Sign up to save your podcasts
Or
Share Ganj e Hozour Programs
Share to email
Share to Facebook
Share to X
Share to email
Share to Facebook
Share to X
Or
Ganj e Hozour Programs
By Parviz ShahbaziTechnology
Ganj e Hozour Programs episodes
- Ganj e Hozour Program #256برنامه شماره ۲۵۶ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۳۸۸خدمت بی‌دوستی را قدر و قیمت هست نیستخدمت اندر دست هست و دوستی در دست نیستدوستی در اندرون خود خدمتی پیوسته استهیچ خدمت جز محبت در جهان پیوست نیستور تو مستی می‌نمایی در محبت چون نهایعشق گوید دوغ خورد و دوغ خورد او مست نیستپست و بالا چند یازد از تکلف در هواچند خود را پست دارد آن کسی کو پست نیستهمچو ماهی مانده در دام جهان زان بحر دوروانگهان پنداشته خود را که اندر شست نیستمولوی، مثنوی، دفتر چهارم، سطر ۳۰۳۰جوهر صدقت خفی شد در دروغهمچو طعم روغن اندر طعم دوغآن دروغت این تن فانی بودراستت آن جان ربانی بودسالها این دوغ تن پیدا و فاشروغن جان اندرو فانی و لاشتا فرستد حق رسولی بندهایدوغ را در خمره جنبانندهایتا بجنباند به هنجار و به فنتا بدانم من که پنهان بود منیا کلام بنده‌ای کان جزو اوستدر رود در گوش او کو وحی جوستاذن مؤمن وحی ما را واعیستآنچنان گوشی قرین داعیستهمچنانک گوش طفل از گفت مامپر شود ناطق شود او درکلامور نباشد طفل را گوش رشدگفت مادر نشنود گنگی شوددایما هر کر اصلی گنگ بودناطق آنکس شد که از مادر شنوددانک گوش کر و گنگ از آفتیستکه پذیرای دم و تعلیم نیستآنک بی‌تعلیم بد ناطق خداستکه صفات او ز علتها جداستیا چو آدم کرده تلقینش خدابیحجاب مادر و دایه و ازایا مسیحی که به تعلیم ودوددر ولادت ناطق آمد در وجوداز برای دفع تهمت در ولادکه نزادست از زنا و از فسادجنبشی بایست اندر اجتهادتا که دوغ آن روغن از دل باز دادروغن اندر دوغ باشد چون عدمدوغ در هستی برآورده علمآنک هستت می‌نماید هست پوستوآنک فانی می‌نماید اصل اوستدوغ روغن ناگرفتست و کهنتا بنگزینی بنه خرجش مکنهین بگردانش به دانش دست دستتا نماید آنچ پنهان کرده استزآنک این فانی دلیل باقیستلابهٔ مستان دلیل ساقیست0 min
- Ganj e Hozour Program #258برنامه شماره ۲۵۸ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۳۱۵۵در غم یار یار بایستییا غمم را کنار بایستیبه یکی غم چو جان نخواهم دادیک چه باشد هزار بایستیدشمن شادکام بسیارنددوستی غمگسار بایستیدر فراقند زین سفر یاراناین سفر را قرار بایستیتا بدانستیی ز دشمن و دوستزندگانی دوبار بایستیشیر بیشه میان زنجیرستشیر در مرغزار بایستیماهیان می‌طپند اندر ریگچشمه یا جویبار بایستیبلبل مست سخت مخمورستگلشن و سبزه زار بایستیدیده را عبرت نیست زین پردهدیده اعتبار بایستیهمه گل خواره‌اند این طفلانمشفقی دایه وار بایستیره بر آب حیات مینبرندخضری آبخوار بایستیدل پشیمان شدهستدل امسال