Sign up to save your podcasts
Or
Share Ganj e Hozour Programs
Share to email
Share to Facebook
Share to X
Share to email
Share to Facebook
Share to X
Or
Ganj e Hozour Programs
By Parviz ShahbaziTechnology
Ganj e Hozour Programs episodes
- Ganj e Hozour Program #341برنامه شماره ۳۴۱ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۵۷۸، مولویمرا عهدیست با شادی که شادی آن من باشدمرا قولیست با جانان که جانان جان من باشدبه خط خویشتن فرمان به دستم داد آن سلطانکه تا تختست و تا بختست او سلطان من باشداگر هشیار اگر مستم نگیرد غیر او دستموگر من دست خود خستم همو درمان من باشدچه زهره دارد اندیشه که گرد شهر من گرددکی قصد ملک من دارد چو او خاقان من باشدنبیند روی من زردی به اقبال لب لعلشبمیرد پیش من رستم چو او دستان من باشدبدرم زهره زهره خراشم ماه را چهرهبرم از آسمان مهره چو او کیوان من باشدبدرم جبه مه را بریزم ساغر شه راوگر خواهند تاوانم همو تاوان من باشدچراغ چرخ گردونم چو اجری خوار خورشیدمامیر گوی و چوگانم چو دل میدان من باشدمنم مصر و شکرخانه چو یوسف در برم گیرمچه جویم ملک کنعان را چو او کنعان من باشدزهی حاضر زهی ناظر زهی حافظ زهی ناصرزهی الزام هر منکر چو او برهان من باشدیکی جانیست در عالم که ننگش آید از صورتبپوشد صورت انسان ولی انسان من باشدسر ما هست و من مجنون مجنبانید زنجیرممرا هر دم سر مه شد چو مه بر خوان من باشدسخن بخش زبان من چو باشد شمس تبریزیتو خامش تا زبان‌ها خود چو دل جنبان من باشدمولوی،مثنوی، دفتر سوم، سطر ۲۶۲۸کر امل را دان که مرگ ما شنیدمرگ خود نشنید و نقل خود ندیدحرص نابیناست بیند مو بموعیب خلقان و بگوید کو بکوعیب خود یک ذره چشم کور اومینبیند گرچه هست او عیبجوعور می‌ترسد که دامانش برنددامن مرد برهنه چون درندمرد دنیا مفلس است و ترسناکهیچ او را نیست از دزدانش باکاو برهنه آمد و عریان رودوز غم دزدش جگر خون میشودوقت مرگش که بود صد نوحه بیشخنده آید جانش را زین ترس خویشآن زمان داند غنی کش نیست زرهم ذکی داند که او بد بیهنرچون کنار کودکی پر از سفالکو بر آن لرزان بود چون رب مالگر ستانی پاره‌ای گریان شودپاره گر بازش دهی خندان شودچون نباشد طفل را دانش دثارگریه و خنده‌ش ندارد اعتبارمحتشم چون عاریت را ملک دیدپس بر آن مال دروغین میطپیدخواب می‌بیند که او را هست مالترسد از دزدی که برباید جوالچون ز خوابش بر جهاند گوشکشپس ز ترس خویش تسخر آیدشهمچنان لرزانی این عالمانکه بودشان عقل و علم این جهاناز پی این عاقلان ذو فنونگفت ایزد در نبی لا یعلمونهر یکی ترسان ز دزدی کسیخویشتن را علم پندارد بسیگوید او که روزگارم میبرندخود ندارد روزگار سودمندگوید از کارم بر آوردند خلقغرق بی‌کاریست جانش تابه حلقعور ترسان که منم دامن کشانچون رهانم دامن از چنگالشانصد هزاران فضل داند از علومجان خود را می‌نداند آن ظلومداند او خاصیت هر جوهریدر بیان جوهر خود چون خریکه همی‌دانم یجوز و لایجوزخود ندانی تو یجوزی یا عجوزاین روا و آن ناروا دانی ولیکتو روا یا ناروایی بین تو نیکقیمت هر کاله می‌دانی که چیستقیمت خود را ندانی احمقیستسعدها و نحسها دانستهایننگری سعدی تو یا ناشستهایجان جمله علمها اینست اینکه بدانی من کیم در یوم دینآن اصول دین بدانستی ولیکبنگر اندر اصل خود گر هست نیکاز اصولینت اصول خویش بهکه بدانی اصل خود ای مرد مه0 min
