Bijbeltekst: [6]

Toen naderden de kinderen van Juda tot Jozua, te Gilgal, en Kaleb, de  zoon van Jefunne, de Keneziet, zeide tot hem: Gij weet het woord, dat  de HEERE tot Mozes, den man Gods, gesproken heeft te Kades–barnea, ter  oorzake van mij, en ter oorzake van u.[7]

  Ik was veertig jaren oud, toen Mozes, de knecht des HEEREN, mij uitgezonden  heeft van Kades–barnea, om het land te verspieden, en ik hem antwoord  bracht, gelijk als het in mijn hart was.[8]

  Maar mijn broeders, die met mij opgegaan waren, deden het hart des volks  smelten; doch ik volhardde den HEERE, mijn God, na te volgen.[9]

  Toen zwoer Mozes te dien zelven dage, zeggende: Indien niet het land,  waarop uw voet getreden heeft, u en uw kinderen ten erfdeel zal zijn in  eeuwigheid, dewijl gij volhard hebt den HEERE, mijn God, na te volgen.[10]

  En nu, zie, de HEERE heeft mij in het leven behouden, gelijk als Hij  gesproken heeft; het zijn nu vijf en veertig jaren, sedert dat de HEERE  dit woord tot Mozes gesproken heeft, toen Israel in de woestijn wandelde;  en nu, zie, ik ben heden vijf en tachtig jaren oud.[11]

  Ik ben nog heden zo sterk, gelijk als ik was ten dage, toen Mozes mij  uitzond; gelijk mijn kracht toen was, alzo is nu mijn kracht, tot den  oorlog, en om uit te gaan, en om in te gaan.[12]

  En nu, geef mij dit gebergte, waarvan de HEERE te dien dage gesproken  heeft; want gij hebt het te dienzelven dage gehoord, dat de Enakieten  aldaar waren, en dat er grote vaste steden waren; of de HEERE met mij  ware, dat ik hen verdreef, gelijk als de HEERE gesproken heeft.[13]

  Toen zegende hem Jozua, en hij gaf Kaleb, den zoon van Jefunne, Hebron  ten erfdeel.[14]

  Daarom werd Hebron aan Kaleb, den zoon van Jefunne, den Keneziet, ten  erfdeel tot op dezen dag; omdat hij volhard had den HEERE, den God  Israels, na te volgen.