Rolo Tomassi – Rituals

Ojee, denk je eerst: te jonge, boze mensen die experimentele metal maken. Maar de nieuwe single Rituals is echt heel goed. Dat mag ook wel, want Eva Spence en haar broer James Spence oefenen al sinds hun 13e op de vocalen. Rolo Tomassi zag in 2005 het licht, Time Will Die and Love Will Bury It is hun vijfde album en verschijnt begin volgend jaar.

Mourning Ashes – American Dream

Chapter III: Oblivion (11 november) / 41 luisteraars per maand / Phoenix, VS / sinds 2011

Jason Knez doet alles zelf. Jammer genoeg ook het poseren voor de fotografie, want als je hem ziet, dan denk je: ojee, metalcore, laten we hier niet aan beginnen. Dat verklaart ook de slechts 41 luisteraars per maand op Spotify. En dat terwijl American Dream best een oké, zij het wat eentonige, melodische deathmetalplaat is.

Taake – Intrenger

Kong Vinter, heet de 7e langspeler van Taake. Alle mogelijke blackmetalcliché’s gelden voor deze jongen: hij noemt zich Hoest, komt uit uit Noorwegen (Bergen zelfs, da’s pluspunten), doet alles in z’n eentje, klinkt alsof de opnames in de betegelde badkamer zijn vastgelegd, en heeft vastgezeten. En omdat Taake uit zo’n enorm true kult-scene komt, zijn de fans ook per definitie lovend of hatend. Om met Demiror Moritur op Encyclopedia Metallum te spreken: ”The instruments all sound weak and powerless, and the vocal work is simply atrocious. An uninteresting, boring release overall.”

Lionheart – Still Bitter Still Cold

Jahoor: hardcore! Het bestaat gewoon nog! Wie net als ik opgroeide met Biohazard, heeft altijd nog een zwak voor dit soort sportschoolhardcore die vooral in Duitsland en Amerika absurd populair is. Welcome to the West Coast II is alweer de zesde plaat van deze jongens uit Oakland, Californië. En, zoals het Amerikaanse hardcorebands betaamt: iets niets serieus nemen is onmogelijk. Lionheart noemt het album dan ook ‘a gut-wrenching look into a life of torment, violence, and an unrelenting will to overcome’.

Baest – Crosswhore

Als je label Goatboil heet, je band Beast, en je nieuwe single Crosswhore, dan heb je mijn hartje al met pakpapier en een lint ingepakt. Sinds 2016 voert het Deense Baest zijn oldschool deathmetal-truc uit. Niks vernieuwends, maar wat zal Satan hier blij mee zijn!

In Flames – Wicked Games

Je denkt natuurlijk: what the fuck is dit nou weer, Dood & Verderf? Dit is niet true en niet kult! Goed nieuws: dat denk ik zelf ook. Dit is namelijk de eerste editie van De Haatplaat, een nieuw item waarin Voorheen Geweldige Bands bewijzen afgedaald te zijn tot het meest lamlendige niveau denkbaar. Aan jou de vraag: wie zijn dit?

Uitgekotst? Mooi. Dit was namelijk In Flames, u weet wel, die Gotenburg-sound-melodische-metalband uit de jaren ‘90 die met Whoracle één van de beste metalplaten ooit maakte. Op de internets zijn ze anno 2017 de meest uitgespuugde metalband ooit, ze treden zelfs op met Five Fingers Death Punch in de Afas, en daar bovenop gooien ze de slechtste cover ooit. Chapeau!

Andere kanshebber was absoluut Machine Head, die een soort hybride van Pantera, Metallica en System Of A Down maakte, maar dan zonder goede ideeën. Soort metalballad. Rob Flynn is een fijne, zichzelf tegen racisme uitsprekende vent, maar de beste ideeën zijn er wel een beetje doorheen.