- Ganj e Hozour Program #328برنامه شماره ۳۲۸ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۳۷۲، عطاربرکناری شو ز هر نقشی که آن آید پدیدتا تو را نقاش مطلق زان میان آید پدیدبگذر از نقش دو عالم خواه نیک و خواه بدتا ز بی نقشیت نقشی جاودان آید پدیدتو ز چشم خویش پنهانی اگر پیدا شویدر میان جان تو گنجی نهان آید پدیدتو طلسم گنج جانی گر طلسمت بشکنیز اژدها هرگز نترسی گنج جان آید پدیدای دل از تن گر برفتی رفته باشی زآسماندر خیال آسمان کی آسمان آید پدیدجز خیالی چشم تو هرگز نبیند از جهاناز خیال جمله بگذر تا جهان آید پدیدناپدید از فرع شو، در هرچه پیوستی ببرتا پدید آرندهٔ اصل عیان آید پدیدچون تفاوت نیست در پیشان معنی ذرهایکس نگشت آگاه تا چون این و آن آید پدیدچون در اصل کار راه و رهبر و رهرو یکی استاختلاف از بهر چه در کاروان آید پدیدخار و گل چون مختلف افتاد حیران ماندهامتا چرا خار و گل از یک گلستان آید پدیدباز کن چشم و ببین کز بی نشانی چشم رانور با آب سیه در یک مکان آید پدیدبود دریای دو عالم قطره نا افشاندهایچون چنین می‌خواست آمد تا چنان آید پدیدگر تو نشنودی ز من بشنو که شاهی ای عجبمیزبانی کرده عمری میهمان آید پدیدای عجب چون گاو گردون می‌کشد باری که هستدایم از گردون چرا بانگ و فغان آید پدیدچون توانم کرد شرح این داستان را ذرهایزانکه اینجا هر نفس صد داستان آید پدیداین زمان باری فروشد صد جهان جان بینشانتا ازین پس از کدامین جان نشان آید پدیدچون بزرگان را درین ره آنچه باید حل نشدحل این کی از فرید خرده‌دان آید پدیدمولوی، مثنوی، دفتر اول، سطر ۴۰۷گفت لیلی را خلیفه کان تویکز تو مجنون شد پریشان و غویاز دگر خوبان تو افزون نیستیگفت خامش چون تو مجنون نیستیهر که بیدارست او در خوابترهست بیداریش از خوابش بترچون بحق بیدار نبود جان ماهست بیداری چو در بندان ماجان همه روز از لگدکوب خیالوز زیان و سود وز خوف زوالنی صفا می‌ماندش نی لطف و فرنی بسوی آسمان راه سفرخفته آن باشد که او از هر خیالدارد اومید و کند با او مقالدیو را چون حور بیند او به خوابپس ز شهوت ریزد او با دیو آبچونک تخم نسل را در شوره ریختاو به خویش آمد خیال از وی گریختضعف سر بیند از آن و تن پلیدآه از آن نقش پدید ناپدیدمرغ بر بالا و زیر آن سایهاشمیدود بر خاک پران مرغوشابلهی صیاد آن سایه شودمیدود چندانک بی‌مایه شودبیخبر کان عکس آن مرغ هواستبیخبر که اصل آن سایه کجاستتیر اندازد به سوی سایه اوترکشش خالی شود از جست و جوترکش عمرش تهی شد عمر رفتاز دویدن در شکار سایه تفتسایهٔ یزدان چو باشد دایهاشوا رهاند از خیال و سایهاشسایهٔ یزدان بود بندهٔ خدامرده او زین عالم و زندهٔ خدادامن او گیر زوتر بیگمانتا رهی در دامن آخر زمانکیف مد الظل نقش اولیاستکو دلیل نور خورشید خداستاندرین وادی مرو بی این دلیللا احب افلین گو چون خلیلرو ز سایه آفتابی را بیابدامن شه شمس تبریزی بتابره ندانی جانب این سور و عرساز ضیاء الحق حسام الدین بپرسور حسد گیرد ترا در ره گلودر حسد ابلیس را باشد غلوکو ز آدم ننگ دارد از حسدبا سعادت جنگ دارد از حسدعقبهای زین صعب‌تر در راه نیستای خنک آنکش حسد همراه نیستاین جسد خانهٔ حسد آمد بداناز حسد آلوده باشد خاندانگر جسد خانهٔ حسد باشد ولیکآن جسد را پاک کرد الله نیکطهرا بیتی بیان پاکیستگنج نورست ار طلسمش خاکیستچون کنی بر بی‌حسد مکر و حسدزان حسد دل را سیاهیها رسدخاک شو مردان حق را زیر پاخاک بر سر کن حسد را همچو ما0 min
- Ganj e Hozour Program #280برنامه شماره ۲۸۰ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۲۵۱۸، مولویاگر امروز دلدارم کند چون دوش بدمستیدرافتد در جهان غوغا درافتد شور در هستیالا ای عقل شوریده بد و نیک جهان دیدهکه امروز است دست خون اگر چه دوش از او رستیدرآمد ترک در خرگه چه جای ترک قرص مهکی دیده است ای مسلمانان مه گردون در این پستیچو گرد راه هین برجه هلا پا دار و گردن نهکه مردن پیش دلبر به تو را زین عمر سردستیبرو بی‌سر به میخانه بخور بی‌رطل و پیمانهکز این خم جهان چون می بجوشیدی برون جستیغلام و خاک آن مستم که شد هم جام و هم دستمغلامش چون شوی ای دل که تو خود عین آنستیچه غم داری در این وادی چو روی یوسفان دیدیاگر چه چون زنان حیران ز خنجر دست خود خستیمنال ای دست از این خنجر چو در کف آمدت گوهرهزاران درد زه ارزد ز عشق یوسف آبستیخمش کن ای دل دریا از این جوش و کف اندازیزهی طرفه که دریایی چو ماهی چون در این شستیچه باشد شست روباهان به پیش پنجه شیرانبدران شست اگر