Dood & Verderf

Zeal & Ardor – Waste (Stranger Fruit)

Nee, op metal-wikipedia Metal Archives doet elke moderator net alsof zijn neus bloedt, maar Zeal & Ardor is toch écht wel een metalband, zij het één met exotische invloeden. De Zwitser-Amerikaan Manuel Gagneux had eerder een kamerpopproject én legt zich met Zeal & Ardor toe op ‘negro-spirituele avant-gardemetal’, dus dat is bidden in de satanskerk.

Bovendien staat Zeal & Ardor op Lowlands, dus hij is officieel de metalscene ontgroeit. Nog gekker: Zeal & Ardor staat, samen met Gojira, op het Montreaux Jazz Festival in Zwitserland. Laat dat de pret niet drukken: Waste, de tweede single van het in juni verschijnende Stranger Fruit, is geweldig. Bovendien staat Zeal & Ardor ook gewoon op Wacken Open Air en Graspop Metal Meeting, dus je mag dit gewoon te gek vinden hoor!

Lik – Celebration of the Twisted (Carnage)

Ja, natuurlijk is dit Zweeds! Net te gruizig en te oldschool deathmetal voor het Gotenburg-geluid, dus ze komen uit Stockholm, onze vrienden van Lik, een gezellig Zweeds woord voor ‘lijk’. En hoewel ze klinken alsof ze rechtstreeks uit de jaren ‘80 komen, inclusief solo’s met te veel echo en een drummer die te hard in de productie is gezet, is Lik nog maar 4 jaar actief. Is het vernieuwend? Nee, natuurlijk niet, gekkie. Is het tof? Absoluut!

Just Before Dawn – Bombs Over Bremen (Tides of Blood)

Zwaar Aanbevolen is de maandelijkse keuze van het metalmagazine Zware Metalen. Ditmaal draagt redacteur Ghostwriter zijn favoriete release van de afgelopen tijd aan: Bombs Over Bremen van Just Before Dawn, een deathmetalrammer zonder poespas, speciaal voor alle fans van Bolt Thrower en Hail of Bullets. De hele recensie vind je op Zwaremetalen.com. In een notendop:

“Binnen het metalgenre komt het wel eens voor dat je als luisteraar iets aantreft wat álle knoppen op precies de juiste manier indrukt. Deze keer in de vorm van death metal zonder poespas, old-school zoals Bolt Thrower en Hail Of Bullets het bedoeld hadden, uitgebracht op het Nederlandese Raw Skull Recordz.

Bombs Over Bremen bevat geen jazzy loopjes, geen technisch gepriegel op de vierkante millimeter, geen postrockhipstershoegazevegan-uitstapjes en vooral geen momenten om even het gas terug te nemen. Gewoon echte, originele old school death metal voor echte, originele old school metalheads die hompen vlees roosteren op de barbacue en bier zuipen uit grote blikken.”

Candlemass – House of Doom (House Of Doom)

Ja, iedereen had het er afgelopen maand over: Rats, de nieuwe single van de Zweedse culthypemetalact Ghost, inclusief nieuwe frontman. Daarom ga ik voor het reële alternatief uit Zweden met dezelfde cultstatus. Het is misschien wat minder theatraal, maar muzikaal stiekem een stuk interessanter. Plus: een band die al 33 (!) jaar bestaat, mag af en toe wel een voorkeursbehandeling krijgen. Oftewel: House of Doom, de nieuwe single van Candlemass!

Het enige serieus verneukeratieve aan deze single is dat het onderdeel is van een gelijknamige soundtrack voor een online fruitmachine. Ja, er zitten doodshoofden in, ja, Satan speelt mee, maar toch. Een online gokspel? Met muziek van Candlemass? Dat voelt een beetje als kids voor heroïne interesseren door er een gratis EP van Slayer bij te geven. Ik snap dat je geld wilt verdienen, maar kom op hee! Fruitmachines? Reeeeaaalllly?

Skeletonwitch – Fen of Shadows (Devouring Radiant Light)

Zeer glad ijs natuurlijk, b

Between The Buried And Me – House Organ (Automata I)

We beginnen dit uur van Dood & Verderf zónder metal. Want volgens The Metal Archives, de Wikipedia voor metalbands (inclusief even NSB’erige moderatoren), is Between The Buried And Me géén metalband. En juist van die band hoorde je House Organ, een track van zijn nieuwe album, Automata I.

Op zich is die discussie wel te begrijpen. Amerikaanse progressieve metal, da’s vragen om problemen, want vaak schieten die jongens mijlenver door en belanden ze in een plek van het universum waar ook polonaises gelopen worden. Between The Buried And Me blijft gelukkig op ‘House Organ’ net binnen wat acceptabel is, en excelleert daarbinnen als een malle.

Tuurlijk, het is zo groot als Muse en zo breed als Genesis, maar de metalvariant van die twee klinkt heel erg oké. En mocht je dit leuk vinden: de album is een dubbelaar, waarbij deel 2 in augustus uitkomt.

