Dood & Verderf

April betekent de start van anti-cyclisch muziek draaien. Want hoe meer zon, hoe donkerder ik mijn platen kies. Welkom dus bij de auditieve salpeterpoel van Dood & Verderf! Voor je klaar staat een uur lang de beste nieuwe extreme metal, inclusief de maandelijkse concerttip van Baroeg (uit Wales), de Zwaar Aanbevolen-release van Zware Metalen (Friesland de gekste) en de Haatplaat (vikingen, vikingen, tra la la la laaaa). En, voor de liefhebbers: de intekenlijst voor de prachtige shirts, met het logo van Nozzman, staat open. Nog een paar te gaan, en er kan besteld worden!

Met dank aan Ronnie Deelen voor het prachtige hoofdbeeld

Antropomorphia - Womb ov Thorns (Merciless Savagery)

Categorie ‘checks all boxes death metal’. Want: onleesbaar bandlogo. Trve kvlt gebruik van de ‘v’. Corpsepaint. Tilburg. Actief sinds 1989. Plus: in 2013 dreigde in Duitsland een ban op het album Evangelivm Nekromantia, vanwege het vermeende ‘necrofiele, satanistische en sadistische karakter van de plaat’ die ‘geestenbezwering en necrofilie verheerlijkt en de jeugd schaadt’.

En nu is er dus Womb ov Thorns, de eerste single van Merciless Savagery dat deze maand uitkomt. Een ideale lenteplaat om de april-editie van Dood & Verderf mee te openen.

Aephanemer - The Sovereign (Prokopton)

Ja, ik weet het. Dit klinkt als de intro van elke film van Michael Bay, waarin een komeet/zeemonster/Duitser/schoonmoeder het leven van alle mensen op aarde bedreigt. Nu is het ook weer niet zo dramatisch, maar Aephanemer is niet vies van grote gebaren. En da’s best knap, want het is a: een Franse en b: 50% vrouwelijke band, wat niet al te prototypische eigenschappen voor een melodieuze metalband zijn.

Het moet ook gezegd worden: de Efteling-vibe is erg, erg groot bij The Sovereign, de populairste track van Prokopton. Maar goed. Ik hou van de Efteling, dus ik vind het allemaal prima. En ongegeneerd transponeren, tot 4 noten aan toe! Dat durfde zelfs Amorphis nooit aan, en die zijn toch echt officieel wereldkampioen nummers transponeren.

Ûngrûn - De Oanstjit Ta Hjar Ûngerjuchtichheit (demo)

Elke maand schuift het online metalmagazine Zware Metalen aan bij Dood & Verderf voor Zwaar Aanbevolen: dé tip van een nieuwe release, meestal uit de meest obscure hoeken van het metallandschap. Ditmaal haalt Zware Metalen de diabolische mosterd uit Friesland, uit de fabriek van het tweekoppige Ûngrûn, vertelt redacteur Bart Al Foet.

“Een demo van een onbekende Friese blackmetalband, bestaande uit leden van Verwoed, Dool, Lugubre en Kjeld; stuk voor stuk bands die het vernoemen waard zijn. Het “Fries” staat centraal op deze release, en dat gaat veel verder dan het taalkundige. Neen, Fries is een cultuur, een geldingsdrang temidden van de eindigheid van het bestaan en de tegenstand van anderen. Een erfenis van Friese legendes en mythen, die het best overgedragen wordt vanuit Oudfriese vertalingen van runen.

Ûngrûn vertelt over de mythen rond het ontstaan van Frisia, verteld in de taal die wordt gebruikt in de Oera Linda, een verzameling van oude legenden. De mythologische melancholie en het verlangen naar ‘iets overstijgends’, naar

Het is maart! We hebben die teringwinter overleefd en mogen vol goede moed de lente in. Dus welkom bij Dood & Verderf! Je hoort niet alleen de beste metal uit Rozenburg, Zwitserland, Zweden en Rusland, maar ook de maandelijkse concerttip van Baroeg (geen metal!), de Zwaar Aanbevolen-release van Zware Metalen (hoor ik daar De Efteling?) én de - episch hard te haten - Haatplaat.

Samael - In The Deep (Lux Mundi)

Ja, daar gaan we weer: een extreme metal-band uit Zwitserland. Ditmaal is het Samael, de industrial-metalband die al 30 jaar (!) actief is. En dat blijf ik gek vinden, want Zwitserland staat al jaren in de top-5 van de World Happiness Report van de Verenigde Naties. Waarom dan zoveel woede, jongens?

