Dood & Verderf

De studio van Operator Radio is weer open! Om te vieren dat Dood & Verderf weer auditief af mag dalen naar de zwavelpitten van de sonische hel die metal heet, nodigde ik - een unicum! - Peter van der Ploeg uit om de playlist samen te stellen en toe te lichten.

Peter is - naast muziekredacteur bij NRC, druk Twitteraar en gastheer bij de Zes Losse Tanden-podcast - samensteller van de To The Teeth-playlist. In deze Spotify-lijst selecteert hij wekelijks de beste nieuwe metal en aanverwante harde stromingen, variërend van obscure-holle-vaten-klankschaal-esoterica tot ijs- en ijskoude blackmetal die urenlang je ziel verpulvert.

In de nieuwsbrief van To The Teeth presenteerde Peter deze maand zijn halfjaarlijst. Aha, dacht ik toen, iemand die wél smaak heeft! En dus vertelt Peter in deze uitzending van Dood & Verderf waarom dit zijn 8 favoriete metalplaten van 2020 tot dusver zijn. Van Nederlandstalige blackmetal tot Finse psychostonermetal via camp-gothic-metal richting onvervalste powermetal: Peter draait alles wat ik nooit zou draaien.

Ondertussen bespreken we hoe je metal luistert in een gezin met jonge kinderen (geef iedereen een tablet met Frozen en investeer in een goede koptelefoon), hoe racistische en misogyne bands geweerd worden uit To The Teeth (bij twijfel altijd verwijderen), waarom Nightwish tóch het beluisteren waard is (niet) en hoe leuk Baroeg Open Air was geweest als het doorging met alcoholverbod en verplichte zitplaatsen (ook niet).

Het moet gezegd worden: de weergoden creëren al weken de ideale sfeer voor deprimerende, apocalyptische metal. Ik zie het daarom als een voorrecht om in dit uur Dood & Verderf daar de soundtrack voor te verzorgen. Dus: blackmetal, deathmetal, doommetal, hardcore, en al het andere dat sip stemt. Gelukkig zijn er de vaste onderdelen die lichtpunten in de duisternis geven. De Buiten in Baroeg-tip introduceert goo’ ol’ hardrock, en de Haatplaat blijkt een synthwave-zaagplaat.

Berzeker Legion - A World In Despair (Obliterate The Weak)

Ik heb een oneindig zwak voor all star metal bands. En dus raakte mijn hart direct zwartgeblakerd toen ik hoorde over Berzeker Legion, een Europees massavernietigingswapen met ammunitie van onder meer Hypocrisy (god, wat hou ik van Hypocrisy), Dark Funeral, Vader, én het Nederlandse Asphyx, namelijk gitarist Alwin Zuur. 

Obliterate The Weak, het debuutalbum van deze supergroep, is gelijk één van de beste metalplaten die ik dit jaar hoorde. Normaal vind ik 1, hooguit 2 nummers van een metalalbum echt interessant, maar bij deze jongens staat de teller al op een hand vol. Dat komt natuurlijk door al die zeer fijne associaties met Hypocrisy, At The Gates, Dark Tranquility, het Nederlandse Bodyfarm, en al die andere melodieuze deathmetalbands die Noord-Europa rijk is. 

Daarom, met trots, als opener van dit uur Dood & Verderf: ‘A World In Despair’ van Berzeker Legion. 

Leeched - The Grey Tide (To Dull The Blades Of Your Abuse)

Aaah, nihilistische deathmetal-hardcore op z’n leegst, waar zelfs Nietsche zijn vraagtekens bij zou zetten. Bij Leeched uit Manchester is het niet de vraag óf de wereld vergaat, maar hoe lang die periode van verlies en leed nog blijft duren. De merchandise bestaat dan ook uit hoodies met guillotines, dode bloemen en gemuteerde mensen, terwijl de band zo hard onder de tatoeages zit dat het soms onduidelijk is waar hun kleding stopt en hun lichaam begint. Als het huidige weer één themanummer verdient, dan is het zonder twijfel ‘The Grey Tide’.

Konvent - Ropes pt. II (Puritan Masochism)

Ik was deze maand even in Kopenhagen, de beste stad van Europa om te wonen. En inderdaad: veel groen, veel ruimte, veel schoonheid, veel rust. Zeer idyllisch. En da’s niet alleen Kopenhagen he? Heel Denemarken staat al, sinds Adam & Eva het paradijs uitgeknikkerd werden, in de top-5 van de beste landen om te wonen. 