Nekrogoblikon – Dressed As Goblins (Welcome To Bonkers)

Feitelijk is het onmenselijk wat ik je aan doe, want dit nummer blijft echt uren in je hoofd rond gonzen. Ik heb nachten gehad dat ik niet kon slapen en enkel ‘dressed as goblins’ in mijn hoofd voorbij hoorde komen.

Maar ja. Het is wel fucking hilarisch én de track zelf zit heel goed in elkaar. Want als Amerikanen iets nadoen, in dit geval Scandinavische melodieuze deathmetal, dan doen ze dat ook heel goed. De bijbehorende videoclip maakt het volledig af, want daarin krijg je een prachtige mini-soap over een geadopteerde goblin die na het overlijden van zijn adoptievader de rest van de familie vermoordt. En gelijk heeft ie.

Carpenter Brut – Beware The Beast (Leather Teeth)

Help! Help! Help! Waar is Satans Supertip? Nou, lieve mensen, die is weg. Sinds deze editie werkt Dood & Verderf namelijk samen met Zware Metalen, de grootste website over metal van Nederland & België. In hun eigen woorden: ”Van bluesrock tot depressive suicidal black metal, Zware Metalen weet ervan, beschrijft het en beoordeelt het. Onafhankelijk, eerlijk en belangeloos.”

Kijk, da’s goud. En de experts van dat platform dragen maandelijks hun eigen Satans Supertip aan, alleen dan onder de noemer Zwaar Aanbevolen. Sorry satan. Jij komt vanzelf wel weer aan de beurt.

De eerste editie laat gelijk horen dat Zware Metalen in ieder geval niet vastzit in de trve-kvlt-cultus, want de eerste Zware Aanbeveling is voor Carpenter Brut met Beware The Beast. Maar waarom, vraag je je af? Waarom? Dat vertelt Pim Kastelein van Zware Metalen:

“Iets meer ‘out of the box’ is Beware The Beast van Carpenter Brut. Onze recensie van deze duistere synthwave werd op onze site opmerkelijk vaak gelezen. Daarin veel aandacht voor verwondering over het genre: hoe kan iets dat zo niet metal klinkt, toch zo metal zijn?”

“Carpenter Brut beukte er als eerste dwars doorheen en heeft je als een cultleider geleid naar een nieuwe wereld, een nieuw paradigma. Een luisterbril waarin de opgevoerde AC/DC-riffs van Hairspray Hurricane prima naast ADHD-elektronica kunnen bestaan. Deze trip is geen hallucinatie, maar voor eeuwig. Metal zal nooit meer hetzelfde zijn.”

Ilsa – Nastry, Brutish (Corpse Fortress)

Heerlijke, heerlijke, heerlijk vuige, vieze, smerige sludge. Dat is Corpse Fortress, het nieuwe album van het Amerikaanse Ilsa. Of, om met de woorden van de altijd gezellige band te spreken:

“Horror-obsessed, underground cult ILSA weave together tales of depravity and devil

Between The Buried And Me – House Organ (Automata I)

We beginnen dit uur van Dood & Verderf zónder metal. Want volgens The Metal Archives, de Wikipedia voor metalbands (inclusief even NSB’erige moderatoren), is Between The Buried And Me géén metalband. En juist van die band hoorde je House Organ, een track van zijn nieuwe album, Automata I.

Op zich is die discussie wel te begrijpen. Amerikaanse progressieve metal, da’s vragen om problemen, want vaak schieten die jongens mijlenver door en belanden ze in een plek van het universum waar ook polonaises gelopen worden. Between The Buried And Me blijft gelukkig op ‘House Organ’ net binnen wat acceptabel is, en excelleert daarbinnen als een malle.

Tuurlijk, het is zo groot als Muse en zo breed als Genesis, maar de metalvariant van die twee klinkt heel erg oké. En mocht je dit leuk vinden: de album is een dubbelaar, waarbij deel 2 in augustus uitkomt.

Nekrogoblikon – Dressed As Goblins (Welcome To Bonkers)

Feitelijk is het onmenselijk wat ik je aan doe, want dit nummer blijft echt uren in je hoofd rond gonzen. Ik heb nachten gehad dat ik niet kon slapen en enkel ‘dressed as goblins’ in mijn hoofd voorbij hoorde komen.

Maar ja. Het is wel fucking hilarisch én de track zelf zit heel goed in elkaar. Want als Amerikanen iets nadoen, in dit geval Scandinavische melodieuze deathmetal, dan doen ze dat ook heel goed. De bijbehorende videoclip maakt het volledig af, want daarin krijg je een prachtige mini-soap over een geadopteerde goblin die na het overlijden van zijn adoptievader de rest van de familie vermoordt. En gelijk heeft ie.

Carpenter Brut – Beware The Beast (Leather Teeth)

Help! Help! Help! Waar is Satans Supertip? Nou, lieve mensen, die is weg. Sinds deze editie werkt Dood & Verderf namelijk samen met Zware Metalen, de grootste website over metal van Nederland & België. In hun eigen woorden: ”Van bluesrock tot depressive suicidal black metal, Zware Metalen weet ervan, beschrijft het en beoordeelt het. Onafhankelijk, eerlijk en belangeloos.”

