Sign up to save your podcasts
Or
Share Ganj e Hozour Programs
Share to email
Share to Facebook
Share to X
Share to email
Share to Facebook
Share to X
Or
Ganj e Hozour Programs
By Parviz ShahbaziTechnology
Ganj e Hozour Programs episodes
- Ganj e Hozour Program #362برنامه شماره ۳۶۲ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازی(PDF) تمامی اشعار این برنامه مولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۵۲۸آن کیست آن آن کیست آن کو سینه را غمگین کندچون پیش او زاری کنی تلخ تو را شیرین کنداول نماید مار کر آخر بود گنج گهرشیرین شهی کاین تلخ را در دم نکوآیین کنددیوی بود حورش کند ماتم بود سورش کندوان کور مادرزاد را دانا و عالم بین کندتاریک را روشن کند وان خار را گلشن کندخار از کفت بیرون کشد وز گل تو را بالین کندبهر خلیل خویشتن آتش دهد افروختنوان آتش نمرود را اشکوفه و نسرین کندروشن کن استارگان چاره گر بیچارگانبر بنده او احسان کند هم بنده را تحسین کندجمله گناه مجرمان چون برگ دی ریزان کنددر گوش بدگویان خود عذر گنه تلقین کندگوید بگو یا ذا الوفا اغفر لذنب قد هفاچون بنده آید در دعا او در نهان آمین کندآمین او آنست کو اندر دعا ذوقش دهداو را برون و اندرون شیرین و خوش چون تین کندذوقست کاندر نیک و بد در دست و پا قوت دهدکاین ذوق زور رستمان جفت تن مسکین کندبا ذوق مسکین رستمی بی‌ذوق رستم پرغمیگر ذوق نبود یار جان جان را چه باتمکین کنددل را فرستادم به گه کو تیز داند رفت رهتا سوی تبریز وفا اوصاف شمس الدین کندمولوی، مثنوی، دفتر ششم، سطر ۷۶۱در همه عالم اگر مرد و زننددم به دم در نزع و اندر مردنندآن سخنشان را وصیتها شمرکه پدر گوید در آن دم با پسرتا بروید عبرت و رحمت بدینتا ببرد بیخ بغض و رشک و کینتو بدان نیت نگر در اقرباتا ز نزع او بسوزد دل تراکل آت آت آن را نقد داندوست را در نزع و اندر فقد دانوز غرضها زین نظر گردد حجاباین غرضها را برون افکن ز جیبور نیاری خشک بر عجزی مهایستدانک با عاجز گزیده معجزیستعجز زنجیریست زنجیرت نهادچشم در زنجیرنه باید گشادپس تضرع کن کای هادی زیستباز بودم بسته گشتم این ز چیستسختتر افشرده‌ام در شر قدمکه لفی خسرم ز قهرت دم به دماز نصیحتهای تو کر بودهامبتشکن دعوی و بت‌گر بودهامیاد صنعت فرض‌تر یا یاد مرگمرگ مانند خزان تو اصل برگسالها این مرگ طبلک میزندگوش تو بیگاه جنبش میکندگوید اندر نزع از جان آه مرگاین زمان کردت ز خود آگاه مرگاین گلوی مرگ از نعره گرفتطبل او بشکافت از ضرب شگفتدر دقایق خویش را در بافتیرمز مردن این زمان در یافتی2 hr 33 min
- Ganj e Hozour Program #252PDF ،تمامی اشعار این برنامه۲۰۷۹ مولوی، دیوان شمس، غزل شمارهمقام ناز نداری برو تو ناز مکنچو میوه پخته نگشت از درخت بازمکنبه پیش قبله حق همچو بت میا منشیننماز خود را از خویش بینماز مکنگهی که پخته شدی از درخت فارغ باشز گرم و سرد میندیش و احتراز مکنچو هیچ خصم نماند برو به بزم نشینسلاح رزم بینداز و ترک تاز مکنچو صاف صاف برآمد ز کوره نقده تومده به کوره هر کوردل گداز مکنجمال خود ز اسیران عشق هیچ مپوشچو باغ لطف خدایی تو در فراز مکنمولوی، مثنوی، دفتر سوم، سطر۳۹۲آن سبا ز اهل صبا بودند و