Bijbeltekst: [1]

En er waren te Antiochie, in de Gemeente, die daar was, enige profeten  en leraars, namelijk Barnabas, en Simeon, genaamd Niger, en Lucius van  Cyrene, en Manahen, die met Herodes den viervorst opgevoed was, en  Saulus.[2]

  En als zij den Heere dienden, en vastten, zeide de Heilige Geest: Zondert  Mij af beiden Barnabas en Saulus tot het werk, waartoe Ik hen geroepen  heb.[3]

  Toen vastten en baden zij, en hun de handen opgelegd hebbende, lieten  zij hen gaan.[4]

Dezen dan, uitgezonden zijnde van den Heiligen Geest, kwamen af tot  Seleucie, en van daar scheepten zij af naar Cyprus.[5]

  En gekomen zijnde te Salamis, verkondigden zij het woord Gods in de  synagogen der Joden; en zij hadden ook Johannes tot een dienaar.[6]

  En als zij het eiland doorgegaan waren tot Pafos toe, vonden zij een  zekeren tovenaar, een valse profeet, een Jood, wiens naam was Bar–jezus;[7]

  Welke was bij den stadhouder Sergius Paulus, een verstandigen man. Deze,  Barnabas en Saulus tot zich geroepen hebbende, zocht zeer het Woord Gods  te horen.[8]

  Maar Elymas, de tovenaar (want alzo wordt zijn naam overgezet), wederstond  hen, zoekende den stadhouder van het geloof af te keren.[9]

  Doch Saulus (die ook Paulus genaamd is), vervuld met den Heiligen  Geest, en de ogen op hem houdende, zeide:[10]

  O gij kind des duivels, vol van alle bedrog, en van alle arglistigheid,  vijand van alle gerechtigheid, zult gij niet ophouden te verkeren de  rechte wegen des Heeren?[11]

  En nu zie, de hand des Heeren is tegen u, en gij zult blind zijn, en  de zon niet zien voor een tijd. En van stonde aan viel op hem donkerheid  en duisternis: en rondom gaande, zocht hij, die hem met de hand mochten  leiden.[12]

  Als de stadhouder zag, hetgeen geschied was, toen geloofde hij, verslagen  zijnde over de leer des Heeren.