دعای حقیقی، به ارادۀ الهی توجه دارد. در زمان مشکلات، دعا قدرت دارد ما را آزاد سازد و فیض خدا درزندگی‌مان جاری ‌شود. با دعا، تسلی خدا را دریافت خواهیم کرد و سیرت الهی در ما آشکار می‌گردد.‏

کسی که زندگی پاک و مقدس و با خدا رفاقتی صميمی دارد، دارای روح دعا می‌باشد و همچنین با تمام دل خود، خدا را می‌طلبد. دعا، تلاش برای شناخت خدا و طلبیدن او با تمام وجود می‌باشد.‏

عوامل دیگری وجود دارند که به دعای ما لطمه وارد می‌کنند. این عوامل شامل روابط از‌هم پاشیده، مشغلۀ زیاد و خودخواهی ما می‌باشند که مانع داشتن مشارکت صمیمی با پدر آسمانی می‌شوند.‏

نداشتن رفاقتی صميمی و عمیق با خدا، گناه دانسته و همچنین تکبر، از‌جمله موانعی هستند که باعث می‌شوند دعاهای ما مؤثر و پُرقدرت نباشند.‏

کسانی که می‌دانستند باید منتظر خدا بمانند، بیش از افراد دیگر در تاریخ مسیحیت تأثیرگذار بوده‌اند. انتظار کشیدن برای خدا، باعث می‌شود برای نجات انسان‌ها وارد مبارزۀ روحانی بشویم.‏

دعا، نه تنها باعث پیروزی ما می‌شود، بلکه باعث تغيير دوستان و جامعه نیز می‌گردد. همچنین دعا باعث می‌شود از تمام امکاناتی که خدا برای ما تدارک دیده است برخوردار بشویم.‏

زمانی بیداری روحانی را مشاهده خواهیم کرد، که شروع به دعا کردن نماييم. برای داشتن زندگی مسیحی موفقیت‌آمیز، باید رؤیا و شور‌و‌شوق داشته باشیم، که اين‌ها توسط دعا به‌وجود می‌آیند و حفظ می‌شوند.‏

دعا، فیض خدا را جاری می‌کند و پیروزی ما را تضمین می‌نمايد. داشتن قلب فروتن یک امر ضروری است و مسیح بهترین نمونۀ فروتنی می‌باشد. پیروزی از خداست و بر اثر توانایی ما حاصل نمی‌شود.‏

سامی تیپت که خادم و مبشر مسیحی ا‌ست، دعوت شد که در کلیسايی کوچک در زمان جنگ ویتنام انجيل را موعظه کند. او قدرت خدا را در بين مردم به‌واسطۀ دعای فروتنانه مشاهده کرد.‏

برای آموزش مسائل روحانی به کودکان، باید ابتدا این روحانیت و ایمان در زندگی خودِ والدین جاری و نمایان باشد. ما والدین، خدا را همان‌گونه که خود می‌شناسیم به فرزندان‌مان معرفی می‌کنیم.‏