Wel een tikkie saai trouwens. Dus ik kan me voorstellen dat je als muzikant dan graag ergens tegenaan schopt. 

Terecht merkt Michiel Hoogkamer van Zware Metalen dan ook op dat dit intrinsieke levensgeluk het Deense Konvent totaal is ontgaan. “Niets frivool geluk”, schrijft hij in zijn recensie, “maar diepe troosteloosheid is de overheersende emotie op het debuut van de band, Puritan Masochism.”

Wat ons brengt bij de maandelijkse albumtip van dit online metalmagazine: Konvent, een all-female deathdoomband uit Kopenhagen. Van Puritan Masochism hoor je Ropes pt. II. Recensent Hoogkamer merkt terecht op dat daarop “de doomdeathriffs wat worden losgelaten ten faveure van losjes uit de pols aangeslagen, soms meer naar post/black neigende, akkoorden. De desolate postpassage die ‘R

Een nieuw jaar, een schone lei. Weg met alle vooroordelen over Amerikaanse metal, is mijn goede voornemen. Daarom in dit uur van Dood & Verderf op Operator Radio: veel Amerikanen. En omdat het winter is, ook heel veel zeer deprimerende doom, waaronder - bij hoge uitzondering - de Zelfhaatplaat, voor de betere mentale of fysieke automutilatie. Daarnaast de Zwaar Aanbeloven-tip van Zware Metalen en hét concert dat je de komende tijd moet zien in Baroeg.

Helleborus - Celestial Grave (Saprophytic Divinations)

Ik begin 2020 gewoon met iets dat ik niet verwacht had: een blackmetalact uit de Verenigde Staten die ik goed vind. Sterker nog: pas toen ik het opzocht, kwam ik erachter dat Helleborus geen Noren, Zweden of Finnen zijn, maar een viertal uit Colorado. Daar gaan mijn vooroordelen over Amerikaanse metal! Nog even en ik ga cleane vocalen leuk vinden.

‘Celestial Grave’ is een een even vlotte en als interessante plaat, afkomstig van Saprophytic Divinations, dat nog meer van dat moois bevat. En die verklaring die erbij hoort he? Helleborus is ”Named after a gorgeous but poisonous flower that blooms in winter”, en “Saprophytic is a term given to fungus or plants whom grow or eat from decaying matter. The band explore the concept of prophecy or divine communications blooming from the macabre.” Plus: “We are one step closer to the Poison Path. It will kill us or liberate our soul. We keep treading forward though darkness, myth, folklore and spirit embracing faith, fire and devotion.” Geen idee wat dat allemaal betekent, maar muzikaal helemaal goed dus.

Algebra - Inner Constraints (Pulse?)

Wat. Is. Dit. Cool. ‘Inner Constraints’ begint als Sepultura, lijkt opt Slayer, neigt naar Megadeth en flirt met Death. Oftewel: al je favoriete thrashmetalgeluiden uit de jaren ‘80 in één plaat. Of, zoals dat heet in 2020: progressive thrash metal. En dat is Algebra, een band die klinkt alsof ze uit Amerika moeten komen, maar stiekem gewoon wortel staan te schieten in Zwitserland. Tuurlijk, het album Pulse? is niet doorheen te komen omdat thrash metal al snel te veel wordt, hun cover van de Sepultura-klassieker ‘Dead Embryonic Cells’ uit 1991 voegt ook weinig toe. Dat maakt ook niet uit. ‘Inner Constraints’ is geweldig.

Sun Of The Sleepless - The Lure Of Nyght (Sun Of The Sleepless / Cavernous Gate)

Ha, een Duits eenmansblackmetalpoëzieproject, da’s altijd extra trve cvlt-punten! Die gaan ditmaal naar Markus Stock en zijn Sun Of The Sleepless. De beste man (die actief is in 7 projecten, waaronder het prachtige The Vision Bleak) weet met zijn alterego Ulf Theodor Schwadorf op ‘The Lure Of Nyght’ klassieke romantiek (met inspiratie uit gedichten van Hermann Hesse) te verweven met folk- en blackmetal tot een tamelijk deprimerend en atmosferisch geheel. 