خامکارشان کفران نعمت با کرامباشد آن کفران نعمت در مثالکه کنی با محسن خود تو جدالکه نمیباید مرا این نیکویمن برنجم زین چه رنجم میشویلطف کن این نیکوی را دور کنمن نخواهم چشم زودم کور کنپس سبا گفتند باعد بینناشیننا خیر لنا خذ زینناما نمیخواهیم این ایوان و باغنه زنان خوب و نه امن و فراغشهرها نزدیک همدیگر بدستآن بیابانست خوش کانجا ددستیطلب الانسان فی الصیف الشتافاذا جاء الشتا انکر ذافهو لا یرضی بحال ابدالا بضیق لا بعیش رغداقتل الانسان ما اکفرهکلما نال هدی انکرهنفس زین سانست زان شد کشتنیاقتلوا انفسکم گفت آن سنیخار سه سویست هر چون کش نهیدر خلد وز زخم او تو کی جهیآتش ترک هوا در خار زندست اندر یار نیکوکار زنچون ز حد بردند اصحاب سباکه بپیش ما وبا به از صباناصحانشان در نصیحت آمدنداز فسوق و کفر مانع میشدندقصد خون ناصحان میداشتندتخم فسق و کافری میکاشتندچون قضا آید شود تنگ این جهاناز قضا حلوا شود رنج دهانگفت اذا جاء القضا ضاق الفضاتحجب الابصار اذ جاء القضاچشم بسته میشود وقت قضاتا نبیند چشم کحل چشم رامکر آن فارس چو انگیزید گردآن غبارت ز استغاثت دور کردسوی فارس رو مرو سوی غبارورنه بر تو کوبد آن مکر سوارگفت حق آن را که این گرگش بخورددید گرد گرگ چون زاری نکرداو نمیدانست گرد گرگ رابا چنین دانش چرا کرد او چراگوسفندان بوی گرگ با گزندمیبدانند و بهر سو میخزندمغز حیوانات بوی شیر رامیبداند ترک میگوید چرابوی شیر خشم دیدی باز گردبا مناجات و حذر انباز گردوا نگشتند آن گروه از گرد گرگگرگ محنت بعد گرد آمد سترگبر درید آن گوسفندان را بخشمکه ز چوپان خرد بستند چشمچند چوپانشان بخواند و نامدندخاک غم در چشم چوپان میزدندکه برو ما از تو خود چوپانتریمچون تبع گردیم هر یک سروریمطعمه ی گرگیم و آن یار نههیزم ناریم و آن عار نهحمیتی بد جاهلیت در دماغبانگ شومی بر دمنشان کرد زاغبهر مظلومان همیکندند چاهدر چه افتادند و میگفتند آهپوستین یوسفان بکشافتندآنچ میکردند یک یک یافتندکیست آن یوسف دل حقجوی توچون اسیری بسته اندر کوی توجبرئیلی را بر استن بستهایپر و بالش را به صد جا خستهایپیش او گوساله بریان آوریگه کشی او را به کهدان آوریکه بخور اینست ما را لوت و پوتنیست او را جز لقاء الله قوتزین شکنجه و امتحان آن مبتلامیکند از تو شکایت با خداکای خدا افغان ازین گرگ کهنگویدش نک وقت آمد صبر کنداد تو وا خواهم از هر بیخبرداد کی دهد جز خدای دادگراو همیگوید که صبرم شد فنادر فراق روی تو یا ربنااحمدم در مانده در دست یهودصالحم افتاده در حبس ثمودای سعادتبخش جان انبیایا بکش یا باز خوانم یا بیابا فراقت کافران را نیست تابمیگود یا لیتنی کنت ترابحال او اینست کو خود زان سوستچون بود بی تو کسی کان توستحق همیگوید که آری ای نزهلیک بشنو صبر آر و صبر بهصبح نزدیکست خامش کم خروشمن همیکوشم پی تو تو مکوش0 min
