Sign up to save your podcasts
Or
Share Ganj e Hozour Programs
Share to email
Share to Facebook
Share to X
Share to email
Share to Facebook
Share to X
Or
Ganj e Hozour Programs
By Parviz ShahbaziTechnology
Ganj e Hozour Programs episodes
- Ganj e Hozour Program #347برنامه شماره ۳۴۷ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۳۱۷۲، مولویای که ازین تنگ قفس میپریرخت به بالای فلک میبریزندگی تازه ببین بعد ازینچند ازین زندگی سرسری؟!در هوس مشتریت عمر رفتماه ببین و بره از مشتریدلق شپشناک درانداختیجان برهنه شده خود خوشتریدر عوض دلق تن چار میخبافتهاند از صفتت ششتریجامهٔ این جسم، غلامانه بودگیر کنون پیرهن مهتریمرگ حیاتست و حیاتست مرگعکس نماید نظر کافریجملهٔ جانها که ازین تن شدندحی و نهانند کنون چون پریگشت سوار فرس غیب، جانباز رهید از خر و از خرخریسوخت درین آخر دنیا دلتبهر وجوه جو این لاغریپرده چو برخاست اگر این خرتگردد زرین، تو درو ننگریبر سر دریاست چو کشتی روانروح، که بود از تن خود لنگریگر چه جدا گشت ز دست و ز پافضل حقش داد پر جعفریخانهٔ تن گر شکند، هین منالخواجه! یقین دان که به زندان دریچونک ز زندان و چه آیی برونیوسف مصری و شه و سروریچون برهی از چه و از آب شورماهیی و معتکف کوثریباقی این را تو بگو، زانک خلقاز تو کنند ای شه من، باوریمولوی، مثنوی، دفتر ششم، سطر ۸۰۶مور بر دانه بدان لرزان شودکه ز خرمنهای خوش اعمی بودمی‌کشد آن دانه را با حرص و بیمکه نمی‌بیند چنان چاش کریمصاحب خرمن همی‌گوید که هیای ز کوری پیش تو معدوم شیتو ز خرمنهای ما آن دیده‌ایکه در آن دانه به جان پیچیده‌ایای به صورت ذره کیوان را ببینمور لنگی رو سلیمان را ببینتو نه‌ای این جسم تو آن دیده‌ایوا رهی از جسم گر جان دیده‌ایآدمی دیده‌ست باقی گوشت و پوستهرچه چشمش دیده است آن چیز اوستکوه را غرقه کند یک خم ز نممنفذش چون باز باشد سوی یمچون به دریا راه شد از جان خمخم با جیحون برآرد اشتلمزان سبب قل گفتهٔ دریا بودهرچه نطق احمدی گویا بودگفتهٔ او جمله در بحر بودکه دلش را بود در دریا نفوذداد دریا چون ز خم ما بودچه عجب در ماهیی دریا بودچشم حس افسرد بر نقش ممرتش ممر می‌بینی و او مستقراین دوی اوصاف دید احولستورنه اول آخر آخر اولستهی ز چه معلوم گردد این ز بعثبعث را جو کم کن اندر بعث بحثشرط روز بعث اول مردنستزانک بعث از مرده زنده کردنستجمله عالم زین غلط کردند راهکز عدم ترسند و آن آمد پناهاز کجا جوییم علم از ترک علماز کجا جوییم سلم از ترک سلماز کجا جوییم هست از ترک هستاز کجا جوییم سیب از ترک دستهم تو تانی کرد یا نعم المعیندیدهٔ معدوم‌بین را هست بیندیده‌ای کو از عدم آمد پدیدذات هستی را همه معدوم دیداین جهان منتظم محشر شودگر دو دیده مبدل و انور شودزان نماید این حقایق ناتمامکه برین خامان بود فهمش حرامنعمت جنات خوش بر دوزخیشد محرم گرچه حق آمد سخیدر دهانش تلخ آید شهد خلدچون نبود از وافیان در عهد خلدمر شما را نیز در سوداگریدست کی جنبد چو نبود مشتریکی نظاره اهل بخریدن بودآن نظاره گول گردیدن بودپرس پرسان کین به چند و آن به چنداز پی تعبیر وقت و ریش‌خنداز ملولی کاله می‌خواهد ز تونیست آن کس مشتری و