Kijk, da’s goud. En de experts van dat platform dragen maandelijks hun eigen Satans Supertip aan, alleen dan onder de noemer Zwaar Aanbevolen. Sorry satan. Jij komt vanzelf wel weer aan de beurt.

De eerste editie laat gelijk horen dat Zware Metalen in ieder geval niet vastzit in de trve-kvlt-cultus, want de eerste Zware Aanbeveling is voor Carpenter Brut met Beware The Beast. Maar waarom, vraag je je af? Waarom? Dat vertelt Pim Kastelein van Zware Metalen:

“Iets meer ‘out of the box’ is Beware The Beast van Carpenter Brut. Onze recensie van deze duistere synthwave werd op onze site opmerkelijk vaak gelezen. Daarin veel aandacht voor verwondering over het genre: hoe kan iets dat zo niet metal klinkt, toch zo metal zijn?”

“Carpenter Brut beukte er als eerste dwars doorheen en heeft je als een cultleider geleid naar een nieuwe wereld, een nieuw paradigma. Een luisterbril waarin de opgevoerde AC/DC-riffs van Hairspray Hurricane prima naast ADHD-elektronica kunnen bestaan. Deze trip is geen hallucinatie, maar voor eeuwig. Metal zal nooit meer hetzelfde zijn.”

Ilsa – Nastry, Brutish (Corpse Fortress)

Heerlijke, heerlijke, heerlijk vuige, vieze, smerige sludge. Dat is Corpse Fortress, het nieuwe album van het Amerikaanse Ilsa. Of, om met de woorden van de altijd gezellige band te spreken:

“Horror-obsessed, underground cult ILSA weave together tales of depravity and

Dimmu Borgir – Interdimensional Summit (Eonian)

Doe eens gek: we beginnen Dood & Verderf met een hit. Want voor het eerst in acht jaar zijn ze er weer: Dimmu Borgir, dé Noorse metalband die met Enthrone Darkness Triumphant uit 1997 in één keer black metal zo toegankelijk maakte als popmuziek. Daar werden door vele tru kvlt-metalmensen voor gehaat, maar nog heel veel meer mensen waren vooral absoluut en voor eeuwig verslaafd aan de metal-met-hitpotentie-machine.

In de twintig jaar daarna groeide Dimmu Borgir uit tot epische proporties, waarbij zij de grens met keiharde kitsch vaker dan wenselijk overstaken. Nu is er dus nieuw werk, met misschien wel de grootste hoeveelheid kitsch ooit. En hoewel de satan in mij eerst moest huilen, veranderden die tranen langzamerhand in euforisch brandend salpeterzuur. Kijk, op 4 mei komt langspeler Eonian uit, die moet hier niet vol mee staan, maar als losse single is dit heel erg prima.

En we gaan meer bands uit Scandinavië horen in dit uur Dood & Verderf op Operator Radio, afgewisseld met wonderbaarlijk werk uit onder meer Oekraïne, de VS én Suriname. Inclusief de vaste onderdelen: Buiten in Baroeg (de concerttip van metalpodium Baroeg), Satans Supertip (van een Britse band die hard gaat op naaktslakken) en de Haatplaat (wat een persoonlijke boetedoening is die ik voor het gemak externaliseer naar Duitsland).

Mijn naam is Inge Janse, en de afgelopen maand sleepte ik me door honderden nieuwe releases om de beste tracks voor je te selecteren.

Uitzendingen terugluisteren, alle tracklists, afspeellijst op Spotify, maandelijkse nieuwsbrief en bijbehorende podcast: je vindt het allemaal op www.doodenverderf.nl

En dan gaan we nu rammen!

Gatecreeper – War Has Begun (Split)

Heerlijk. Heerlijk! Amerikanen die oldschool deathmetal maken, dat voelt altijd alsof het een voorrecht is om te leven. Gatecreeper doet denken aan Obituary, nog zo’n fenomenale deathmetalband uit de VS, maar dan net wat frisser en pakkender. Het gekke is dat War Has Begun is uitgekomen op een split-ep met Iron Reagan, een trashmetalband die met geen mogelijkheid op Gatecreeper lijkt. Gekke Amerikanen.

Demonical – From Nothing (Chaos Manifesto)

23 maart. Dan komt Chaos Manifesto uit, het album dat hoort bij deze echt absurd kicke openingssingle van Demonical. En ja, From Nothing is zo absurd kicke omdat de track verdacht veel lijkt op Hypocrisy’s Roswell 47, misschien wel ‘s werelds beste melodische deathmetalplaat ooit. Het zal geen toeval zijn dat beide bands Zweeds zijn, een zanger hebben die door te schreeuwen werelden kan laten ontploffen, en in de platenbak ‘brutal, melodic, old-school death metal’ thuishoren. Enige verschil: Hypocrisy al wat jaren klinisch dood is, terwijl Demonical springlevend is, met Chaos Manifesto als vijfde album.