- Ganj e Hozour Program #240برنامه شماره ۲۴۰ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۷۹۱این کبوتربچه هم عزم هوا کرد و پریدچون صفیری و ندایی ز سوی غیب شنیدآن مراد همه عالم چه فرستاد رسولکه بیا جانب ما چون نپرد جان مریدبپرد جانب بالا چو چنان بال بیافتبدرد جامه تن را چو چنان نامه رسیدچه کمندست که پر می‌کشد این جان‌ها راچه ره است آن ره پنهان که از آن راه کشیدرحمتش نامه فرستاد که این جا بازآکه در آن تنگ قفس جان تو بسیار طپیدلیک در خانه بی‌در تو چو مرغی بیپراین کند مرغ هوا چونک به چستی افتیدبی قراریش گشاید در رحمت آخربر در و سقف همی‌کوب پر اینست کلیدتا نخوانیم ندانی تو ره واگشتنکه ره از دعوت ما گردد بر عقل بدیدهر چه بالا رود ار کهنه بود نو گرددهر نوی کید این جا شود از دهر قدیدهین خرامان رو در غیب سوی پس منگرفی امان الله کان جا همه سودست و مزیدهله خاموش برو جانب ساقی وجودکه می پاک ویت داد در این جام پلید0 min
- Ganj e Hozour Program #241برنامه شماره ۲۴۱ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۲۶۳۴امروز در این شهر نفیر است و فغانیاز جادوی چشم یکی شعبده خوانیدر شهر به هر گوشه یکی حلقه به گوشی استاز عشق چنین حلقه ربا چرب زبانیبیزخم نیابی تو در این شهر یکی دلاز تیر نظرهای چنین سخته کمانیای شهر چه شهری تو که هر روز تو عید استای شهر مکان تو شد از لطف زمانیچه جای مکان است و چه سودای زمان استای هر دو شده از دم تو نادره لانیشهری است که او تختگه عشق خدایی استبغداد نهان است وز او دل همدانیامروز در این مصر از این یوسف خوبیبیزجر و سیاست شده هر گرگ شبانیصد پیر دو صدساله از این یوسف خوش دممانند زلیخا شده در عشق جوانیاو حاکم دل‌ها و روان‌هاست در این شهرماننده تقدیر خدا حکم روانیصد نور یقین سجده کن روی چو ماهشکی سوی مهش راه بزد ابر گمانیصد چون من و تو محو چنان بی‌من و ماییچون ظلمت شب محو رخ ماه جهانیجز حضرت او نیست فقیرانه حضوریجز سایه خورشید رخش نیست امانیاز حیله او یک دو سخن دارم بشنوچون زهره ندارم که بگویم که فلانیگر نام نگوییم و نشان نیز نگوییمزین باده شکافیده شود شیشه جانیهین دست ملرزان و فروکش قدح عشقپازهر چو داری نکند زهر زیانیهر چیز که خواهی تو ز عطار بیابیدکان محیط است و جز این نیست دکانی0 min
- Ganj e Hozour Program #229برنامه شماره ۲۲۹ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۲۲۷۷یک چند رندند این طرف در ظل دل پنهان شدهو آن آفتاب از سقف دل بر جانشان تابان شدههر نجم ناهیدی شده هر ذره خورشیدی شدهخورشید و اختر پیششان چون ذره سرگردان شدهآن عقل و دل گم کردگان جان سوی کیوان بردگانبیچتر و سنجق هر یکی کیخسرو و سلطان شدهبسیار مرکب کشته‌ای گرد جهان برگشتهایدر جان سفر کن درنگر قومی سراسر جان شدهبا این عطای ایزدی با این جمال و شاهدیفرمان پرستان را نگر مستغرق فرمان شدهچون آینه آن سینه شان آن سینه بی‌کینه شاندلشان چو میدان فلک سلطان سوی میدان شدهاز هیهی و هیهایشان وز لعل شکرخایشاننقل و شراب و آن دگر در شهر ما ارزان شدهچون دوش اگر بی‌خویشمی از فتنه من نندیشمیباقی این را بودمی بی‌خویشتن گویان شدهاین دم فروبندم دهن زیرا به خویشم مرتهنتا آن زمانی که دلم باشد از او سکران شدهسلطان سلطانان جان شمس الحق تبریزیانهر جان از او دریا شده هر جسم از او مرجان شدهمولوی، مثنوی، دفتر سوم، سطر ۱۴۰۶آن یکی را یار پیش خود نشاندنامه بیرون کرد و پیش یار خواندبیتها در نامه و مدح و ثنازاری و مسکینی و بس لابههاگفت معشوق این اگر بهر منستگاه وصل این عمر ضایع کردنستمن به پیشت حاضر و تو نامه