کاله‌جوکاله را صد بار دید و باز دادجامه کی پیمود او پیمود بادکو قدوم و کر و فر مشتریکو مزاح گنگلی سرسریچونک در ملکش نباشد حبه‌ایجز پی گنگل چه جوید جبه‌ایدر تجارت نیستش سرمایه‌ایپس چه شخص زشت او چه سایه‌ایمایه در بازار این دنیا زرستمایه آنجا عشق و دو چشم ترستهر که او بی‌مایهٔ بازار رفتعمر رفت و بازگشت او خام تفتهی کجا بودی برادر هیچ جاهی چه پختی بهر خوردن هیچ بامشتری شو تا بجنبد دست منلعل زاید معدن آبست منمشتری گرچه که سست و باردستدعوت دین کن که دعوت واردستباز پران کن حمام روح گیردر ره دعوت طریق نوح گیرخدمتی می‌کن برای کردگاربا قبول و رد خلقانت چه کار0 min
- Ganj e Hozour Program #348برنامه شماره ۳۴۸ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۹۱۰، مولویبر آستانه اسرار آسمان نرسدبه بام فقر و یقین هیچ نردبان نرسدگمان عارف در معرفت چو سیر کندهزار اختر و مه اندر آن گمان نرسدکسی که جغدصفت شد در این جهان خرابز بلبلان ببرید و به گلستان نرسدهر آن دلی که به یک دانگ جو جوست ز حرصبه دانک بسته شود جان او به کان نرسدعلف مده حس خود را در این مکان ز بتانکه حس چو گشت مکانی به لامکان نرسدکه آهوی متأنس بماند از یارانبه لاله زار و به مرعای ارغوان نرسدبه سوی عکه روی تا به مکه پیوندیبرو محال مجو کت همین همان نرسدپیاز و سیر به بینی بری و میبوییاز آن پیاز دم ناف آهوان نرسدخموش اگر سر گنجینه ضمیرستتکه در ضمیر هدی دل رسد زبان نرسدمولوی، مثنوی، دفتر ششم، سطر ۶۷۰اندر آمد پیش پیغامبر ضریرکای نوابخش تنور هر خمیرای تو میر آب و من مستسقیممستغاث المستغاث ای ساقیمچون در آمد آن ضریر از در شتابعایشه بگریخت بهر احتجابزانک واقف بود آن خاتون پاکاز غیوری رسول رشکناکهر که زیباتر بود رشکش فزونزانک رشک از ناز خیزد یا بنون………..گفت پیغامبر برای امتحاناو نمی‌بیند ترا کم شو نهانکرد اشارت عایشه با دستهااو نبیند من همی‌بینم وراغیرت عقل است بر خوبی روحپر ز تشبیهات و تمثیل این نصوحبا چنین پنهانیی کین روح راستعقل بر وی این چنین رشکین چراست………..چون چنین رشکیستت ای جان و دلپس دهان بر بند و گفتن را بهلترسم ار خامش کنم آن آفتاباز سوی دیگر بدراند حجابدر خموشی گفت ما اظهر شودکه ز منع آن میل افزون‌تر شودگر بغرد بحر غره‌ش کف شودجوش احببت بان اعرف شودحرف گفتن بستن آن روزنستعین اظهار سخن پوشیدنست………..پیش این خورشید کو بس روشنیستدر حقیقت هر دلیلی ره‌زنیست0 min
- Ganj e Hozour Program #346برنامه شماره ۳۴۶ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شماره ۴۱۲، مولویآنک بی‌باده کند جان مرا مست کجاستو آنک بیرون کند از جان و دلم دست کجاستو آنک سوگند خورم جز به سر او نخورمو آنک سوگند من و توبه‌ام اشکست کجاستو آنک جانها به سحر نعره زنانند از اوو آنک ما را غمش از جای ببرده‌ست کجاستجان جان‌ست وگر جای ندارد چه عجباین که جا می‌طلبد در تن ما هست کجاستغمزه چشم بهانه‌ست و زان سو هوسیستو آنک او در پس غمزه‌ست دلم خست کجاستپرده روشن دل بست و خیالات نمودو آنک در پرده چنین پرده دل بست کجاستعقل تا مست نشد چون و چرا پست نشدو آنک او مست شد از چون و چرا رست کجاستمولوی، مثنوی، دفتر ششم، سطر ۸۰۶مور بر دانه