پار بایستیاندر این شهر قحط خورشیدستسایه شهریار بایستیشهر سرگین پرست پر گشتهستمشک نافه تتار بایستیمشک از پشک کس نمیداندمشک را انتشار بایستیدولت کودکانه میجوینددولتی بی‌عثار بایستیچون بمیری بمیرد این هنرتزین هنرهات عار بایستیطالب کار و بار بسیارندطالب کردگار بایستیمرگ تا در پی‌است روز شبستشب ما را نهار بایستیدم معدود اندکی ماندستنفسی بی‌شمار بایستینفس ایزدی ز سوی یمنبر خلایق نثار بایستیملکها ماند و مالکان مردندملکت پایدار بایستیعقل بسته شد و هوا مختارعقل را اختیار بایستیهوشها چون مگس در آن دوغستهوشها هوشیار بایستیزین چنین دوغ زشت گندیدهپوز دل را حذار بایستیمعده پردوغ و گوش پر ز دروغهمت الفرار بایستیگوشها بسته است لب بربنداز خرد گوشوار بایستی0 min
- Ganj e Hozour Program #259برنامه شماره ۲۵۹ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۱۸۴۶حرام است ای مسلمانان از این خانه برون رفتنمی چون ارغوان هشتن ز بانگ ارغنون رفتنبرون زرق است یا استم هزاران بار دیدستماز این پس ابلهی باشد برای آزمون رفتنمرو زین خانه ای مجنون که خون گریی ز هجران خونچو دستی را فروبری عجایب نیست خون رفتنز شمع آموز ای خواجه میان گریه خندیدنز چشم آموز ای زیرک به هنگام سکون رفتناگر باشد تو را روزی ز استادان بیاموزیچو مرغ جان معصومان به چرخ نیلگون رفتنبیا ای جان که وقتت خوش چو استن بار ما می کشکه تا صبرت بیاموزد به سقف بی‌ستون رفتنفسون عیسی مریم نکرد از درد عاشق کموظیفه درد دل نبود به دارو و فسون رفتنچو طاسی سرنگون گردد رود آنچ در او باشدولی سودا نمی‌تاند ز کاسه سر نگون رفتناگر پاکی و ناپاکی مرو زین خانه‌ای زاکیگناهی نیست در عالم تو را ای بنده چون رفتنتویی شیر اندر این درگه عدو راه تو روبهبود بر شیر بدنامی از این چالش زبون رفتنچو نازی می کشی باری بیا ناز چنین شه کشکه بس بداختری باشد به زیر چرخ دون رفتنز دانش‌ها بشویم دل ز خود خود را کنم غافلکه سوی دلبر مقبل نشاید ذوفنون رفتنشناسد جان مجنونان که این جان است قشر جانبباید بهر این دانش ز دانش در جنون رفتنکسی کو دم زند بی‌دم مباح او راست غواصیکسی کو کم زند در کم رسد او را فزون رفتنرها کن تا بگوید او خموشی گیر و توبه جوکه آن دلدار خو دارد به سوی تایبون رفتن0 min
- Ganj e Hozour Program #261برنامه شماره ۲۶۱ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۱۴۳۳من آنم کز خیالاتش تراشنده وثن باشمچو هنگام وصال آمد بتان را بت شکن باشممرا چون او ولی باشد چه سخره بوعلی باشمچو حسن خویش بنماید چه بند بوالحسن باشمدو صورت پیش می آرد گهی شمع است و گه شاهددوم را من چو آیینه نخستین را لگن باشممرا وامی است در گردن که بسپارم به عشقش جانولی نگزارمش تا از تقاضا ممتحن باشمچو زندانم بود چاهی که در قعرش بود یوسفخنک جان من آن روزی که در زندان شدن باشمچو دست او رسن باشد