خواننیست این باری نشان عاشقانگفت اینجا حاضری اما ولیکمن نمی‌یایم نصیب خویش نیکآنچ می‌دیدم ز تو پارینه سالنیست این دم گرچه می‌بینم وصالمن ازین چشمه زلالی خوردهامدیده و دل ز آب تازه کردهامچشمه می‌بینم ولیکن آب نیراه آبم را مگر زد رهزنیگفت پس من نیستم معشوق تومن به بلغار و مرادت در قتوعاشقی تو بر من و بر حالتیحالت اندر دست نبود یا فتیپس نیم کلی مطلوب تو منجزو مقصودم ترا اندرز منخانهٔ معشوقه‌ام معشوق نیعشق بر نقدست بر صندوق نیهست معشوق آنک او یکتو بودمبتدا و منتهاات او بودچون بیابی‌اش نمانی منتظرهم هویدا او بود هم نیز سرمیر احوالست نه موقوف حالبندهٔ آن ماه باشد ماه و سالچون بگوید حال را فرمان کندچون بخواهد جسمها را جان کندمنتها نبود که موقوفست اومنتظر بنشسته باشد حالجوکیمیای حال باشد دست اودست جنباند شود مس مست اوگر بخواهد مرگ هم شیرین شودخار و نشتر نرگس و نسرین شودآنک او موقوف حالست آدمیستکو بحال افزون و گاهی در کمیستصوفی ابن الوقت باشد در مناللیک صافی فارغست از وقت و حالحالها موقوف عزم و رای اوزنده از نفخ مسیح‌آسای اوعاشق حالی نه عاشق بر منیبر امید حال بر من میتنیآنک یک دم کم دمی کامل بودنیست معبود خلیل آفل بودوانک آفل باشد و گه آن و ایننیست دلبر لا احب افلینآنک او گاهی خوش و گه ناخوشستیک زمانی آب و یک دم آتشستبرج مه باشد ولیکن ماه نهنقش بت باشد ولی آگاه نههست صوفی صفاجو ابن وقتوقت را همچون پدر بگرفته سختهست صافی غرق عشق ذوالجلالابن کس نه فارغ از اوقات و حالغرقهٔ نوری که او لم یولدستلم یلد لم یولد آن ایزدسترو چنین عشقی بجو گر زندهایورنه وقت مختلف را بندهایمنگر اندر نقش زشت و خوب خویشبنگر اندر عشق و در مطلوب خویشمنگر آنک تو حقیری یا ضعیفبنگر اندر همت خود ای شریفتو به هر حالی که باشی میطلبآب می‌جو دایما ای خشکلبکان لب خشکت گواهی میدهدکو بخر بر سر منبع رسدخشکی لب هست پیغامی ز آبکه بمات آرد یقین این اضطرابکین طلب‌کاری مبارک جنبشیستاین طلب در راه حق مانع کشیستاین طلب مفتاح مطلوبات تستاین سپاه و نصرت رایات تستاین طلب همچون خروسی در صیاحمیزند نعره که می‌آید صباحگرچه آلت نیستت تو میطلبنیست آلت حاجت اندر راه ربهر که را بینی طلب‌کار ای پسریار او شو پیش او انداز سرکز جوار طالبان طالب شویوز ظلال غالبان غالب شویگر یکی موری سلیمانی بجستمنگر اندر جستن او سست سستهرچه داری تو ز مال و پیشهاینه طلب بود اول و اندیشه‌ای0 min
- Ganj e Hozour Program #226برنامه شماره ۲۲۶ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۸۶۹خیاط روزگار به بالای هیچ مردپیراهنی ندوخت که آن را قبا نکردبنگر هزار گول سلیم اندر این جهاندامان زر دهند و خرند از بلیس دردگلهای رنگ رنگ که پیش تو نقلهاستتو می خوری از آن و رخت می‌کنند زردای مرده را کنار گرفته که جان منآخر کنار مرده کند جان و جسم سردخود با خدای کن که از این نقش‌های دیوخواهی شدن به وقت اجل بی‌مراد فردپاها مکش دراز بر این خوش بساط خاککاین بستریست عاریه می‌ترس از نوردمفکن گزافه مهره در این طاس روزگارپرهیز از آن حریف که هست اوستاد نردمنگر به گرد تن بنگر در سوار روحمیجو سوار را به نظر در میان گردرخسارها چون گل لابد ز گلشنیستگلزار اگر نباشد پس از کجاست وردسیب زنخ چو دیدی میدان درخت سیببهر نمونه آمد این نیست بهر خوردهمت بلند دار که با همت خسیسچاوش پادشاه براند تو را که بردخاموش کن ز حرف و سخن بی‌حروف گویچون ناطقه ملایکه بر سقف لاجورد0 min