بدان لرزان شودکه ز خرمنهای خوش اعمی بودمی‌کشد آن دانه را با حرص و بیمکه نمی‌بیند چنان چاش کریمصاحب خرمن همی‌گوید که هیای ز کوری پیش تو معدوم شیتو ز خرمنهای ما آن دیده‌ایکه در آن دانه به جان پیچیده‌ایای به صورت ذره کیوان را ببینمور لنگی رو سلیمان را ببینتو نه‌ای این جسم تو آن دیده‌ایوا رهی از جسم گر جان دیده‌ایآدمی دیده‌ست باقی گوشت و پوستهرچه چشمش دیده است آن چیز اوستکوه را غرقه کند یک خم ز نممنفذش چون باز باشد سوی یمچون به دریا راه شد از جان خمخم با جیحون برآرد اشتلمزان سبب قل گفتهٔ دریا بودهرچه نطق احمدی گویا بودگفتهٔ او جمله در بحر بودکه دلش را بود در دریا نفوذداد دریا چون ز خم ما بودچه عجب در ماهیی دریا بودچشم حس افسرد بر نقش ممرتش ممر می‌بینی و او مستقراین دوی اوصاف دید احولستورنه اول آخر آخر اولستهی ز چه معلوم گردد این ز بعثبعث را جو کم کن اندر بعث بحثشرط روز بعث اول مردنستزانک بعث از مرده زنده کردنستجمله عالم زین غلط کردند راهکز عدم ترسند و آن آمد پناهاز کجا جوییم علم از ترک علماز کجا جوییم سلم از ترک سلماز کجا جوییم هست از ترک هستاز کجا جوییم سیب از ترک دستهم تو تانی کرد یا نعم المعیندیدهٔ معدوم‌بین را هست بیندیده‌ای کو از عدم آمد پدیدذات هستی را همه معدوم دیداین جهان منتظم محشر شودگر دو دیده مبدل و انور شودزان نماید این حقایق ناتمامکه برین خامان بود فهمش حرامنعمت جنات خوش بر دوزخیشد محرم گرچه حق آمد سخیدر دهانش تلخ آید شهد خلدچون نبود از وافیان در عهد خلدمر شما را نیز در سوداگریدست کی جنبد چو نبود مشتریکی نظاره اهل بخریدن بودآن نظاره گول گردیدن بودپرس پرسان کین به چند و آن به چنداز پی تعبیر وقت و ریش‌خنداز ملولی کاله می‌خواهد ز تونیست آن کس مشتری و کاله‌جوکاله را صد بار دید و باز دادجامه کی پیمود او پیمود بادکو قدوم و کر و فر مشتریکو مزاح گنگلی سرسریچونک در ملکش نباشد حبه‌ایجز پی گنگل چه جوید جبه‌ایدر تجارت نیستش سرمایه‌ایپس چه شخص زشت او چه سایه‌ایمایه در بازار این دنیا زرستمایه آنجا عشق و دو چشم ترستهر که او بی‌مایهٔ بازار رفتعمر رفت و بازگشت او خام تفتهی کجا بودی برادر هیچ جاهی چه پختی بهر خوردن هیچ بامشتری شو تا بجنبد دست منلعل زاید معدن آبست منمشتری گرچه که سست و باردستدعوت دین کن که دعوت واردستباز پران کن حمام روح گیردر ره دعوت طریق نوح گیرخدمتی می‌کن برای کردگاربا قبول و رد خلقانت چه کار0 min
- Ganj e Hozour Program #329برنامه شماره ۳۲۹ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFمولوی، دیوان شمس، شماره ۵۲۳ای بی‌وفا جانی که او بر ذوالوفا عاشق نشدقهر خدا باشد که بر لطف خدا عاشق نشدچون کرد بر عالم گذر سلطان ما زاغ البصرنقشی بدید آخر که او بر نقش‌ها عاشق نشدجانی کجا باشد که او بر اصل جان مفتون نشدآهن کجا باشد که بر آهن ربا عاشق نشدمن بر در این شهر دی بشنیدم از جمع پریخانه ش بده بادا که او بر شهر ما عاشق نشدای وای آن ماهی که او پیوسته بر خشکی فتدای وای آن مسی که او بر کیمیا عاشق نشدبسته بود راه اجل نبود خلاصش معتجلهم عیش را لایق نبد هم مرگ را عاشق نشدمولوی،مثنوی،دفتر دوم،سطر ۲۷۵۲زاغ ایشان گر بصورت زاغ بودباز همت آمد و مازاغ بودلکلک ایشان که لکلک میزندآتش توحید در شک می‌زندمولوی، مثنوی، دفتر چهارم، سطر ۲۲۷۷گاو در بغداد آید ناگهانبگذرد او زین سران تا آن سراناز همه عیش و خوشیها و مزهاو نبیند جز که قشر خربزهمولوی، مثنوی، دفتر ششم، سطر ۷۳۸بی‌حجابت باید آن ای ذو لبابمرگ را بگزین و بر دران حجابنه چنان مرگی که در گوری رویمرگ تبدیلی که در نوری روی0 min