Afijn. In The Deep dus. Dat is absoluut geen nieuwe single, want deze komt uit 2011 en is afkomstig van het album Lux Mundi. Maar! Lux Mundi komt dit jaar opnieuw uit, en In The Deep is zo’n absurd kicke single waar ik al weken mijn tientallen kilometers op hardloop, dat ik deze re-release als prima argument gebruik om het nummer te draaien. Bovendien gaat de nieuwe Lux Mundi een stuk beter klinken, want het is opnieuw afgemixt door de man achter Rammstein en Within Temptation, met bovendien 7 bonustracks op de plaat.

PS Mijn favoriete detail rondom Samael blijft natuurlijk hoe de oprichters ervan heten. Ik citeer de onvolprezen Metal Archives: “Xy and Vorph are brothers. Up to 1991, Vorph was known as Vorphalack, and Xy as Xytraguptor. Later on, Vorphalack shortened his name to Vorph, while Xytraguptor became Xytras and then Xy.”

Phlebotomized - Chambre Ardente (Deformation of Humanity)

Phlebotomized, da’s Dark Tranquility uit Rotterdam Rozenburg! Nu snap ik dat ook wel, want wie midden in Mordor woont, in de vorm van het immense industrieterrein vol raffinaderijen, chemiefabrieken en andere wereldvreemde entiteiten, die kan weinig anders dan atmosferische, deprimerende en agressieve muziek maken.

En het mooie is ook dat ik Phlebotomized niet alleen draai omdat ze uit Rotterdam komen. ‘Chambre Ardente; doet soms denken aan de mooiste momenten van de Zweedse melodeathgiganten van Dark Tranquility, soms aan de majestueuze doommetal van Orphanage, en soms gewoon helemaal eigen klinkt.

Heel het album Deformation of Humanity is trouwens een aanrader, want Phlebotomized (dat te boek staat als, jawel, avant-garde deathmetal) durft het probleemloos (en meestal zelfs tamelijk succesvol) aan om trancesynthesizers, beats en cleane vocalen erin te gooien. Het moet gezegd: voor een band die al actief is sinds 1990 (en nooit vies was van het experiment), is dat een prestatie van formaat. I have to change to stay the same, zei een kunstenaar daar ooit over. Precies dat.

MZ. 412 - Ulvens Broder (Svartmyrkr)

Deze maand was ik op een nieuwjaarsborrel van Zware Metalen, het online metal-magazine van Nederland en België. Daar sprak ik veel van de schrijvers. Dus ik kan nu eindelijk hun stemmen normaal nadoen!

En dat is fijn, want in de maandelijkse Zwaar Aanbevolen-tip citeer ik één recensent en het album dat hij of zij waardevol genoeg vindt om te draaien in Dood & Verderf.

De Zwaar Aanbevol

De meest deprimerende maand van het jaar verdient een dito geluid. Vrees niet: dat krijg je in dit uur Dood & Verderf dubbel en dwars. Bong-Ra, Hecate Enthroned, Swallow The Sun, Darkspace, Mist Of Misery: de afgrond wacht op je. Gelukkig zijn er ook lichtpunten, zoals de bijna-Haatplaat (Spaanse metal! \o/), dream thrash (het bestaat!) en absurd toffe stonerrock uit Brussel.

Hecate Enthroned - Temples That Breathe (Embrace the Godless Aeon)

Februari is natuurlijk een deprimerend tranendal, maar met een plaat zoals van Hecate Enthroned komen we er wel doorheen. Deze symfonische black-deathmetalhelden hakken en zagen sinds 1995 aan de weg richting de hel, even speelde oprichter Jon ook mee met Cradle Of Filth (ja, precies, daar moest je aan denken, opeens valt alles op z’n plek), sinds 2013 gebeurde er niks meer.

En nu, boem, is daar opeens de nieuwe plaat: Embrace The Godless Aeon. Dat klinkt als Cradle Of Filth op z’n best, alleen dan anno 2019, en dat is zeer, zeer plezierig. En, fun fact: volgens de liner notes zijn de vocalen opgenomen in de hel. Blijkbaar hebben die salpeterpoelen een prima akoestiek. En, ook niet onbelangrijk: op 20 april staat de band in Baroeg.

Bong-Ra - Aton / Mind Machine (Antediluvian)

Oh Bong-Ra. De kenner kent hem als breakcoreproducer uit Rotterdam, de fanaat als bassist van Celestial Season in begin jaren ‘90. Maar Jason Kohnen heeft nu besloten dat alles weer anders moet, zoals hij zo vaak besloot, als hij weer een atmosferische doomjazzband oprichtte. De nieuwe Bong-Ra mengt - grofweg - zijn bascarrière met zijn liefde voor breakcore, en verdrinkt deze drone-doommetal in een bad vol Lovecraftiaanse horrorgeluiden.