Slugdge – War Squids (Esoteric Malacology)

Als ik een geit bij me had, dan zou ik deze nu offeren, puur uit feestvreugde over deze band. Tering, wat doen deze Britten van Slugdge het lekker zeg. War Squids is een soort Spheres van Pestilence na een bak speed in je mik. En dat is heerlijk!

Dat komt natuurlijk ook door het geweldige verhaal rondom de plaat die hierbij hoort, Esoteric Malacology. Ik citeer: “Delve into the the mephitic melodies of Molluscas malodorous minions once more with Esoteric Malacology, the latest gastropodean gospel from Slugdge. Journey through the annuls of Slishic history; through the death and rebirth of the supreme cosmic overlord, and unlock mental gateways to even more horrendous and nonsensical realit

Dimmu Borgir – Interdimensional Summit (Eonian)

Doe eens gek: we beginnen Dood & Verderf met een hit. Want voor het eerst in acht jaar zijn ze er weer: Dimmu Borgir, dé Noorse metalband die met Enthrone Darkness Triumphant uit 1997 in één keer black metal zo toegankelijk maakte als popmuziek. Daar werden door vele tru kvlt-metalmensen voor gehaat, maar nog heel veel meer mensen waren vooral absoluut en voor eeuwig verslaafd aan de metal-met-hitpotentie-machine.

In de twintig jaar daarna groeide Dimmu Borgir uit tot epische proporties, waarbij zij de grens met keiharde kitsch vaker dan wenselijk overstaken. Nu is er dus nieuw werk, met misschien wel de grootste hoeveelheid kitsch ooit. En hoewel de satan in mij eerst moest huilen, veranderden die tranen langzamerhand in euforisch brandend salpeterzuur. Kijk, op 4 mei komt langspeler Eonian uit, die moet hier niet vol mee staan, maar als losse single is dit heel erg prima.

En we gaan meer bands uit Scandinavië horen in dit uur Dood & Verderf op Operator Radio, afgewisseld met wonderbaarlijk werk uit onder meer Oekraïne, de VS én Suriname. Inclusief de vaste onderdelen: Buiten in Baroeg (de concerttip van metalpodium Baroeg), Satans Supertip (van een Britse band die hard gaat op naaktslakken) en de Haatplaat (wat een persoonlijke boetedoening is die ik voor het gemak externaliseer naar Duitsland).

Mijn naam is Inge Janse, en de afgelopen maand sleepte ik me door honderden nieuwe releases om de beste tracks voor je te selecteren.

Uitzendingen terugluisteren, alle tracklists, afspeellijst op Spotify, maandelijkse nieuwsbrief en bijbehorende podcast: je vindt het allemaal op www.doodenverderf.nl

En dan gaan we nu rammen!

Gatecreeper – War Has Begun (Split)

Heerlijk. Heerlijk! Amerikanen die oldschool deathmetal maken, dat voelt altijd alsof het een voorrecht is om te leven. Gatecreeper doet denken aan Obituary, nog zo’n fenomenale deathmetalband uit de VS, maar dan net wat frisser en pakkender. Het gekke is dat War Has Begun is uitgekomen op een split-ep met Iron Reagan, een trashmetalband die met geen mogelijkheid op Gatecreeper lijkt. Gekke Amerikanen.

Demonical – From Nothing (Chaos Manifesto)

23 maart. Dan komt Chaos Manifesto uit, het album dat hoort bij deze echt absurd kicke openingssingle van Demonical. En ja, From Nothing is zo absurd kicke omdat de track verdacht veel lijkt op Hypocrisy’s Roswell 47, misschien wel ‘s werelds beste melodische deathmetalplaat ooit. Het zal geen toeval zijn dat beide bands Zweeds zijn, een zanger hebben die door te schreeuwen werelden kan laten ontploffen, en in de platenbak ‘brutal, melodic, old-school death metal’ thuishoren. Enige verschil: Hypocrisy al wat jaren klinisch dood is, terwijl Demonical springlevend is, met Chaos Manifesto als vijfde album.

Slugdge – War Squids (Esoteric Malacology)

Als ik een geit bij me had, dan zou ik deze nu offeren, puur uit feestvreugde over deze band. Tering, wat doen deze Britten van Slugdge het lekker zeg. War Squids is een soort Spheres van Pestilence na een bak speed in je mik. En dat is heerlijk!

Dat komt natuurlijk ook door het geweldige verhaal rondom de plaat die hierbij hoort, Esoteric Malacology. Ik citeer: “Delve into the the mephitic melodies of Molluscas malodorous minions once more with Esoteric Malacology, the latest gastropodean gospel from Slugdge. Journey through the annuls of Slishic history; through the death and rebirth of the supreme cosmic overlord, and unlock mental gateways to even more horrendous and nonsensical rea

Welkom bij Satan’s Light, het nieuwe poezieprogramma op Operator Radio. Mijn naam is Inge Janse, en ons eerste gedicht heet ‘in vuur en vlam’.

