"De Bloedploeg Norg, een gewelddadige afdeling van de landwacht, had een harde kern van zeven mannen, onder aanvoering van Gerrit Sanner. Zes kwamen uit Amsterdam, eentje uit Alkmaar. Na dolle dinsdag kregen ze opdracht om vrouwen en kinderen van NSB'ers in veiligheid te brengen. We hebben het over september 1944", zegt Paul van de Water. Hij onderzocht tientallen 'gewone' mensen die zich in dienst van de nazi's ontpopten als 'gewelddadige collaborateurs'.

"De Bloedploeg Norg, een gewelddadige afdeling van de landwacht, had een harde kern van zeven mannen, onder aanvoering van Gerrit Sanner. Zes kwamen uit Amsterdam, eentje uit Alkmaar. Na dolle dinsdag kregen ze opdracht om vrouwen en kinderen van NSB'ers in veiligheid te brengen. We hebben het over september 1944", zegt Paul van de Water. Hij onderzocht tientallen 'gewone' mensen die zich in dienst van de nazi's ontpopten als 'gewelddadige collaborateurs'.

De bevrijding van Nederland verloopt in etappes. De Duitsers werden in 1944 al uit Limburg verdreven, maar vooral het Noorden moest geduld hebben. Op 14 april 1945 kon dan ook eindelijk in Drenthe de vlag uit.

De bevrijding van Nederland verloopt in etappes. De Duitsers werden in 1944 al uit Limburg verdreven, maar vooral het Noorden moest geduld hebben. Op 14 april 1945 kon dan ook eindelijk in Drenthe de vlag uit.

"In Indonesië heb je het begrip 'Merantau', dat wil zeggen: je wordt volwassen, je gaat de wijde wereld in, op zoek naar kennis en geestelijke rijkdom. Daarmee kom je later terug in het dorp waar je vandaan komt, om het met je dorpsgenoten te delen. Daarmee laat je ze een stukje van de wereld zien".

"In Indonesië heb je het begrip 'Merantau', dat wil zeggen: je wordt volwassen, je gaat de wijde wereld in, op zoek naar kennis en geestelijke rijkdom. Daarmee kom je later terug in het dorp waar je vandaan komt, om het met je dorpsgenoten te delen. Daarmee laat je ze een stukje van de wereld zien".

"Het is een verhaal van Harm Snitjer, een binnenvaartschipper die samen met zijn vrouw aangemeerd lag in Wezuperbrug. In zijn memoires schreef hij dat als er een varken doodging, er een controleur moest komen omdat alles moest worden gemeld bij de Duitsers. Die wilden precies weten hoeveel vee een boer had en hoeveel oogst er was et cetera. Als er een varken doodging werd dat varken gemeld, en dan snel bij een andere boer in het hok gelegd. Dáár werd ook een dood varken gemeld, en dat herhaalde zich nog een keer. Een gezond varken werd uit het hok gehaald en verstopt, die kwam vrij voor de clandestiene slacht. Als het dode varken begon te stinken was dat het einde van het spelletje."

"Het is een verhaal van Harm Snitjer, een binnenvaartschipper die samen met zijn vrouw aangemeerd lag in Wezuperbrug. In zijn memoires schreef hij dat als er een varken doodging, er een controleur moest komen omdat alles moest worden gemeld bij de Duitsers. Die wilden precies weten hoeveel vee een boer had en hoeveel oogst er was et cetera. Als er een varken doodging werd dat varken gemeld, en dan snel bij een andere boer in het hok gelegd. Dáár werd ook een dood varken gemeld, en dat herhaalde zich nog een keer. Een gezond varken werd uit het hok gehaald en verstopt, die kwam vrij voor de clandestiene slacht. Als het dode varken begon te stinken was dat het einde van het spelletje."

Johan Klunder, Jannes Kremers en Jan Haagsma delen een passie voor blikken. Koekblikken, blikken voor chocoladeflikken, voor thee, cacao en sigaartjes. "Je kunt het zo gek niet bedenken of ze maakten er vroeger een blikje voor", zegt Johan Klunder. "En hier in Hoogeveen maakten we de mooiste." Hij is de enige van het drietal die nog werkt bij de blikfabriek in Hoogeveen, de andere twee zijn inmiddels met pensioen.

Wie kent ze niet, de blikjes van Buisman, Verkade en Silvo? Ze werden gemaakt in Hoogeveen. Nu moet alles voor het nageslacht bewaard worden. Drie (oud-)werknemers zetten hun schouders eronder.