In Vain – Seekers Of The Truth

Toegegeven: dit nummer start zeer, zeer matig. Maar dan, opeens, na 35 seconden, besluit het Noorse In Vain alles goed te maken wat In Flames de afgelopen 17 jaar verkeerd heeft gedaan. Natuurlijk, perfect is het niet, want die extra vocalen in het refrein zijn om te janken, evenals die zevenkwarts-progrock-intermezzo’s. Maar als dit het niveau wordt van langspeler Currents uit 2018, dan gaan

Rolo Tomassi – Rituals

Ojee, denk je eerst: te jonge, boze mensen die experimentele metal maken. Maar de nieuwe single Rituals is echt heel goed. Dat mag ook wel, want Eva Spence en haar broer James Spence oefenen al sinds hun 13e op de vocalen. Rolo Tomassi zag in 2005 het licht, Time Will Die and Love Will Bury It is hun vijfde album en verschijnt begin volgend jaar.

Mourning Ashes – American Dream

Chapter III: Oblivion (11 november) / 41 luisteraars per maand / Phoenix, VS / sinds 2011

Jason Knez doet alles zelf. Jammer genoeg ook het poseren voor de fotografie, want als je hem ziet, dan denk je: ojee, metalcore, laten we hier niet aan beginnen. Dat verklaart ook de slechts 41 luisteraars per maand op Spotify. En dat terwijl American Dream best een oké, zij het wat eentonige, melodische deathmetalplaat is.

Taake – Intrenger

Kong Vinter, heet de 7e langspeler van Taake. Alle mogelijke blackmetalcliché’s gelden voor deze jongen: hij noemt zich Hoest, komt uit uit Noorwegen (Bergen zelfs, da’s pluspunten), doet alles in z’n eentje, klinkt alsof de opnames in de betegelde badkamer zijn vastgelegd, en heeft vastgezeten. En omdat Taake uit zo’n enorm true kult-scene komt, zijn de fans ook per definitie lovend of hatend. Om met Demiror Moritur op Encyclopedia Metallum te spreken: ”The instruments all sound weak and powerless, and the vocal work is simply atrocious. An uninteresting, boring release overall.”

Lionheart – Still Bitter Still Cold

Jahoor: hardcore! Het bestaat gewoon nog! Wie net als ik opgroeide met Biohazard, heeft altijd nog een zwak voor dit soort sportschoolhardcore die vooral in Duitsland en Amerika absurd populair is. Welcome to the West Coast II is alweer de zesde plaat van deze jongens uit Oakland, Californië. En, zoals het Amerikaanse hardcorebands betaamt: iets niets serieus nemen is onmogelijk. Lionheart noemt het album dan ook ‘a gut-wrenching look into a life of torment, violence, and an unrelenting will to overcome’.

Baest – Crosswhore

Als je label Goatboil heet, je band Beast, en je nieuwe single Crosswhore, dan heb je mijn hartje al met pakpapier en een lint ingepakt. Sinds 2016 voert het Deense Baest zijn oldschool deathmetal-truc uit. Niks vernieuwends, maar wat zal Satan hier blij mee zijn!

In Flames – Wicked Games

Je denkt natuurlijk: what the fuck is dit nou weer, Dood & Verderf? Dit is niet true en niet kult! Goed nieuws: dat denk ik zelf ook. Dit is namelijk de eerste editie van De Haatplaat, een nieuw item waarin Voorheen Geweldige Bands bewijzen afgedaald te zijn tot het meest lamlendige niveau denkbaar. Aan jou de vraag: wie zijn dit?

Uitgekotst? Mooi. Dit was namelijk In Flames, u weet wel, die Gotenburg-sound-melodische-metalband uit de jaren ‘90 die met Whoracle één van de beste metalplaten ooit maakte. Op de internets zijn ze anno 2017 de meest uitgespuugde metalband ooit, ze treden zelfs op met Five Fingers Death Punch in de Afas, en daar bovenop gooien ze de slechtste cover ooit. Chapeau!