Ook recensent Cor de Vos van Zware Metalen is fan, blijkt uit zijn recensie van bijbehorende EP: “Met maar liefst vijf nummers sterk, brengt Ulf een interessant pallet aan atmosfeer, droomachtige sequenties en hoog atmosferische blackmetal. De uit Duitsland afkomstige alleskunner draait inmiddels al twintig jaar mee in de muziekbranche en dat is te horen aan de uitstekende kwaliteit van de productie. Het heeft het allemaal: melancholie, droomachtige momenten, een hoge dosis atmosfeer, clea

Het einde van het jaar! De duisternis is gearriveerd! Het einde is gestart! Daarom in dit uur Dood & Verderf veel, veel deprimerende, gitzwarte metalreleases uit alle hoeken van de wereld. Plus: de Zwaar Aanbeloven-tip van Zware Metalen, het niet te missen Buiten In Baroeg-concert, en een dubbele haatplaat, omdat twee artiesten proberen iets toe te voegen aan Metallica’s Master Of Puppets.

Vredehammer - Aggressor (Viperous)

Het is nog wachten tot maart 2020, maar dan heb je ook wat. Dan verschijnt Viperous, het nieuwe album van het Noorse Vredehammer, een band die het dianegatief vormt van alles wat kut is aan Amon Amarth. De eerste single, Aggressor, is namelijk net zo soepel als al dat suffe vikingwerk van Amon Amarth, alleen dan met echte ballen, echte agressie, echte grunts en echte riffs. En die drummer he! Die drummer! Mijn god. Dat lijkt me zo’n jongen die je elke minuut weer een lijn speed bij moet voeren. 

(en ja, de trouwe luisteraar weet dat ik precies 2 jaar geleden met een soortgelijke intro startte, toen bracht Vredehammer het nog altijd geweldige ‘Suffocate all light’ uit)

Wednesday 13 & Calico Cooper - Films (Necrophaze)

Wat? Is dit níet Gary Numan met Cars? Nee, dat is het niet! Maar je zit er vlakbij, want het is wél een cover van Gary Numan, alleen dan van ‘Films’ uit 1979. Laat dat je associatiepret niet drukken: ik weet met bijna 100% zekerheid dat Gary Numan (en dus ook Wednesday 13 & Calice Cooper, de artiesten die deze track hebben gecovered) gewoon het akkoordenschema van Cars achterstevoren heeft afgespeeld om tot het idee voor ‘Films’ te komen. Of omgekeerd, want Cars kwam tegelijkertijd uit. 

Afijn. Die Wednesday 13 is een soort van Alice Cooper-kloon, en het is dus niet helemaal verwonderlijk dat de dochter van Alice, Calico (I see what you did there!), mee mag zingen (hoewel ze hooguit 4 woorden te horen is). 

Blood Incantation - Slave Species Of The Gods (Hidden History Of The Human Race)

Allemachtig. Wat Billie Eilish is voor de popmuziek, dat is Blood Incantation voor de deathmetal: de redder, de verlosser, de revelatie. Werkelijk waar elke zelfverklaarde deathmetalrecensent kwam woorden, bloed en zwavel tekort om te beschrijven hoe Belangrijk en Goed en Langverwacht Hidden History Of The Human Race is.

Sterker nog: zelfs het online magazine Zware Metalen stapt van zijn traditie af om in Dood & Verderf een kleine band de broodnodige aandacht te geven, en voor de grote deathmetal te gaan. 

Want, schrijft redacteur Michiel Hoogkamer: “Soms weet je niet eens dat je – in dit geval al lang – naar iets op zoek bent tot je er tegenaan loopt. Die ervaring had ik toen ik nietsvermoedend op ‘play’ drukte voor de eerste luisterbeurt van het tweede album van kosmische deathmetalband Blood Incantation. De eerste dertig seconden deden me verbijsterd naar de geluidsapparatuur kijken: Morbid Angel ten tijde van Altars Of Madness in een moderner geluid! Meesterlijk Sandovaliaans drumwerk (Pete Sandoval is de drummer van Morbid Angel - red.), snel wisselende ingewikkelde patronen en gierend geniale duikbomriffs. Het zijn dertig ongebreideld agressieve/primitieve seconden die de haren overeind doen staan en zelfs wat kriebel in de borstkas geven. Briljant!