Hoe dat klinkt? In mijn recensie voor de Rotterdamse Popunie omschreef ik dat als volgt: “Dit vierkoppige monster stormt je kamer binnen, vreet je huisdieren op, pist over de kamerplanten, krabt het behang van de muur, slaat je partner bewusteloos en gaat dan hoogst intimiderend voor je zitten, je constant aanstarend, de vuige adem in je gezicht blazend, diep grommend, om een ruim half uur later te vertrekken, jou half bewusteloos, geheel uitgeput achterlatend, gespeend van welk gevoel van vreugde dan ook, alsof een Nazgul en een Dementor hun wedstrijd zielezuigen in jouw lichaam speelden.”

Astronoid - I Dream In Lines (Astronoid)

“Met de aanbeveling voor februari gaan we gewoon ferm op een omstreden hype zitten, wellicht nog voordat hij goed en wel bestaat”, vertelt hoofdredacteur Pim Kastelein van Zware Metalen. “Dream Thrash. Je moet de genretypering maar op je eigen muziek durven plakken. Astronoid durft het, en bracht onlangs haar tweede album uit.”

Redacteur Niels Kreijveld omschreef het album in zijn recensie als ‘een verworven smaak’. “Ik betwijfel of het zal resoneren bij de doorgewinterde luisteraar die aan de zwaardere zijde van het spectrum leeft. Mocht je echter niet vies zijn van wat lekker in het gehoor liggende, instant bevredigende melodieën, stap dan in het fluweelzachte bed dat Astronoid voor je spreidt, en laat je mee de droom invoeren, terwijl je wordt gedrapeerd in hemelse walmen en wordt voortgestuwd door verheffende krachten. Mocht je de exosfeer die dit album creëert kun

Buiten is grijs, koud, nat en duister. Deze editie van Dood & Verderf is minimaal even deprimerend, met werk van Vanha, Rotting Christ en A Pale Horse Named Death. Maar er zijn ook lichtpunten, zoals de eenmalige editie van de Hyrule Plaat, het gruwelijke gebeuk van Deserted Fear en Lorna Shore, en zélfs muziek van Dream Theater en Soilwork. Tel daar de voormalig zanger van Biohazard en Belgische post-blackmetalgekte bij op, en je weet wat je te wachten staat.

Vanha - Storm of Grief (Melancholia)

Het is vandaag mijn verjaardag. Hoera. 38 jaar. Dat het nog maar lang moge duren. Wat een feest. Dit leven is het waard om te leven.

Nee, natuurlijk is het geen feest! Het is misère! Een tranendal! Een eindeloze salpeterpoel voor geknars der tanden.

En dat is maar goed ook, want Jan Johansson maakt de soundtrack van deze ondermaanse depressie. Als Vanha maakt hij moederziel alleen zijn zeer deprimerende muziek, vol invloeden van Paradise Lost, Amorphis en My Dying Bride. Tragedie, tragedie, tragedie.

Heerlijk!

(zelfs de videoclip is er wat sip van geworden en toont geen enkele beweging :( )

Deserted Fear - Welcome To Reality (Drowned by Humanity)

Old! School! Death! Metal! Uit! Duits! Land! Woooeeeeehooooeeeee!

Prachtig dit. Prachtig. Half februari komt Drowned By Humanity uit, en de openingssingle Welcome To Reality is zeer, zéér plezierig. Wie dit opzet tijdens het paintballen of lasergamen, schiet net zolang door tot iedereen appelmoes is. Want alles moet dood, met dank aan Deserted Fear.

(ik snap echt niet waar deze videoclip over gaat; over varen en vaten kwijtraken en daar heel boos bij kijken en onversterkt deathmetal op het strand spelen?)

Soul Grip - Grand (Not Ever)

Zware Metalen, hét online magazine over metal vol recensies en interviews, tipt maandelijks dé nieuwe release van dit moment in Dood & Verderf. Ditmaal kiest dit prachtige, gitzwarte platform voor het Belgische Soul Grip, dat voor de langspeler Not Ever een keurige 8 ontving. Cor Vos, beter bekend als Corpus Corrie, werd tijdens het recenseren vooral tamelijk wild van Grand, volgens hem het meest succesvolle nummer op het album vanwege het hoge melancholische gehalte.

“De smaak van wanhoop ligt al bij de eerste tien seconden op de tong en doet een druppel kwel veranderen in een ware waterval van gruwel. Het nummer klinkt bij de eerste luisterbeurt nog wat chaotisch, maar na meerdere luisterbeurten ontdek ik de verschillende lagen en daarmee de logica die erachter schuilt. Woorden als ‘gadverdamme’, ‘hè?’, ‘gekkenhuis’, ‘kippenvel’, ‘nice’ en ‘wat de neuk’ spoken door mijn hoofd tijdens elke luisterbeurt. Als een album dat met mij kan doen, dan gebeurt er iets goeds.”

