Bijbeltekst: [1]

Abraham nu was oud en wel bedaagd; en de HEERE had Abraham in alles  gezegend.[2]

  Zo sprak Abraham tot zijn knecht, den oudste van zijn huis, regerende  over alles, wat hij had: Leg toch uw hand onder mijn heup,[3]

  Opdat ik u doe zweren bij den HEERE, den God des hemels, en den God der  aarde, dat gij voor mijn zoon geen vrouw nemen zult van de dochteren  der Kanaanieten, in het midden van welke ik woon;[4]

  Maar dat gij naar mijn land, en naar mijn maagschap trekken, en voor mijn  zoon Izak een vrouw nemen zult.[5]

  En die knecht zeide tot hem: Misschien zal die vrouw mij niet willen  volgen in dit land; zal ik dan uw zoon moeten wederbrengen in het land,  waar gij uitgetogen zijt?[6]

  En Abraham zeide tot hem: Wacht u, dat gij mijn zoon niet weder daarheen  brengt![7]

  De HEERE, de God des hemels, Die mij uit mijns vaders huis en uit het  land mijner maagschap genomen heeft, en Die tot mij gesproken heeft, en  Die mij gezworen heeft, zeggende: Aan uw zaad zal Ik dit land geven!  Die Zelf zal Zijn Engel voor uw aangezicht zenden, dat gij voor mijn  zoon van daar een vrouw neemt.[8]

  Maar indien de vrouw u niet volgen wil, zo zult gij rein zijn van dezen  mijn eed; alleenlijk breng mijn zoon daar niet weder heen.[9]

  Toen legde de knecht zijn hand onder de heup van Abraham, zijn heer, en  hij zwoer hem over deze zaak.[10]

En die knecht nam tien kemelen van zijns heren kemelen, en toog heen; en  al het goed zijns heren was in zijn hand; en hij maakte zich op, en toog  heen naar Mesopotamie, naar de stad van Nahor.[11]

  En hij deed de kemelen nederknielen buiten de stad, bij een waterput,  des avondtijds, ten tijde, als de putsters uitkwamen.[12]

  En hij zeide: HEERE! God van mijn heer Abraham! doe haar mij toch heden  ontmoeten, en doe weldadigheid bij Abraham, mijn heer.[13]

  Zie, ik sta bij de waterfontein, en de dochteren der mannen dezer stad  zijn uitgaande om water te putten;[14]

  Zo geschiede, dat die jonge dochter, tot welke ik zal zeggen: Neig toch  uw kruik, dat ik drinke; en zij zal zeggen: Drink, en ik zal ook uw  kemelen drenken; diezelve zij, die Gij Uw knecht Izak toegewezen hebt,  en dat ik daaraan bekenne, dat Gij weldadigheid bij mijn heer gedaan  hebt.[15]

  En het geschiedde, eer hij geeindigd had te spreken, ziet, zo kwam Rebekka  uit, welke aan Bethuel geboren was, de zoon van Milka, de huisvrouw van  Nahor, de broeder van Abraham; en zij had haar kruik op haar schouder.[16]

  En die jonge dochter was zeer schoon van aangezicht, een maagd, en geen  man had haar bekend; en zij ging af naar de fontein, en vulde haar kruik,  en ging op.[17]

  Toen liep die knecht haar tegemoet, en hij zeide: Laat mij toch een weinig  waters uit uw kruik drinken.[18]

  En zij zeide: Drink, mijn heer! en zij haastte zich en liet haar kruik  neder op haar hand, en gaf hem te drinken.[19]

  Als zij nu voleindigd had van hem drinken te geven, zeide zij: Ik zal  ook voor uw kemelen putten, totdat zij voleindigd hebben te drinken.[20]

  En zij haastte zich, en goot haar kruik uit in de drinkbak, en liep weder  naar den put om te putten, en zij putte voor al zijn kemelen.[21]

  En de man ontzette zich over haar, stilzwijgende, om te merken, of de  HEERE zijn weg voorspoedig gemaakt had, of niet.[22]

  En het geschiedde, als de kemelen voleindigd hadden te drinken, dat die  man een gouden voorhoofdsiersel nam, welks gewicht was een halve sikkel,  en twee armringen aan haar handen, welker gewicht was tien sikkelen  gouds.[23]

  Want hij had gezegd: Wiens dochter zijt gij? geef het mij toch te  kennen; is er ook ten huize uws vaders plaats voor ons, om te vernachten?[24]

  En zij had tot hem gezegd: Ik ben de dochter van Bethuel, den zoon van  Milka, die zij Nahor gebaard heeft.[25]

  Voorts had zij tot hem gezegd: Ook is er stro en veel voeders bij ons,  ook plaats om te vernachten.[26]

  Toen neigde die man zijn hoofd, en aanba