Sign up to save your podcasts
Or
Share Ganj e Hozour Programs
Share to email
Share to Facebook
Share to X
Share to email
Share to Facebook
Share to X
Or
Ganj e Hozour Programs
By Parviz ShahbaziTechnology
Ganj e Hozour Programs episodes
- Ganj e Hozour Program #291برنامه شماره ۲۹۱ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF متن نوشته شده برنامه با فرمتتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۱۰۴۵، مولویبگردان ساقیا آن جام دیگربده جان مرا آرام دیگربه جان تو که امروزم ببینیکه صبرم نیست تا ایام دیگراگر یک ذره رحمت هست بر منمکن تأخیر تا هنگام دیگرخلاصم ده خلاصم ده خلاصیکه سخت افتاده‌ام در دام دیگراگر امروز در بر من ببندیدرافتم هر دمی از بام دیگرمرا در دست اندیشه بمسپارکه اندیشه‌ست خون آشام دیگرمی خام ار نگردانی تو ساقیمرا زحمت دهد صد خام دیگربگیر این دلق اگر چه وام دارمگرو کن زود بستان وام دیگربنه نامم غلام دردنوشاننمیخواهم خدایا نام دیگر0 min
- Ganj e Hozour Program #292برنامه شماره ۲۹۲ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۱۶۷۹، مولویمن اگر مستم اگر هشیارمبنده چشم خوش آن یارمبی‌خیال رخ آن جان و جهاناز خود و جان و جهان بیزارمبنده صورت آنم که از اوروز و شب در گل و در گلزارماین چنین آینه‌ای می بینمچشم از این آینه چون بردارمدم فروبسته‌ام و تن زده‌امدم مده تا علالا برنارمبت من گفت منم جان بتانگفتم این است بتا اقرارمگفت اگر در سر تو شور من استاز تو من یک سر مو نگذارممنم آن شمع که در آتش خودهر چه پروانه بود بسپارمگفتمش هر چه بسوزی تو ز مندود عشق تو بود آثارمراست کن لاف مرا با دیدهجز چنان راست نیاید کارممن ز پرگار شدم وین عجب استکاندر این دایره چون پرگارمساقی آمد که حریفانه بدهگفتم اینک به گرو دستارمغلطم سر بستان لیک دمیمددم ده قدری هشیارمآن جهان پنهان را بنماکاین جهان را به عدم انگارممولوی، مثنوی، دفتر دوم، سطر۱۲۲۷ترک شهوتها و لذتها سخاستهر که در شهوت فرو شد برنخاستاین سخا شاخیست از سرو بهشتوای او کز کف چنین شاخی بهشتعروة الوثقاست این ترک هوابرکشد این شاخ جان را بر سماتا برد شاخ سخا ای خوب‌کیشمر ترا بالاکشان تا اصل خویشیوسف حسنی و این عالم چو چاهوین رسن صبرست بر امر الهیوسفا آمد رسن در زن دو دستاز رسن غافل مشو بیگه شدستحمد لله کین رسن آویختندفضل و رحمت را بهم آمیختندتا ببینی عالم جان جدیدعالم بس آشکار ناپدیداین جهان نیست چون هستان شدهوان جهان هست بس پنهان شدهخاک بر بادست و بازی می‌کندکژنمایی پرده‌سازی می‌کنداینک بر کارست بی‌کارست و پوستوانک پنهانست مغز و اصل اوستخاک همچون آلتی در دست بادباد را دان عالی و عالی‌نژادچشم خاکی را به خاک افتد نظربادبین چشمی بود نوعی دگراسپ داند اسپ را کو هست یارهم سواری داند احوال سوارچشم حس اسپست و نور حق سواربی‌سواره اسپ خود ناید به کارپس ادب کن اسپ را از خوی بدورنه پیش شاه باشد اسپ ردچشم اسپ از چشم شه رهبر بودچشم او بی‌چشم شه مضطر بودچشم اسپان جز گیاه و جز چراهر کجا خوانی بگوید نی چرا0 min
