Bijbeltekst: [1]

¶  Toen geschiedde het in de maand Nisan, in het twintigste jaar van den  koning Arthahsasta, als er wijn voor zijn aangezicht was, dat ik  den wijn opnam, en gaf hem den koning; nu was ik nooit treurig geweest  voor zijn aangezicht.[2]

  Zo zeide de koning tot mij: Waarom is uw aangezicht treurig, zo gij toch  niet krank zijt? Dit is niet dan treurigheid des harten. Toen vreesde  ik gans zeer.[3]

  En ik zeide tot de koning: De koning leve in eeuwigheid! Hoe zou mijn  aangezicht niet treurig zijn, daar de stad, de plaats der begrafenissen  mijner vaderen, woest is, en haar poorten met vuur verteerd zijn?[4]

  En de koning zeide tot mij: Wat verzoekt gij nu? Toen bad ik tot God van  den hemel.[5]

  En ik zeide tot den koning: Zo het den koning goeddunkt, en zo uw knecht  voor uw aangezicht aangenaam is, dat gij mij zendt naar Juda, naar de  stad der begrafenissen mijner vaderen, dat ik ze bouwe.[6]

  Toen zeide de koning tot mij, daar de koningin nevens hem zat: Hoe lang  zal uw reis wezen, en wanneer zult gij wederkomen? En het behaagde den  koning, dat hij mij zond, als ik hem zekeren tijd gesteld had.[7]

  Voorts zeide ik tot den koning: Zo het den koning goeddunkt, dat men mij  brieven geve aan de landvoogden aan gene zijde der rivier, dat zij mij  overgeleiden, totdat ik in Juda zal gekomen zijn;[8]

  Ook een brief aan Asaf, den bewaarder van den lusthof, denwelken de koning  heeft, dat hij mij hout geve om te zolderen de poorten van het paleis,  dat aan het huis is, en tot den stadsmuur, en tot het huis, waar ik  intrekken zal. En de koning gaf ze mij, naar de goede hand mijns Gods  over mij.[9]

¶  Toen kwam ik tot de landvoogden aan gene zijde der rivier, en gaf hun de  brieven des konings. En de koning had oversten des heirs en ruiteren  met mij gezonden.[10]

  Toen nu Sanballat, de Horoniet, en Tobia, de Ammonietische knecht dat  hoorden, mishaagde het hun met groot mishagen, dat er een mens gekomen  was, om wat goeds te zoeken voor de kinderen Israels.[11]

  En ik kwam te Jeruzalem, en was daar drie dagen.[12]

  Daarna maakte ik mij des nachts op, ik en weinig mannen met mij, en ik  gaf geen mens te kennen, wat mijn God in mijn hart gegeven had, om aan  Jeruzalem te doen; en er was geen dier met mij, dan het dier, waarop ik  reed.[13]

  En ik trok uit bij nacht door de Dalpoort, en voorbij de Drakenfontein,  en naar de Mistpoort, en ik brak aan de muren van Jeruzalem, dewelke  verscheurd waren, en haar poorten met vuur verteerd.[14]

  En ik ging voort naar de Fonteinpoort, en naar des konings vijver; doch  daar was geen plaats voor het dier, om onder mij voort te gaan.[15]

  Toen ging ik op, des nachts, door de beek, en ik brak aan den muur; en  ik keerde weder, en kwam in door de Dalpoort; alzo keerde ik wederom.