خواهی برو در بحر پیوستینمیدانی که سلطانی تو عزرائیل شیرانیتو آن شیر پریشانی که صندوق خود اشکستیعجب نبود که صندوقی شکسته گردد از شیریعجب از چون تو شیر آید که در صندوق بنشستیخمش کردم درآ ساقی بگردان جام راواقیزهی دوران و دور ما که بهر ما میان بستیمولوی، مثنوی، دفتر سوم، سطر ۱۴۰۶آن یکی را یار پیش خود نشاندنامه بیرون کرد و پیش یار خواندبیتها در نامه و مدح و ثنازاری و مسکینی و بس لابههاگفت معشوق این اگر بهر منستگاه وصل این عمر ضایع کردنستمن به پیشت حاضر و تو نامه خواننیست این باری نشان عاشقانگفت اینجا حاضری اما ولیکمن نمی‌یایم نصیب خویش نیکآنچ می‌دیدم ز تو پارینه سالنیست این دم گرچه می‌بینم وصالمن ازین چشمه زلالی خوردهامدیده و دل ز آب تازه کردهامچشمه می‌بینم ولیکن آب نیراه آبم را مگر زد رهزنیگفت پس من نیستم معشوق تومن به بلغار و مرادت در قتوعاشقی تو بر من و بر حالتیحالت اندر دست نبود یا فتیپس نیم کلی مطلوب تو منجزو مقصودم ترا اندرز منخانهٔ معشوقه‌ام معشوق نیعشق بر نقدست بر صندوق نیهست معشوق آنک او یکتو بودمبتدا و منتهاات او بودچون بیابی‌اش نمانی منتظرهم هویدا او بود هم نیز سرمیر احوالست نه موقوف حالبندهٔ آن ماه باشد ماه و سالچون بگوید حال را فرمان کندچون بخواهد جسمها را جان کندمنتها نبود که موقوفست اومنتظر بنشسته باشد حالجوکیمیای حال باشد دست اودست جنباند شود مس مست اوگر بخواهد مرگ هم شیرین شودخار و نشتر نرگس و نسرین شودآنک او موقوف حالست آدمیستکو بحال افزون و گاهی در کمیستصوفی ابن الوقت باشد در مناللیک صافی فارغست از وقت و حالحالها موقوف عزم و رای اوزنده از نفخ مسیح‌آسای اوعاشق حالی نه عاشق بر منیبر امید حال بر من میتنیآنک یک دم کم دمی کامل بودنیست معبود خلیل آفل بودوانک آفل باشد و گه آن و ایننیست دلبر لا احب افلینآنک او گاهی خوش و گه ناخوشستیک زمانی آب و یک دم آتشستبرج مه باشد ولیکن ماه نهنقش بت باشد ولی آگاه نههست صوفی صفاجو ابن وقتوقت را همچون پدر بگرفته سختهست صافی غرق عشق ذوالجلالابن کس نه فارغ از اوقات و حالغرقهٔ نوری که او لم یولدستلم یلد لم یولد آن ایزدسترو چنین عشقی بجو گر زندهایورنه وقت مختلف را بندهایمنگر اندر نقش زشت و خوب خویشبنگر اندر عشق و در مطلوب خویشمنگر آنک تو حقیری یا ضعیفبنگر اندر همت خود ای شریفتو به هر حالی که باشی میطلبآب می‌جو دایما ای خشکلبکان لب خشکت گواهی میدهدکو بخر بر سر منبع رسدخشکی لب هست پیغامی ز آبکه بمات آرد یقین این اضطرابکین طلب‌کاری مبارک جنبشیستاین طلب در راه حق مانع کشیستاین طلب مفتاح مطلوبات تستاین سپاه و نصرت رایات تستاین طلب همچون خروسی در صیاحمیزند نعره که می‌آید صباحگرچه آلت نیستت تو میطلبنیست آلت حاجت اندر راه ربهر که را بینی طلب‌کار ای پسریار او شو پیش او انداز سرکز جوار طالبان طالب شویوز ظلال غالبان غالب شویگر یکی موری سلیمانی بجستمنگر اندر جستن او سست سستهرچه داری تو ز مال و پیشهاینه طلب بود اول و اندیشه‌ای0 min
- Ganj e Hozour Program #281برنامه شماره ۲۸۱ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۱۴۱۹، مولویبگفتم حال دل گویم از آن نوعی که دانستمبرآمد موج آب چشم و خون دل نتانستمشکسته بسته می گفتم پریر از شرح دل چیزیتنک شد جام فکر و من چو شیشه خرد بشکستمچو تخته تخته بشکستند کشتی‌ها در این طوفانچه باشد زورق من خود که من بی‌پا و بیدستمشکست از موج این کشتی نه خوبی ماند و نه زشتیشدم بی‌خویش و خود را من سبک بر تخته‌ای بستمنه بالایم نه پست اما ولیک این حرف پست آمدکه گه زین موج بر اوجم گهی زان اوج در پستمچه دانم نیستم هستم ولیک این مایه می دانمچو هستم نیستم ای جان ولی چون نیستم هستمچه شک ماند مرا در حشر چون صد ره در این محشرچو اندیشه بمردم زار و چون اندیشه برجستمجگر خون شد ز صیادی مرا باری در این وادیز صیدم چون نبد شادی شدم من صید و وارستمبود اندیشه چون بیشه در او صد گرگ و یک میشهچه اندیشه