که دست چاهیان گیردچه دستک‌ها زنم آن دم که پابست رسن باشممرا گوید چه می نالی ز عشقی تا که راهت زدخنک آن کاروان کش من در این ره راه زن باشمچو چنگم لیک اگر خواهی که دانی وقت ساز منغنیمت دار آن دم را که در تن تن تنن باشمچو یار ذوفنون من زند پرده جنون منخدا داند دگر کس نی که آن دم در چه فن باشمز کوب غم چه غم دارم که با او پای می کوبمچه تلخی آیدم چون من بر شیرین ذقن باشمچو بیش از صد جهان دارم چرا در یک جهان باشمچو پخته شد کباب من چرا در بابزن باشمکبوترباز عشقش را کبوتر بود جان منچو برج خویش را دیدم چرا اندر بدن باشمگهی با خویش در جنگم گهی بی‌خویشم و دنگمچو آمد یار گلرنگم چرا با این سه فن باشمچو در گرمابه عشقش حجابی نیست جان‌ها رانیم من نقش گرمابه چرا در جامه کن باشمخمش کن ای دل گویا که من آواره خواهم شدوطن آتش گرفت از تو چگونه در وطن باشماگر من در وطن باشم وگر بیرون ز تن باشمز تاب شمس تبریزی سهیل اندر یمن باشم0 min
- Ganj e Hozour Program #271برنامه شماره ۲۷۱ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۲۱۰۳گر چه اندر فغان و نالیدناندکی هست خویشتن دیدنآن نباشد مرا چو در عشقتخوگرم من به خویش دزدیدنبه خدا و به پاکی ذاتشپاکم از خویشتن پسندیدندیده کی از رخ تو برگرددبه که آید به وقت گردیدندر چنین دولت و چنین میدانننگ باشد ز مرگ لنگیدنعاشقان تو را مسلم شدبر همه مرگ‌ها بخندیدنفرعهای درخت لرزاننداصل را نیست خوف لرزیدنباغبانان عشق را باشداز دل خویش میوه برچیدنجان عاشق نواله‌ها میپیچدر مکافات رنج پیچیدنزهد و دانش بورز ای خواجهنتوان عشق را بورزیدنپیش از این گفت شمس تبریزیلیک کو گوش بهر بشنیدن0 min
- Ganj e Hozour Program #272برنامه شماره ۲۷۲ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۱۰۲۵مرا آن اصل بیداری دگرباره به خواب اندربداد افیون شور و شر ببرد از سر ببرد از سربه صد حیله کنم غافل از او خود را کنم جاهلبیاید آن مه کامل به دست او چنین ساغرمرا گوید نمی‌گویی که تا چند از گداروییچو هر عوری و ادباری گدایی می‌کنی هر دربدین زاری و خفریقی غلام دلق و ابریقیاگر حقی و تحقیقی چرایی این جوال اندراز این‌ها کز تو می‌زاید شهان را ننگ میآیدملک بودی چرا باید که باشی دیو را تسخرکه داند گفت گفت او که عالم نیست جفت اوز پیدا و نهفت او جهان کورست و هستی کرمرا گر آن زبان بودی که راز یار بگشودیهر آن جانی که بشنودی برون جستی از این معبراز آن دلدار دریادل مرا حالیست بس مشکلکه ویران می‌شود سینه از آن جولان و کر و فراگر با مؤمنان گویم همه کافر شوند آن دموگر با کافران گویم نماند در جهان کافرچو دوش آمد خیال او به خواب اندر تفضل جومرا پرسید چونی تو بگفتم بی‌تو بس مضطراگر صد جان بود ما را شود خون از غمت یارادلت سنگست یا خارا و یا کوهیست از مرمر0 min