- Ganj e Hozour Program #293برنامه شماره ۲۹۳ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهغزل شمارهٔ ۱۰۷۲، مولویگر خورد آن شیر عشقت خون ما را خورده گیرور سپارم هر دمی جان دگر بسپرده گیرسردهم این دم توی می بی‌محابا می‌خورمگر کسی آید برد دستار و کفشم برده گیرگر بگوید هوشیاری زرق را پرورده‌ایبا چنین برقی پیاپی زرق را پرورده گیرجان من طغرای باقی دارد اندر دست خویشصورتم امروز و فرداییست او را مرده گیراز خدا دریا همی‌خواهی و مار خشکییچون تو ماهی نیستی دریا به دست آورده گیرغوره افشاری و گویی من ریاضت می‌کنمچونک میخواره نه‌ای رو شیره افشرده گیرصوفیان صاف را گویی که دردی خورده‌اندصوفیان را صاف می‌دارد تو بستان درده گیرهر شکوفه کز می ما نیست خندان بر درختگر چه او تازه‌ست و خندان هم کنون پژمرده گیرشمس تبریزی تو خورشیدی و از تو چاره نیستچونک بی‌تو شب بود استاره‌ها بشمرده گیر0 min
- Ganj e Hozour Program #289برنامه شماره ۲۸۹ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۱۸۳، حافظدوش وقت سحر از غصه نجاتم دادندواندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادندبیخود از شعشعه پرتو ذاتم کردندباده از جام تجلی صفاتم دادندچه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبیآن شب قدر که این تازه براتم دادندبعد از این روی من و آینه وصف جمالکه در آن جا خبر از جلوه ذاتم دادندمن اگر کامروا گشتم و خوشدل چه عجبمستحق بودم و این‌ها به زکاتم دادندهاتف آن روز به من مژده این دولت دادکه بدان جور و جفا صبر و ثباتم دادنداین همه شهد و شکر کز سخنم می‌ریزداجر صبریست کز آن شاخ نباتم دادندهمت حافظ و انفاس سحرخیزان بودکه ز بند غم ایام نجاتم دادندمولوی، مثنوی، دفتر دوم، سطر۱۲۲۷تا نسوزد او گلستان تراتا نسوزد عدل و احسان ترابعد از آن چیزی که کاری بر دهدلاله و نسرین و سیسنبر دهدباز پهنا می‌رویم از راه راستباز گرد ای خواجه راه ما کجاستاندر آن تقریر بودیم ای حسودکه خرت لنگست و منزل دور زودسال بیگه گشت وقت کشت نیجز سیه‌رویی و فعل زشت نیکرم در بیخ درخت تن فتادبایدش بر کند و در آتش نهادهین و هین ای راه‌رو بیگاه شدآفتاب عمر سوی چاه شداین دو روزک را که زورت هست زودپیر افشانی بکن از راه جوداین قدر تخمی که ماندستت ببازتا بروید زین دو دم عمر درازتا نمردست این چراغ با گهرهین فتیلش ساز و روغن زودترهین مگو فردا که فرداها گذشتتا بکلی نگذرد ایام کشتپند من بشنو که تن بند قویستکهنه بیرون کن گرت میل نویستلب ببند و کف پر زر بر گشابخل تن بگذار و پیش آور سخاترک شهوتها و لذتها سخاستهر که در شهوت فرو شد برنخاستاین سخا شاخیست از سرو بهشتوای او کز کف چنین شاخی بهشتعروة الوثقاست این ترک هوابرکشد این شاخ جان را بر سماتا برد شاخ سخا ای خوب‌کیشمر ترا بالاکشان تا اصل خویشیوسف حسنی و این عالم چو چاهوین رسن صبرست بر امر الهیوسفا آمد رسن در زن دو دستاز رسن غافل مشو بیگه شدستحمد لله کین رسن آویختندفضل و رحمت را بهم آمیختند0 min
- Ganj e Hozour Program #290برنامه شماره ۲۹۰ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF متن نوشته شده برنامه با فرمتتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۱۰۴۴، مولویبه ساقی درنگر در مست منگربه یوسف درنگر در دست منگرایا ماهی جان در شست قالبببین صیاد را در شست منگربدان اصلی نگر کغاز بودیبه فرعی کان کنون پیوست منگربدان گلزار بی‌پایان نظر کنبدین خاری که پایت خست منگرهمایی بین که سایه بر تو افکندبه زاغی کز کف تو جست منگرچو سرو و سنبله بالاروش کنبنفشه وار سوی پست منگرچو در جویت روان شد آب حیوانبه خم و کوزه گر اشکست منگربه هستی بخش و مستی بخش بگرومنال از نیست و اندر هست منگرقناعت بین که نرست و سبک روبه طمع ماده آبست منگرتو صافان بین که بر بالا دویدندبه دردی کان به بن بنشست منگرجهان پر بین ز صورت‌های قدسیبدان صورت که راهت بست منگربه دام عشق مرغان شگرفندبه بومی که ز دامش رست منگربه از تو ناطقی اندر کمین هستدر آن کاین لحظه خاموشست منگر0 min