De hele recensie vind je op www.zwaremetalen.com

(en zoals altijd bij (post)blackmetal snap ik weer helemaal niks van de videoclip die erbij hoort)

Dream Theater - Fall Into The Light (Distance Over Time)

De laatste uitzending van het jaar, en als het meezit nog op tijd voor het einde der tijden. Dat vieren we met episch kicke platen van Diabolical en Jonestown, het-laatste-concert-voordat-de-wereld-vergaat in Baroeg van Pungent Stench, de superzware Zwaar Aanbevolen-deathmetal, én een verschrikkelijk slechte uitvoering van een op zich goed karaoke-idee - van Tears For Fears!

Diabolical - We Are Diabolical (Eclipse)

Het is bijna oud & nieuw! Hoera! Want dan vergaat de wereld! Toch? Ik hoop het altijd stiekem. En nu is de soundtrack ook nog eens beschikbaar! Dit wordt een prachtig einde.

Deze maand rende ik de Bruggenlooop. Da’s 15 kilometer door Rotterdam rennen, met hier en daar een Brienenoord die beklommen moet worden. Klinkt zwaar, maar met We Are Diabolical van - jawel - Diabolical ben je na een paar minuten al zes keer klaar. Dat moet ook wel, want tijdens dit nummer hoor je ook zes keer de wereld vergaan.

Deze Noord-Zweedse lachebekjes gaan al dik twintig jaar mee, met Eclipse als vijfde langspeel-wapenfeit. Grand, intense, ominous and dark, omschrijft Diabolical het album. Daar lijkt me weinig aan gelogen, getuige ook de stemmige zwart-wit-videoclip.

https://www.youtube.com/watch?v=repKhh998Io

(gezelligheid alom)

An Evening With Knives - Fade Out (Fade Out)

Eindhoven de gekste! En de depressiefste ook! Tenminste, als het aan An Evening With Knives ligt, een niet al te vrolijk stemmende post-sludge-metalband uit de hoofdstad van Nederland onder de rivieren.

Die auditieve depressie komt trouwens niet uit de lucht vallen, want het bijna 10 minuten lange ‘Fade Out’ gaat over het aan Alzheimer overlijden van de vader van Marco Gelissen, de zanger en gitarist van de band. Geen gezellige materie dus. Maar als je dan toch heen moet gaan, dan is deze soundtrack de beste begeleiding ooit.  

Obliteration - Cenotaph Obscure

Zware Metalen, hét online magazine over metal vol recensies en interviews, tipt maandelijks dé nieuwe release van dit moment in Dood & Verderf. Ze houden het deze maand simpel met ‘Cenotaph Obscure’, van het gelijknamige album van het Noorse Obliteration, vol heerlijke oldschool death met inventief gitaarwerk. Dienstdoende recensent Michiel Hoogkamer noteert hierbij de volgende passende kerstgroet:

“Is de ‘gezelligheid’ van december niets voor jou (geloof me, ik ken het gevoel)? Dan biedt Obliteration uitkomst. Cenotaph Obscure staat vol creatieve, soms atonale death metal waarbij het ‘old school’-gevoel nooit verloren raakt. Het is het antigif voor eender welk met bekende Nederlanders gevulde RTL 4-programma - en bovendien een heel goed album.”

De hele recensie vind je op www.zwaremetalen.com

Laibach - Climb Ev’ry Mountain (The Sound Of Music)

Jaaaaaaa. Dit is geen metal. Ik weet het, ik weet het. Maar mijn hemel, wat klinkt Milan Fras van het Sloveense Laibach 100% als Till Lindemann van Rammstein, alleen dan misschien wel nóg dieper! Menigmaal zal de band gedacht hebben: wat als we gewoon metal waren gaan maken, dan waren we Rammstein voor en waren we rijk! Maa

Laat je niet in de luren leggen door de bands in de titel van deze uitzending: we gaan ouderwets hard rammen, met allesvernietigers als The Order Of Apollyon, Evoken en Vanhelgd. Maar Rammstein, daar ben ik gewoon heel boos over. Slipknot viel best mee. En Warrel Dane is niet voor niets overleden. Tel daar wat progmetal en sludge bij op, een unicum uit Zuid-Afrika én de concerttip van Baroeg, en alle ingrediënten zijn aanwezig voor een vrolijk uur verse metal tijdens Dood & Verderf.

