Bijbeltekst: [1]

¶  Als Mordechai wist al wat er geschied was, zo verscheurde Mordechai zijn  klederen, en hij trok een zak aan met as; en hij ging uit door het midden  der stad, en hij riep met een groot en bitter geroep.[2]

  En hij kwam tot voor de poort des konings; want niemand mocht in des  konings poort inkomen, bekleed met een zak.[3]

  En in alle en een ieder landschap en plaats, waar het woord des konings  en zijn wet aankwam, was een grote rouw onder de Joden, met vasten, en  geween, en misbaar; vele lagen in zakken en as.[4]

  Toen kwamen Esthers jonge dochters en haar kamerlingen, en zij gaven het  haar te kennen; en het deed de koningin zeer wee; en zij zond klederen  om Mordechai aan te doen, en zijn zak van hem af te doen; maar hij nam  ze niet aan.[5]

¶  Toen riep Esther Hatach, een van de kamerlingen des konings, welke hij  voor haar gesteld had, en zij gaf hem bevel aan Mordechai, om te weten  wat dit, en waarom dit ware.[6]

  Als Hatach uitging tot Mordechai, op de straat der stad, die voor de  poort des konings was,[7]

  Zo gaf Mordechai hem te kennen al wat hem wedervaren was, en de verklaring  van het zilver, hetwelk Haman gezegd had te zullen wegen in de schatten  des konings, voor de Joden, om dezelve om te brengen.[8]

  En hij gaf hem het afschrift der geschrevene wet, die te Susan gegeven  was, om hen te verdelgen, dat hij het Esther liet zien, en haar te kennen  gaf, en haar gebood, dat zij tot den koning ging, om hem te smeken, en  van hem te verzoeken voor haar volk.[9]

  Hatach nu kwam, en gaf Esther de woorden van Mordechai te kennen.