Bijbeltekst: [1]

¶  Loof den HEERE, mijn ziel! O HEERE, mijn God! Gij zijt zeer groot, Gij  zijt bekleed met majesteit en heerlijkheid.[2]

  Hij bedekt Zich met het licht, als met een kleed; Hij rekt den hemel uit  als een gordijn.[3]

  Die Zijn opperzalen zoldert in de wateren, Die van de wolken Zijn wagen  maakt, Die op de vleugelen des winds wandelt.[4]

  Hij maakt Zijn engelen geesten, Zijn dienaars tot een vlammend vuur.[5]

  Hij heeft de aarde gegrond op haar grondvesten; zij zal nimmermeer noch  eeuwiglijk wankelen.[6]

  Gij hadt ze met den afgrond als een kleed overdekt; de wateren stonden  boven de bergen.[7]

  Van Uw schelden vloden zij, zij haastten zich weg voor de stem Uws donders.[8]

  De bergen rezen op, de dalen daalden, ter plaatse, die Gij voor hen  gegrond hadt.[9]

  Gij hebt een paal gesteld, dien zij niet overgaan zullen; zij zullen de  aarde niet weder bedekken.[10]

¶  Die de fonteinen uitzendt door de dalen, dat zij tussen de gebergten  henen wandelen.[11]

  Zij drenken al het gedierte des velds; de woudezels breken er hun dorst  mede.[12]

  Bij dezelve woont het gevogelte des hemels, een stem gevende van tussen  de takken.[13]

  Hij drenkt de bergen uit Zijn opperzalen; de aarde wordt verzadigd van  de vrucht Uwer werken.[14]

  Hij doet het gras uitspruiten voor de beesten, en het kruid tot dienst  des mensen, doende het brood uit de aarde voortkomen.[15]

  En den wijn, die het hart des mensen verheugt, doende het aangezicht  blinken van olie; en het brood, dat het hart des mensen sterkt.[16]

  De bomen des HEEREN worden verzadigd, de cederbomen van Libanon, die Hij  geplant heeft;[17]

  Alwaar de vogeltjes nestelen; des ooievaars huis zijn de dennebomen.[18]

  De hoge bergen zijn voor de steenbokken; de steenrotsen zijn een vertrek  voor de konijnen.[19]

¶  Hij heeft de maan gemaakt tot de gezette tijden, de zon weet haar ondergang.[20]

  Gij beschikt de duisternis, en het wordt nacht, in denwelken al het  gedierte des wouds uittreedt:[21]

  De jonge leeuwen, briesende om een roof, en om hun spijs van God te  zoeken.[22]

  De zon opgaande, maken zij zich weg, en liggen neder in hun holen.[23]

  De mens gaat dan uit tot zijn werk, en naar zijn arbeid tot den avond  toe.[24]

  Hoe groot zijn Uw werken, o HEERE! Gij hebt ze alle met wijsheid gemaakt;  het aardrijk is vol van Uw goederen.[25]

  Deze zee, die groot en wijd van ruimte is, daarin is het wriemelende  gedierte, en dat zonder getal, kleine gedierten met grote.[26]

  Daar wandelen de schepen, en de Leviathan, dien Gij geformeerd hebt,  om daarin te spelen.[27]

  Zij allen wachten op U, dat Gij hun hun spijze geeft te zijner tijd.[28]

  Geeft Gij ze hun, zij vergaderen ze; doet Gij Uw hand open, zij worden  met goed verzadigd.[29]

  Verbergt Gij Uw aangezicht, zij worden verschrikt; neemt Gij hun adem  weg, zij sterven, en zij keren weder tot hun stof.[30]

  Zendt Gij Uw Geest uit, zo worden zij geschapen, en Gij vernieuwt het  gelaat des aardrijks.[31]

¶  De heerlijkheid des HEEREN zij tot in der eeuwigheid; de HEERE verblijde  Zich in Zijn werken.[32]

  Als Hij de aarde aanschouwt, zo beeft zij; als Hij de bergen aanroert,  zo roken zij.[33]

  Ik zal den HEERE zingen in mijn leven; ik zal mijn God psalmzingen,  terwijl ik nog ben.[34]

  Mijn overdenking van Hem zal zoet zijn; ik zal mij in den HEERE verblijden.[35]

  De zondaars zullen van de aarde verdaan worden, en de goddelozen zullen  niet meer zijn. Loof den HEERE, mijn ziel! Hallelujah!