Andere kanshebber was absoluut Machine Head, die een soort hybride van Pantera, Metallica en System Of A Down maakte, maar dan zonder goede ideeën. Soort metalballad. Rob Flynn is een fijne, zichzelf tegen racisme uitsp

Vredehammer – Suffocate All Light

Ik heb het echt met de drummer te doen. Dit is niet vol te houden. Man man man. Gelukkig duurt het nummer maar vier minuten. Maar hij moet maar verder! Geef die man wat gratis amfetamine.

All-star-band met bandleden van Abbath en Sepultura. Het vorige album, Violator, was al geweldig, vooral voor mensen zoals ik die Amon Amarth niet meer trekken en gewoon willen rammen. Maar wat in 2016 nog een band was, is nu een eenpersoonsproject van Valla, met daar omheen de nodige experts. Het album verschijnt later dit jaar, openingssingle Suffocate All Light doet het beste vermoeden. Of, zoals Valla het poëtisch verwoordde: “They say music is all about emotions, so a while back I was thinking about trains, then I started thinking about what it would feel like being hit by one. Then I wrote ‘Suffocate All Light’.”

Iron Monkey – 9-13

Britse sludge! Want Britten, en dan vooral zij uit het altijd florissante Nottingham, weten wat traag lijden is, met die eeuwige regen, kolenmijnen, Brexits en schraal bier. Dat hoor je ook terug, want 9-13 van Iron Monkey bestaat uit drie akkoordenschema’s die schijnbaar oneindig achter elkaar geplakt zijn.

Iron Monkey bestond al in de jaren ‘90, stopte in ‘99 vanwege de dood van de zanger, maar dacht dit jaar: de wereld heeft meer liefde nodig. In hun eigen woorden: “9-13 is an all-out assault of violent hatred and nightmarish negativity. Recommended listening for fans of pain, suffering, and misanthropy.”

Samael – Angel of Wrath

1987. Toen dachten 4 jongens uit Zwitserland: weet je wat, we gaan oldschool blackmetal maken. Alsof er in Zwitserland redenen zijn om blackmetal te maken, afgezien van de deprimerende saaiheid.

De namen van de bandleden zijn trouwens geweldig: je hebt de broers Xy en Vorph, maar die heetten eerst Xytraguptor en Vorphalack. Door de tijd heen besloot dat magische duo ook de overstap te maken naar meer elektronica en symfonie, waardoor ze anno 2017 klinken als Dimmu Borgir rond een kaasfondue. Gezellig.

And So I Watch You From Afar – A Slow Unfolding Of Wings

Asiwyfa voor vrienden, And So I Watch You From Afar voor mensen die niet uit hun thuishaven Belfast komen. Ze doen een soort combinatie tussen Mogwai en God Is An Astronaut. Oftewel: enorme muren van gitaargeluid, geen vocalen te vinden. Is het metal? Nee. Is het kicke: absoluut. En hoewel ze live te gek schijnen te zijn, is erbij zijn geen sinecure meer: hun twee toekomstige optredens in Nederland vinden plaats in, jawel, Groningen en Maastricht. Succes.

Ame Noire – The Tree That Bears Rotten Fruit

Australische melancholische deathmetal! Dat neemt niemand serieus, in ieder geval op Spotify niet, want daar heeft deze track nog geen duizend plays. Ame Noire, Frans voor ‘zwarte ziel’, doet het gelukkig stukken beter op Facebook en Youtube, waar deze debuutsingle al tienduizenden views kreeg. En terecht. Mijn advies: gelijk fan worden en over twee jaar zeggen dat je de band vroeger beter vond.

The Black Dahlia Murder – Kings of the Nightworld

Ja, inderdaad, je denkt terecht: hee, In Flames maakt weer superkicke muziek! Maar, oh deceptie, da’s niet waar. Dit zijn geen Zweden, maar Amerikanen. En dit is geen 1996, maar 2017. The Black Dahlia Murder probeert al bijna twintig jaar Scandinavische bands te imiteren, en is inmiddels retepopulair, getuige de miljoenen streams van hun nieuwe langspeler Nightbringers. Dat bevat vooral ongeïnspireerde melodische deathmetal die Amerikanen per strekkende kilometer produceren, met uitzondering van deze track, het geweldige Kings of the Nightworld.