- Ganj e Hozour Program #227برنامه شماره ۲۲۷ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۲۸۷۲مرغ اندیشه که اندر همه دل‌ها بپریبه خدا کز دل و از دلبر ما بیاثریآفتابی که به هر روزنه‌ای درتابیاز سر روزن آن اصل بصر بیبصریباد شبگیر که چون پیک خبرها آریز آنچ دریای خبرهاست چرا بیخبریدیدبانا که تو را عقل و خرد میگویندساکن سقف دماغی و چراغ نظریبر سر بام شدستی مه نو میجوییمه نو کو و تو مسکین به کجا مینگریدل ترسنده که از عشق گریزان شدهایز کف عشق اگر جان ببری جان نبریرهزنانند به هر گام یکی عشوه دهیوای بر تو گر از این عشوه دهان عشوه خریای مه ار تو عسسی الحذر از جامه کنانکه کلاهت ببرند ار چه که سیمین کمریبه حشر غره مشو این نگر ای مه کز بیممیگریزی همه شب گر چه شه باحشریمیگریزی تو ولی جان نبری از کف عشقتیرت آید سه پری گر چه همه تن سپریگر همه تن سپری ور ره پنهان سپریور دو پر ور سه پری در فخ آن دام وریمردم چشم که مردم به تو مردم بیندنظرت نیست به دل گر چه که صاحب نظریدر درون ظلمات سیهی چشمانهمچو آب حیوان ساکنی و مستتریخانه در دیده گرفتی و تو را یار نشدآنک از چشمه او جوش کند دیده وریگر شکر را خبری بودی از لذت عشقآب گشتی ز خجالت ننمودی شکریچشم غیرت ز حسد گوش شکر را کر کردترس از آن چشم که در گوش شکر ریخت کریشیر گردون که همه شیردلان از تو برندجگر و صف شکنی حمیت و استیزه گریجگر باجگران آب ظفر از تو خورندبه کمینگاه دل اهل دلان بیجگریشیر ز آتش برمد سخت و دل آتشکده‌ای استجان پروانه بود بر شرر شمع جریپر پروانه بسوزد جز پروانه دلکه پرش ده پره گردد ز فروغ شرریشاه حلمی ز خلاء زیر پر دل میروتا تو را علم دهد واهب انسان و پریرو به مریخ بگو که بنگر وصلت دلتا که خنجر بنهی هیچ سری را نبریگر توانی عوض سر سر دیگر دادنسزد ار سر ببری حاکم و وهاب سریسر ز تو یافت سری پر ز تو دزدید پریز تو آموخت تری و ز تو آورد زریشیشه گر کو به دمی صد قدح و جام کندقدحی گر شکند زو نتوان گشت بریمشتری را نرسد لاف که من سیمبرمکه نبود و نبود سیمبری سیم بریمشتری بود زلیخا مه کنعانی راسیم بر بود بر سیم بر از زرشمریزهره زخمه زن آخر بشنو زخمه دلبتری غره مشو چنگ کنندت بتریچنگ دل چند از این چنگ و دف و نای شکستوای بر مادر تو گر نکند دل پدریای عطارد بس از این کاغذ و از حبر و قلمزفتی و لاف و تکبر حیل و پرهنریگر پلنگی به یکی باد چو موشی گردیور تو شیری به یکی برق ز روبه بتریسر قدم کن چو قلم بر اثر دل میروکه اثرهاست نهان در عدم و بی‌صوری0 min