- Ganj e Hozour Program #330برنامه شماره ۳۳۰ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۲۴۱۴، مولویز لقمه‌ای که بشد دیده تو را پردهمخور تو بیش که ضایع کنی سراپردهحیات خویش در آن لقمه گر چه پنداریضمیر را سبل است آن و دیده را پردهچرا مکن تو در این جا مگو چرا نکنمکه چشم جان را گشته است این چرا پردهطلسم تن که ز هر زهر شهد بنمودهستعروس پرده نموده‌ست مر تو را پردهچو لقمه را ببریدی خیال پیش آیدخیالهاست شده بر در صفا پردهخیال طبع به روی خیال روح آیدز عقل نعره برآید که جان فزا پردهدلا جدا شو از این پرده‌های گوناگونهلا که تا نکند مر تو را جدا پردهمولوی، مثنوی، دفتر اول، سطر ۴۰۷گفت لیلی را خلیفه کان تویکز تو مجنون شد پریشان و غویاز دگر خوبان تو افزون نیستیگفت خامش چون تو مجنون نیستیهر که بیدارست او در خوابترهست بیداریش از خوابش بترچون بحق بیدار نبود جان ماهست بیداری چو در بندان ماجان همه روز از لگدکوب خیالوز زیان و سود وز خوف زوالنی صفا می‌ماندش نی لطف و فرنی بسوی آسمان راه سفرخفته آن باشد که او از هر خیالدارد اومید و کند با او مقالدیو را چون حور بیند او به خوابپس ز شهوت ریزد او با دیو آبچونک تخم نسل را در شوره ریختاو به خویش آمد خیال از وی گریختضعف سر بیند از آن و تن پلیدآه از آن نقش پدید ناپدیدمرغ بر بالا و زیر آن سایهاشمیدود بر خاک پران مرغوشابلهی صیاد آن سایه شودمیدود چندانک بی‌مایه شودبیخبر کان عکس آن مرغ هواستبیخبر که اصل آن سایه کجاستتیر اندازد به سوی سایه اوترکشش خالی شود از جست و جوترکش عمرش تهی شد عمر رفتاز دویدن در شکار سایه تفتسایهٔ یزدان چو باشد دایهاشوا رهاند از خیال و سایهاشسایهٔ یزدان بود بندهٔ خدامرده او زین عالم و زندهٔ خدادامن او گیر زوتر بیگمانتا رهی در دامن آخر زمانکیف مد الظل نقش اولیاستکو دلیل نور خورشید خداستاندرین وادی مرو بی این دلیللا احب افلین گو چون خلیلرو ز سایه آفتابی را بیابدامن شه شمس تبریزی بتابره ندانی جانب این سور و عرساز ضیاء الحق حسام الدین بپرسور حسد گیرد ترا در ره گلودر حسد ابلیس را باشد غلوکو ز آدم ننگ دارد از حسدبا سعادت جنگ دارد از حسدعقبهای زین صعب‌تر در راه نیستای خنک آنکش حسد همراه نیستاین جسد خانهٔ حسد آمد بداناز حسد آلوده باشد خاندانگر جسد خانهٔ حسد باشد ولیکآن جسد را پاک کرد الله نیکطهرا بیتی بیان پاکیستگنج نورست ار طلسمش خاکیستچون کنی بر بی‌حسد مکر و حسدزان حسد دل را سیاهیها رسدخاک شو مردان حق را زیر پاخاک بر سر کن حسد را همچو ما0 min