- Ganj e Hozour Program #273برنامه شماره ۲۷۳ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۱۷۲۷به غم فرونروم باز سوی یار رومدر آن بهشت و گلستان و سبزه زار رومز برگ ریز خزان فراق سیر شدمبه گلشن ابد و سرو پایدار روممن از شمار بشر نیستم وداع وداعبه نقل و مجلس و سغراق بی‌شمار رومنمیشکیبد ماهی ز آب من چه کنمچو آب سجده کنان سوی جویبار رومبه عاقبت غم عشقم کشان کشان ببردهمان به‌ست که اکنون به اختیار رومز داد عشق بود کار و بار سلطانانبه عشق درنروم در کدام کار رومشنیدهام که امیر بتان به صید شدهستاگر چه لاغرم سوی مرغزار رومچو شیر عشق فرستد سگان خود به شکاربه عشق دل به دهان سگ شکار رومچو بر براق سعادت کنون سوار شدمبه سوی سنجق سلطان کامیار رومجهان عشق به زیر لوای سلطانی استچو از رعیت عشقم بدان دیار روممنم که در نظرم خوار گشت جان و جهانبدان جهان و بدان جان بی‌غبار رومغبار تن نبود ماه جان بود آن جاسزد سزد که بر آن چرخ برق وار روماگر کلیم حلیمم بدان درخت شوموگر خلیل جلیلم در آن شرار رومخموش کی هلدم تشنگی این یارانمگر که از بر یاران به یار غار رومجوار مفخر آفاق شمس تبریزیبهشت عدن بود هم در آن جوار روم0 min
- Ganj e Hozour Program #264برنامه شماره ۲۶۴ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۹۳۰سپاس و شکر خدا را که بندها بگشادمیان به شکر چو بستیم بند ما بگشادبه جان رسید فلک از دعا و ناله منفلک دهان خود اندر ره دعا بگشادز بس که سینه ما سوخت در وفا جستنز شرم ما عرق از صورت وفا بگشادادیم روی سهیلیم هر کجا بنمودغلام چشمه عشقیم هر کجا بگشادپس دریچه دل صد در نهانی بودکه بسته بود خدا بنده خدا بگشاددر این سرا که دو قندیل ماه و خورشیدستخدا ز جانب دل روزن سرا بگشادالست گفت حق و جان‌ها بلی گفتندبرای صدق بلی حق ره بلا بگشادمولوی، مثنوی، دفتر ششم، سطر ۳۵۰۰آنک در چه زاد و در آب سیاهاو چه داند لطف دشت و رنج چاهچون رها کردی هوا از بیم حقدر رسد سغراق از تسنیم حقلا تطرق فی هواک سل سبیلمن جناب الله نحو السلسبیللا تکن طوع الهوی مثل الحشیشان ظل العرش اولی من عریشگفت سلطان اسپ را وا پس بریدزودتر زین مظلمه بازم خریدبا دل خود شه نفرمود این قدرشیر را مفریب زین راس البقرپای گاو اندر میان آری ز داورو ندوزد حق بر اسپی شاخ گاوبس مناسب صنعتست این شهره زاوکی نهد بر جسم اسپ او عضو گاوزاو ابدان را مناسب ساختهقصرهای منتقل پرداختهدر میان قصرها تخریجهااز سوی این سوی آن صهریجهاوز درونشان عالمی بیمنتهادر میان خرگهی چندین فضاگه چو کابوسی نماید ماه راگه نماید روضه قعر چاه راقبض و بسط چشم دل از ذوالجلالدم به دم چون می‌کند سحر حلالزین سبب درخواست از حق مصطفیزشت را هم زشت و حق را حقنماتا به آخر چون بگردانی ورقاز پشیمانی نه افتم در قلقمکر که کرد آن عماد الملک فردمالک الملکش بدان ارشاد کردمکر حق سرچشمهٔ این مکرهاستقلب بین اصبعین کبریاستآنک سازد در