Maar, zoals ze bij Tell Sell zouden zeggen: ‘er is nog ve

Ik geef het gewoon direct toe: dit wordt een gek uur Dood & Verderf op Operator Radio. Enerzijds draai ik absoluut verantwoorde black-, doom- en deathmetal, maar daar tegenover staat een klein leger sympho-prog-synth-folk-gothic-platen. De rode draad: de beste nieuwe metalreleases, aangevuld met de maandelijkse tip van Zware Metalen, de concerttip van Baroeg, en 2 Haatplaten die het allebei nét niet zijn.

Dawn Of Disease - Procession of Ghosts (Procession of Ghosts)

Ik begin maar gewoon heel hard, want ik ga dit uur véél metalplaten draaien die in de periferie van het genre zitten. Daarom: Dawn of Disease, naar eigen zeggen “A German heavy metal unit that specializes in lethal, double blastbeat-fueled, Gothenburg scene-influenced melodic death metal”. Let vooral op die drummer. Soms ben ik tijdens mijn hardlooptraining het intervallen helemaal zat, maar dan realiseer ik me dat ik in ieder geval niet de drummer van Dawn Of Disease ben, want nog oneindig veel zwaarder moet zijn.

Cvlt Ov The Svn - Whore Of Babylon

Hahaha! Dit is prachtig, prachtig! Occult Murder Pop, zo noemt Cvlt Ov The Svn deze combinatie van blackmetal, pop en stoner uit Finland. Het is als Ghost op speed, of darksynth-jongens als Perturbator en Carpenter Brut mét gitaren. Whore Of Babylon komt van de fascinerende EP Luna In The Sky Forever. Het zal ongetwijfeld gevoelig liggen, maar ik ga hier superhard op. Meer synthesizers! Meer!

Stake - Catatonic Dreams (Critical Method)

Stake, weet eindbaas Pim Kastelein van het online magazine Zware Metalen, is de voortzetting van Steak Number Eight. “Wat toegankelijker, maar weergaloos dynamisch en even pakkend.” En daarom is Critical Method, het nieuwe album van de Belgen, de Zwaar Aanbevolen-tip van deze maand. 

Redacteur Michiel Jorissen, die onlangs nog een pilsje deed met zanger Brent Vanneste in Vooruit te Gent, schrijft over Critical Method:

“STAKE is een band die keer op keer kwaliteit levert en beter wordt met de jaren. Elke stap in de discografie voelt organisch aan en Critical Method is de beste plaat die de band heeft uitgebracht tot heden. Er zijn minder atmosferische momenten te vinden, maar dat is geen enkel probleem omdat de kwaliteit zo hoog ligt. Qua sludge en harde riffs is de verhouding hetzelfde gebleven. Enkel staan er hier kleppers van formaat tussen, nog meer dan voorheen. Neem bijvoorbeeld Catatonic Dreams. De band trekt hier zo hard van leer en weet hier zo’n epische riff neer te leggen dat ik elke keer, ook na dertig keer luisteren, nog steeds even hard mee ben. Lang leve STAKE!”

Nile - Long Shadows Of Dread (Vile Nilotic Rites)

Het Amerikaanse Nile is nogal een cultband. Als je makkelijk en snel aan de buitenwereld wilt laten weten dat je van extreme, technische deathmetal met gekke mystieke invloeden houdt, dan trek je lekker een hoodie of muts van deze band aan. Zelf noemen ze hun genre ‘Ithyphallic Metal’, vanwege het gedweep met Egyptische thema’s. Dat zal wel, je verstaat er toch niets van. Het is vooral fascinerend hard, snel en onverwacht rammen met Nile, in de beste traditie van mede-techdeathmetalbands Suffocation, Decapitated en Immolation. Het nieuwe album, Vile Nilotic Rites, is natuurlijk met geen mogelijkheid u

Het is herfst! Het ultieme seizoen voor verderf. En de dood! Daarom een uur lang auditieve Dood & Verderf met héél véél doom, van cello-dramatiek tot slowmotion-Metallica. En een unicum: mijn Haatplaat, de ergste release van de afgelopen maand, valt samen met de Zwaar Aanbevolen-tip van Zware Metalen. Gelukkig is de concerttip van Baroeg wél zeer luisterwaardig.