- Ganj e Hozour Program #232برنامه شماره ۲۳۲ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۳۰۰۵آن دل که گم شده‌ست هم از جان خویش جویآرام جان خویش ز جانان خویش جویاندر شکر نیابی ذوق نبات غیبآن ذوق را هم از لب و دندان خویش جویدو چشم را تو ناظر هر بی‌نظر مکندر ناظری گریز و ازو آن خویش جوینقلست از رسول که مردم معادنندپس نقد خویش را برو از کان خویش جویاز تخت تن برون رو و بر تخت جان نشیناز آسمان گذر کن و کیوان خویش جویبرقی که بر دلت زد و دل بی‌قرار شدآن برق را در اشک چو باران خویش جویانبان بوهریره وجود توست و بسهر چه مراد توست در انبان خویش جویای بی‌نشان محض نشان از کی جویمتهم تو بجو مرا و به احسان خویش جویمولوی، مثنوی، دفتر ششم، سطر ۴۶۶۰کوه را گفتار کی باشد ز خودعکس غیرست آن صدا ای معتمدگفت تو زان سان که عکس دیگریستجمله احوالت به جز هم عکس نیستخشم و ذوقت هر دو عکس دیگرانشادی قواده و خشم عوانآن عوان را آن ضعیف آخر چه کردکه دهد او را به کینه زجر و دردتا بکی عکس خیال لامعهجهد کن تا گرددت این واقعهمولوی، مثنوی، دفتر دوم، سطر ۲۶۰۴در خبر آمد که خال مؤمنانخفته بد در قصر بر بستر ستانقصر را از اندرون در بسته بودکز زیارتهای مردم خسته بودناگهان مردی ورا بیدار کردچشم چون بگشاد پنهان گشت مردگفت اندر قصر کس را ره نبودکیست کین گستاخی و جرات نمودگرد برگشت و طلب کرد آن زمانتا بیاید زان نهان گشته نشاناو پس در مدبری را دید کودر پس پرده نهان می‌کرد روگفت هی تو کیستی نام تو چیستگفت نامم فاش ابلیس شقیستگفت بیدارم چرا کردی بجدراست گو با من مگو بر عکس و ضدگفت هنگام نماز آخر رسیدسوی مسجد زود می‌باید دویدعجلوا الطاعات قبل الفوت گفتمصطفی چون در معنی میبسفتگفت نی نی این غرض نبود تراکه بخیری ره‌نما باشی مرادزد آید از نهان در مسکنمگویدم که پاسبانی میکنممن کجا باور کنم آن دزد رادزد کی داند ثواب و مزد را0 min
- Ganj e Hozour Program #233برنامه شماره ۲۳۳ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۱۸۶۱ای قاعده مستان در همدگر افتادناستیزه گری کردن در شور و شر افتادنعاشق بتر از مست است عاشق هم از آن دست استگویم که چه باشد عشق در کان زر افتادنزر خود چه بود عاشق سلطان سلاطین استایمن شدن از مردن وز تاج سر افتادندرویش به دلق اندر و اندر بغلش گوهراو ننگ چرا دارد از در به در افتادنمست آمد دوش آن مه افکنده کمر در رهآگه نبد از مستی او از کمر افتادنگفتم که دلا برجه می بر کف جان برنهکافتاد چنین وقتی وقت است درافتادنبا بلبل بستانی همدست شدن دستیبا طوطی روحانی اندر شکر افتادنمن بی‌دل و دل داده در راه تو افتادهوالله که نمی‌دانم جای دگر افتادنگر جام تو بشکستم مستم صنما مستممستم مهل از دستم و اندر خطر افتادناین قاعده نوزاد است وین رسم نو افتادهستشیشه شکنی کردن در شیشه گر افتادنحافظ، دیوان غزلیات، شماره ۳۸۱گر چه ما بندگان پادشهیمپادشاهان ملک صبحگهیمگنج در آستین و کیسه تهیجام گیتی نما و خاک رهیمهوشیار حضور و مست غروربحر توحید و غرقه گنهیمشاهد بخت چون کرشمه کندماش آیینه رخ چو مهیمشاه بیدار بخت را هر شبما نگهبان افسر و کلهیمگو غنیمت شمار صحبت ماکه تو در خواب و ما به دیده گهیمشاه منصور واقف است که ماروی همت به هر کجا که نهیمدشمنان را ز خون کفن سازیمدوستان را قبای فتح دهیمرنگ تزویر پیش ما نبودشیر سرخیم و افعی سیهیموام حافظ بگو که بازدهندکردهای اعتراف و ما گوهیممولوی، مثنوی، دفتر دوم، سطر ۲۶۰۴گفت ما اول فرشته بودهایمراه طاعت را بجان پیمودهایمسالکان راه را محرم بدیمساکنان عرش را همدم بدیمپیشهٔ اول کجا از دل رودمهر اول کی ز دل بیرون شوددر سفر گر روم بینی یا ختناز دل