کنم پیشه که من ز اندیشه ده مستمبه هر چاهی که برکندم ز اول من درافتادمبه هر دامی که بنهادم من اندر دام پیوستمخسی که مشتریش آمد خیال خام ریش آمدسبال از کبر می مالد که رو من کار کردستمچه کردی آخر ای کودن نشاندی گل در این گلخننرست از گلشنت برگی ولیک از خار تو خستممرا واجب کند که من برون آیم چو گل از تنکه عمرم شد به شصت و من چو سین و شین در این شستممولوی، مثنوی، دفتر سوم، سطر ۱۴۰۶آن یکی را یار پیش خود نشاندنامه بیرون کرد و پیش یار خواندبیتها در نامه و مدح و ثنازاری و مسکینی و بس لابههاگفت معشوق این اگر بهر منستگاه وصل این عمر ضایع کردنستمن به پیشت حاضر و تو نامه خواننیست این باری نشان عاشقانگفت اینجا حاضری اما ولیکمن نمی‌یایم نصیب خویش نیکآنچ می‌دیدم ز تو پارینه سالنیست این دم گرچه می‌بینم وصالمن ازین چشمه زلالی خوردهامدیده و دل ز آب تازه کردهامچشمه می‌بینم ولیکن آب نیراه آبم را مگر زد رهزنیگفت پس من نیستم معشوق تومن به بلغار و مرادت در قتوعاشقی تو بر من و بر حالتیحالت اندر دست نبود یا فتیپس نیم کلی مطلوب تو منجزو مقصودم ترا اندرز منخانهٔ معشوقه‌ام معشوق نیعشق بر نقدست بر صندوق نیهست معشوق آنک او یکتو بودمبتدا و منتهاات او بودچون بیابی‌اش نمانی منتظرهم هویدا او بود هم نیز سرمیر احوالست نه موقوف حالبندهٔ آن ماه باشد ماه و سالچون بگوید حال را فرمان کندچون بخواهد جسمها را جان کندمنتها نبود که موقوفست اومنتظر بنشسته باشد حالجوکیمیای حال باشد دست اودست جنباند شود مس مست اوگر بخواهد مرگ هم شیرین شودخار و نشتر نرگس و نسرین شودآنک او موقوف حالست آدمیستکو بحال افزون و گاهی در کمیستصوفی ابن الوقت باشد در مناللیک صافی فارغست از وقت و حالحالها موقوف عزم و رای اوزنده از نفخ مسیح‌آسای اوعاشق حالی نه عاشق بر منیبر امید حال بر من میتنیآنک یک دم کم دمی کامل بودنیست معبود خلیل آفل بودوانک آفل باشد و گه آن و ایننیست دلبر لا احب افلینآنک او گاهی خوش و گه ناخوشستیک زمانی آب و یک دم آتشستبرج مه باشد ولیکن ماه نهنقش بت باشد ولی آگاه نههست صوفی صفاجو ابن وقتوقت را همچون پدر بگرفته سختهست صافی غرق عشق ذوالجلالابن کس نه فارغ از اوقات و حالغرقهٔ نوری که او لم یولدستلم یلد لم یولد آن ایزدسترو چنین عشقی بجو گر زندهایورنه وقت مختلف را بندهایمنگر اندر نقش زشت و خوب خویشبنگر اندر عشق و در مطلوب خویشمنگر آنک تو حقیری یا ضعیفبنگر اندر همت خود ای شریفتو به هر حالی که باشی میطلبآب می‌جو دایما ای خشکلبکان لب خشکت گواهی میدهدکو بخر بر سر منبع رسدخشکی لب هست پیغامی ز آبکه بمات آرد یقین این اضطرابکین طلب‌کاری مبارک جنبشیستاین طلب در راه حق مانع کشیستاین طلب مفتاح مطلوبات تستاین سپاه و نصرت رایات تستاین طلب همچون خروسی در صیاحمیزند نعره که می‌آید صباحگرچه آلت نیستت تو میطلبنیست آلت حاجت اندر راه ربهر که را بینی طلب‌کار ای پسریار او شو پیش او انداز سرکز جوار طالبان طالب شویوز ظلال غالبان غالب شویگر یکی موری سلیمانی بجستمنگر اندر جستن او سست سستهرچه داری تو ز مال و پیشهاینه طلب بود اول و اندیشه‌ای0 min
- Ganj e Hozour Program #282برنامه شماره ۲۸۲ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۸۵۶، مولویبرجه ز خواب و بنگر نک روز روشن آمددل را ز خواب برکن هنگام رفتن آمدتا کی اشارت آید تو ناشنوده آریترسم که عشق گوید کاین خواجه کودن آمدرفتند خوشه چینان وین خوشه چین نشستهکز ثقل و از گرانی چون تل خرمن آمدمولوی، مثنوی، دفتر سوم، سطر ۱۴۰۶آن یکی را یار پیش خود نشاندنامه بیرون کرد و پیش یار خواندبیتها در نامه و مدح و ثنازاری و مسکینی و بس لابههاگفت معشوق این اگر بهر منستگاه وصل این عمر ضایع کردنستمن به پیشت حاضر و تو نامه خواننیست این باری نشان عاشقانگفت اینجا حاضری اما ولیکمن نمی‌یایم نصیب خویش نیکآنچ می‌دیدم ز تو پارینه سالنیست این دم گرچه می‌بینم وصالمن ازین چشمه زلالی خوردهامدیده