- Ganj e Hozour Program #298برنامه شماره ۲۹۸ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۶۵۵، مولویاز بهر خدا عشق دگر یار مداریددر مجلس جان فکر دگر کار مداریدیار دگر و کار دگر کفر و محالستدر مجلس دین مذهب کفار مداریددر مجلس جان فکر چنانست که گفتارپنهان چو نمی‌ماند اضمار مداریدگر بانگ نیاید ز فسا بوی بیایددر دل نظر فاحشه آثار مداریدآن حارس دل مشرف جان سخت غیورستبا غیرت او رو سوی اغیار مداریدهر وسوسه را بحث و تفکر بمخوانیدهر گمشده را سرور و سالار مداریدیاقوت کرم قوت شما بازنگیردخود را گرو نفس علف خوار مداریدالعزه لله جمیعا چو شنیدیتخاطر به سوی سبلت و دستار مداریدچون اول خط نقطه بد و آخر نقطهخود را تبع گردش پرگار مداریددر مشهد اعظم به تشهد بنشینیدهش را به سوی گنبد دوار مداریدانکار بسوزد چو شهادت بفروزدبا شاهد حق نکرت انکار مداریدیک نیم جهان کرکس و نیمیش چو مردارهین چشم چو کرکس سوی مردار مداریدآن نفس فریبنده که غرست و غرورستهین عشق بر آن غره غرار مداریدگه زلف برافشاند و گه جیب گشایدگلگونه او را بجز از خار مداریداو یار وفا نبود و از یار ببردآن ده دله را محرم اسرار مداریداو باده بریزد عوضش سرکه فروشدآن حامضه را ساقی و خمار مداریدما حلقه مستان خوش ساقی خویشیمما را سقط و بارد و هشیار مداریدگر ناف دهی پشک فروشد عوض مشکآن ناف ورا نافه تاتار مداریدچون روح برآمد به سر منبر تذکیرخود را سپس پرده گفتار مدارید0 min
- Ganj e Hozour Program #287برنامه شماره ۲۸۷ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۲۰۳۲، مولویمن از کی باک دارم خاصه که یار با مناز سوزنی چه ترسم و آن ذوالفقار با منکی خشک لب بمانم کان جو مراست جویانکی غم خورد دل من و آن غمگسار با منتلخی چرا کشم من من غرق قند و حلوادر من کجا رسد دی و آن نوبهار با مناز تب چرا خروشم عیسی طبیب هوشموز سگ چرا هراسم میر شکار با مندر بزم چون نیایم ساقیم میکشاندچون شهرها نگیرم و آن شهریار با مندر خم خسروانی می بهر ماست جوشاناین جا چه کار دارد رنج خمار با منبا چرخ اگر ستیزم ور بشکنم بریزمعذرم چه حاجت آید و آن خوش عذار با منمن غرق ملک و نعمت سرمست لطف و رحمتاندر کنار بختم و آن خوش کنار با منای ناطقه معربد از گفت سیر گشتمخاموش کن وگر نی صحبت مدار با منمولوی، مثنوی، دفتر دوم، سطر۱۲۲۷همچو آن شخص درشت خوشسخندر میان ره نشاند او خاربنره گذریانش ملامت‌گر شدندپس بگفتندش بکن این را نکندهر دمی آن خاربن افزون شدیپای خلق از زخم آن پر خون شدیجامههای خلق بدریدی ز خارپای درویشان بخستی زار زارچون بجد حاکم بدو گفت این بکنگفت آری بر کنم روزیش منمدتی فردا و فردا وعده دادشد درخت خار او محکم نهادگفت روزی حاکمش ای وعده کژپیش آ در کار ما واپس مغژگفت الایام یا عم بینناگفت عجل لا تماطل دینناتو که می‌گویی که فردا این بدانکه بهر روزی که می‌آید زمانآن درخت بد جوان‌تر میشودوین کننده پیر و