The Order Of Apollyon – The Lies Of Moriah (Moriah)

Soms, als ik muziek hoor, ongeacht het moment, wil ik theatraal nederzijgen op de knieën, mijn gebalde vuisten bloedend ten hemel richten, het manische hoofd in de nek leggen, en enkel kannibalistisch de goden van weleer aanschreeuwen. Wie goed oplet op de Maasboulevard in Rotterdam ziet me dat soms ook doen, tijdens het hardlopen, want de subliem-diabolische aansporing is dan sterker dan mijn geest of lichaam.

En dat, precies dát gevoel, dat heb ik bij dit nummer van The Order Of Apollyon. Bereid je dus voor. Dit is Dood & Verderf met ‘The Lies Of Moriah’.

De band bevatte in zijn tienjarige bestaan ooit onder meer leden van grootheden als Carcass en Cradle Of Filth, maar doet het tegenwoordig met een Franse line-up met pakkende namen als B.S.T., S.K., S.R. en A.K. Dat houd je met blackmetalbands. Ook de referenties aan Lord of The Rings (Moriah ken jij – want geef maar gewoon toe dat je LOTR-fan bent, je luister naar metal, dat kan niet anders – natuurlijk ook als Khazad-dûm, de mijnen van de dwergen onder de bergen van mist waar het volk van Durin woonde, het grootste koninkrijk ooit gebouwd door dwergen).*

Maar laat je niet in de luren leggen door de clichés: dit album is serieus duister en serieus kicke.

* Fuck, mijn fout. Ik hoor net van de band dat mijn aanname niet klopt:

Btw not a big deal but there is actually no Tolkien reference in this album. The Moriah we refer to is the one from the Old Testament (Abraham’s story in Genesis)

Haken – Puzzle Box (Vector)

Progmetal-alert! Ja, ik weet het, dit is voor systeembeheerder-metal die een emotionele breakdown te verduren hebben vanwege een mislukte migratie naar Windows 10 van het serverpark, maar dat neemt niet weg dat Puzzle Box van Haken erg, erg indrukwekkend is. (dat vinden de systeembeheerders trouwens ook, het album Vector krijgt overal absurd hoge cijfers)

Natuurlijk komen ze uit Londen (dit is niet ironisch bedoeld, Londen kent blijkbaar veel systeembeheerders die metal maken, plus dat ik niet zeker weet of Haken niet stiekem gewoon Arcane Roots is), natuurlijk spelen ze polyritmisch, natuurlijk hebben ze per nummer net iets meer ideeën dan tijd, en natuurlijk stapelen ze vocalen. En toch vind ik het kicke, al was het maar vanwege de superdikke productie en ongegeneerde fusion-synthesizers.

Evoken – The Weald Of Perished Men (Hypnagogia)

Elke maand geeft het online metal magazine Zware Metalen zijn Zwaar Aanbevolen-tip voor Dood & Verderf. Ditmaal is het redacteur Joost Aarts die het diabolische offer brengt. Aarts gaf maar liefst een 9,5 aan de nieuwe plaat van Evoken, een Amerikaanse band die al dik 25 jaar de religie van funeral doom & death predikt. Dat betekent: tergend lange nummers, zoals afsluiter The Weald Of Perished Men.

Aarts schrijft daarover: “Na beluisteren ben je rijp voor een dikke vitamine D-shot (of een upliftin

Satan heeft ze weer voor het uitkiezen in dit uur van Dood & Verderf. Deicide grossiert in omgekeerde kruizen, meerdere bands uit Noord-Europa roepen hel en verdoemenis aan, en zelfs satanisten uit Gelderland en Overijssel laten zich niet onbetuigd. Dat en meer hoor je in de oktober-editie van Dood & Verderf, je maandelijkse overzicht van de beste nieuwe metalreleases.

Bloodbath – Bloodicide (The Arrow Of Satan Is Drawn)

Oldschool Scandinavische demonische deathmetal. Dat is wat Bloodbath belooft – en mijn hemel, wat weten die jongens hun belofte na te komen. Bloodicide is de openingssingle van het later te verschijnen The Arrow Of Satan Is Drawn (als dat geen kicke titel is, dan weet ik het ook niet meer).

Bloodbath is bovendien – en daar gaan metalheads hard op – een allstar-band, met leden van legendarische acts als Paradise Lost, Opeth, Katatonia en Hypocrisy. Dat doen ze al 20 jaar, maar nog steeds klinken deze jongens zo urgent als een epipen bij een anafylactische shock.

Leuk detail: op Bloodicide zingen naast Nick Holmes (Paradise Lost) ook Jeff Walker (Carcass), John Walker (Cancer) en Karl Willets (Bolt Thrower) mee. En het album komt ook nog eens uit op Peaceville, zonder twijfel één van de belangrijkste metallabels ooit. Hoe episch wil je het hebben?

