Bijbeltekst Omschrijving: [1]

En Jezus, antwoordende, sprak tot hen wederom door gelijkenissen, zeggende:[2]

  Het Koninkrijk der hemelen is gelijk een zeker koning, die zijn zoon een  bruiloft bereid had;[3]

  En zond zijn dienstknechten uit, om de genoden ter bruiloft te roepen;  en zij wilden niet komen.[4]

  Wederom zond hij andere dienstknechten uit, zeggende: Zegt den genoden:  Ziet, ik heb mijn middagmaal bereid; mijn ossen, en de gemeste beesten  zijn geslacht, en alle dingen zijn gereed; komt tot de bruiloft.[5]

  Maar zij, zulks niet achtende, zijn heengegaan, deze tot zijn akker,  gene tot zijn koopmanschap.[6]

  En de anderen grepen zijn dienstknechten, deden hun smaadheid aan, en  doodden hen.[7]

  Als nu de koning dat hoorde, werd hij toornig, en zijn krijgsheiren  zendende, heeft die doodslagers vernield, en hun stad in brand gestoken.[8]

  Toen zeide hij tot zijn dienstknechten: De bruiloft is wel bereid, doch  de genoden waren het niet waardig.[9]

  Daarom gaat op de uitgangen der wegen, en zovelen als gij er zult vinden,  roept ze tot de bruiloft.[10]

  En dezelve dienstknechten, uitgaande op de wegen, vergaderden allen, die  zij vonden, beiden kwaden en goeden; en de bruiloft werd vervuld met  aanzittende gasten.[11]

  En als de koning ingegaan was, om de aanzittende gasten te overzien,  zag hij aldaar een mens, niet gekleed zijnde met een bruiloftskleed;[12]

  En zeide tot hem: Vriend! hoe zijt gij hier ingekomen, geen bruiloftskleed  aan hebbende? En hij verstomde.[13]

  Toen zeide de koning tot de dienaars: Bindt zijn handen en voeten, neemt  hem weg, en werpt hem uit in de buitenste duisternis; daar zal zijn  wening en knersing der tanden.[14]

  Want velen zijn geroepen, maar weinigen uitverkoren.