Bijbeltekst: [1]

¶  Maar het geschiedde, als Sanballat gehoord had, dat wij den muur bouwden,  zo ontstak hij, en werd zeer toornig; en hij bespotte de Joden.[2]

  En sprak in de tegenwoordigheid zijner broederen en van het heir van  Samaria, en zeide: Wat doen deze amechtige Joden? Zal men hen laten  geworden? Zullen zij offeren? Zullen zij het in een dag voleinden? Zullen  zij de steentjes uit de stofhopen levend maken, daar zij verbrand zijn?[3]

  En Tobia, de Ammoniet, was bij hem, en zeide: Al is het, dat zij bouwen,  zo er een vos opkwame, hij zou hun stenen muur wel verscheuren.[4]

  Hoor, o onze God! dat wij zeer veracht zijn, en keer hun versmaadheid  weder op hun hoofd, en geef hen over tot een roof in een land der  gevangenis.[5]

  En dek hun ongerechtigheid niet toe; en hun zonde worde niet uitgedelgd  van voor Uw aangezicht, want zij hebben U getergd, staande tegenover  de bouwlieden.[6]

  Doch wij bouwden den muur, zodat de ganse muur samengevoegd werd tot zijn  helft toe; want het hart des volks was om te werken.