Vlammen om je heen

Dit is het einde van de tijd

Nee, voor jou geen ochtendgloren

Harakiri For The Sky – Heroin Waltz (Arson)

Ik heb vaak grappen gemaakt over metalbands uit Oostenrijk, maar over Harakiri For The Sky niks dan lof. Deze band mengt de atmosferische blackmetal van Winterfylleth met de epische postmetal-geluidsmuren van Cult Of Luna, en doet dat op volledig eigen wijze. Heroin Waltz is één van de voorlopers van langspeler Arson, wat gezien de singles misschien wel één van dé metalplaten van 2018 wordt.

En dat is gelijk onze openingsplaat voor de februari-editie van Dood & Verderf, hét metalprogramma van Operator Radio, gemaakt door Inge Janse. Zoals elke maand draai ik in een uur tijd de beste nieuwe metalreleases van de afgelopen tijd. Daarnaast is er de concerttip van metalpodium Baroeg én draaien we misschien wel mijn favoriete item van Dood & Verderf: de haatplaat. En ik zeg het maar alvast: die is van Machine Head, en die is episch kut.

Gelukkig is er ook goed nieuws, want sinds dit jaar heeft Dood & Verderf zijn eigen website. Op www.doodenverderf.nl kun je alle uitzendingen terugluisteren, je abonneren op de podcast, je inschrijven voor de nieuwsbrief én de playlist volgen via Spotify.

Maar eerst even een kleine 3 minuten de pit in en rammen. Komt-ie!

Brojob – We Are The Boyfriend Stealers (Talk Shit Get Kissed)

Brojob is slang voor ‘Oral sex between two allegedly heterosexual male friends, particular when said friends are wasted’. Dat deze band zo heet, is ook geen toeval. Brojob uit Los Angeles valt namelijk in de geweldige niche die ‘homo-deathcore’ heet. Hun langspeler, Talk Shit Get Pissed, is verder niet heel veel spannender dan de gemiddelde deathcore-release, behalve het geweldige ‘We Are The Boyfriend Stealers’.

En de songteksten natuurlijk, waaronder ‘You have the perfect heart shaped ballsack, and I want you to smash it against my forehead.”

Sinistro – Nuvem (Sangue Cassia)

Portugese fado-geïnspireerde doommetal. Ach ja. Als gay deathcore bestaat, dan lijkt me dit genre ook geen probleem. En dat is het ook niet, want Sangue Cassia van Sinistro (of, voor de experts, Sieniesjtroe) uit Lissabon is een wonderbaarlijk mooie doommetalplaat onder leiding van zangeres Patricia Andrade. De overige bandleden steken daar wat schril bij af, wat ook door hun namen komt: Y op bass, P op drums, R op gitaren en F op keyboards. Ach ja.

Hooded Menace – In Eerie Deliverance (Ossuarium Silhouettes Unhallowed)

Als ik een item had dat ‘Satans Supertip’ heette, dan koos hij deze maand voor Hooded Menace. Deze aartsdepressieve Finnen weten op heerlijke wijze het beste van de doommetal uit de jaren ‘90 naar 2018 te verhuizen, alsof die prachtig-deprimerende tijd van Paradise Lost, My Dying Bride en Anathema nooit voorbij is gegaan. En hoewel het album Ossuarium Silhouettes Unhallowed nogal een complexe partij Scrabble-woorden biedt, waaronder Sempiternal Grotesqueries en Cathedral of Labyrinthine Darkness, biedt Hooded Menace véél moois.

The Midnight Ghost Train – Red Eyed Junkie Queen (Cypress A

Welkom bij Satan’s Light, het nieuwe poezieprogramma op Operator Radio. Mijn naam is Inge Janse, en ons eerste gedicht heet ‘in vuur en vlam’.

Vlammen om je heen

Dit is het einde van de tijd

Nee, voor jou geen ochtendgloren

Harakiri For The Sky – Heroin Waltz (Arson)

Ik heb vaak grappen gemaakt over metalbands uit Oostenrijk, maar over Harakiri For The Sky niks dan lof. Deze band mengt de atmosferische blackmetal van Winterfylleth met de epische postmetal-geluidsmuren van Cult Of Luna, en doet dat op volledig eigen wijze. Heroin Waltz is één van de voorlopers van langspeler Arson, wat gezien de singles misschien wel één van dé metalplaten van 2018 wordt.

En dat is gelijk onze openingsplaat voor de februari-editie van Dood & Verderf, hét metalprogramma van Operator Radio, gemaakt door Inge Janse. Zoals elke maand draai ik in een uur tijd de beste nieuwe metalreleases van de afgelopen tijd. Daarnaast is er de concerttip van metalpodium Baroeg én draaien we misschien wel mijn favoriete item van Dood & Verderf: de haatplaat. En ik zeg het maar alvast: die is van Machine Head, en die is episch kut.

Gelukkig is er ook goed nieuws, want sinds dit jaar heeft Dood & Verderf zijn eigen website. Op www.doodenverderf.nl kun je alle uitzendingen terugluisteren, je abonneren op de podcast, je inschrijven voor de nieuwsbrief én de playlist volgen via Spotify.