- Ganj e Hozour Program #331برنامه شماره ۳۳۱ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۴۶۷، مولویآنک چنان می‌رود ای عجب او جان کیستسخت روان می‌رود سرو خرامان کیستحلقه آن جعد او سلسله پای کیستزلف چلیپا و شش آفت ایمان کیستدر دل ما صورتیست ای عجب آن نقش کیستوین همه بوهای خوش از سوی بستان کیستدیدم آن شاه را آن شه آگاه راگفتم این شاه کیست خسرو و سلطان کیستچون سخن من شنید گفت به خاصان خویشکاین همه درد از کجاست حال پریشان کیستعقل روان سو به سو روح دوان کو به کودل همه در جست و جو یا رب جویان کیستدل چه نهی بر جهان باش در او میهمانبنده آن شو که او داند مهمان کیستدر دل من دار و گیر هست دو صد شاه و میراین دل پرغلغله مجلس و ایوان کیستعرصه دل بی‌کران گم شده در وی جهانای دل دریاصفت سینه بیابان کیستغم چه کند با کسی داند غم از کجاستشاد ابد گشت آنک داند شادان کیستای زده لاف کرم گفته که من محسنممرگ تو گوید تو را کاین همه احسان کیستآن دم کاین دوستان با تو دگرگون شوندپس تو بدانی که این جمله طلسم آن کیستنقد سخن را بمان سکه سلطان بجوکای زر کامل عیار نقد تو از کان کیست0 min
- Ganj e Hozour Program #335برنامه شماره ۳۳۵ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شماره ۴۹۲، مولویز دام چند بپرسی و دانه را چه شدستبه بام چند برآیی و خانه را چه شدستفسرده چند نشینی میان هستی خویشتنور آتش عشق و زبانه را چه شدستبگرد آتش عشقش ز دور میگردیاگر تو نقره صافی میانه را چه شدستز دردی غم و اندیشه سیر چون نشویجمال یار و شراب مغانه را چه شدستاگر چه سرد وجودیت گرم درپیچیدبه ره کنش به بهانه بهانه را چه شدستشکایت ار ز زمانه کند بگو تو بروزمانه بی‌تو خوشست و زمانه را چه شدستدرخت وار چرا شاخ شاخ وسوسهاییگانه باش چو بیخ و یگانه را چه شدستدر آن ختن که در او شخص هست و صورت نیستمگو فلان چه کس است و فلانه را چه شدستنشان عشق شد این دل ز شمس تبریزیببین ز دولت عشقش نشانه را چه شدست0 min
- Ganj e Hozour Program #336برنامه شماره ۳۳۶ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۳۱۰۲، مولویبرست جان و دلم از خودی و از هستیشدست خاص شهنشاه روح در مستیزهی وجود که جان یافت در عدم ناگاهزهی بلند که جان گشت در چنین پستیدرست گشت مرا آنچ میندانستمچو در درستی آن مه مرا تو بشکستیچو گشت عشق تو فصاد و اکحلم بگشادبجستم از خود و گفتم زهی سبک دستیطبیب فقر بخست و گرفت گوش مراکه مژده ده که ز رنج وجود وارستیز انتظار رهیدی که کی صبا بوزدنه بحر را تو زبونی نه بسته شستیز شمس تبریز این جنس‌ها بخر بفروشز نقدهاش چو آن کیسه بر کمر بستیمولوی، مثنوی، دفتر سوم، سطر ۱۸۹آن یکی الله می‌گفتی شبیتا که شیرین می‌شد از ذکرش لبیگفت شیطان آخر ای بسیارگواین همه الله را لبیک کومینیاید یک جواب از پیش تختچند الله می‌زنی با روی سختاو شکسته‌دل شد و بنهاد سردید در خواب او خضر را در خضرگفت هین از ذکر چون وا ماندهایچون پشیمانی از آن کش خواندهایگفت لبیکم نمی‌آید جوابزان همی‌ترسم که باشم رد بابگفت آن الله تو لبیک ماستو آن نیاز و درد و سوزت پیک ماستحیلهها و چاره‌جوییهای توجذب ما بود و گشاد این پای تومولوی، مثنوی معنوی، دفتر اول، سطر ۵۶۵گفت هان ای سخرگان گفت و گووعظ و گفتار زبان و گوش جوپنبه اندر گوش حس دون کنیدبند حس از چشم خود بیرون کنیدپنبهٔ آن گوش سر گوش سرستتا نگردد این کر آن باطن کرستبیحس و بی‌گوش و بی‌فکرت شویدتا خطاب ارجعی را بشنوید0 min