Bodyfarm - Rites of Damnation (Dreadlord)

Drie jaar geleden zag ik Bodyfarm op Baroeg Open Air, en ik was direct verkocht. Hoewel de deathmetalact uit Amersfoort om om 2 uur ‘s middags aan de bak moest, vond het publiek (en ik!) het prachtig, inclusief - voor mij nooit eerder vertoonde en daarna nooit meer geziene - massale op-de-maat-roei-exercitie, als variatie op die eeuwige wall of death / circle pit-onzin.

En nu heeft Bodyfarm dus een nieuw album: Dreadlord. Natuurlijk, de 11 nummers die samen 40 minuten vullen, zijn op een gegeven moment echt te veel van het goede om nog met interesse naar te luisteren. Maar er staan een paar absolute parels op, waaronder het altijd gezellige Rites of Damnation. 

Mayhem - Falsified And Hated (Daemon)

Mayhem. Oh Mayhem. De band van de zanger die zichzelf doodschoot, waarna de gitarist foto’s nam voor een albumcover, zijn hersenen opat, en zijn opgeblazen hersenpan gebruikte om er halskettingen van te maken voor de rest van de band (wat later niet waar bleek, of juist weer wel, het is verwarrend). De band van de bassist die de gitarist doodstak, omdat ie niet trve kvlt genoeg was. De band van de gitarist die antisemitisch genoeg was om erover te klagen dat in de verfilming van de bandgeschiedenis hij door een Joodse acteur gespeeld wordt. 

Mayhem, de band die black metal zeer groot maakte door a: nieuwe sonische wegen in te slaan en b: in Noorwegen veel kerken te verbranden (en c: een leuke cd-winkel te beginnen met een dubieuze kelder). 

En Mayhem, de band die sinds de oprichting in 1984 nog steeds moedig doorgaat, met van de originele line-up alleen nog de bassist in de gelederen. Dat is gelukkig op geen enkele manier te horen op de nieuwe single ‘Falsified and Hated’, dat zeker vanwege zijn zeer prominente synthesizers zeer, zeer interessant klinkt. En er is ook een special edition van het bijbehorende album Daemon, in een zwarte doos inclusief twee rode kaarsen vol moeilijke mystieke tekens en een boekwerk vol satansvriendelijke tekeningen. Oh Mayhem. 

Lionheart - Burn (Valley Of Death)

Ja ja ja jaaaaa, ik heb Lionheart al vaker gedraaid, het is geen metal, ik weet het, ik weet. Maar hoe fucking cool is deze hardcoreband uit Californië? Nou dan. Denk Madball, denk Hatebreed, denk alle boze hardcore-acts uit Amerika. Natuurlijk, zo vertelt de bio, “Backed by a combination of blistering metallic hardcore and heavy west coast groove, front-man Rob Watson offers a window into a life of torment, violence, and an unrelenting will to overcome.” Dus let maar niet op de teksten. Maar die muziek he? Hup, straight-edge-kruis op je hand en violent dancen maar.

Muddler - Tentakels (Niets Leef Zonder Wonden)

Jawel: het derde (!) seizoen van Dood & Verderf is begonnen! Om dat te vieren, draai ik in dit uur heel veel nieuwe releases uit alle mogelijke hoeken van het metal-spectrum, inclusief - jawel - darksynth en progmetal. Plus: als altijd de Zwaar Aanbevolen-tip van het online magazine Zware Metalen, 2 (!) concerttips van Baroeg, én de haatplaat, waarvoor we ruim 25 jaar terug de tijd in, om met tranen in onze ogen terug te keren en ons af te vragen waarom ze er weer zijn.

• Bron foto: Operator op Instagram

Une Misère - Sermon (Sermon)

Zwarte kruizen op de handen, zwarte kleren, Vans, kort haar: het IJslandse Une Misère doet alles goed wat een veganistische blackened-hardcore-band goed moet doen. Deze zomer zag ik ze in V11, waar Baroeg de band had geprogrammeerd. Het was zeer, zeer kort en zeer, zeer goed, met absurd veel energie, prachtige ideeën en oprechte emoties. Goed nieuws: er komt een nieuw album uit van Une Misère, op niets minder dan Nuclear Blast. Sermon, de openingssingle van het gelijknamige album, belooft veel, veel goeds. 

