Bijbeltekst: [1]

¶  Maar het geroep des volks en hunner vrouwen was groot, tegen hun broederen,  de Joden.[2]

  Want er waren, die zeiden: Onze zonen, en onze dochteren, wij zijn velen;  daarom hebben wij koren opgenomen, opdat wij eten en leven.[3]

  Ook waren er, die zeiden: Wij verpanden onze akkers, en onze wijngaarden,  en onze huizen, opdat wij in dezen honger koren mogen opnemen.[4]

  Desgelijks waren er, die zeiden: Wij hebben geld ontleend tot des konings  cijns, op onze akkers en onze wijngaarden.[5]

  Nu is toch ons vlees als het vlees onzer broederen, onze kinderen zijn  als hun kinderen; en ziet, wij onderwerpen onze zonen en onze dochteren  tot dienstknechten; ja, er zijn enige van onze dochteren onderworpen,  dat zij in de macht onzer handen niet zijn; en anderen hebben onze akkers  en onze wijngaarden.[6]

¶  Toen ik nu hun geroep en deze woorden hoorde, ontstak ik zeer.[7]

  En mijn hart beraadslaagde in mij; daarna twistte ik met de edelen, en  met de overheden, en zeide tot hen: Gijlieden vordert een last, een  iegelijk van zijn broeder. Voorts belegde ik een grote vergadering tegen  hen.[8]

  En ik zeide tot hen: Wij hebben onze broederen, de Joden, die aan de  heidenen verkocht waren, naar ons vermogen wedergekocht; en zoudt  gijlieden ook uw broederen verkopen, of zouden zij aan ons verkocht  worden? Toen zwegen zij, en vonden geen antwoord.[9]

  Voorts zeide ik: De zaak is niet goed, die gijlieden doet; zoudt gij niet  wandelen in de vreze onzes Gods, om de versmading der heidenen, onze  vijanden?[10]

  Ik, mijn broederen, en mijn jongens, vorderen wij ook geld en koren van  hen? Laat ons toch dezen last nalaten.[11]

  Geeft hun toch als heden weder hun akkers, hun wijngaarden, hun olijfgaarden  en hun huizen; en het honderdste deel van het geld, en van het koren,  den most en de olie, die gij hun hebt afgevorderd.