تو کی رود حب الوطنما هم از مستان این می بودهایمعاشقان درگه وی بودهایمناف ما بر مهر او ببریدهاندعشق او در جان ما کاریدهاندروز نیکو دیده‌ایم از روزگارآب رحمت خورده‌ایم اندر بهارنی که ما را دست فضلش کاشتستاز عدم ما را نه او بر داشتستای بسا کز وی نوازش دیدهایمدر گلستان رضا گردیدهایمبر سر ما دست رحمت مینهادچشمههای لطف از ما میگشادوقت طفلی‌ام که بودم شیرجوگاهوارم را کی جنبانید اواز کی خوردم شیر غیر شیر اوکی مرا پرورد جز تدبیر اوخوی کان با شیر رفت اندر وجودکی توان آن را ز مردم واگشودگر عتابی کرد دریای کرمبسته کی گردند درهای کرماصل نقدش داد و لطف و بخششستقهر بر وی چون غباری از غشستاز برای لطف عالم را بساختذرهها را آفتاب او نواختفرقت از قهرش اگر آبستنستبهر قدر وصل او دانستنستتا دهد جان را فراقش گوشمالجان بداند قدر ایام وصالگفت پیغامبر که حق فرموده استقصد من از خلق احسان بوده استآفریدم تا ز من سودی کنندتا ز شهدم دست‌آلودی کنندنه برای آنک تا سودی کنموز برهنه من قبایی بر کنمچند روزی که ز پیشم راندهستچشم من در روی خوبش مانده‌ست0 min
- Ganj e Hozour Program #235برنامه شماره ۲۳۵ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۲۴۳۹دامن کشانم می‌کشد در بتکده عیاره‌ایمن همچو دامن می‌دوم اندر پی خون خواره‌اییک لحظه هستم میکند یک لحظه پستم می‌کندیک لحظه مستم میکند خودکامه‌ای خماره‌ایچون مهره‌ام در دست او چون ماهیم در شست اوبر چاه بابل می‌تنم از غمزه سحاره‌ایلاهوت و ناسوت من او هاروت و ماروت من اومرجان و یاقوت من او بر رغم هر بدکاره‌ایدر صورت آب خوشی ماهی چو برج آتشیدر سینه دلبر دلی چون مرمری چون خاره‌ایاسرار آن گنج جهان با تو بگویم در نهانتو مهلتم ده تا که من با خویش آیم پاره‌ایروزی ز عکس روی او بردم سبوی تا جوی اودیدم ز عکس نور او در آب جو استاره‌ایگفتم که آنچ از آسمان جستم بدیدم در زمینناگاه فضل ایزدی شد چاره بیچاره‌ایشکر است در اول صفم شمشیر هندی در کفمدر باغ نصرت بشکفم از فر گل رخساره‌ایآن رفت کز رنج و غمان خم داده بودم چون کمانبود این تنم چون استخوان در دست هر سگساره‌ایخورشید دیدم نیم شب زهره درآمد در طربدر شهر خویش آمد عجب سرگشته‌ای آواره‌ایاندر خم طغرای کن نو گشت این چرخ کهنعیسی درآمد در سخن بربسته در گهواره‌ایدر دل نیفتد آتشی در پیش ناید ناخوشیسر برنیارد سرکشی نفسی نماند اماره‌ایخوش شد جهان عاشقان آمد قران عاشقانوارست جان عاشقان از مکر هر مکاره‌ایجان لطیف بانمک بر عرش گردد چون ملکنبود دگر زیر فلک مانند هر سیاره‌ایمانند موران عقل و جان گشتند در طاس جهانآن رخنه جویان را نهان وا شد در و درساره‌ایبی‌خار گردد شاخ گل زیرا که ایمن شد ز ذلزیرا نماندش دشمنی گل چین و گل افشاره‌ایخاموش خاموش ای زبان همچون زبان سوسنانمانند نرگس چشم شو در باغ کن نظاره‌ای0 min
More shows like Ganj e Hozour Programs
BPLUS بی‌پلاس پادکست فارسی خلاصه کتاب
7,892 Listeners
طنزپردازی | tanzpardazi
1,159 Listeners
جافکری | Jafekri
123 Listeners
پادکست رخ
2,993 Listeners
MovarekhPodcast احمدهاشمی
45 Listeners
زندگی مایندفول با مدیتیشن | مراقبه‌ی فارسی
346 Listeners
این نقطه
2,117 Listeners