij zijn emoties van weleer en van nu eruit. Threadless gaat over gebrek aan eigenwaarde. Voor Metal Health interview ik hem overigens op 6 oktober in Amsterdam. 

August Burns Red - Back Burner (Messengers, 2007)

‘Angry music for happy people’: zoals deze metalcore band zichzelf omschrijft. De zanger hiervan heeft een eigen mental health gym waarin gezorgd wordt voor afleiding, maar ook waar het onderwerp spreekbaar wordt gemaakt. 

Birds in Row - Torches (Personal War, 2015)

Vooral een corona nabrander: onzekere tijden, isolatie en donkere gedachten die toenamen. Gold voor henzelf, maar veel mensen zouden kunnen relaten. Ze zeggen over hun nieuwe plaat: “An ode to those who keep fighting when we don’t have the energy to anymore, or never have had it, especially when facing political issues that are increasingly more visible.

Knocked Loose - Oblivions Peak (Laugh Tracks, 2016)

Tijdens shows vaak opgedragen aan de LGBTQIA community. Het nummer gaat over een vriend van de zanger die uit een studentenflat werd gegooid vanwege zijn seksuele voorkeur. Mensen uit die community hebben een grotere kans om mental health problemen te on

Marleen van de Kerkhof is én bestrijder van de klimaatcrisis én fervent metalfan. Ze laat daarom in deze uitzending haar favoriete activistische metalplaten horen, variërend van aartsdeprimerend (we gaan eráán!) tot ondanks-alles-hoopgevend.

“Mijn hart gaat sneller kloppen bij het luisteren naar black, death en post metal. Mensen reageren behoorlijk verrast als ik daarover vertel. In het dagelijks leven werk ik namelijk als international affairs manager bij een technologiebedrijf in de spoorsector en ben ik director van een climate tech start up.”

“Het klimaat was voor mij de reden om over te stappen van hyperloop (ik bouwde de eerste in Delft) naar spoor. Men verklaarde me voor gek, maar de trein is verreweg het meest duurzame transportmiddel en we hebben de infrastructuur al liggen. Zo kan ik een bijdrage leveren aan emissiereducties.”

Aldus Marleen van de Kerkhof. En dus! Bespreken we, met dank aan de klimaatcrisis, in deze uitzending van Dood & Verderf een van de meest populaire onderwerpen van de metalscene: het einde der tijden.

Marleen koos haar favoriete ‘de wereld vergaat’-metaltracks uit en vertelt aan de hand daarvan over hoe zij de wereld wil redden. Maar ook: waarom ze vegetariër werd na beluistering van Gojira. Dat Behemoths ‘Conquer all’ haar lijflied is. En hoe ze totaal faalde in haar pogingen drums en bas te spelen.

Cattle Decapitation - Manufactured Extinct (The Anthropocene Extinction, 2015)

• Altered climate accelerating exacerbated by our human activities / Machines to make machines fabricating the end of all living things
• Climate tech start-up om treinen en spoorwerkmachines te verduurzamen, geen diesel meer maar hernieuwbare brandstoffen (‘The Decarbonisation Company’).
• Spoorambassadeur Europees Jaar van de Jeugd: jongeren aansporen om met de trein te reizen en laten zien hoe betekenisvol het is om in de duurzame spoorsector te werken.
• International Affairs Manager bij technologiebedrijf Dual Inventive om de beschikbare spoorcapaciteit te vergroten zonder fysieke uitbreidingen aan de infra.
• Vorige week in Baroeg gezien.
• Menselijk egocentrisme.

Gojira - Ocean Planet (From Mars to Sirius, 2005)

• The ocean planet is on burn
• Je kunt niet zonder Gojira een uur radio maken over metal en het klimaat.
• Belangrijke aandacht voor speciëcisme en de cognitieve dissonantie van de mens.
• Gojira leren kennen als voorprogramma van Slayer in 013 acht jaar geleden.
• Beschilderd drumvel van Mario Duplantier in de collectie.
• Groot fan van het album From Mars to Sirius.

Megadeth - Countdown to Extinction (Countdown to Extinction, 1992)

• This is the countdown to extinction
• In Nederland is de wilde dierenpopulatie al gehalveerd sinds 1990.
• Uit Marleens geboortejaar, 1992.
• Megadeth is de eerste metalband die Marleen live zag, in de 013. Meteen verkocht.