Opeth - Svekets Prins (In Cauda Venenum)

Ja, ik hoor het: Dignity, de nieuwe single van Opeth, begint zoals Bicycle van Queen, en wordt daarna best precaire progmetal. Maar, en dat is ook altijd zo met Opeth: als je even alle hammond-orgels, folkgitaren, tempowisselingen en psychedelica voor lief neemt, word je geconfronteerd met een zeer plezierige progmetaltrack van de Zweedse aanvoerders van dit genre.

Fun fact van Dignity is dat de single in twee versies is uitgekomen: de Engelse én de Zweedse variant. De Zweedse versie klinkt enorm folk in de oren, dus hee, als we dan toch progmetal draaien, dan doen we het ook goed. Gek genoeg heet de single in het Zweeds Svekets Prins, oftewel Prince of Betrayal, terwijl de Engelse versie Dignity heet. Het bijbehorende album is in het Latijn, In Cauda Venenum, oftewel ‘het vergif zit in de staart’. Afijn. Progmetal he? Het kan allemaal. 

Memoriam - Shell Shock (Requiem For Mankind)

Een dubbele boeking als Zwaar Aanbevolen-tip van het online magazine Zware Metalen. Want terwijl het album een zeer aimabele 8,5 krijgt, hoort bij de band die op 29 september in Baroeg staat. 

Ik heb het over Memoriam met Requiem For Mankind, het derde album van deze deathmetalbulldozer uit Birmingham met ex-leden van Bolt Thrower én Benediction in de line-up. Yep, zo’n band waar je dode hart nog trager van gaat kloppen. 

“Eerste track Shell Shock is in het begin niet veel meer dan een degelijke track”, noteert recensent Michiel Hoogkamer op Zware Metalen, “waarop vooral de donderende drums en ruige zang van Willets het werk opknappen. Halverwege worden we echter geraakt door een break waarna een pakkende midtempo riff het nummer een paar divisies hoger tilt. Hier zijn grote meneren aan het werk!“

Goed nieuws: Memoriam staat 29 september in Baroeg, waar ze ongetwijfeld ook Shell Shock spelen. Het zal een doods en meeslepend moment opleveren.

GosT - Wrapped In Wax (Valediction)

Het blijft gek, maar nu ik eraan gewend ben, ga ik er oké op: zowel door blackmetal als door jaren-80-horrorfilms geïnspireerde synthwave, wat je soms

In dit uur opmerkelijk veel metal uit de VS: 6 van de 10! Laat niemand mij ooit meer van racisme jegens Amerika beschuldigen. Plus: de Buiten in Baroeg-bijna-Metallica-tip, een zéér dubieuze Zwaar Aanbevolen-release, en de Haatplaat. Nee, zelfs twéé haatplaten. Omdat nu-metal.

Yellow Eyes - Warmth Trance Reversal (Rare Field Ceiling)

Soms, heel soms, hoor je iets en weet je meteen: ja, dit is voor mij. Yellow Eyes, een blackmetalband uit - godbetert - New York (er is hier met usbm zelfs een term voor, zo trots zijn Amerikanen erop dat ze ook iets kunnen), is daar deze maand het ultieme voorbeeld van. Al 5 albums maakte dit viertal sinds 2012, onder leiding van de broers Will en Sam Skarstad, met wisselende ontvangsten. Maar in 2018 stonden ze op Roadburn in Tilburg, de facto het ultieme bewijs dat je Groots en Meeslepend en Trve Cvlt bent. 

En nu is er dus Rare Field Ceiling, met die bizarre openingstrack ‘Warmth Trance Reversal’ (inclusief opname van een Russisch mini-koor), een ratjetoe van ideeën, opgenomen in de beste blackmetaltraditie (dus in een badkamer, vrieskist of kartonnen doos, op een zo krakkemikkig mogelijke 2-sporen-recorder), en beangstigend as fuck. 

Glare Of The Sun - II (Theia)

Symfonische doom uit Oostenrijk! Met een line-up die al sinds de oprichting in 2013 stabiel is! Daarmee is Glare Of The Sun de meest atypische metalband ooit, ook omdat het album Theia het hele spectrum aan stijlen bestrijkt, van ambient, prog en folk tot sludge, death en doom. 

Gelukkig klinkt ‘II’ zo deprimerend als het einde der tijden van ons verlangt, en tegelijkertijd zo episch als de eindstrijd tussen de Transformers, X-Men, Avengers, Dementors en Nazgul. Glare Of The Sun kan daarom zonder problemen overleven in de metalscene.