و دل ز آب تازه کردهامچشمه می‌بینم ولیکن آب نیراه آبم را مگر زد رهزنیگفت پس من نیستم معشوق تومن به بلغار و مرادت در قتوعاشقی تو بر من و بر حالتیحالت اندر دست نبود یا فتیپس نیم کلی مطلوب تو منجزو مقصودم ترا اندرز منخانهٔ معشوقه‌ام معشوق نیعشق بر نقدست بر صندوق نیهست معشوق آنک او یکتو بودمبتدا و منتهاات او بودچون بیابی‌اش نمانی منتظرهم هویدا او بود هم نیز سرمیر احوالست نه موقوف حالبندهٔ آن ماه باشد ماه و سالچون بگوید حال را فرمان کندچون بخواهد جسمها را جان کندمنتها نبود که موقوفست اومنتظر بنشسته باشد حالجوکیمیای حال باشد دست اودست جنباند شود مس مست اوگر بخواهد مرگ هم شیرین شودخار و نشتر نرگس و نسرین شودآنک او موقوف حالست آدمیستکو بحال افزون و گاهی در کمیستصوفی ابن الوقت باشد در مناللیک صافی فارغست از وقت و حالحالها موقوف عزم و رای اوزنده از نفخ مسیح‌آسای اوعاشق حالی نه عاشق بر منیبر امید حال بر من میتنیآنک یک دم کم دمی کامل بودنیست معبود خلیل آفل بودوانک آفل باشد و گه آن و ایننیست دلبر لا احب افلینآنک او گاهی خوش و گه ناخوشستیک زمانی آب و یک دم آتشستبرج مه باشد ولیکن ماه نهنقش بت باشد ولی آگاه نههست صوفی صفاجو ابن وقتوقت را همچون پدر بگرفته سختهست صافی غرق عشق ذوالجلالابن کس نه فارغ از اوقات و حالغرقهٔ نوری که او لم یولدستلم یلد لم یولد آن ایزدسترو چنین عشقی بجو گر زندهایورنه وقت مختلف را بندهایمنگر اندر نقش زشت و خوب خویشبنگر اندر عشق و در مطلوب خویشمنگر آنک تو حقیری یا ضعیفبنگر اندر همت خود ای شریفتو به هر حالی که باشی میطلبآب می‌جو دایما ای خشکلبکان لب خشکت گواهی میدهدکو بخر بر سر منبع رسدخشکی لب هست پیغامی ز آبکه بمات آرد یقین این اضطرابکین طلب‌کاری مبارک جنبشیستاین طلب در راه حق مانع کشیستاین طلب مفتاح مطلوبات تستاین سپاه و نصرت رایات تستاین طلب همچون خروسی در صیاحمیزند نعره که می‌آید صباحگرچه آلت نیستت تو میطلبنیست آلت حاجت اندر راه ربهر که را بینی طلب‌کار ای پسریار او شو پیش او انداز سرکز جوار طالبان طالب شویوز ظلال غالبان غالب شویگر یکی موری سلیمانی بجستمنگر اندر جستن او سست سستهرچه داری تو ز مال و پیشهاینه طلب بود اول و اندیشه‌ای0 min
- Ganj e Hozour Program #283برنامه شماره ۲۸۳ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیمتن نوشته شده برنامه با فرمت PDFتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۷۳۴، مولویمطربا این پرده زن کز رهزنان فریاد و دادخاصه این رهزن که ما را این چنین بر باد دادمطربا این ره زدن زان رهزنان آموختیزانک از شاگرد آید شیوه‌های اوستادمطربا رو بر عدم زن زانک هستی ره‌زنستزانک هستی خایفست و هیچ خایف نیست شادمی‌زن ای هستی ره هستان که جان انگاشتستکاندر این هستی نیامد وز عدم هرگز نزادما بیابان عدم گیریم هم در بادیهدر وجود این جمله بند و در عدم چندین گشاداین عدم دریا و ما ماهی و هستی همچو دامذوق دریا کی شناسد هر که در دام اوفتادهر که اندر دام شد از چار طبع او چارمیخدانک روزی می‌دوید از ابلهی سوی مرادآتش صبر تو سوزد آتش هستیت راآتش اندر هست زن و اندر تن هستی نژادقدحه و الموریاتش نیست الا سوز صبرضبحه و العادیاتش نیست جز جان‌های رادبرد و ماندی هست آخر تا کی ماند کی بردور نه این شطرنج عالم چیست با جنگ و جهادگه ره شه را بگیرد بیدق کژرو به ظلمچیست فرزین گشته‌ام گر کژ روم باشد سدادمن پیاده رفته‌ام در راستی تا منتهاتا شدم فرزین و فرزین بندهاام دست دادرخ بدو گوید که منزل‌هات ما را منزلیستخط و تین ماست این جمله منازل تا معادتن به صد منزل رود دل می‌رود یک تک به حجره روی باشد چو جسم و ره روی همچون فؤادشاه گوید مر شما را از منست این یاد و بودگر نباشد سایه من بود جمله گشت باداسب را قیمت نماند پیل چون پشه شودخانه‌ها ویرانه‌ها گردد چو شهر قوم عاداندر این شطرنج برد و ماند یک سان شد مراتا بدیدم کاین هزاران لعب یک کس می‌نهاددر نجاتش مات هست و هست در ماتش نجاتزان نظر ماتیم ای شه آن نظر بر مات باد0 min