Deicide – Defying the Sacred (Overtures of Blasphemy)

In de vorige uitzending van Dood & Verderf maakte ik er al melding van: er is een constante strijd in de metalscene tussen twee bands over wie nou eigenlijk het hardst gaat op Satan. Die strijdt woedt tussen enerzijds het Poolse Behemoth, die ik vorige maand draaide, en anderzijds het Amerikaanse Deicide.

Het geheime wapen van Deicide is zanger & bassist Glen Benton, die – ik vermoed elke 666e minuut – een verhit omgekeerd kruis in zijn voorhoofd zet om toch vooral goed duidelijk te maken wie Satans favoriete homeboy is. Ook offerde hij vroeger regelmatig dieren tijdens optredens, wat onder meer bomaanslagen op Deicide opleverde. Never a dull moment met satan dus! Échte satanisten zetten trouwens hun vraagtekens bij hoe true Glen is, want volgens hen is het meer show dan innerlijk salpeterzuur.

Dat neemt niet weg dat op Overtures Of Blasphemy Deicide héél veel superkicke deathmetalriffs neerzet, met Defying The Sacred als absoluut kopstuk. Als dit de soundtrack van de hel is, dan geeft dat een heel ander perspectief op de mogelijkheden van het hiernamaals.

Kwade Droes – Misdaad Loont (De Duivel en zijn gore oude kankermoer)

‘De Duivel en zijn gore oude kankermoer’. Dat is de welluidende titel van het debuut van Kwade Droes, een obscure blackmetalgroep uit, jawel, Gelderland, uitgekomen op het even trv kvlt-label Ván Records. En dat is ook meteen de Zwaar Aanbevolen-tip van deze maand, uit de koker van het online metalmagazine Zware Metalen.

Want, zo schrijft recensent Bart Al Foet, “Kwade Droes is satansgespuis, donkere proleten vol hellepus. Vunzige kinkels die de kunst der Zwarte Metalen laat heropbloeien in al zijn smerigheid. Onbeschaafd atavisme vol venijn. Verklankte chaosmagie door loodvergiftiging en delirium tremens, probeer het je voor te stellen. Nochtans is het niet experimenteel of avant-garde, dit is gewoon bijzonder zieke black met fluctuerende frequenties die ranzig ronken en ruisen tot je met een rottig gevoel achterblijft. Sinds juni 2018 staat deze op repeat in het Vagevuur.”

En dus krijg je van ons, namens Zware Metalen, dit stukje esthetiek uit het zevende niveau van de hel: Kwade Droes met Misdaad Loont.

De hele recensie vind je op

Een haatplaat met gabber en hiphop, een Baroeg-tip met humor, een vocabulair beperkte Zwaar Aanbevolen-tip, en zeemonsters die lijken aan hun tentakels rijgen: dit is de september-editie van Dood & Verderf, je maandelijkse overzicht van de beste nieuwe metalreleases.

Exocrine – Hayato (Molten Giant)

Ja, dat klinkt verdacht Amerikaans he, met die synthesizers, melodieuze refreinen en overdreven focus op techniek? Vrees niet: Exocrine is een tech-death-band uit Bordeaux, die met langspeler Molten Giant vrolijk in de categorie Obscura en The Faceless komen. Lees: zestien ideeën per minuut, en de manager vermoordt een kitten als als er niet elke tien seconden een tempowisseling plaatsvindt.

Aborted – TerrorVision

Of het nou Amen-Ra, Deus of Technotronic is: ik heb al jaren een zwak voor Belgische bands. Ze lijken wat minder conventioneel te denken dan Nederlanders, meer ruimte te hebben voor het experiment, en niet bang te zijn om boven het maaiveld uit te komen.

Aborted is ook zo’n mooi voorbeeld daarvan: grindcore uit Oost-Vlaanderen. Al twintig jaar maakt de band, in wisselende samenstellingen, gruwelijke metal, met TerrorVision als laatste wapenfeit. Alleen al de hoes is prachtig: Cthulhu-achtige zeemonsters die de lijken van de mensheid vrolijk aan hun tentakels rijgen. Mocht het ooit zo ver komen, dan lijkt Aborted me de uitgelezen band om deze apocalyptische ondergang van de aarde van een gepaste soundtrack te voorzien.

The Spirit – Cosmic Fear (Sounds from the Vortex)

Ik dacht: ik stop er deze editie toch nog één Scandinavische band bij, gewoon, omdat een zichzelf respecterend metalprogramma niet zonder kan. Blijkt The Spirit uit Duitsland te komen! Da’s best gek, want Cosmic Fear klinkt echt op alle mogelijke manieren als een van de honderden Dissection-klonen uit Zweden. Nouja, wat ze misschien verraadt, is het nogal gebrekkig gesproken en gevonden Engels, maar verder? Wat allemaal niet wegneemt dat Cosmic Fear een absoluut kicke melodieuze deathmetaltrack is met veel goede ideeën en erg toffe tempo’s, van een band die welgeteld één release heeft.