Parkway Drive - Wild Eyes (Atlas, 2012)

• A generation born to witness the end of the world
• Gaat over hoe het menselijk ras deze planeet heeft vernietigd door zijn gierigheid, en dat wij de laatst overgebleven mensen op aarde zijn.
• Zijn wij inderdaad de generatie die getuige is van het einde van de wereld?
• En sowieso prachtig, Viva the Underdogs!
• Geen begrip voor alle haat voor met

Als de kans zichzelf voordoet om te praten over Cthulhu, dan moet je die pakken ook. En dus is Teitan- en Cthuluminati-frontman Devi Hisgen te gast om alles te vertellen wat je moet weten over Lovecraft, inclusief zeven even verwarrende als prikkelrijke platen. "Dit is als een pijpbeurt op de maan: weird maar ook lekker."

“We schrijven zelf ook Lovecraft geïnspireerde verhalen. Is het een idee om daar een korte passage uit voor te dragen?”

Dat schreef Devi Hisgen vorige maand, nadat ik zijn band Cthuluminati zag spelen in Baroeg en ik hem uitnodigde om zijn favoriete platen te laten horen in Dood & Verderf. 

Cthuluminati was namelijk niet alleen een zeer, zeer interessant voorprogramma voor Rotting Christ, maar ook een band die in woord en beeld refereert aan mijn grote voorliefde voor het mythische monster Cthulhu uit de verhalen van gothic horror-schrijver H.P. Lovecraft uit de eerste helft van de 20e eeuw én aan de illuminati, het geheime genootschap dat volgens complotdenkers achter de schermen aan werkelijk waar alle touwtjes trekt. 

Dus eindelijk, eindelijk is het zover: een Cthulu-special van Dood & Verderf, met niemand minder dan Cthuluminati- en Teitan-frontman Devi Hisgen. We luisteren naar zijn favoriete metaltracks én verdwalen mee in de absurde wereld van Lovecraft, Cthulhu en The Great Old Ones.

Deathspell Omega - Famished for Breath (the synarchy of molten bones, 2016)

Oranssi Pazuzu - Kangastus 1968 (Muukalainen Puhuu, 2017)

Leprous - Coma (Malina, 2017)

Bekijk hier de video vol zieke, zieke, zieke drums

Nero Di Marte - La Fuga (Immoto, 2020)

Red Fang - Prehistoric Dog (Red Fang, 2009)

Met een videoclip over Monty Python’s The Black Knight, maar dan inclusief oneindig veel drank. En larpende mensen.

Wardruna - Lyfjaberg (single, 2020)

Dit is al bijna 50 miljoen keer zelftherapie op Youtube. Hoe groot ook het leed: Lyfjaberg is de oplossing.

Embraced by Darkness - Darkness Awaits (MMXXII, 2022)

Devi is via Teitan onderdeel uit van de kwalitatief indrukwekkende Nederlandse blackmetalscene die werkelijk overal in het land uitstekende zwartgeblakerde bands voortbrengt die de grenzen van het genre soms ver oprekken en er af en toe overheen gaan. 

Traditionele black metal in de stijl van de Scandinavische grootheden wordt echter ook nog gemaakt in Nederland. Bijvoorbeeld door Embraced by Darkness uit Groningen. Deze band is al actief sinds 2013, maar heeft nu pas een eerste EP uitgebracht: MMXXII.

Slechts 17:39 minuten duurt dit schijfje, maar het is genoeg om een verpletterende indruk achter te laten. Alles klopt hier namelijk aan. Het is allesverwoestende klassieke (Z

Twee kunstenaars, twee metalheads, twee familieleden, twee mannen. Dat zijn vader Luuk & zoon Storm Bode uit Rotterdam. 

Luuk is de beeldend kunstenaar: murals, schilderijen, installaties én een van de makers van de ​​Ode aan Marten Toonder, het beeld op Rotterdam Blaak dat de maker van Tom Poes en Heer Bommel eert. En Luuk houdt van metal.

Storm is de muzikant: hij is gitarist bij de Rotterdamse blackmetalband Sterf. Dit voorjaar bracht de band ‘Veelvraat’ uit, inclusief de typerende, ijskoude badkamer-blackmetal-sound.

Vandaag zijn ze beiden te gast in Dood & Verderf. Vader en zoon draaien hun favoriete metaltracks, voor zichzelf, elkaar en jou. Onheilige huisjes worden daarbij niet geschuwd, want het infameuze trio Burzum - Marduk - Gorgoroth passeert de revue. Mocht je nog een aflevering willen cancel culturen, dan is dit je kans. 