- Ganj e Hozour Program #284برنامه شماره ۲۸۴ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیمتن نوشته شده برنامه با فرمت PDFتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۷۳۴، مولویمطربا این پرده زن کز رهزنان فریاد و دادخاصه این رهزن که ما را این چنین بر باد دادمطربا این ره زدن زان رهزنان آموختیزانک از شاگرد آید شیوه‌های اوستادمطربا رو بر عدم زن زانک هستی ره‌زنستزانک هستی خایفست و هیچ خایف نیست شادمی‌زن ای هستی ره هستان که جان انگاشتستکاندر این هستی نیامد وز عدم هرگز نزادما بیابان عدم گیریم هم در بادیهدر وجود این جمله بند و در عدم چندین گشاداین عدم دریا و ما ماهی و هستی همچو دامذوق دریا کی شناسد هر که در دام اوفتادهر که اندر دام شد از چار طبع او چارمیخدانک روزی می‌دوید از ابلهی سوی مرادآتش صبر تو سوزد آتش هستیت راآتش اندر هست زن و اندر تن هستی نژادقدحه و الموریاتش نیست الا سوز صبرضبحه و العادیاتش نیست جز جان‌های رادبرد و ماندی هست آخر تا کی ماند کی بردور نه این شطرنج عالم چیست با جنگ و جهادگه ره شه را بگیرد بیدق کژرو به ظلمچیست فرزین گشته‌ام گر کژ روم باشد سدادمن پیاده رفته‌ام در راستی تا منتهاتا شدم فرزین و فرزین بندهاام دست دادرخ بدو گوید که منزل‌هات ما را منزلیستخط و تین ماست این جمله منازل تا معادتن به صد منزل رود دل می‌رود یک تک به حجره روی باشد چو جسم و ره روی همچون فؤادشاه گوید مر شما را از منست این یاد و بودگر نباشد سایه من بود جمله گشت باداسب را قیمت نماند پیل چون پشه شودخانه‌ها ویرانه‌ها گردد چو شهر قوم عاداندر این شطرنج برد و ماند یک سان شد مراتا بدیدم کاین هزاران لعب یک کس می‌نهاددر نجاتش مات هست و هست در ماتش نجاتزان نظر ماتیم ای شه آن نظر بر مات بادمولوی، مثنوی، دفتر دوم، سطر ۳۱۶۷یک عرابی بار کرده اشتریدو جوال زفت از دانه پریاو نشسته بر سر هر دو جوالیک حدیث‌انداز کرد او را سالاز وطن پرسید و آوردش بگفتواندر آن پرسش بسی درها بسفتبعد از آن گفتش که این هر دو جوالچیست آکنده بگو مصدوق حالگفت اندر یک جوالم گندمستدر دگر ریگی نه قوت مردمستگفت تو چون بار کردی این رمالگفت تا تنها نماند آن جوالگفت نیم گندم آن تنگ رادر دگر ریز از پی فرهنگ راتا سبک گردد جوال و هم شترگفت شاباش ای حکیم اهل و حراین چنین فکر دقیق و رای خوبتو چنین عریان پیاده در لغوبرحمش آمد بر حکیم و عزم کردکش بر اشتر بر نشاند نیکمردباز گفتش ای حکیم خوشسخنشمهای از حال خود هم شرح کناین چنین عقل و کفایت که تراستتو وزیری یا شهی بر گوی راستگفت این هر دو نیم از عامهامبنگر اندر حال و اندر جامهامگفت اشتر چند داری چند گاوگفت نه این و نه آن ما را مکاوگفت رختت چیست باری در دکانگفت ما را کودکان و کو مکانگفت پس از نقد پرسم نقد چندکه توی تنهارو و محبوبپندکیمیای مس عالم با توستعقل و دانش را گوهر تو بر توستگفت والله نیست یا وجه العربدر همه ملکم وجوه قوت شبپا برهنه تن برهنه میدومهر که نانی می‌دهد آنجا روممر مرا زین حکمت و فضل و هنرنیست حاصل جز خیال و درد سرپس عرب گفتش که رو دور از برمتا نبارد شومی تو بر سرمدور بر آن حکمت شومت ز مننطق تو شومست بر اهل زمنیا تو آن سو رو من این سو میدومور ترا ره پیش من وا پس رومیک جوالم گندم و دیگر ز ریگبه بود زین حیله‌های مردریگاحمقیام پس مبارک احمقیستکه دلم با برگ و جانم متقیستگر تو خواهی کت شقاوت کم شودجهد کن تا از تو حکمت کم شودحکمتی کز طبع زاید وز خیالحکمتی نی فیض نور ذوالجلالحکمت دنیا فزاید ظن و شکحکمت دینی برد فوق فلکزوبعان زیرک آخر زمانبر فزوده خویش بر پیشینیانحیلهآموزان جگرها سوختهفعلها و مکرها آموختهصبر و ایثار و سخای نفس و جودباد داده کان بود اکسیر سودفکر آن باشد که بگشاید رهیراه آن باشد که پیش آید شهیشاه آن باشد که پیش شه رودنه بمخزنها و لشکر شه شودتا بماند شاهی او سرمدیهمچو عز ملک دین احمدی0 min