مضطر میشودخاربن در قوت و برخاستنخارکن در پیری و در کاستنخاربن هر روز و هر دم سبز و ترخارکن هر روز زار و خشک تراو جوان‌تر می‌شود تو پیرترزود باش و روزگار خود مبرخاربن دان هر یکی خوی بدتبارها در پای خار آخر زدتبارها از خوی خود خسته شدیحس نداری سخت بی‌حس آمدیگر ز خسته گشتن دیگر کسانکه ز خلق زشت تو هست آن رسانغافلی باری ز زخم خود نهایتو عذاب خویش و هر بیگانهاییا تبر بر گیر و مردانه بزنتو علی‌وار این در خیبر بکنیا به گلبن وصل کن این خار راوصل کن با نار نور یار راتا که نور او کشد نار تراوصل او گلشن کند خار تراتو مثال دوزخی او مؤمنستکشتن آتش به مؤمن ممکنستمصطفی فرمود از گفت جحیمکو بممن لابه‌گر گردد ز بیمگویدش بگذر ز من ای شاه زودهین که نورت سوز نارم را ربودپس هلاک نار نور مؤمنستزانک بی ضد دفع ضد لا یمکنستنار ضد نور باشد روز عدلکان ز قهر انگیخته شد این ز فضلگر همی خواهی تو دفع شر نارآب رحمت بر دل آتش گمارچشمهٔ آن آب رحمتمؤمنستآب حیوان روح پاک محسنستبس گریزانست نفس تو ازوزانک تو از آتشی او آب خوز آب آتش زان گریزان میشودکآتشش از آب ویران میشودحس و فکر تو همه از آتشستحس شیخ و فکر او نور خوشستآب نور او چو بر آتش چکدچک چک از آتش بر آید برجهدچون کند چک‌چک تو گویش مرگ و دردتا شود این دوزخ نفس تو سردتا نسوزد او گلستان تراتا نسوزد عدل و احسان ترابعد از آن چیزی که کاری بر دهدلاله و نسرین و سیسنبر دهدباز پهنا می‌رویم از راه راستباز گرد ای خواجه راه ما کجاستاندر آن تقریر بودیم ای حسودکه خرت لنگست و منزل دور زودسال بیگه گشت وقت کشت نیجز سیه‌رویی و فعل زشت نیکرم در بیخ درخت تن فتادبایدش بر کند و در آتش نهادهین و هین ای راه‌رو بیگاه شدآفتاب عمر سوی چاه شداین دو روزک را که زورت هست زودپیر افشانی بکن از راه جوداین قدر تخمی که ماندستت ببازتا بروید زین دو دم عمر درازتا نمردست این چراغ با گهرهین فتیلش ساز و روغن زودترهین مگو فردا که فرداها گذشتتا بکلی نگذرد ایام کشتپند من بشنو که تن بند قویستکهنه بیرون کن گرت میل نویستلب ببند و کف پر زر بر گشابخل تن بگذار و پیش آور سخاترک شهوتها و لذتها سخاستهر که در شهوت فرو شد برنخاستاین سخا شاخیست از سرو بهشتوای او کز کف چنین شاخی بهشتعروة الوثقاست این ترک هوابرکشد این شاخ جان را بر سماتا برد شاخ سخا ای خوب‌کیشمر ترا بالاکشان تا اصل خویشیوسف حسنی و این عالم چو چاهوین رسن صبرست بر امر الهیوسفا آمد رسن در زن دو دستاز رسن غافل مشو بیگه شدستحمد لله کین رسن آویختندفضل و رحمت را بهم آمیختند0 min
- Ganj e Hozour Program #288برنامه شماره ۲۸۸ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۱۱۹۲، مولویبرخیز و صبوح را برانگیزجان بخش زمانه را و مستیزآمیخته باش با حریفانبا آب شراب را میامیزیاد تو شراب و یاد ما آبما چون سرخر تو همچو پالیزای غم اجلت در این قنینهستگر مردنت آرزوست مگریزمرگ نفس است در تجلیمرگ جعلست در عبربیزمجلس چمنیست و گل شکفتهای ساقی همچو سرو برخیزاین جام مشعشع آنگهی شرمساقی چو تویی خطاست پرهیزما را چو رخ خوشت برافروزغم را چو عدوی خود درآویزهشتیم غزل که نوبت توستمردانه درآ و چست و سرتیزمولوی، مثنوی، دفتر دوم، سطر۱۲۲۷همچو آن شخص درشت خوشسخندر میان ره نشاند او خاربنره گذریانش ملامت‌گر شدندپس بگفتندش بکن این را نکندهر دمی آن خاربن افزون شدیپای خلق