Die kwaliteit viel ook op bij de recensenten van Zware Metalen, het metal-magazine van Nederland en België. Corpus Corrie, ja echt, schreef namelijk over Sounds from the Vortex:

“Het ware geweld barst los met de tweede track Cosmic Fear. Een knaller van een plaat vol brute blastbeats, strakke gitaarrifs en een heerlijk old-school gevoel. De zang mag er zeker zijn en doet lichtelijk denken aan de kunsten van Shagrath van Dimmu Borgir. Ook de tempowisselingen in het nummer zijn ijzersterk. Na ongeveer een minuut volgt een ritme waar ik met mijn vuist in de lucht wil stoten. De vingers en voetjes bewegen mee op dit pakkende stuk en mijn nekspieren krijgen het zwaar te verduren tijdens het headbangen.”

De hele recensie vind je op www.zwaremetalen.com

Hangman’s Chair – Naïve (Banlieue Triste)

In de jaren ‘90, ten tijde van giganten als Machine Head, Fear Factory en Biohazard, vormde een andere Amerikaanse metalband een vreemde buitenbeen: Type O Negative, een oneindig sarcastische doommetalband met prachtige zinnen als ‘loving you was like loving the dead’ en ‘for her lust, she’ll burn in hell, her soul done medium well’. De bijzonder charismatische frontman, Peter Steele, schopte het zelfs tot de Playgirl (niet alleen zijn basgitaar was heel lang), maar overleed in 2010 aan hartklachten.

Maar nu is er dus Hangman’s Chair, een band die zo

Anaal Nathrakh – Forward! (A New Kind Of Horror)

Al sinds 1999 hebben de 2 leden van het nogal dubieus klinkende Anaal Nathrakh slechts 1 doel: een soundtrack maken voor de apocalyps. Nou is de wereld nog steeds niet vergaan, dus al bijna 20 jaar maken Dave Hunt, de zanger van Benediction, en Mick Kenney de wereld enkel auditief onveilig. Het nieuwe album, A New Kind Of Horror, verschijnt eind september, terwijl Anaal Nathrakh (dat gewoon ‘adem van de slang’ betekent, niks meer dan dat) begin november in Baroeg staat. Hiep hiep hoera voor het einde van de wereld!

Mire – The Suffering (Shed)

Hee, Gojira! Een nieuwe single van Gojira! Waarop ze weer een beetje als zichzelf klinken! Maar nee, zo’n feest is het niet. Dit is slechts Mire, uit Colorado. De band is zelfs nog zo onbekend, dat zelfs Metal-wikipedia The Metal Archives ze niet kent, terwijl ze op Spotify slechts duizend luisteraars per track hebben. Het moment bij uitstek dus om in te stappen bij Mire.

Vein – Doomtech (Errorzone)

Maandelijks geeft het Nederlandse online magazine Zware Metalen een Zwaar Aanbevolen-tip. Deze maand kiest redacteur Niels Kreijveld voor Vein met Doomtech, een meedogenloze hardcore-track van het album Errorzone.  

“Tering Jantje wat is dit een zieke plaat. En dan bedoel ik niet het type “ik heb een kuchje en last van mijn keel” ziek. Nee, ik doel hier op het volledige hepatitis alfabet. Onder woorden brengen wat er muzikaal gebeurt is lastig, gezien het werkelijk alle kanten in schiet, maar wellicht dat de omschrijving “een gewelddadig bukkake ritueel waarbij The Dillinger Escape Plan, Deftones, Korn en Converge aan de donerende zijde staan  en Code Orange op de knietjes mag ontvangen” de lading (pun intended) nog het meeste dekt. Pure nostalgie-core dus, maar desondanks niet vastgeroest in het verleden. (…) Een bak knakenharde, ziekelijk abrasieve takkenherrie je schedel in laten torpederen was zelden zo aangenaam.”

De hele recensie vind je op www.zwaremetalen.com.

Orgy featuring Crichy Crich – Army to Your Party (#newmusic)

Ja, fuck. Eigenlijk wil ik dit niet tof vinden hoor. Echt. Ik wil gewoon trv en kvlt en alles. En ja, er zit zelfs een heel slechte rapper op, Crichy Crich, en de track zit bomvol heel erg foute EDM-samples. Ik weet het, ik weet het. Maar omdat het a: op Rammstein lijkt en b: een geweldig refrein heeft, ben ik toch fan van deze synthesizer-nu-metalplaat. There is no light without darkness, en als je dan toch in de duisternis moet zitten, dan het liefst in eentje die een beetje feestelijk is. Zoals deze van Orgy, Army to your Party!