- Ganj e Hozour Program #285برنامه شماره ۲۸۵ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۴۶۴، مولوینوبت وصل و لقاست نوبت حشر و بقاستنوبت لطف و عطاست بحر صفا در صفاستدرج عطا شد پدید غره دریا رسیدصبح سعادت دمید صبح چه نور خداستصورت و تصویر کیست این شه و این میر کیستاین خرد پیر کیست این همه روپوشهاستچاره روپوش‌ها هست چنین جوشهاچشمه این نوش‌ها در سر و چشم شماستدر سر خود پیچ لیک هست شما را دو سراین سر خاک از زمین وان سر پاک از سماستای بس سرهای پاک ریخته در پای خاکتا تو بدانی که سر زان سر دیگر به پاستآن سر اصلی نهان وان سر فرعی عیاندانک پس این جهان عالم بیمنتهاستمشک ببند ای سقا می‌نبرد خنب ماکوزه ادراک‌ها تنگ از این تنگناستاز سوی تبریز تافت شمس حق و گفتمشنور تو هم متصل با همه و هم جداستمولوی، مثنوی، دفتر دوم، سطر ۱۱۹۲بر لب جو بوده دیواری بلندبر سر دیوار تشنهٔ دردمندمانعش از آب آن دیوار بوداز پی آب او چو ماهی زار بودناگهان انداخت او خشتی در آببانگ آب آمد به گوشش چون خطابچون خطاب یار شیرین لذیذمست کرد آن بانگ آبش چون نبیذاز صفای بانگ آب آن ممتحنگشت خشت‌انداز از آنجا خشتکنآب می‌زد بانگ یعنی هی ترافایده چه زین زدن خشتی مراتشنه گفت آبا مرا دو فایدهستمن ازین صنعت ندارم هیچ دستفایدهٔ اول سماع بانگ آبکو بود مر تشنگان را چون رباببانگ او چون بانگ اسرافیل شدمرده را زین زندگی تحویل شدیا چو بانگ رعد ایام بهارباغ می‌یابد ازو چندین نگاریا چو بر درویش ایام زکاتیا چو بر محبوس پیغام نجاتچون دم رحمان بود کان از یمنمیرسد سوی محمد بی دهنیا چو بوی احمد مرسل بودکان به عاصی در شفاعت میرسدیا چو بوی یوسف خوب لطیفمیزند بر جان یعقوب نحیففایدهٔ دیگر که هر خشتی کزینبر کنم آیم سوی ماء معینکز کمی خشت دیوار بلندپستتر گردد بهر دفعه که کندپستی دیوار قربی میشودفصل او درمان وصلی میبودسجده آمد کندن خشت لزبموجب قربی که واسجد واقتربتا که این دیوار عالیگردنستمانع این سر فرود آوردنستسجده نتوان کرد بر آب حیاتتا نیابم زین تن خاکی نجاتبر سر دیوار هر کو تشنهترزودتر بر می‌کند خشت و مدرهر که عاشقتر بود بر بانگ آباو کلوخ زفت‌تر کند از حجاباو ز بانگ آب پر می تا عنقنشنود بیگانه جز بانگ بلقای خنک آن را که او ایام پیشمغتنم دارد گزارد وام خویشاندر آن ایام کش قدرت بودصحت و زور دل و قوت بودوان جوانی همچو باغ سبز و ترمیرساند بی دریغی بار و برچشمههای قوت و شهوت روانسبز می‌گردد زمین تن بدانخانهٔ معمور و سقفش بس بلندمعتدل ارکان و بی تخلیط و بندپیش از آن کایام پیری در رسدگردنت بندد به حبل من مسدخاک شوره گردد و ریزان و سستهرگز از شوره نبات خوش نرستآب زور و آب شهوت منقطعاو ز خویش و دیگران نا منتفعابروان چون پالدم زیر آمدهچشم را نم آمده تاری شدهاز تشنج رو چو پشت سوسماررفته نطق و طعم و دندانها ز کارروز بیگه لاشه لنگ و ره درازکارگه ویران عمل رفته ز سازبیخهای خوی بد محکم شدهقوت بر کندن آن کم شده0 min
- Ganj e Hozour Program #286برنامه شماره ۲۸۶ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF متن نوشته شده برنامه با فرمتتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۱۸۲۵، مولویمن طربم طرب منم زهره زند نوای منعشق میان عاشقان شیوه کند برای منعشق چو مست و خوش شود بیخود و کش مکش شودفاش کند چو بی‌دلان بر همگان هوای منناز مرا به جان کشد بر رخ من نشان کشدچرخ فلک حسد برد ز آنچ کند به جای منمن سر خود گرفته‌ام من ز وجود رفتهامذره به ذره می زند دبدبه فنای منآه که روز دیر شد آهوی لطف شیر شددلبر و یار سیر شد از سخن و دعای منیار برفت و ماند دل شب همه شب در آب و گلتلخ و خمار می طپم تا به صبوح وای منتا که صبوح دم زند شمس فلک علم زندباز چو سرو تر شود پشت خم دوتای منباز شود دکان گل ناز کنند جزو و کلنای عراق با دهل شرح دهد ثنای منساقی جان خوبرو