دلت مکر و قیاسآتشی داند زدن اندر پلاسمولوی، مثنوی، دفتر پنجم، سطر ۲۳۱۱آه کردم چون رسن شد آه منگشت آویزان رسن در چاه منآن رسن بگرفتم و بیرون شدمشاد و زفت و فربه و گلگون شدمدر بن چاهی همی‌بودم زبوندر همه عالم نمی‌گنجم کنونآفرینها بر تو بادا ای خداناگهان کردی مرا از غم جداگر سر هر موی من یابد زبانشکرهای تو نیاید در بیانمیزنم نعره درین روضه و عیونخلق را یا لیت قومی یعلمون0 min
- Ganj e Hozour Program #265برنامه شماره ۲۶۵ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهحافظ، دیوان اشعار، غزل شماره ۴۸۸سحرم هاتف میخانه به دولتخواهیگفت بازآی که دیرینه این درگاهیهمچو جم جرعه ما کش که ز سر دو جهانپرتو جام جهان بین دهدت آگاهیبر در میکده رندان قلندر باشندکه ستانند و دهند افسر شاهنشاهیخشت زیر سر و بر تارک هفت اختر پایدست قدرت نگر و منصب صاحب جاهیسر ما و در میخانه که طرف بامشبه فلک بر شد و دیوار بدین کوتاهیقطع این مرحله بی همرهی خضر مکنظلمات است بترس از خطر گمراهیاگرت سلطنت فقر ببخشند ای دلکمترین ملک تو از ماه بود تا ماهیتو دم فقر ندانی زدن از دست مدهمسند خواجگی و مجلس تورانشاهیحافظ خام طمع شرمی از این قصه بدارعملت چیست که فردوس برین میخواهیمولوی، مثنوی، دفتر سوم، سطر ۳۰ای ضیاء الحق حسام الدین بیاراین سوم دفتر که سنت شد سه باربر گشا گنجینهٔ اسرار رادر سوم دفتر بهل اعذار راقوتت از قوت حق میزهدنه از عروقی کز حرارت میجهداین چراغ شمس کو روشن بودنه از فتیل و پنبه و روغن بودسقف گردون کو چنین دایم بودنه از طناب و استنی قایم بودقوت جبریل از مطبخ نبودبود از دیدار خلاق وجودهمچنان این قوت ابدال حقهم ز حق دان نه از طعام و از طبقجسمشان را هم ز نور اسرشتهاندتا ز روح و از ملک بگذشتهاندچونک موصوفی باوصاف جلیلز آتش امراض بگذر چون خلیلگردد آتش بر تو هم برد و سلامای عناصر مر مزاجت را غلامهر مزاجی را عناصر مایهاستوین مزاجت برتر از هر پایه استاین مزاجت از جهان منبسطوصف وحدت را کنون شد ملتقطای دریغا عرصهٔ افهام خلقسخت تنگ آمد ندارد خلق حلقای ضیاء الحق بحذق رای توحلق بخشد سنگ را حلوای توکوه طور اندر تجلی حلق یافتتا که می نوشید و می را بر نتافتصار دکا منه وانشق الجبلهل رایتم من جبل رقص الجمللقمهبخشی آید از هر کس به کسحلقبخشی کار یزدانست و بسحلق بخشد جسم را و روح راحلق بخشد بهر هر عضوت جدااین گهی بخشد که اجلالی شویوز دغا و از دغل خالی شویتا نگویی سر سلطان را به کستا نریزی قند را پیش مگسگوش آنکس نوشد اسرار جلالکو چو سوسن صدزبان افتاد و لالحلق بخشد خاک را لطف خداتا خورد آب و بروید صد گیاباز خاکی را ببخشد حلق و لبتا گیاهش را خورد اندر طلبچون گیاهش خورد حیوان گشت زفتگشت حیوان لقمهٔ انسان و رفتباز خاک آمد شد اکال بشرچون جدا شد از بشر روح و بصرذرهها دیدم دهانشان جمله بازگر بگویم خوردشان گردد درازبرگها