Dood & Verderf

Gesjeesd antropoloog. Afgestudeerd filosoof. Oud-voorzitter van de Landelijke Studentenvakbond. Voormalig woordvoerder bij de Algemene Onderwijsbond. Christen-af. Sinds 2017 Tweede Kamer-lid namens GroenLinks voor onderwijs, wetenschap, zorg, volksgezondheid, emancipatie, mediabeleid en sportbeleid. 

En metalliefhebber. 

Dat is in een notendop Lisa Westerveld, die haar favoriete metalplaten laat horen in Dood & Verderf op Operator Radio. Tussendoor praten over versierd worden op festivals, filosofie ondanks de kritiek van Death, Lisa's liefde voor het grootste en meeslepende, en de karakteristieken van de bugel.

White Skull - High Treason (Public Glory, Secret Agony, 2000)

Ik raakte eigenlijk bekend met metal toen mijn broertje het album Public glory, secret agony van de band White Skull mee naar huis nam. 

In Flames - Only for the weak (Clayman, 2000)

Tijdens mijn studententijd maakte een goede vriend me bekend met een paar geweldige albums van In Flames (Clayman, episode 666. World of promises, only for the weak), 

Children of Bodom - Angels Don’t Kill (live) (Stockholm Knockout Live, 2006)

mijn eerste concert was Children of Bodom (favo nummer Angels don’t kill). 

Dimmu Borgir - The Serpentine Offering (Wacken Open Air 2012)

Favoriete concert is Dimmu Borgir op Wacken 2012 met orkest en koor. Hele optreden was geweldig.

Death DTA - The Philosopher (Live in St. Petersburg, 2016 / Individual Thought Patterns, 1993)

Ik mocht in 2015 zo’n anderhalve week mee met Death DTA. Ik raakte bevriend met een aantal mensen die voor de band werkten. Favoriete nummer (vanwege de leuke herinneringen) is the Philosopher. “The philosopher. He knows so much about nothing at all.”

Arch Enemy - we will rise (Anthems of Rebellion, 2003)

Metal is een enorme mannenwereld, vooral óp het podium. Hoe ervaar jij dat?

Wat zou je spelen als je muzikant was?

Walg - Bring The Apocalypse (Walg, 2021)

“Ikzelf word er nogal melig van, maar gelukkig doet mijn mening er niet toe.” Pim Kastelein, hoofdredacteur van het online magazine Zware Metalen, is er zelf geen fan van. Maar, schrijft hij erbij, voor zijn luistertip voor Lisa Westerveld: 

“Om het jullie beiden aangenaam te maken, draai ik iets wat jullie beiden kan bekoren. Op Twitter zie ik dat Lisa Westerveld fan is van Dimmu Borgir, en jij bent ook niet vies van overtrokken theatraliteit en orkestjes die niet door de beugel kunnen. Zodoende presenteer ik: Bring The Apocalypse van Walg. Onze blackmetalspecialist Joris Meeuwissen schrijft:

“Walg is een duo bestaande uit Robert Koning en Yorick Keijzer, die na een lange inactiviteit en dankzij de welbekende lockdown, elkaar terug muzikaal aanvoelden. Walg is de debuutplaat van dit Nederlandse tweetal. Bij een eerste luisterbeurt valt direct op dat er meer dan één knipoog richting oude helden wordt gegeven. Denk dan aan de eerste platen van b

Simpele muziek voor simpele mensen. Dat is volgens SP-kamerlid Peter Kwint de definitie van zijn favoriete genres: country en hardcore. Om erachter te komen of hardcore écht zo simpel is en of dat ook afstraalt op zijn eigen identiteit, draait Peter in deze uitzending van Dood & Verderf zijn allerfavorietste hardcore- en punkplaten, voorzien van tekst en uitleg.

We bezoeken zo Bleskensgraaf, Feyenoord, Drenthe, mixed-martial-arts-violent-dancing-zalen, en natuurlijk heel veel plaatsen in de Verenigde Staten, thuisbasis van de hardcore en punk. En, ook niet onhandig: we draaien 10 8 platen die tezamen slechts 20 minuten duren.