Maar eerst even een kleine 3 minuten de pit in en rammen. Komt-ie!

Brojob – We Are The Boyfriend Stealers (Talk Shit Get Kissed)

Brojob is slang voor ‘Oral sex between two allegedly heterosexual male friends, particular when said friends are wasted’. Dat deze band zo heet, is ook geen toeval. Brojob uit Los Angeles valt namelijk in de geweldige niche die ‘homo-deathcore’ heet. Hun langspeler, Talk Shit Get Pissed, is verder niet heel veel spannender dan de gemiddelde deathcore-release, behalve het geweldige ‘We Are The Boyfriend Stealers’.

En de songteksten natuurlijk, waaronder ‘You have the perfect heart shaped ballsack, and I want you to smash it against my forehead.”

Sinistro – Nuvem (Sangue Cassia)

Portugese fado-geïnspireerde doommetal. Ach ja. Als gay deathcore bestaat, dan lijkt me dit genre ook geen probleem. En dat is het ook niet, want Sangue Cassia van Sinistro (of, voor de experts, Sieniesjtroe) uit Lissabon is een wonderbaarlijk mooie doommetalplaat onder leiding van zangeres Patricia Andrade. De overige bandleden steken daar wat schril bij af, wat ook door hun namen komt: Y op bass, P op drums, R op gitaren en F op keyboards. Ach ja.

Hooded Menace – In Eerie Deliverance (Ossuarium Silhouettes Unhallowed)

Als ik een item had dat ‘Satans Supertip’ heette, dan koos hij deze maand voor Hooded Menace. Deze aartsdepressieve Finnen weten op heerlijke wijze het beste van de doommetal uit de jaren ‘90 naar 2018 te verhuizen, alsof die prachtig-deprimerende tijd van Paradise Lost, My Dying Bride en Anathema nooit voorbij is gegaan. En hoewel het album Ossuarium Silhouettes Unhallowed nogal een complexe partij Scrabble-woorden biedt, waaronder Sempiternal Grotesqueries en Cathedral of Labyrinthine Darkness, biedt Hooded Menace véél moois.

The Midnigh

King Goat – Flight of the Deviants (Conduit)

We starten het jaar met 8 minuten deprimerende progressive doommetal. Uit Engeland. Natuurlijk. Deze 5 jongens uit Brighton bestaan al zes jaar, maar hebben nu pas hun eerste langspeler uitgebracht: Conduit. Nouja, nu pas: het album kwam begin 2016 al uit, maar is nu ook verkrijgbaar als deluxe editie met bonustracks, op stemmig blauw-zwart vinyl.

Aetherian – Dark Earth (The Untamed Wilderness)

Griekse melodische deathmetal! Nu snapt Aetherian ook wel dat je dan altijd moet opboksen tegen de grote namen uit Scandinavië, en dus schrijft de band op zijn Bandcamp-pagina: “Melodic Death Metal does not necessarily has to come from Scandinavia. AETHERIAN are one of those bands that stand any competition with the genre pioneers from the North with ease.” Klinkt nogal pathetisch, maar de recensies voor The Untamed Wilderness bewijzen hun gelijk.

Cultura Tres – Waiting For You (La Secta)

Wauw. Wat heeft deze band een geweldige oldschool Sepultura-vibe, vermengd met dikke stonerrock. Die referentie komt natuurlijk ook omdat Cultura Tres uit Venezuela komt, en dus vlakbij de Cavelera’s is opgegroeid. Ook herkenbaar: de thematiek waar de band over zingt op zijn vierde album, namelijk de latijns-Amerikaanse wereld van onderdrukking, slavernij en religieuze gekte. Zelf noemen ze zich ook ‘Zuid-Amerika’s donkerste cultband’.

The Faceless – Digging The Grave (In Becoming A Ghost)

Ik dacht altijd: The Faceless, dat zijn die te hippe Amerikanen uit Los Angeles die Scandinavische metal nadoen. Da’s ook wel een beetje waar, maar het nieuwe album In Becoming A Ghost bevat serieus kicke referenties aan de helden uit Noorwegen, Dimmu Borgir en Covenant. Je moet dan even vergeten dat de band op Wikipedia een compleet schema nodig heeft om bij te houden hoeveel muzikanten er allemaal in gespeeld hebben (spoiler: 22!) en dat ze regelmatig hun optredens annuleren door interne conflicten.

Pestilence – Multi Dimensional (Hadeon)

Vermoedelijk de eerste metalband ooit die het label ‘jazz fusion’ aan zijn omschrijving toevoegde. De Nederlanders begonnen halverwege de jaren ‘80 als prototype trashmetalband, toen nog met Martin van Drunen van Hail Of Bullets en Asphyx als grunter. Niks aan de hand, tot Martin wegging, Patrick Mameli de zang overnam, en ze op Spheres gingen experimenteren met jazz, fusion en keytars. Fans boos, label boos, en toen was het over en uit. Tot ze in 2008 weer bij elkaar kwamen en ouderwets gingen beuken. Van de oude line-up is alleen Patrick Mameli over, en die kun je op zondag 28 januari beluisteren (in een classics-only-set) in Baroeg tijdens In The Grip Of Winter Fest, samen met meer obscure namen als Rebaelliun, Execration, Craven Idol, Reptilian en Silenxce. Dit jaar komt ook Pestilence’s nieuwe album uit, Hadeon.

