Bijbeltekst: [1]

In het jaar, toen de koning Uzzia stierf, zo zag ik den Heere, zittende  op een hogen en verheven troon, en Zijn zomen vervullende den tempel.[2]

  De serafs stonden boven Hem; een iegelijk had zes vleugelen; met twee  bedekte ieder zijn aangezicht, en met twee bedekte hij zijn voeten,  en met twee vloog hij.[3]

  En de een riep tot den ander, en zeide: Heilig, heilig, heilig is de  HEERE der heirscharen! De ganse aarde is van Zijn heerlijkheid vol![4]

  Zodat de posten der dorpels zich bewogen van de stem des roependen; en  het huis werd vervuld met rook.[5]

Toen zeide ik: Wee mij, want ik verga! dewijl ik een man van onreine  lippen ben, en ik woon in het midden eens volks, dat onrein van lippen  is; want mijn ogen hebben den Koning, den HEERE der heirscharen gezien.[6]

  Maar een van de serafs vloog tot mij, en had een gloeiende kool in zijn  hand, die hij met de tang van het altaar genomen had.[7]

  En hij roerde mijn mond daarmede aan, en zeide: Zie, deze heeft uw lippen  aangeroerd; alzo is uw misdaad van u geweken, en uw zonde is verzoend.[8]

  Daarna hoorde ik de stem des Heeren, dewelke zeide: Wien zal Ik zenden,  en wie zal voor Ons henengaan? Toen zeide ik: Zie, hier ben ik, zend  mij henen.