American Nightmare - There’s A Black Hole in the Shadow of the Pru (Background Music, 2001)

Wat is het nut van simpele mensen voor in de Tweede Kamer? Plus: Feyenoord, of het lijden van de tegenwoordige tijd

Converge - First Light/Last Light (You Fail Me Redux, 2016)

Een antropologisch onderzoek naar violent dancing (en het nut van aan mixed martial arts doen daarin).

Hawser - You Can Only Hope (All is Forgiven, 2020)

Een Rotterdamse hardcoreband! Mijn stelling is altijd dat bepaalde genres horen bij bepaalde landen: groovemetal bij de VS, blackmetal bij Noord-Europa, deathmetal bij Nederland en Duitsland, et cetera. Hoe zit dat bij hardcore? Is het enkel VS dat de klok slaat?

Bad Brains - Pay To Cum (Bad Brains, 1992)

Een zwarte hardcore-band, geïnspireerd door The Sex Pistols én Bob Marley, en uit elkaar gevallen door een richtingenstrijd over of ze metal of reggae moesten gaan. Wat is dit?

Agnostic Front - Victim in Pain (Victim in Pain, 1994)

Hoe credible is zo'n icoon nog? En waarom doet Agnostic Front dat beter dan Suicidal Tendencies?

Mindforce - Swingin Swords, Choppin Lords (Swingin Swords, Choppin Lords, 2020)

Ik dacht eerst, dit wordt een symfonische metalband, ook omdat een andere ep van Mindforce Excalibur heet, inclusief stemmig zwart-wit-artwork, en vanwege de Helloween-achtige gitaarriffs. Ik dacht dat hardcore alleen over sociale ongelijkheid ging, niet over magische ridderverhalen?

Hands of God - No Mercy (Blueprint for Self Destruction, 2019)

Is dit de meest verantwoorde hardcore-band ooit, met kleur op het podium én in het publiek? Hoe kleurrijk is hardcore eigenlijk? Metal is notoir wit (en man). 

Terror - One With The Underdogs (One with the Underdogs, 2004)

(deze haalde het uur nét niet)

Skroetbalg - Skroetbalg

‘Drenthe Godverdomme’ heet de openingstrack van Skroetbalg, een punkband uit, eh, Drenthe. Wat heb jij hiermee?

Extinguish - The Judge (Extinguish, 2021)

0.00 - 2.44

Luistertip! Dat stelt Pim Kastelein, eindbaas van het online magazine Zware Metalen, over zijn Zwaar Aanbevolen-tip voor jou: The Judge van Extinguish. Pim vermoedt namelijk dat jij wel zal genieten

Voorzitter van bestuur Baroeg Open Air. Initiatiefnemer van het Popkantoor, een nooit verrezen poppodium in Rotterdam. Redacteur bij de Feyenoord Supportersvereniging. Strategisch adviseur bij de afdeling stadsontwikkeling van de gemeente Rotterdam. Maar bovenal, en daarom is hij te gast hier: projectmanager van het Eurovisie Songfestival namens Rotterdam.

In één uur legt hij uit wat Mayhem te maken heeft met het songfestival, of het een probleem is dat de Italiaanse delegatie wel of niet cocaïne snoof, en waarom Go_A het toppunt (en Blind Channel het absolute dieptepunt) van de afgelopen editie was. Plus: de Zwaar Aanbevolen tip, waarin viool-cutiepie Alexander Rybak samen met Keep Of Kalessin optrekt.

Mayhem - A Time To Die (Grand Declaration Of War, 2000)

Ehm. Niet echt een lgbtq++-vriendelijke band, toch? Of toch juist wel?

Hatari - Hatrið mun sigra (2019)

Stonden op Baroeg Open Air 2019.

Lordi - Hard Rock Hallelujah (The Arockalypse, 2006)

Was dit het begin van de metal op het Songfestival?

Go_A - SHUM (2021)

Beste inzending dit jaar. Punt. 

Blind Channel - Dark Side (2021)

Jezus, Dave, fucking Linkin Park, zelfs inclusief dj, dit kan toch niet meer? 

Måneskin - Zitti E Buoni (Teatro d’ira - volume I, 2021)

De cocaïnerel: is ophef goed of juist afleidend? Of gewoon een vast onderdeel van de show?