Brymir - Ride On, Spirit (Wings Of Fire)

Dubieus. Uiterst dubieus. En kitscherig. Zo omschrijft Pim Kastelein, hoofdredacteur van het online metalmagazine Zware Metalen, zijn maandelijkse keuze voor Zwaar Aanbevolen, namelijk ‘Ride on, Spirit’ van Brymir. 

Redacteur Bart Al Foet weet het magistraal te verwoorden: “Onwerkelijk wat hier gebeurt. Brymir heeft van het beste genomen wat er te vinden is in Finland en er vervolgens iets merkwaardig moois van gemaakt: Ensiferum-paganerie, Mors Principium Est-virtuositeit, Stratovarius-power metal en Wintersun-composities. Doe daarbij nog wat SepticFlesh-techniek en Dimmu Borgir-syntherese en je hebt een fenomenaal lekker plaatje. ‘Ride On, Spirit’ is een niet normaal sterk melancholisch pagan nummer met een pakkende tekst en mannelijke koorzang die epischer dan episch is.”

‘Ride On, Spirit’ dus, van Brymir. En mocht je het niks vinden, vrees niet. Zware Metalen belooft: “De volgende keer doen we gewoon weer black hoor 😉”

• Lees de recensie op Zware Metalen

Gatecreeper - Anxiety

Ik probeer een strikt ‘1 nummer per band’-beleid te hanteren in Dood & Verderf, dus feitelijk is Gatecreeper niet welkom. Maar goed,

Dit, lieve mensen, waren zes zware weken. Er kwam zo absurd veel toffe nieuwe metal uit, dat ik het nooit eerder zo moeilijk vond om de playlist terug te brengen naar een uur muziek. Het goede nieuws is daarbij gelukkig dat echt élke plaat in dit uur Dood & Verderf snoeihard raak is, van Amerikaanse elektronische metalcore via Poolse verboden blackmetal tot Rotterdamse punk-hardcore-metal-gabber-breakcore. Plus: de Buiten in Baroeg-tip, de Zwaar Aanbevolen-release. En de Haatplaat. Oh, de haatplaat. Laat dit een goede les zijn voor élke metalband ooit: nooit meer covers opnemen. Nooit meer. Nooit. Meer.

Hate - Seventh Manvantara (Auric Gates of Veles)

Het is natuurlijk ook niet leuk om in Polen te wonen. De eeuwige invloed van de katholieke kerk, een conservatieve regering, een geschiedenis waarin je altijd gepest bent. Nu kun je met die woede veel naars doen, maar het Poolse Hate dacht vermoedelijk: weet je wat, we gaan uit therapeutisch oogpunt absurd agressieve metal maken. Dat doen ze sinds 1991, Auric Gates of Veles is alweer hun elfde album, en sinds kort zitten ze comfortabel in de het Slavische mysticisme als inspiratiebron voor hun teksten. Tsja, je moet toch wat, als je al dik twintig jaar niet meer overheerst wordt door andere landen. En je verstaat er toch niets van.

Sevent Manvantara, de 2e single van het album, is vooral enorm bruut en melodisch zéér interessant. Of, in de woorden van zanger & gitarist Adam "ATF Sinner" Buszko: “When it comes to guitar sound, it was meant to be a wall of sonic destruction with dark ambient elements in the background.” Sonische vernietiging, mij heb je.

Brand Of Sacrifice - Divinity (Godhand)

Nee, nee, nee, natuurlijk kan dit niet. Dit is een metalband die niet echt metal is, want ze spelen deathcore. Op het discussieforum van The Metal Archives was iemand zo dom om te vragen ‘hey guys why is Brand of Sacrifice blacklisted? i can't hear any reason for it’, waarna het antwoord van een van de regulerende kampbeulen nogal voor zich sprak: “It's pretty much straight up deathcore, the kind we don't accept.”

Maar goed! Divinity is gewoon een erg, erg brute tech-deathcoreplaat voor alle getormenteerde pubers - en ik! - die soms gewoon even boos willen zijn en een auto willen optillen, om daarna gewoon weer het verzameld werk van Dostojewski te lezen, vrees niet.