Second to Sun – We Are Not Alone

Je kunt veel zeggen over Russen, maar niet dat ze geen metal k

Vredehammer – Suffocate All Light

Ik heb het echt met de drummer te doen. Dit is niet vol te houden. Man man man. Gelukkig duurt het nummer maar vier minuten. Maar hij moet maar verder! Geef die man wat gratis amfetamine.

All-star-band met bandleden van Abbath en Sepultura. Het vorige album, Violator, was al geweldig, vooral voor mensen zoals ik die Amon Amarth niet meer trekken en gewoon willen rammen. Maar wat in 2016 nog een band was, is nu een eenpersoonsproject van Valla, met daar omheen de nodige experts. Het album verschijnt later dit jaar, openingssingle Suffocate All Light doet het beste vermoeden. Of, zoals Valla het poëtisch verwoordde: “They say music is all about emotions, so a while back I was thinking about trains, then I started thinking about what it would feel like being hit by one. Then I wrote ‘Suffocate All Light’.”

Iron Monkey – 9-13

Britse sludge! Want Britten, en dan vooral zij uit het altijd florissante Nottingham, weten wat traag lijden is, met die eeuwige regen, kolenmijnen, Brexits en schraal bier. Dat hoor je ook terug, want 9-13 van Iron Monkey bestaat uit drie akkoordenschema’s die schijnbaar oneindig achter elkaar geplakt zijn.

Iron Monkey bestond al in de jaren ‘90, stopte in ‘99 vanwege de dood van de zanger, maar dacht dit jaar: de wereld heeft meer liefde nodig. In hun eigen woorden: “9-13 is an all-out assault of violent hatred and nightmarish negativity. Recommended listening for fans of pain, suffering, and misanthropy.”

Samael – Angel of Wrath

1987. Toen dachten 4 jongens uit Zwitserland: weet je wat, we gaan oldschool blackmetal maken. Alsof er in Zwitserland redenen zijn om blackmetal te maken, afgezien van de deprimerende saaiheid.

De namen van de bandleden zijn trouwens geweldig: je hebt de broers Xy en Vorph, maar die heetten eerst Xytraguptor en Vorphalack. Door de tijd heen besloot dat magische duo ook de overstap te maken naar meer elektronica en symfonie, waardoor ze anno 2017 klinken als Dimmu Borgir rond een kaasfondue. Gezellig.

And So I Watch You From Afar – A Slow Unfolding Of Wings

Asiwyfa voor vrienden, And So I Watch You From Afar voor mensen die niet uit hun thuishaven Belfast komen. Ze doen een soort combinatie tussen Mogwai en God Is An Astronaut. Oftewel: enorme muren van gitaargeluid, geen vocalen te vinden. Is het metal? Nee. Is het kicke: absoluut. En hoewel ze live te gek schijnen te zijn, is erbij zijn geen sinecure meer: hun twee toekomstige optredens in Nederland vinden plaats in, jawel, Groningen en Maastricht. Succes.

Ame Noire – The Tree That Bears Rotten Fruit

Australische melancholische deathmetal! Dat neemt niemand serieus, in ieder geval op Spotify niet, want daar heeft deze track nog geen duizend plays. Ame Noire, Frans voor ‘zwarte ziel’, doet het gelukkig stukken beter op Facebook en Youtube, waar deze debuutsingle al tienduizenden views kreeg. En terecht. Mijn advies: gelijk fan worden en over twee jaar zeggen dat je de band vroeger beter vond.