را برگ از انعام اودایگان را دایه لطف عام اورزقها را رزقها او میدهدزانک گندم بی غذایی چون زهدنیست شرح این سخن را منتهیپارهای گفتم بدانی پارههاجمله عالم آکل و ماکول دانباقیان را مقبل و مقبول داناین جهان و ساکنانش منتشروان جهان و سالکانش مستمراین جهان و عاشقانش منقطعاهل آن عالم مخلد مجتمعپس کریم آنست کو خود را دهدآب حیوانی که ماند تا ابدباقیات الصالحات آمد کریمرسته از صد آفت و اخطار و بیمگر هزارانند یک کس بیش نیستچون خیالاتی عدد اندیش نیستآکل و ماکول را حلقست و نایغالب و مغلوب را عقلست و رایحلق بخشید او عصای عدل راخورد آن چندان عصا و حبل راواندرو افزون نشد زان جمله اکلزانک حیوانی نبودش اکل و شکلمر یقین را چون عصا هم حلق دادتا بخورد او هر خیالی را که زادپس معانی را چو اعیان حلقهاسترازق حلق معانی هم خداستپس ز مه تا ماهی هیچ از خلق نیستکه بجذب مایه او را حلق نیستحلق جان از فکر تن خالی شودآنگهان روزیش اجلالی شودشرط تبدیل مزاج آمد بدانکز مزاج بد بود مرگ بدانچون مزاج آدمی گل‌خوار شدزرد و بدرنگ و سقیم و خوار شدچون مزاج زشت او تبدیل یافترفت زشتی از رخش چون شمع تافتدایهای کو طفل شیرآموز راتا بنعمت خوش کند پدفوز راگر ببندد راه آن پستان بروبرگشاید راه صد بستان بروزانک پستان شد حجاب آن ضعیفاز هزاران نعمت و خوان و رغیفپس حیات ماست موقوف فطاماندک اندک جهد کن تم الکلامچون جنین بد آدمی بد خون غذااز نجس پاکی برد مؤمن کذااز فطام خون غذااش شیر شدوز فطام شیر لقمه‌گیر شدوز فطام لقمه لقمانی شودطالب اشکار پنهانی شودگر جنین را کس بگفتی در رحمهست بیرون عالمی بس منتظمیک زمینی خرمی با عرض و طولاندرو صد نعمت و چندین اکولکوهها و بحرها و دشتهابوستانها باغها و کشتهاآسمانی بس بلند و پر ضیاآفتاب و ماهتاب و صد سهااز جنوب و از شمال و از دبورباغها دارد عروسیها و سوردر صفت ناید عجایبهای آنتو درین ظلمت چه‌ای در امتحانخون خوری در چارمیخ تنگنادر میان حبس و انجاس و عنااو بحکم حال خود منکر بدیزین رسالت معرض و کافر شدیکین محالست و فریبست و غرورزانک تصویری ندارد وهم کورجنس چیزی چون ندید ادراک اونشنود ادراک منکرناک اوهمچنانک خلق عام اندر جهانزان جهان ابدال میگویندشانکین جهان چاهیست بس تاریک و تنگهست بیرون عالمی بی بو و رنگهیچ در گوش کسی زیشان نرفتکین طمع آمد حجاب ژرف و زفتگوش را بندد طمع از استماعچشم را بندد غرض از اطلاعهمچنانک آن جنین را طمع خونکان غذای اوست در اوطان دوناز حدیث این جهان محجوب کردغیر خون او می‌نداند چاشت خورد0 min