Shining – Lat Oss Ta Allt Fran Varandra (V. Halmstad, 2007)

“By all accounts, as much a therapy session as a rock band, Halmstad, Sweden's Shining was formed in 1996 by a then-12-year-old vocalist, Kvarforth, who has hired and fired numerous musicians in the years since while delivering ten full-length albums. All of these (plus a handful of EPs and split releases) obsessed over matters of personal abuse, self-destruction, and suicide in a progressive black metal style, infused with darkwave, gothic, classical, and atmospheric music elements.”

(na ESF toch ook weer behoefte aan mijn eigen muziek ;-)

Keep of Kalessin & Alexander Rybak - The Divine Land (MGP/Eurovision, 2011)

“Wanneer de metalwereld overlapt met het Eurovisie Songfestival zijn de resultaten meestal niet om over naar huis te schrijven.” Dat schrijft Pim Kastelein, eindbaas van het online magazine Zware Metalen, ter introductie van zijn Zwaar Aanbevolen-tip voor Dave. “Toch zijn er enkele momenten geweest waarin het smaakloze showgevoel en de plaatsvervangende schaamte van beide werelden elkaar grandioos aanvulden. Het Eurovisie Songfestival laat altijd zien dat guilty pleasures bestaan! Lordi, Hatari... of deze dan: gevoelige pretty boy Alexander Rybak op viool tijdens de ‘half time show’ met de epische symphoniek van Keep Of Kalessin!”

Under the clear night-sky

Is dit power metal of Eurovisie? Allebei!”

En voor

Vandaag, bij hoge uitzondering, heet Dood & Verderf eenmalig anders: Veel Verderf & Dood. Dat is ter meerdere glorie van onze gast in de uitzending: Daan de Neef. Daan is namelijk sinds 17 maart lid van de Tweede Kamer, heeft net zijn eerste schriftelijke vragen ingediend, en omschrijft zichzelf als volgt:

✅  Groot dierenliefhebber en strijdt voor meer dierenwelzijn en -gezondheid.

Maar gek genoeg zit Daan in de kamer namens de VVD, bepaald niet de meest uitgesproken vegan-deathmetal-crust-slamcore-partij die ons bestel rijk is. Hoe dat zit, hoor je in deze editie van Dood & Verderf. We draaien Daans favoriete metalplaten en komen er zo achter waarom het liberalisme en metal (en goed, dierenrechten en filosofie) prima samengaan. Plus: hoe metal is de Tweede Kamer eigenlijk?

The Gathering - Subzero (Always…, 1992)

Hoe ben jij in je jeugd met metal in aanraking gekomen? 

Gorefest - The Glorious Dead (False, 1992)

Kun jij ervoor pleiten dat dit ons volkslied wordt als we overstappen op een republiek?

Celestial Season - Soft Embalmer Of The Still Midnight (Solar Lovers, 1995)

Waarom heeft deze plaat toch zo’n cultstatus?

Emperor - Ye Entrancemperium (Anthems to the Welkin at Dust, 1997)

Hoe problematisch is het voor jou dat vrijwel al de bandleden in de gevangenis hebben gezeten, variërend van kerkverbrandingen tot het vermoorden van homo’s?

Amenra - A Solitary Reign (Mass VI, 2017)

Is België beter in vernieuwende metal dan Nederland?

Laster - Bitterzoet (Ons Vrije Fatum, 2017)

Waar is Cattle Decapitation eigenlijk?

Lingua Ignota - Butcher of the world (Caligula, 2019)

Hoe hipster mag metal zijn voor jou? Hoe trv is wenselijk?

Ja, hij was de bassist en gitarist van deathmetalact Sepiroth, en is tegenwoordig bassist van het Rotterdamse metal-meets-punk-meets-breakcore-project The Dead Cvlt. Maar Julian Schaap is veel meer dan dat alleen. Als assistent-professor aan de Erasmus Universiteit Rotterdam doet hij namelijk sociologisch onderzoek naar onder meer de rol van gender en de aanwezigheid van racisme in rock en metal. 