The Black Dahlia Murder – Kings of the Nightworld

Ja, inderdaad, je denkt terecht: hee, In Flames maakt weer superkicke muziek! Maar, oh deceptie, da’s niet waar. Dit zijn geen Zweden, maar Amerikanen. En dit is geen 1996, maar 2017. The Black Dahlia Murder probeert al bijna twintig jaar Scandinavische bands te imiteren, en is

Cradle of Filth – You Will Know The Lion By Its Claw

Nieuwe single van het aankomende album. Dani heeft er weer zin in, met zo’n 600 ideeën in ruim 7 minuten. Steampunk-lovecraft-horror op z’n best. True zijn ze blackmetaltechnisch niet, maar muzikaal des te meer. Het citaat is afkomstig van een wiskundestrijd uit 1697, waarin de natuurkundige Isaac Newton anoniem zijn oplossing instuurde. Johann Bernoulli, die de wedstrijd uitschreef, herkende niettemin Newton als de inzender vanwege zijn gebruikte procedure en schreef tanquam ex ungue leonem, Latijsn voor ‘we know the lion by his claw’.

Ascendant – At Wit’s End

Gloednieuwe deathcoreband uit België. Nog maar 1 single, maar klinken nu al alsof ze jaren en jaren meegaan. Hun eerste optreden was op het veelzeggende Frietrock in het Belgische Retie. Wees hip, word hun eerste fan.

Ghost & Alison Mosshart – He Is

Nu eindelijk het grote geheim opgelost is wie toch die mysterieuze man achter de skeletpakken van Ghost B.C. is (namelijk Tobias Forge), kan de band annex eenmansproject ook lekker losgaan met niet al te metal-eske platen. Stadionklassieker ‘He Is’ is door een remixmolen van Health en The Haxan Cloak gehaald, plus dat er een soort countryversie gemaakt is met Alison Mosshart van The Kills. Never a dull moment bij Ghost.

Septicflesh – Enemy of Truth

Grieken die episch-symfonische deathmetal maken. Da’s natuurlijk vragen om problemen, maar op Enemy Of Truth gaat het nog goed ook. Plus: het is geen incident, want ook hun vorige plaat was te gek. Misschien wel één van de meest gehypte releases van dit jaar. Met goede redenen, al was het maar omdat alle koren en klassieke partijen van tevoren zijn opgenomen, en de metal pas achteraf erbij kwam.

Leprous – Stuck

Wie oud genoeg is, denkt bij het horen van Leprous direct: hee man, Face Tomorrow maakt weer muziek! Ben je jonger, geen probleem, dan vermoed je gewoon dat Muse een heel gekke nieuwe zanger heeft aangenomen. Beide mis dus. Leprous is een Noorse band die zichzelf omschrijft als combinatie van Porcupine Tree, Radiohead en Behemoth.

The Lurking Fear – Teeth Of The Dark Plains

Zeer, zéér gruizige death/doommetal van een nieuwe naam, maar met een oude achtergrond, waaronder bandleden van all time heroes At The Gates uit Zweden. En ja, natuurlijk is de bandnaam gebaseerd op een kort verhaal van H.P. Lovecraft, net zoals de Lovecraftiaanse albumtitel ‘Ouf of the voiceless grave’. Als langspeler is het nogal een zit, maar de losse singles zijn een feest.

Satyricon – Deep Calleth Upon Deep

Nog zo’n Noorse blackmetalband uit 1991 die lekker iets anders is gaan doen. Ja, het is wel een beetje blackmetal, maar het is vooral een vrolijke rockplaat die klinkt alsof ie opgenomen is in de badkamer van zanger, gitarist, basgitarist en keyboardspeler Satyr. Het gelijknamige album volgt later dit jaar.

Abhorrent Decimation – Conspire

Uit Londen: bij verre de stoerste deathmetalband van dit moment. Strakker en bozer dan dit krijg je ze niet. Zelf elitekrant The Guardian was er enthousiast over. Langspeler The Pardoner is natuurlijk niet 50 minuten lang vol te houden omdat het zo bizar intens is, maar de hoogtepunten geven voldoende energie om met blote handen een Pools oerbos om te zagen.