Eldamar – Return of Darkness (A Dark Forgotten Past)

Ja, deze atmosferische blackmetalband is er een die bestaat uit één grote bak cliché’s. Absoluut. Eldamar is afkomstig uit Lord Of The Rings (het is Elfs voor ‘elvenhuis’, de kustregio van Aman), de muziek lijkt direct gekopieerd van Dimmu Borgir’s Enthrone Darkness Triumphant uit 1994, Eldamar komt uit Noorwegen, en de band bestaat natuurlijk uit slechts één bandlid, Mathias Hemmingby. Zijn doel? “The whole reason behind Eldamar is that the listener can connect with the music in a very emotional way and combine it with nature. Then you will drift away in Your own dreams.”

Arcane Roots – Matter (Melancholia Hymns)

Niet schrikken he? Het is geen Queen ofzo. Het is ook niet per se metal, maar het heeft wel serieuze ballen om op deze manier progressive metal te combineren met pop. Beetje Muse op speed, zeg maar. Het driekoppige Arcane Roots doet di

King Goat – Flight of the Deviants (Conduit)

We starten het jaar met 8 minuten deprimerende progressive doommetal. Uit Engeland. Natuurlijk. Deze 5 jongens uit Brighton bestaan al zes jaar, maar hebben nu pas hun eerste langspeler uitgebracht: Conduit. Nouja, nu pas: het album kwam begin 2016 al uit, maar is nu ook verkrijgbaar als deluxe editie met bonustracks, op stemmig blauw-zwart vinyl.

Aetherian – Dark Earth (The Untamed Wilderness)

Griekse melodische deathmetal! Nu snapt Aetherian ook wel dat je dan altijd moet opboksen tegen de grote namen uit Scandinavië, en dus schrijft de band op zijn Bandcamp-pagina: “Melodic Death Metal does not necessarily has to come from Scandinavia. AETHERIAN are one of those bands that stand any competition with the genre pioneers from the North with ease.” Klinkt nogal pathetisch, maar de recensies voor The Untamed Wilderness bewijzen hun gelijk.

Cultura Tres – Waiting For You (La Secta)

Wauw. Wat heeft deze band een geweldige oldschool Sepultura-vibe, vermengd met dikke stonerrock. Die referentie komt natuurlijk ook omdat Cultura Tres uit Venezuela komt, en dus vlakbij de Cavelera’s is opgegroeid. Ook herkenbaar: de thematiek waar de band over zingt op zijn vierde album, namelijk de latijns-Amerikaanse wereld van onderdrukking, slavernij en religieuze gekte. Zelf noemen ze zich ook ‘Zuid-Amerika’s donkerste cultband’.

The Faceless – Digging The Grave (In Becoming A Ghost)

Ik dacht altijd: The Faceless, dat zijn die te hippe Amerikanen uit Los Angeles die Scandinavische metal nadoen. Da’s ook wel een beetje waar, maar het nieuwe album In Becoming A Ghost bevat serieus kicke referenties aan de helden uit Noorwegen, Dimmu Borgir en Covenant. Je moet dan even vergeten dat de band op Wikipedia een compleet schema nodig heeft om bij te houden hoeveel muzikanten er allemaal in gespeeld hebben (spoiler: 22!) en dat ze regelmatig hun optredens annuleren door interne conflicten.

Pestilence – Multi Dimensional (Hadeon)

Vermoedelijk de eerste metalband ooit die het label ‘jazz fusion’ aan zijn omschrijving toevoegde. De Nederlanders begonnen halverwege de jaren ‘80 als prototype trashmetalband, toen nog met Martin van Drunen van Hail Of Bullets en Asphyx als grunter. Niks aan de hand, tot Martin wegging, Patrick Mameli de zang overnam, en ze op Spheres gingen experimenteren met jazz, fusion en keytars. Fans boos, label boos, en toen was het over en uit. Tot ze in 2008 weer bij elkaar kwamen en ouderwets gingen beuken. Van de oude line-up is alleen Patrick Mameli over, en die kun je op zondag 28 januari beluisteren (in een classics-only-set) in Baroeg tijdens In The Grip Of Winter Fest, samen met meer obscure namen als Rebaelliun, Execration, Craven Idol, Reptilian en Silenxce. Dit jaar komt ook Pestilence’s nieuwe album uit, Hadeon.