Samen met collega-socioloog Pauwke Berkers schreef hij ‘Gender Inequality in Metal Music Production’ en promoveerde hij op ‘Elvis has Finally Left the Building? Boundary Work, Whiteness and the Reception of Rock Music in Comparative Perspective’. Hij weet trouwens ook veel van World of Warcraft. En de rol van muziek tijdens de coronacrisis.

In deze editie van Dood & Verderf draaien we de metalnummers die Julian vormden én praten we over al die vaak vermijde onderwerpen zoals racisme en genderongelijkheid.

Sepultura - Arise (live, The Roots of Sepultura, 1996 / 1991)

Cannibal Corpse - Disposal of the body (Gallery of Suicide, 1998)

Altar - Throne of Fire (live, Until Heaven Forbids, 2010 / 1994)

Sinister - Creative Killings (Creative Killings, 2001)

Suffocation - Catatonia (Human Waste, 1991)

Laibach - Die Liebe (Nova Akropola)

Bikini Kill - Rebel Girl (Pussy Whipped)

Pim Kastelein, eindbaas van het online magazine Zware Metalen, geeft geen luister- maar een onderwerpstip. 

“We hebben net een aflevering van onze podcast Osmium opgenomen over Marilyn Manson, scheiding tussen kunst en artiest, seksueel geweld en genderverhoudingen in de punk- en metalscene. Dit gevoelige onderwerp hebben we serieus besproken met Koen de Gussem, een redactielid die een afstudeerverslag heeft geschreven over hoe de journalistiek omgaat met #MeToo. Hij heeft in een artikel voor OneWorld ook het onderzoek van Julian Schaap genoemd.

Zijn luisterip: Rebel Girl van Bikini Kill. Ook tipt hij Girls go BOOM, een feministisch collectief uit Rotterdam en Gent dat de representatie van vrouwen en LGBTQ+ in de scene vergroot door onder andere een boekingskantoor. Op 27 en 28 februari doen ze een aantal do it yourself-livestreams om initiatieven te ondersteunen. Girls putting girls on stage.”

• Beluister de Osmium-podcast over Marilyn Manson

The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble, Mount Fuji Doomjazz Corporation, Bong-Ra, Voodoom, Celestial Season, Servants of the Apocalyptic Goat Rave, The Thing With Five Eyes, Wormskull, Bluuurgh…, Glowstyx, Orphanage…

Dat, in een notendop, is Jason Köhnen. De producer slash bassist slash zanger slash drummer slash designer is sinds 1989 op alle mogelijke manieren bezig met extreme muziek, van deprimerende doommetal tot allesvernietigende breakcore-ragga-industrial-hardcore-terror. Zijn nieuwste project is Metaal, een documentaire over de Nederlandse extreme metalscene tussen 1985 en 1995.

Daarom, vandaag in Dood & Verderf: de favoriete nummers van Jason Köhnen én alles over Metaal.

• Ga direct naar de crowdfundpagina van Metaal voor een donatie

Celestial Season - The Secret Teachings Of All Ages (The Secret Teaching, 2020)

Bong-Ra - Hidden Chamber (Antediluvian, 2019)

Bluuurgh… - Deceived (In My Embrace, 1992)

Thy Catalfaque - Embersólyom (Naiv, 2020)

Cathedral - Ebony Tears (Forest of Equilibrium, 1991)

Mayhem - De Mysteriis Dom Sathanas Alive (De Mysteriis Dom Sathanas Alive, 2016)

Asphyx - The Nameless Elite (Necroceros, 2021)

Ihloosuhree - Niets Als Bodem (In De Fleur Van De Sleet, 2021)

“Op het nummer Niets Als Bodem hoor je progressief aandoende blackmetal met door basgitaar aangedreven psych(edel)ische passages, nerveuse postmetalarpeggio’s, doomblackmaterie die vergelijkbaar is met wat Greg Chandler in zijn nevenprojecten soms laat horen, The Deathtrip-achtige psychoses en old-school occulte deathmetalvocalen (nu en dan ook suïcidale heliumgebruik-screams), vermengd in een angstbrein en vervolgens netjes op plaat gezet. Dissonant, dof, dreigend, terug de bron van de PTSS in. In ieder geval weer een bewijs dat de lokale scenes in bloei staan!”