Paradise Lost – Blood In Chaos

De altijd vriendelijke britten, die in de jaren ‘90 de doommetal – samen met My Dying Bride en Anathema – definitief populair maakten, hebben weer een langspeler. En ja: elke metalband uit de jaren ‘90 gaat door een symfonische rock-periode, maar die is bij Paradise Lost allang weer voorbij. ‘Medusa’, hun vijftiende langspeler, is weer ouderwets rammen, met Greg Mackintosh die zijn gita

Cradle of Filth – You Will Know The Lion By Its Claw

Nieuwe single van het aankomende album. Dani heeft er weer zin in, met zo’n 600 ideeën in ruim 7 minuten. Steampunk-lovecraft-horror op z’n best. True zijn ze blackmetaltechnisch niet, maar muzikaal des te meer. Het citaat is afkomstig van een wiskundestrijd uit 1697, waarin de natuurkundige Isaac Newton anoniem zijn oplossing instuurde. Johann Bernoulli, die de wedstrijd uitschreef, herkende niettemin Newton als de inzender vanwege zijn gebruikte procedure en schreef tanquam ex ungue leonem, Latijsn voor ‘we know the lion by his claw’.

Ascendant – At Wit’s End

Gloednieuwe deathcoreband uit België. Nog maar 1 single, maar klinken nu al alsof ze jaren en jaren meegaan. Hun eerste optreden was op het veelzeggende Frietrock in het Belgische Retie. Wees hip, word hun eerste fan.

Ghost & Alison Mosshart – He Is

Nu eindelijk het grote geheim opgelost is wie toch die mysterieuze man achter de skeletpakken van Ghost B.C. is (namelijk Tobias Forge), kan de band annex eenmansproject ook lekker losgaan met niet al te metal-eske platen. Stadionklassieker ‘He Is’ is door een remixmolen van Health en The Haxan Cloak gehaald, plus dat er een soort countryversie gemaakt is met Alison Mosshart van The Kills. Never a dull moment bij Ghost.

Septicflesh – Enemy of Truth

Grieken die episch-symfonische deathmetal maken. Da’s natuurlijk vragen om problemen, maar op Enemy Of Truth gaat het nog goed ook. Plus: het is geen incident, want ook hun vorige plaat was te gek. Misschien wel één van de meest gehypte releases van dit jaar. Met goede redenen, al was het maar omdat alle koren en klassieke partijen van tevoren zijn opgenomen, en de metal pas achteraf erbij kwam.

Leprous – Stuck

Wie oud genoeg is, denkt bij het horen van Leprous direct: hee man, Face Tomorrow maakt weer muziek! Ben je jonger, geen probleem, dan vermoed je gewoon dat Muse een heel gekke nieuwe zanger heeft aangenomen. Beide mis dus. Leprous is een Noorse band die zichzelf omschrijft als combinatie van Porcupine Tree, Radiohead en Behemoth.

The Lurking Fear – Teeth Of The Dark Plains

Zeer, zéér gruizige death/doommetal van een nieuwe naam, maar met een oude achtergrond, waaronder bandleden van all time heroes At The Gates uit Zweden. En ja, natuurlijk is de bandnaam gebaseerd op een kort verhaal van H.P. Lovecraft, net zoals de Lovecraftiaanse albumtitel ‘Ouf of the voiceless grave’. Als langspeler is het nogal een zit, maar de losse singles zijn een feest.

Satyricon – Deep Calleth Upon Deep

Nog zo’n Noorse blackmetalband uit 1991 die lekker iets anders is gaan doen. Ja, het is wel een beetje blackmetal, maar het is vooral een vrolijke rockplaat die klinkt alsof ie opgenomen is in de badkamer van zanger, gitarist, basgitarist en keyboardspeler Satyr. Het gelijknamige album volgt later dit jaar.

Abhorrent Decimation – Conspire

Uit Londen: bij verre de stoerste deathmetalband van dit moment. Strakker en bozer dan dit krijg je ze niet. Zelf elitekrant The Guardian was er enthousiast over. Langspeler The Pardoner is natuurlijk niet 50 minuten lang vol te houden omdat het zo bizar intens is, maar de hoogtepunten geven voldoende energie om met blote handen een Pools oerbos om te zagen.