- Ganj e Hozour Program #337برنامه شماره ۳۳۷ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDغزل شمارهٔ ۳۹۶، حافظصبح است ساقیا قدحی پرشراب کندور فلک درنگ ندارد شتاب کنزان پیشتر که عالم فانی شود خرابما را ز جام باده گلگون خراب کنخورشید می ز مشرق ساغر طلوع کردگر برگ عیش می‌طلبی ترک خواب کنروزی که چرخ از گل ما کوزه‌ها کندزنهار کاسه سر ما پرشراب کنما مرد زهد و توبه و طامات نیستیمبا ما به جام باده صافی خطاب کنکار صواب باده پرستیست حافظابرخیز و عزم جزم به کار صواب کنمولوی، مثنوی، دفتر سوم، سطر ۲۵۵۲مدعی گاو نفس آمد فصیحصد هزاران حجت آرد ناصحیحشهر را بفریبد الا شاه راره نتاند زد شه آگاه رانفس را تسبیح و مصحف در یمینخنجر و شمشیر اندر آستینمصحف و سالوس او باور مکنخویش با او هم‌سر و هم‌سر مکنسوی حوضت آورد بهر وضوواندر اندازد ترا در قعر اوعقل نورانی و نیکو طالبستنفس ظلمانی برو چون غالبستزانک او در خانه عقل تو غریببر در خود سگ بود شیر مهیبباش تا شیران سوی بیشه روندوین سگان کور آنجا بگروندمکر نفس و تن نداند عام شهراو نگردد جز بوحی القلب قهرهر که جنس اوست یار او شودجز مگر داود کان شیخت بودکو مبدل گشت و جنس تن نماندهر که را حق در مقام دل نشاندخلق جمله علتی‌اند از کمینیار علت می‌شود علت یقینهر خسی دعوی داودی کندهر که بی تمییز کف در وی زنداز صیادی بشنود آواز طیرمرغ ابله می‌کند آن سوی سیرنقد را از نقل نشناسد غویستهین ازو بگریز اگر چه معنویسترسته و بر بسته پیش او یکیستگر یقین دعوی کند او در شکیستاین چنین کس گر ذکی مطلقستچونش این تمییز نبود احمقستهین ازو بگریز چون آهو ز شیرسوی او مشتاق ای دانا دلیرمولوی، مثنوی، دفتر سوم، سطر ۲۵۷۰عیسی مریم به کوهی میگریختشیرگویی خون او می‌خواست ریختآن یکی در پی دوید و گفت خیردر پیت کس نیست چه گریزی چو طیربا شتاب او آنچنان می‌تاخت جفتکز شتاب خود جواب او نگفتیک دو میدان در پی عیسی براندپس بجد جد عیسی را بخواندکز پی مرضات حق یک لحظه بیستکه مرا اندر گریزت مشکلیستاز کی این سو می‌گریزی ای کریمنه پیت شیر و نه خصم و خوف و بیمگفت از احمق گریزانم برومیرهانم خویش را بندم مشوگفت آخر آن مسیحا نه تویکه شود کور و کر از تو مستویگفت آری گفت آن شه نیستیکه فسون غیب را ماویستیچون بخوانی آن فسون بر مردهایبرجهد چون شیر صید آوردهایگفت آری آن منم گفتا که تونه ز گل مرغان کنی ای خوبروگفت آری گفت پس ای روح پاکهرچه خواهی می‌کنی از کیست باکبا چنین برهان که باشد در جهانکه نباشد مر ترا از بندگانگفت عیسی که به ذات پاک حقمبدع تن خالق جان در سبقحرمت ذات و صفات پاک اوکه بود گردون گریبان‌چاک اوکان فسون و اسم اعظم را که منبر کر و بر کور خواندم شد حسنبر که سنگین بخواندم شد شکافخرقه را بدرید بر خود تا بنافبرتن مرده بخواندم گشت حیبر سر لاشی بخواندم گشت شیخواندم آن را بر دل احمق بودصد هزاران بار و درمانی نشدسنگ خارا گشت و زان خو بر نگشتریگ شد کز وی نروید هیچ کشتگفت حکمت چیست کآنجا اسم حقسود کرد اینجا نبود آن را سبقآن همان رنجست و این رنجی چرااو نشد این را و آن را شد دواگفت رنج احمقی قهر خداسترنج و کوری نیست قهر آن ابتلاستابتلا رنجیست کان رحم آورداحمقی رنجیست کان زخم آوردآنچ داغ اوست مهر او کرده استچارهای بر وی نیارد برد دستز احمقان بگریز چون عیسی گریختصحبت احمق بسی خونها که ریختاندک اندک آب را دزدد هوادین چنین دزدد هم احمق از شماگرمیت را دزدد و سردی دهدهمچو آن کو زیر کون سنگی نهدآن گریز عیسی نه از بیم بودآمنست او آن پی تعلیم بودزمهریر ار پر کند آفاق راچه غم آن خورشید با اشراق را0 min