• Lees de recensie op Zware Metalen

Een uitzending die ik maak met mild knikkende knieën. Want naast mij staat Ed Warby, een van Nederlands beste metaldrummers, bekend van onder meer Gorefest, Ayreon, Hail of Bullets, Vuur en Orphanage. En ik ben verdikkeme opgegroeid met Gorefest! Erase, uit 1994, was mijn eerste échte zware metalplaat die ik goed vond, en The Glorious Dead staat nog altijd in mijn top-10 beste metalnummers ooit. In dit uur van Dood & Verderf hoor je alles over Ed Warby, zijn muzikale invloeden én het werk dat hij vroeger en nu maakt.

Kiss - Love Gun (Alive II, 1977)

Rainbow - Kill The King (On Stage, 1977)

Manowar - Metal Daze (Battle Hymns, 1982)

Death - Zombie Ritual (Scream Bloody Gore, 1987)

Gorefest - The Glorious Dead (False, 1992)

Hail Of Bullets - Red Wolves Of Stalin (Of Frost And War, 2008)

Heads For The Dead - At The Dead Of Night (Into The Red, 2020)

(dit was de luistertip van Zware Metalen voor Ed, maar door tijdsgebrek viel ie buiten de boot, wat zonde is, want het is een heerlijke plaat, dus hierbij alsnog)

Cadaver - Reborn (Edder & Bile, 2020)

Het Noorse Cadaver bracht onlangs bij Nuclear Blast het heerlijke comebackschijfje Edder & Bile uit. Minstens zo oldschool als Gorefest! Redacteur Maarten Ondersteijn schrijft erover:

“Nog steeds vinden we Anders Odden terug in de gelederen, maar op Edder & Bile laat de Noor zich vergezellen door niemand minder dan de Belgische drummer Dirk Verbeuren, onder andere bekend van Megadeth en Soilwork. Dat we de heren niet hoeven uit te leggen hoe death metal in een oud jasje gestoken dient te worden, blijkt al vanaf seconde één. Zo puur, rauw en intens hoorden we death metal namelijk nog niet eerder dit jaar.“

“Natuurlijk weten we wat Anders Odden allemaal kan met zijn muziekinstrumenten, maar dat veel van zijn tremoloriffs ook memorabel klinken en daadwerkelijk goed blijven hangen, onderstreept de consistente lijn van kwaliteit op Edder & Bile nog vetter. Als je dan ook nog een beestachtige drummer weet te strikken die zijn vellen raakt op zo’n manier dat er werkelijk geen speld tussen te krijgen is, dan weet je dat je als liefhebber gebakken zit.”

Bekijk de recensie op Zware Metalen

(ik doe dit jaar nog eenmaal een editie van de metalbingo voor Baroeg, hieronder de aankondiging van Baroeg, doe mee, gezellig!)

666 – The bingo of the beast #4 (de geannuleerde 2020 edition)

Laten we wel wezen: 2020 was live een episch slecht jaar. Tientallen grote, kleine, interessante, obscure, vage en onheilspellende namen zouden Baroeg aandoen, maar moesten worden geannuleerd. Om dat leed weg te nemen, draaien quizmasters Erik de Boer (voorzitter van Vrienden van Baroeg) en Inge Janse (maker van het radioprogramma Dood & Verderf) op derde kerstdag (dus 27 december, om 19.00 uur) weer aan satans bingomolen. Ditmaal correspondeert elk bingonummer met een geannuleerde

Nog nooit kende ik zó weinig nummers op de setlist van deze editie van Dood & Verderf. Want te gast in de uitzending is Pim Kastelein, “currently performing research on the interactions between pensions and housing markets, and the implications of these interactions on a macroeconomic level.”

Nou, dan weet je het wel.

Oja: Pim is ook eindbaas van Zware Metalen, het online magazine over metal waar Dood & Verderf elke maand mee samenwerkt. Of, in zijn termen: de hangplek voor metalliefhebbers. Pim weet dus aaaaaaalles van de wonderbaarlijke scene die metal heet.