Eldamar – Return of Darkness (A Dark Forgotten Past)

Ja, deze atmosferische blackmetalband is er een die bestaat uit één grote bak cliché’s. Absoluut. Eldamar is afkomstig uit Lord Of The Rings (het is Elfs voor ‘elvenhuis’, de kustregio van Aman), de muziek lijkt direct gekopieerd van Dimmu Borgir’s Enthrone Darkness Triumphant uit 1994, Eldamar komt uit Noorwegen, en de band bestaat natuurlijk uit slechts één bandlid, Mathias Hemmingby. Zijn doel? “The whole reason behind Eldamar is that the listener can connect with the music in a very emotional way and combine it with nature. Then you will drift away in Your own dreams.”

Arcane Roots – Matter (Melancholia Hymns)

Niet schrikken he? Het is geen Queen ofzo. Het is ook niet per se metal, maar het heeft wel serieuze ballen om op deze manier progressive metal te combineren met pop. Beetje Muse op speed, zeg maar. Het driekoppige Arcane Roots doet di

Rolo Tomassi – Rituals

Ojee, denk je eerst: te jonge, boze mensen die experimentele metal maken. Maar de nieuwe single Rituals is echt heel goed. Dat mag ook wel, want Eva Spence en haar broer James Spence oefenen al sinds hun 13e op de vocalen. Rolo Tomassi zag in 2005 het licht, Time Will Die and Love Will Bury It is hun vijfde album en verschijnt begin volgend jaar.

Mourning Ashes – American Dream

Chapter III: Oblivion (11 november) / 41 luisteraars per maand / Phoenix, VS / sinds 2011

Jason Knez doet alles zelf. Jammer genoeg ook het poseren voor de fotografie, want als je hem ziet, dan denk je: ojee, metalcore, laten we hier niet aan beginnen. Dat verklaart ook de slechts 41 luisteraars per maand op Spotify. En dat terwijl American Dream best een oké, zij het wat eentonige, melodische deathmetalplaat is.

Taake – Intrenger

Kong Vinter, heet de 7e langspeler van Taake. Alle mogelijke blackmetalcliché’s gelden voor deze jongen: hij noemt zich Hoest, komt uit uit Noorwegen (Bergen zelfs, da’s pluspunten), doet alles in z’n eentje, klinkt alsof de opnames in de betegelde badkamer zijn vastgelegd, en heeft vastgezeten. En omdat Taake uit zo’n enorm true kult-scene komt, zijn de fans ook per definitie lovend of hatend. Om met Demiror Moritur op Encyclopedia Metallum te spreken: ”The instruments all sound weak and powerless, and the vocal work is simply atrocious. An uninteresting, boring release overall.”

Lionheart – Still Bitter Still Cold

Jahoor: hardcore! Het bestaat gewoon nog! Wie net als ik opgroeide met Biohazard, heeft altijd nog een zwak voor dit soort sportschoolhardcore die vooral in Duitsland en Amerika absurd populair is. Welcome to the West Coast II is alweer de zesde plaat van deze jongens uit Oakland, Californië. En, zoals het Amerikaanse hardcorebands betaamt: iets niets serieus nemen is onmogelijk. Lionheart noemt het album dan ook ‘a gut-wrenching look into a life of torment, violence, and an unrelenting will to overcome’.

Baest – Crosswhore

Als je label Goatboil heet, je band Beast, en je nieuwe single Crosswhore, dan heb je mijn hartje al met pakpapier en een lint ingepakt. Sinds 2016 voert het Deense Baest zijn oldschool deathmetal-truc uit. Niks vernieuwends, maar wat zal Satan hier blij mee zijn!

In Flames – Wicked Games

Je denkt natuurlijk: what the fuck is dit nou weer, Dood & Verderf? Dit is niet true en niet kult! Goed nieuws: dat denk ik zelf ook. Dit is namelijk de eerste editie van De Haatplaat, een nieuw item waarin Voorheen Geweldige Bands bewijzen afgedaald te zijn tot het meest lamlendige niveau denkbaar. Aan jou de vraag: wie zijn dit?

Uitgekotst? Mooi. Dit was namelijk In Flames, u weet wel, die Gotenburg-sound-melodische-metalband uit de jaren ‘90 die met Whoracle één van de beste metalplaten ooit maakte. Op de internets zijn ze anno 2017 de meest uitgespuugde metalband ooit, ze treden zelfs op met Five Fingers Death Punch in de Afas, en daar bovenop gooien ze de slechtste cover ooit. Chapeau!

Andere kanshebber was absoluut Machine Head, die een soort hybride van Pantera, Metallica en System Of A Down maakte, maar dan zonder goede ideeën. Soort metalballad. Rob Flynn is een fijne, zichzelf tegen racisme uitsprekende vent, maar de beste ideeën zijn er wel een beetje doorheen.

In Vain – Seekers Of The Truth

Toegegeven: dit nummer start zeer, zeer matig. Maar dan, opeens, na 35 seconden, besluit het Noorse In Vain alles goed te maken wat In Flames de afgelopen 17 jaar verkeerd heeft gedaan. Natuurlijk, perfect is het niet, want die extra vocalen in het refrein zijn om te janken, evenals die zevenkwarts-progrock-intermezzo’s. Maar als dit het niveau wordt van langspeler Currents uit 2018, dan gaan