1. Iron Maiden - Where Eagles Dare (Piece of Mind, 1983)
2. Burzum - Dunkelheit (Filosofem, 1996)
3. Mercyful Fate - The Oath (Don’t break the oath, 1984)
4. Marduk - Panzer Division Marduk (Panzer Division Marduk, 1996)
5. Judas Priest - Breaking The Law (British Steel, 1980)
6. God Seed / Gorgoroth - Wound Upon Wound (Ad Majorem Sathanas Gloriam, 2006)
7. Celtic Frost - A Dying God Coming Into Human Flesh (Monotheist, 2006)

8. Wrang - De Vaendrig (De Vaendrig, 2022)

“Laten we de Nederlandse black metal vieren! Wrang sterven, hatsa!” Dat geeft Pim Kastelein, eindbaas van het online magazine Zware Metalen, als muziektip mee aan Luuk en Storm. “Domstad swart metael”

En dus draai ik voor jullie De Vaendrig, de titeltrack van het album van Wrang dat op Zware Metalen een dikke 9 kreeg. Recensent Joris Meeuwissen schreef daarover:

In klassieke blackmetaltraditie wordt er duchtig over de gitaarhals geschoven, en ook zanger Galgenvot is weer erg goed bij strot. Wrang kenmerkt zich door over die meer klassieke fundamenten toch heel wat eigen karakteristieken te gooien. Priemend als de punt van een bajonet. Zo moet rasechte blackmetal gewoon klinken. Razende blastbeats, schurende keelklanken en dit ondersteund door een licht knotterende, soms wel wat te doffe, bas en een typische groezelige productie.

• Lees de hele recensie op Zware Metalen

Wie Arno Coenen niet kent, ligt sinds 2014 begraven onder een steen die begraven ligt onder een hunnebed dat begraven ligt onder een meteoriet. Arno is namelijk de geestelijk vader van de Hoorn des Overvloeds, het gigantische kunstwerk dat het dak van Markthal in Rotterdam siert. 115 bij 95 meter groot, 400.000 megapixels rijk, een van ‘s werelds grootste kunstwerken, de Sixtijnse kapel van de Lage Landen. 

Maar er is zoveel meer te vertellen over Arno. Zijn pornovideo’s met legofiguren. Een soort-van-docu vol metal-iconen. De bizarre inrichting van zijn eigen (inmiddels overleden) bar-restaurant-podium-brouwerij Eurotrash. Artwork voor de Amsterdamse stonerdoommetalband Pendejo!. De enorme Slayer-klok in Hotel Not Hotel. En exposities met zijn werk én kickbokswedstrijden. 

Het duizelt me. 

Gelukkig komt Arno alles toelichten. Of niet. Dat maakt niet uit. We gaan sowieso zijn favoriete metalplaten draaien, én ik laat aan Arno horen welke muziektip het online magazine Zware Metalen voor hem heeft. Laat de chaos beginnen!

1. Slayer - Angel of Death (Rudebrat Deathstep Remix) (2012)
2. Cannibal Corpse - Inhumane Harvest (Violence Unimagined, 2021)
3. Infant Annihilator - Cuntcrusher (The Palpable Leprosy of Pollution, 2012)
4. Lamb of God - The Passing / In Your Word (Wrath, 2009)
5. Ghost - Year Zero (Infestissumam, 2013)
6. Rammstein - Kokain (Das Modell, 1997)
7. Transformer di roboter - Walk (2008)

8. GGGOLDDD - Strawberry Supper (This Shame Should Not Be Mine, 2022)

Toen Pim Kastelein, eindbaas van het online magazine Zware Metalen, er achter kwam dat Arno verantwoordelijk is voor het plafond van De Markthal, moest hij meteen aan het eveneens kunstige en Rotterdamse GGGOLDDD denken. Onlangs verscheen daarvan het gedurfde album This Shame Should Not Be Mine, en later deze maand is de band curator van het Roadburn festival. Redacteur Michiel Hoogkamer duidt op Zware Metalen waarom dat laatste betekenisvol is:

“Het verzoek kwam juist op een moment dat zangeres Milena Eva in de luwte van de lockdowns hard tegen haar verleden aanliep: zij is verkracht toen zij 19 was. Deze verschrikkelijke gebeurtenis en gevoelens die zij lang had weggestopt, grepen de breuk in het normale leven aan om zich aan te dienen en niet meer weg te gaan: die schaamte zou niet de hare moeten zijn! Milena zag in het aanbod van Roadburn een mogelijkheid om haar emoties op een creatieve, voor haar natuurlijke manier naar buiten te laten komen. Met GGGOLDDD schreef en bracht zij This Shame Should Not Be Mine.

Strawberry Supper dus, van GGGOLDDD. Geen metal à la horns up, bier & tieten, into the pit, haren loswapperen, luchtgitaarsolo’s en Slayyeeeuuuuur die je wellicht had verwacht, maar de omstandigheden zijn ernaar.

Tokologisch koken. Dat is in een notendop wat kok Manuela Goncalves Tavares doet. Ben je bekend in Rotterdam, dan ken je haar van restaurants Toko94, Tokotrash, Coco of Het Nieuwe Instituut. Ze leerde het vak bij Herman den Blijker, maar helpt ook in de keuken van metalpodium Baroeg.