Daarom, in deze uitzending: zijn favoriete metalreleases, variërend van Kiss tot Converge. Plus: hoe gaat het met de metalscene? Hoe overleef je dag in dag uit metal luisteren? Hoe ga je om met homofobie, misogynie en rechtsextremisme van bands die je goed vindt? En wat heeft hij precies met Kanye West en Ariane Grande?

PS Ja, we claimen in de uitzending dat het geluid niet in orde is. Dat was het ook niet. Maar het klonk bij het terugluisteren zó brak dat ik de 11khz-mono-karaoke-kraak-tracks uit de originele uitzending vervangen heb door de hoogpolige 44-khz-stereo-edities. There's a limit to my trv cvlt-love hoor.

Converge - Concubine (Jane Doe, 2001)

Trapped Under Ice - Reality Unfolds (Demo 2007, 2017)

Behemoth - Ora Pro Nobis Lucifer (The Satanist, 2014)

Inception to the max: Zware Metalen geeft een tip aan Zware Metalen. Remco Faassen, hoofdredacteur van dit online magazine, wil namelijk héél graag nóg een Behemoth laten horen aan Pim, want Remco is Behemoth-fetishjist:

“Of The Satanist van Behemoth de beste plaat van de laatste 20 jaar is, zal genoeg discussies opleveren voor de komende 20 jaar. Maar dat het één van de beste metalplaten ooit is, staat buiten kijf. En dat dit het magnum opus van de Poolse band is, zal ook weinig discussie opleveren. 

The Satanist is het slotstuk van een muzikaal avontuur dat bandleider Nergal aan het begin van de eeuw inzette en waarbij Behemoth zich ontwikkelde van het zoveelste op Scandinavische leest geschoeide blackmetalbandje, tot een opvallende blackened deathmetalband. De nummers kregen meer melodie en er kwam meer ruimte voor de gitaar, zonder dat er aan agressiviteit werd ingeboet. 

Wat tijdens de ontwikkeling van Behemoth aanwezig bleef, is de enorme afkeer van Nergal voor de katholieke kerk, een instituut met veel invloed in Polen. Toen hij in de zomer van 2010 werd getroffen door een zeldzame vorm van leukemie, ging in katholiek Polen de vlag uit: hun aartsvijand werd eindelijk gestraft door God. Maar mede dankzij een beenmergtransplantatie overleefde Nergal, en zette hij zijn woede over de blijdschap van anderen over zijn ziekte om in een furieus klinkende plaat, zonder dat de band zich verliest in snelheid. 

Het maakt The Satanist tot een album dat zowel extreem als toegankelijk klinkt, dreigend maar ook kalm, en boeiend van de eerste tot de laatste seconde. The Satanist bevat geen vullers en geen gaten. De nummers zijn stuk voor stuk krachtig en zelfstandig genoeg en vormen samen een boeiend geheel. Het is extreme metal in een toegankelijke vorm waar een grote doelgroep mee uit de voeten kan. Het deed Behemoth definitief de underground ontstijgen en zalen als Patronaat inruilen voor Ziggo Dome."

Niets is meer Dood & Verderf dan de herfst. En om het feest compleet te maken, is ditmaal Leon van Rijnsbergen te gast. Leon is directeur en programmeur van Baroeg, het Rotterdamse poppodium voor metal en andere harde muziek. Want wat doet een mens als door een virus heel je podium gesloten moet worden, inclusief het bijbehorende Baroeg Open Air-festival? En wie is eigenlijk die man die Rotterdams enige échte metalpodium bestiert en programmeert?

In deze editie van Dood & Verderf draaien we daarom Leons favoriete platen en leren we alles over hem. Bovendien heeft het online magazine Zware Metalen een zwaar aanbevolen-tip voor Leon (en jij, de luisteraar) én kies ik zelf één nummer, omdat - jawel - ik geprogrammeerd sta in Baroeg :)

• Doe 18 oktober online mee met 666 - the bingo of the beast
• Bezoek de mosh sit van Voidcrawler op 24 oktober
• En herken je de riff van Atari Teenage Riot met Speed? Mail het goede antwoord naar [email protected] en win de eerste vrijkaart voor Baroeg Open Air 2021?