Runemagick – Evoked from Abysmal Sleep (Evoked from Abysmal Sleep)

In Finland heb je Hooded Menace, een doom-death-metalband waar ik mezelf regelmatig ‘s nachts voor wakker maak. Nu blijkt Zweden zijn evenknie te hebben, in de vorm van Runemagick! ‘Darkness. Death. Doom’,

Grá – Till Sörjerskorna (Väsen)

“The dark aspects of ancient Scandinavian spirituality.” Dat klinkt als een omschrijving van elke mogelijke Scandinavische metalband. En dat is het ook! In dit geval gaat het om Grá, een Zweedse band die sinds 2011 blackmetal maakt. Nouja, niet zomaar een Zweedse band, want het is het experimenteerverhikel van Dark Funeral-zanger (kuch) Heljarmadr. Zijn nieuwste album, Väsen, zal nooit erg hard opvallen in de middelmaat, behalve openingssingle en prijsdier ‘Till Sörjerskorna’. Want daar klopt bijna alles aan.

God Is An Astronaut – Mortal Coil (Epitaph)

God Is An Astronaut is natuurlijk geen échte metalbands. Postrock, heet dat in het genre: lang uitgesponnen geluidsmuren, veel sfeer, geen zang. Iets meer distortion, en je hebt post-metal zoals van Cult Of Luna, en dan is het opeens weer wél metal. Afijn, Satans wegen zijn ondoorgrondelijk. God Is An Astronaut doet vooral denken aan Mogwai, komt ook uit Ierland, maar klinkt alleen net iets harder en agressiever. Ik zag ze ooit op ruim 120 decibel in de kelder van wijlen Nighttown, en dat was een life changing event. Mortal Coil zou prima in die set gepast hebben.

Sleep – Marijuanaut’s Theme (The Sciences)

Zware Metalen is hét online magazine over metal uit Nederland. De redactie kiest daarom elke maand haar favoriete nieuwe release voor Dood & Verderf. Ditmaal kiest Zware Metalen bij monde van hoofdredacteur Usurperofthetyrants (nee, zo heet ie echt!) voor The Sciences van Sleep. En hij kiest er niet zomaar voor: nee, het stoner-album krijgt 99 van de 100 te verdelen recensiepunten. En wel hierom:

“Als een per ongeluk te diep geïnhaleerde hijs uit de bong sloeg het de metalgemeenschap om de oren: dit jaar op twintig april, werd twintig jaar na het uitkomen van Dopesmoker het nieuwe album van Sleep uitgebracht. Als bongslag bij nuchtere toestand werden stoners wereldwijd omver geslagen door de meest massieve riffs sinds de processie naar Jeruzalem wereldkundig werd gemaakt.”

Bovendien weet Sleep ook nog eens de prijs te krijgen voor het beste optreden van, zeg, de afgelopen 6 miljoen jaar, dit jaar in TivoliVredenburg, schrijft redacteur Pim Kastelein. “Dat specifieke, grommende gitaargeluid is verbluffend goed en een spaarzame verfysiekering van een genrefundament. Er schiet een elektrische sfeer door de zaal die hoort bij een genredefiniërend optreden, evenals de realisatie dat de vertoning legendarisch is.”

Obscura – Diluvium (Diluvium)

Technische deathmetal! Hoera! Het ultieme genre waar elk bandlid per nummer 100 ideeën mag opschrijven, die vervolgens echt allemaal terugkomen in de muziek, alleen dan hooguit 5 seconden. Obscura is sinds 2002 één van de vaandeldragers van dat genre. Natuurlijk is het nieuwe album dat in juli uitkomt, Diluvium, een conceptalbum, want alle ideeën die alsnog niet in muziek pasten, kun je op die manier alsnog kwijt in de teksten, hoezen, boeken en wat dies meer zij.

Obscura heeft het trouwens lekker met zichzelf getroffen, want de Duitsers omschrijven Diluvium als ‘an album that will go down in the annals of metal history as one of the most astonishing performances the genre has to offer’. Toe maar. Dat neemt niet weg dat de openingssingle ook écht heel tof is.

Skogen – När Solen Bleknart Bort (Skuggorna Kallar)

Even een spoedcursus Zweeds, om het aangename van melodische deathmetal te combineren met het nuttige van taalles. We beginnen bij het begin. Héél lang is er niet nagedacht over deze bandnaam, ben ik bang, aangezien Skogen Zweeds is voor ‘bos’. Doe dan mörkt skogen (duister bos), skog f