Bijbeltekst: [1]

¶  Voorts is het geschied, als van Sanballat, en Tobia, en van Gesem, den  Arabier, en van onze andere vijanden gehoord was, dat ik den muur gebouwd  had, en dat geen scheur daarin was overgelaten; ook had ik tot dezen  tijd toe de deuren niet opgezet in de poorten;[2]

  Zo zond Sanballat, en Gesem, tot mij, om te zeggen: Kom en laat ons te  zamen vergaderen in de dorpen, in het dal Ono. Maar zij dachten mij  kwaad te doen.[3]

  En ik zond boden tot hen, om te zeggen: Ik doe een groot werk, zodat ik  niet zal kunnen afkomen; waarom zou dit werk ophouden, terwijl ik het  zou nalaten, en tot ulieden afkomen?[4]

  Zij zonden nu wel viermaal tot mij, op dezelfde wijze. En ik antwoordde  hun op dezelfde wijze.[5]

  Toen zond Sanballat tot mij op dezelfde wijze, ten vijfden male, zijn  jongen, met een open brief in zijn hand.[6]

  Daarin was geschreven: Het is onder de volken gehoord, en Gasmu zegt:  Gij en de Joden denkt te rebelleren, daarom bouwt gij den muur, en gij  zult hun ten koning zijn; naar dat deze zaken zijn.[7]

  Dat gij ook profeten hebt besteld, om van u te Jeruzalem uit te roepen,  zeggende: Hij is koning in Juda. Nu zal het van den koning gehoord  worden, naar dat deze zaken zijn; kom dan nu, en laat ons te zamen  raadslaan.[8]

  Doch ik zond tot hem, om te zeggen: Er is van al zulke zaken, als gij  zegt, niets geschied; maar gij versiert ze uit uw hart.[9]

  Want zij allen zochten ons vreesachtig te maken, zeggende: Hun handen  zullen van het werk aflaten, dat het niet zal gedaan worden; nu dan,  sterk mijn handen!