Napalm Death - Backlash Just Because (Throes of joy in the jaws of defeatism, 2020)

Atari Teenage Riot - Speed (Delete Yourself, 1994)

Thanatos - The Silent War (Violent Death Rituals, 2020)

Carnation - Iron Discipline (Where Death Lies)

Pim Kastelein: “Nu het ijzer nog heet is, kom ik meteen met een luistertip voor Leon. Leuk om deze kruisbestuiving van verschillende scene-spelers te zien. We hebben een historie met Baroeg die twee decennia de geschiedenis in reikt. De allereerste Zware Metalen Fests speelden er zelfs af! Tegenwoordig hebben we nog steeds een intieme samenwerking met het podium en een hoop redactieleden zijn ook lid van Vrienden Van Baroeg, dus het is leuk om een nummertje te mogen kiezen voor Leon!””

Onlangs bracht het Belgische Carnation haar nieuwste plaat Where Death Lies uit en dit vind ik echt zo’n band die je live aan het werk wil zien in de Baroeg. Lokaal, zwaar talent een podium bieden is waar Zware Metalen en Baroeg allebei voor staan en daarom lijkt me dit een album om iets van te draaien. Om mijn collega Maarten Ondersteijn te quoten:

“Where Death Lies staat als een huis met het kenmerkende en logge HM-2 gitaargeluid en de vlotte acceleraties in tempo. De death metal beukt, duwt en het trekt, maar is nergens overdreven uit balans. De Belgen bouwen op indrukwekkende wijze verder op het stabiele fundament dat met Chapel Of Abhorrence is gelegd. Er is vooral op het gebied van songwriting en instrumentbeheersing hoorbaar progressie geboekt. De landgenoten van Aborted mogen weliswaar een brutere en technischere variant maken van death metal, met prestaties zoals deze zet Carnation de achtervolging in. Het touren heeft de band goed gedaan en het zal mij verbazen als we Where Death Lies niet in menig jaarlijst terug zullen zien.”

Ross The Boss - Denied by the Cross (Born of Fire, 2020)

Stake - Catatonic Dreams (Catatonic Dreams, 2020)

Nekroglobikon - Chop Suey! (2020)

18 oktober:

Drie jaar lang maakte ik Dood & Verderf moederziel alleen. Maar wat blijkt: het is veel gezelliger met gasten erbij! Ditmaal is Mike Redman te gast. Tot mijn eigen verbazing trouwens, want ik kende Mike alleen als producer van breakcore, jungle en drum ‘n bass. Maar opeens was daar het nieuws dat er een metal-klassieker uit eigen contreien opnieuw wordt uitgebracht: Bewildering Thoughts, uit 1995, van de Schiedamse deathmetalband Threnody - op Redrum Recordz, het label van Mike!

In deze editie van Dood & Verderf deelt Mike daarom zijn fascinatie en liefde voor metal. Hij praat je bij tijdens bijna 40 jaar metal, legt uit waarom juist hij de re-release van Threnody heeft opgepakt (inclusief het artwork), waarom hij óók van DJ Paul Elstak houdt, en hoe zijn gloednieuwe eigen metal-breakcore-plaat tot stand is gekomen.

• Koop Threnody - Bewildering Thoughts
• Koop Deformer - Inner Outcast
• Beluister de playlist op Spotify

PS Mike Redman draait op 9 oktober (metal)plaatjes tijdens een livestream van Baroeg.

PS 2 En op 18 oktober mag ik weer metalbingo spelen voor Baroeg! Details volgen, datum kun je alvast noteren :)

Metal Church - Metal Church (Metal Church, 1984)

Slayer - Read between the Lies (South of Heaven, 1988)

Pestilence - Out of the Body (Consuming Impulse, 1989)

Exhorder - Death In Vain (Slaughter In The Vatican, 1990)

Deicide - Lunatic of God’s Creation (Deicide, 1990)

Death - Together As One (Human, 1991)

Cannibal Corpse - Staring Through The Eyes Of The Dead (The Bleeding, 1994)

Threnody - Profanation (Bewildering Thoughts, 1995)

Deformer - Metal Breakdown (Inner Outcast, 2020)