Lastig punt voor deze - Amerikaanse & Canadese, wat anders? - band is dat ze erg door de manga-serie Berserk geïnspireerd is, en daar zijn manga-puristen dan weer boos over, onder meer omdat Brand of Sacrifice in zijn merchandise karakters uit Berserk gebruikt. Sterker nog: zelfs de bandnaam is een concept uit Berserk. “The Brand of Sacrifice marks those anointed for the Invocation of Doom, a sacrificial ceremony in which those consecrated by the laws of causality transcend their humanity, resulting in the creation of an apostle or God Hand, as well as severing an apostle's last ties to humanity.”

Full of Hell - Burning Myrrh / Haunted Arches (Weeping Choir)

“Het is de beurt aan Full Of Hell.” Wat je hoort, is de stem van Pim Kastelein, promovendus bij de economische faculteit van de Universiteit van Amsterdam, maar vooral hoofdredacteur van het online metalmagazine Zware Metalen. En hij is lyrisch.

In de mei-editie van Dood & Verderf hoor je de beste nieuwe extreme metal, variërend van Rotterdamse hardcore tot zéér energieke groovemetal. Plus: de Buiten in Baroeg-tip voor het optreden van Officium Triste, de Zwaar Aanbevolen-release van Zware Metalen uit Domstad Svart Metael, en de Haatplaat, waarin wéér een jeugdheld definitief door het ijs zakt. Want wie was er vroeger géén fan van Fear Factory? Nou dan. Plus: als je voor 14 mei intekent, dan kan je bestelling van zo'n prachtige shirt van Dood & Verderf (met design van Nozzman!) nog nét op tijd mee.

Belzebubs - Blackened Call (Pantheon of the Nightside Gods)

Allemachtig. Niet alleen had Dimmu Borgir zijn ziel (nogmaals) aan satan verkocht om anno 2019 nog zulke muziek te kunnen maken, ook heeft het Finse Belzebubs de beste back story ooit. De melodische blackmetalband is namelijk ontstaan uit de gelijknamige webcomic van de Finse auteur J.P. Ahonen, over een disfunctioneel blackmetalgezin. En omdat blackmetal zowel true als funny as fuck is, bereikt hij daar (zelfs de Volkskrant schrijft erover) miljoenen lezers mee.

Ahonen zinspeelde in Belzebubs al eerder op het bestaan van een band, en in 2018 verscheen opeens de single ‘Blackenend Call’ van de band, waarvan de leden onbekend zijn  (maar het gerucht gaat dat de zanger van Insomnium er iets mee te maken heeft).

Nu, een jaar later, is er de langspeler Pantheon of the Nightside Gods, die niet alleen absurd positief ontvangen is, maar ook een paar hilarische videoclips van Ahonen kent, waaronder Blackened Call, inclusief opblaaspop, speeltuin en bladblazer. Je moet het zien om het te begrijpen.

Darkthrone - The Hardship of the Scots (Old Star)

Toegegeven: ik ben geen groot fan van oldschool heavy metal. Kom op, denk ik dan, het is 2019, niet 1992, get on with it. Maar voor ‘The Hardship of the Scots’, de nieuwe single van het Noorse Darkthrone maak ik een uitzondering. Ik bedoel, soms zijn er redenen om terug te grijpen op vroeger, en deze Black Sabbath-meets-Celtic Frost-achtige metalplaat laat er daar heel veel van horen. Plus: het album Old Star komt uit op het legendarische Peaceville-label, waar vroeger Paradise Lost, My Dying Bride en Anathema hun zo vrolijk-suïcidaalmakende doommetal op uitbrachten. Plus 2: ze bestaan al dertig jaar, dat moet ook gevierd worden.

Laster - Vacuüm ≠ behoud (Het Wassen Oog)

Zware Metalen, hét online magazine over metal, geeft in ‘Zwaar Aanbevolen’ zijn maandelijkse tip van dé nieuwe release voor Dood & Verderf. En niet voor het eerst betreft het hier blackmetal van eigen bodem, alhoewel het ditmaal een stuk experimenteler, progrockeriger en jazzier klinkt. Hoera!

We hebben het over Vacuüm ≠ behoud van het experimentele blackmetalgezelschap Laster uit Utrecht (‘Domstad Svart Metael!’, aldus hoofdredacteur Pim Kastelein), afkomstig van het onlangs uitgebrachte album Het Wassen Oog.

Want, in de woorden van recensent Alwin Voets: “De drie heren spelen en experimenteren ver buiten de grenzen van de conventione