- Ganj e Hozour Program #338برنامه شماره ۳۳۸ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۳۰۶۷، مولویتو در عقیله ترتیب کفش و دستاریچگونه رطل گران خوار را به دست آریبه جان من به خرابات آی یک لحظهتو نیز آدمیی مردمی و جان داریبیا و خرقه گرو کن به می فروش الستکه پیش از آب و گلست از الست خماریفقیر و عارف و درویش وانگهی هشیارمجاز بود چنین نام‌ها تو پنداریسماع و شرب سقاهم نه کار درویشستزیان و سود کم و بیش کار بازاریبیا بگو که چه باشد الست عیش ابدملنگ هین به تکلف که سخت رهواریسری که درد ندارد چراش میبندیچرا نهی تن بی‌رنج را به بیماریمولوی، مثنوی، دفتر سوم، سطر ۲۶۰۰یادم آمد قصهٔ اهل سباکز دم احمق صباشان شد وباآن سبا ماند به شهر بس کلاندر فسانه بشنوی از کودکانکودکان افسانه‌ها میآورنددرج در افسانه‌شان بس سر و پندهزلها گویند در افسانههاگنج می‌جو در همه ویرانههابود شهری بس عظیم و مه ولیقدر او قدر سکره بیش نیبس عظیم و بس فراخ و بس درازسخت زفت زفت اندازهٔ پیازمردم ده شهر مجموع اندرولیک جمله سه تن ناشستهرواندرو خلق و خلایق بیشمارلیک آن جمله سه خام پختهخوارجان ناکرده به جانان تاختنگر هزارانست باشد نیم تنآن یکی بس دور بین و دیدهکوراز سلیمان کور و دیده پای مورو آن دگر بس تیزگوش و سخت کرگنج و در وی نیست یک جو سنگ زروآن دگر عور و برهنه لاشهبازلیک دامنهای جامهٔ او درازگفت کور اینک سپاهی میرسندمن همی‌بینم که چه قومند و چندگفت کر آری شنودم بانگشانکه چه می‌گویند پیدا و نهانآن برهنه گفت ترسان زین منمکه ببرند از درازی دامنمکور گفت اینک به نزدیک آمدندخیز بگریزیم پیش از زخم و بندکر همی‌گوید که آری مشغلهمیشود نزدیکتر یاران هلهآن برهنه گفت آوه دامنماز طمع برند و من ناآمنمشهر را هشتند و بیرون آمدنددر هزیمت در دهی اندر شدنداندر آن ده مرغ فربه یافتندلیک ذرهٔ گوشت بر وی نه نژندمرغ مردهٔ خشک وز زخم کلاغاستخوانها زار گشته چون پناغزان همی‌خوردند چون از صید شیرهر یکی از خوردنش چون پیل سیرهر سه زان خوردند و بس فربه شدندچون سه پیل بس بزرگ و مه شدندآنچنان کز فربهی هر یک جواندر نگنجیدی ز زفتی در جهانبا چنین گبزی و هفت اندام زفتاز شکاف در برون جستند و رفتراه مرگ خلق ناپیدا رهیستدر نظر ناید که آن بی‌جا رهیستنک پیاپی کاروانها مقتفیزین شکاف در که هست آن مختفیبر در ار جویی نیابی آن شکافسخت ناپیدا و زو چندین زفاف0 min
More shows like Ganj e Hozour Programs
BPLUS بی‌پلاس پادکست فارسی خلاصه کتاب
7,892 Listeners
طنزپردازی | tanzpardazi
1,159 Listeners
جافکری | Jafekri
123 Listeners
پادکست رخ
2,993 Listeners
MovarekhPodcast احمدهاشمی
45 Listeners
زندگی مایندفول با مدیتیشن | مراقبه‌ی فارسی
346 Listeners
این نقطه
2,117 Listeners