باده دهد سبو سبوتا سر و پای گم کند زاهد مرتضای منبهر خدای ساقیا آن قدح شگرف رابر کف پیر من بنه از جهت رضای منگفت که باده دادمش در دل و جهان نهادمشبال و پری گشادمش از صفت صفای منپیر کنون ز دست شد سخت خراب و مست شدنیست در آن صفت که او گوید نکته‌های منساقی آدمی کشم گر بکشد مرا خوشمراح بود عطای او روح بود سخای منباده تویی سبو منم آب تویی و جو منممست میان کو منم ساقی من سقای مناز کف خویش جسته‌ام در تک خم نشستهامتا همگی خدا بود حاکم و کدخدای منشمس حقی که نور او از تبریز تیغ زدغرقه نور او شد این شعشعه ضیای من0 min
- Ganj e Hozour Program #301برنامه شماره ۳۰۱ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۲۴۵۰، مولویدر دل خیالش زان بود تا تو به هر سو ننگریو آن لطف بی‌حد زان کند تا هیچ از حد نگذریبا صوفیان صاف دین در وجد گردی همنشینگر پای در بیرون نهی زین خانقاه شش دریداری دری پنهان صفت شش در مجو و شش جهتپنهان دری که هر شبی زان در همی‌بیرون پریچون می‌پری بر پای تو رشته خیالی بستهاندتا واکشندت صبحدم تا برنپری یک سریبازآ به زندان رحم تا خلقتت کامل شدنهست این جهان همچون رحم این جمله خون زان میخوریجان را چو بررویید پر شد بیضه تن را شکستجان جعفر طیار شد تا می‌نماید جعفریمولوی، مثنوی، دفتر سوم، سطر ۱۶۲۴آن یکی آمد به پیش زرگریکه ترازو ده که بر سنجم زریگفت خواجه رو مرا غربال نیستگفت میزان ده برین تسخر مهایستگفت جاروبی ندارم در دکانگفت بس بس این مضاحک رابمانمن ترازویی که می‌خواهم بدهخویشتن را کر مکن هر سو مجهگفت بشنیدم سخن کر نیستمتا نپنداری که بی معنیستماین شنیدم لیک پیری مرتعشدست لرزان جسم تو نا منتعشوان زر تو هم قراضهٔ خرد مرددست لرزد پس بریزد زر خردپس بگویی خواجه جاروبی بیارتا بجویم زر خود را در غبارچون بروبی خاک را جمع آوریگوییم غلبیر خواهم ای جریمن ز اول دیدم آخر را تمامجای دیگر رو ازینجا والسلاممولوی، مثنوی، دفتر سوم، سطر ۱۷۲۱ساحران را نه که فرعون لعینکرد تهدید سیاست بر زمینکه ببرم دست و پاتان از خلافپس در آویزم ندارمتان معافاو همی‌پنداشت کایشان در همانوهم و تخویفند و وسواس و گمانکه بودشان لرزه و تخویف و ترساز توهمها و تهدیدات نفساو نمی‌دانست کایشان رستهاندبر دریچهٔ نور دل بنشستهانداین جهان خوابست اندر ظن مهایستگر رود درخواب دستی باک نیستگر بخواب اندر سرت ببرید گازهم سرت بر جاست و هم عمرت درازگر ببینی خواب در خود را دو نیمتندرستی چون بخیزی نی سقیمحاصل اندر خواب نقصان بدننیست باک و نه دوصد پاره شدناین جهان را که بصورت قایمستگفت پیغامبر که حلم نایمستاز ره تقلید تو کردی قبولسالکان این دیده پیدا بی رسولروز در خوابی مگو کین خواب نیستسایه فرعست اصل جز مهتاب نیستخواب و بیداریت آن دان ای عضدکه ببیند خفته کو در خواب شداو گمان برده که این دم خفتهامبیخبر زان کوست درخواب دومهاون گردون اگر صد بارشانخرد کوبد اندرین گلزارشاناصل این ترکیب را چون دیدهانداز فروع وهم کم ترسیدهاندسایهٔ خود را ز خود دانستهاندچابک و چست و گش و بر جستهاندکوزهگر گر کوزه‌ای را بشکندچون بخواهد باز خود قایم کندکور را هر گام باشد ترس چاهبا هزاران ترس می‌آید براهمرد بینا دید عرض راه راپس بداند او مغاک و چاه راپا و زانواش نلرزد هر دمیرو ترش کی دارد او از هر غمیخیز فرعونا که ما آن نیستیمکه بهر بانگی و غولی بیستیمخرقهٔ ما را بدر دوزنده هستورنه ما را خود برهنه‌تر به استبی لباس این خوب را اندر کنارخوش در آریم ای عدو نابکارخوشتر از تجرید از تن وز مزاجنیست ای فرعون بی الهام گیج0 min
More shows like Ganj e Hozour Programs
BPLUS بی‌پلاس پادکست فارسی خلاصه کتاب
7,892 Listeners
طنزپردازی | tanzpardazi
1,159 Listeners
جافکری | Jafekri
123 Listeners
پادکست رخ
2,993 Listeners
MovarekhPodcast احمدهاشمی
45 Listeners
زندگی مایندفول با مدیتیشن | مراقبه‌ی فارسی
346 Listeners
این نقطه
2,117 Listeners