Maar ook: de vrouw die eind vorig jaar de Black Achievement Award won voor haar ondernemerschap. Actief is in de lhbti+-gemeenschap. Kookt voor daklozen. Vroeger in Parkzicht kwam om te hakken op gabber. Projecten leidt met tienermoeders. Oefent op de basgitaar. Praatgroepen organiseert voor jonge mensen die homoseksueel zijn. 

En Manuela is metalfan. Gróót metalfan. Dat laat ze horen in dit uur Dood & Verderf. En dan krijgt ze in deze uitzending ook nog eens een luistertip van het online magazine Zware Metalen! God, wat een feest.

Move BHC - Freedom Dreams (Freedom Dreams, 2021)

“Op het gebied van de black achievement awards is Freedom Dreams van Move BHC een mooie luistertip”, vertelt Pim Kastelein, eindbaas van het online magazine Zware Metalen en aandrager van de maandelijkse tip voor onze gast. Volgens Pim gaf Move BHC de ‘dikste moshcall van 2021’: 

We'll never stop until we find liberation,

“Sinds de zomer van 2020 zijn er meer hardcorebands opgekomen die geïnspireerd zijn door de Black Lives Matter-beweging, dermate dat er inmiddels van het subgenre BLM-core gesproken kan worden”, legt Pim uit. 

“Het hardcoregenre is van oudsher meer pluriform gebleken en gesynchroniseerd met hedendaagse problematiek. Qua lyriek is deze gehele EP van Move BHC smullen geblazen. Dat deze Stick To Your Guns-achtige muziek op het streetcredwaardige label Triple B Records uitgebracht wordt, is blijk dat hier geen sprake is van positieve discriminatie. Move BHC is gewoon een heel goede hardcoreband.”

• Beluister de Osmium-podcast van Zware Metalen waarin Move BHC besproken wordt

Alleen al de omschrijving van het werk van de Rotterdamse kunstenaar Anouk Griffioen klinkt als een folk-blackmetalband uit het hoge noorden van Engeland. Het is dus geen verrassing dat zij heel, heel enthousiast reageerde toen ik haar vroeg mee te doen aan Dood & Verderf. Daarom: de 8 favoriete metalplaten van Anouk, inclusief tekst en uitleg, én de maandelijkse luistertip van het online magazine Zware Metalen, speciaal voor haar uitgezocht.

1. Pantera – Fucking Hostile (Vulgar Display of Power, 1992)
2. Orphanage - Druid (Oblivion, 1995)
3. Death - Symbolic (Symbolic, 1995)
4. The Gathering – Saturnine (if_then_else, 2000)
5. Six Feet Under – Lycanthropy (Haunted, 1995)
6. Amesoeurs – La Reine Trayeuse (Amesoeurs, 2009)
7. Sunn O)))  - N.L.T. (Altar, 2006)
8. Dead Shape Figure - 6 x 9 (The Grand Karoshi, 2008)

Inferno - The Wailing Horizon (Paradeigma / Phosphenes of Aphotic Eternity, 2021)

“Ik zie dat Anouk best wel houdt van die old-school black, oude Enslaved, corpsepaint enzo.” Dat schrijft Pim Kastelein, eindbaas van het online magazine Zware Metalen, dat maandelijks een luistertip geeft voor mijn gast in Dood & Verderf. “Identificeert ze zich met die chaotische wereldstructuur van Inferno, of luistert ze toch liever naar de strak gedefinieerde sound van de grondbeginselen?” 

Want, Anouk: jij krijgt als luistertip Inferno. En wel hierom, in de woorden van recensent Tafkads: 

“Daar waar de heren gestart waren als een traditionele blackmetalband, blijft er hier van die traditie niks meer over. Meer nog, Inferno heeft alle regels, beperkingen en conventies losgelaten en vaart nu zijn eigen koers, ergens ver weg in de leegte van het multiversum. Weg zijn de songstructuren, weg is de individualiteit van de nummers, weg is de individualiteit van de instrumenten, weg is inhoudelijke bijdrage van de vocalen. Wat overblijft is kosmische chaos, waarbinnen alle onderdelen het hogere doel dienen. Instrumenten en stemmen worden op dit album vermengd tot complexe, overweldigende, multi-gelaagde soundscapes die experimenteel, progressief, modern, bij momenten psychedelisch en een beetje post-black overkomen. Inferno schept hier een surrealistische, hypnotische droomwereld met een opvallende dualiteit: er is enerzijds veel coherentie, een symbiose tussen de instrumenten en de vocalen, maar anderzijds is er die chaos. Totale onvoorspelbaarheid. ‘Abysmal Cacophony’ noemen ze het zelf, en dat lijkt de lading wel te dekken.”

• Bekijk de recensie op Zware Metalen