- Ganj e Hozour Program #266برنامه شماره ۲۶۶ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۲۰۵۰جانا بیار باده و بختم تمام کنعیش مرا خجسته چو دارالسلام کنزهره کمین کنیزک بزم و شراب توستدفع کسوف دل کن و مه را غلام کنهمچون مسیح مایده از آسمان بیاراز نان و شوربا بشری را فطام کنمشتی فسرده را به دم گرم بشکفانمشتی گدای را شه بااحتشام کناین روی پرگره را خندان و شاد کناین عمر منقطع را عمری مدام کنای شوق هر دماغ سر عاشقان بخاروی ذوق هر مقام بر ما مقام کنآن خانه را که جام نباشد چو نیست نورما خانه ساختیم تو تدبیر جام کنما را وظیفه‌هاست ز لطف تو صد هزاردرمانده گشت دل که چه گوید کدام کنخاموش کن که دوست مجیب است بیسالنظاره کرم کن و ترک کلام کنمولوی، مثنوی، دفتر دوم، سطر ۳۳۶۴آن یکی می‌گفت در عهد شعیبکه خدا از من بسی دیدست عیبچند دید از من گناه و جرمهاوز کرم یزدان نمی‌گیرد مراحق تعالی گفت در گوش شعیبدر جواب او فصیح از راه غیبکه بگفتی چند کردم من گناهوز کرم نگرفت در جرمم الهعکس می‌گویی و مقلوب ای سفیهای رها کرده ره و بگرفته تیهچند چندت گیرم و تو بیخبردر سلاسل مانده‌ای پا تا بسرزنگ تو بر توت ای دیگ سیاهکرد سیمای درونت را تباهبر دلت زنگار بر زنگارهاجمع شد تا کور شد ز اسرارهاگر زند آن دود بر دیگ نویآن اثر بنماید ار باشد جویزانک هر چیزی بضد پیدا شودبر سپیدی آن سیه رسوا شودچون سیه شد دیگ پس تاثیر دودبعد ازین بر وی که بیند زود زودمرد آهنگر که او زنگی بوددود را با روش هم‌رنگی بودمرد رومی کو کند آهنگریرویش ابلق گردد از دودآوریپس بداند زود تاثیر گناهتا بنالد زود گوید ای الهچون کند اصرار و بد پیشه کندخاک اندر چشم اندیشه کندتوبه نندیشد دگر شیرین شودبر دلش آن جرم تا بی‌دین شودآن پشیمانی و یا رب رفت ازوشست بر آیینه زنگ پنج توآهنش را زنگها خوردن گرفتگوهرش را زنگ کم کردن گرفتچون نویسی کاغد اسپید برآن نبشته خوانده آید در نظرچون نویسی بر سر بنوشته خطفهم ناید خواندنش گردد غلطکان سیاهی بر سیاهی اوفتادهر دو خط شد کور و معنیی ندادور سیم باره نویسی بر سرشپس سیه کردی چو جان پر شرشپس چه چاره جز پناه چارهگرناامیدی مس و اکسیرش نظرناامیدیها بپیش او نهیدتا ز درد بی‌دوا بیرون جهیدچون شعیب این نکته‌ها با وی بگفتزان دم جان در دل او گل شکفتجان او بشنید وحی آسمانگفت اگر بگرفت ما را کو نشانگفت یا رب دفع من می‌گوید اوآن گرفتن را نشان می‌جوید اوگفت ستارم نگویم رازهاشجز یکی رمز از برای ابتلاشیک نشان آنک می‌گیرم وراآنک طاعت دارد و صوم و دعاوز نماز و از زکات و غیر آنلیک یک ذره ندارد ذوق جانمیکند طاعات و افعال سنیلیک یک ذره ندارد چاشنیطاعتش نغزست و معنی نغز نیجوزها بسیار و در وی مغز نیذوق باید تا دهد طاعات برمغز باید تا دهد دانه شجردانهٔ بی‌مغز کی گردد نهالصورت بی‌جان نباشد جز خیال0 min
More shows like Ganj e Hozour Programs
BPLUS بی‌پلاس پادکست فارسی خلاصه کتاب
7,892 Listeners
طنزپردازی | tanzpardazi
1,159 Listeners
جافکری | Jafekri
123 Listeners
پادکست رخ
2,993 Listeners
MovarekhPodcast احمدهاشمی
45 Listeners
زندگی مایندفول با مدیتیشن | مراقبه‌ی فارسی
346 Listeners
این نقطه
2,117 Listeners