از زخم آن پر خون شدیجامههای خلق بدریدی ز خارپای درویشان بخستی زار زارچون بجد حاکم بدو گفت این بکنگفت آری بر کنم روزیش منمدتی فردا و فردا وعده دادشد درخت خار او محکم نهادگفت روزی حاکمش ای وعده کژپیش آ در کار ما واپس مغژگفت الایام یا عم بینناگفت عجل لا تماطل دینناتو که می‌گویی که فردا این بدانکه بهر روزی که می‌آید زمانآن درخت بد جوان‌تر میشودوین کننده پیر و مضطر میشودخاربن در قوت و برخاستنخارکن در پیری و در کاستنخاربن هر روز و هر دم سبز و ترخارکن هر روز زار و خشک تراو جوان‌تر می‌شود تو پیرترزود باش و روزگار خود مبرخاربن دان هر یکی خوی بدتبارها در پای خار آخر زدتبارها از خوی خود خسته شدیحس نداری سخت بی‌حس آمدیگر ز خسته گشتن دیگر کسانکه ز خلق زشت تو هست آن رسانغافلی باری ز زخم خود نهایتو عذاب خویش و هر بیگانهاییا تبر بر گیر و مردانه بزنتو علی‌وار این در خیبر بکنیا به گلبن وصل کن این خار راوصل کن با نار نور یار راتا که نور او کشد نار تراوصل او گلشن کند خار تراتو مثال دوزخی او مؤمنستکشتن آتش به مؤمن ممکنستمصطفی فرمود از گفت جحیمکو بممن لابه‌گر گردد ز بیمگویدش بگذر ز من ای شاه زودهین که نورت سوز نارم را ربودپس هلاک نار نور مؤمنستزانک بی ضد دفع ضد لا یمکنستنار ضد نور باشد روز عدلکان ز قهر انگیخته شد این ز فضلگر همی خواهی تو دفع شر نارآب رحمت بر دل آتش گمارچشمهٔ آن آب رحمتمؤمنستآب حیوان روح پاک محسنستبس گریزانست نفس تو ازوزانک تو از آتشی او آب خوز آب آتش زان گریزان میشودکآتشش از آب ویران میشودحس و فکر تو همه از آتشستحس شیخ و فکر او نور خوشستآب نور او چو بر آتش چکدچک چک از آتش بر آید برجهدچون کند چک‌چک تو گویش مرگ و دردتا شود این دوزخ نفس تو سردتا نسوزد او گلستان تراتا نسوزد عدل و احسان ترابعد از آن چیزی که کاری بر دهدلاله و نسرین و سیسنبر دهدباز پهنا می‌رویم از راه راستباز گرد ای خواجه راه ما کجاستاندر آن تقریر بودیم ای حسودکه خرت لنگست و منزل دور زودسال بیگه گشت وقت کشت نیجز سیه‌رویی و فعل زشت نیکرم در بیخ درخت تن فتادبایدش بر کند و در آتش نهادهین و هین ای راه‌رو بیگاه شدآفتاب عمر سوی چاه شداین دو روزک را که زورت هست زودپیر افشانی بکن از راه جوداین قدر تخمی که ماندستت ببازتا بروید زین دو دم عمر درازتا نمردست این چراغ با گهرهین فتیلش ساز و روغن زودترهین مگو فردا که فرداها گذشتتا بکلی نگذرد ایام کشتپند من بشنو که تن بند قویستکهنه بیرون کن گرت میل نویستلب ببند و کف پر زر بر گشابخل تن بگذار و پیش آور سخاترک شهوتها و لذتها سخاستهر که در شهوت فرو شد برنخاستاین سخا شاخیست از سرو بهشتوای او کز کف چنین شاخی بهشتعروة الوثقاست این ترک هوابرکشد این شاخ جان را بر سماتا برد شاخ سخا ای خوب‌کیشمر ترا بالاکشان تا اصل خویشیوسف حسنی و این عالم چو چاهوین رسن صبرست بر امر الهیوسفا آمد رسن در زن دو دستاز رسن غافل مشو بیگه شدستحمد لله کین رسن آویختندفضل و رحمت را بهم آمیختندتا ببینی عالم جان جدیدعالم بس آشکار ناپدیداین جهان نیست چون هستان شدهوان جهان هست بس پنهان شدهخاک بر بادست و بازی می‌کندکژنمایی پرده‌سازی می‌کنداینک بر کارست بی‌کارست و پوستوانک پنهانست مغز و اصل اوستخاک همچون آلتی در دست بادباد را دان عالی و عالی‌نژادچشم خاکی را به خاک افتد نظربادبین چشمی بود نوعی دگر0 min
- Ganj e Hozour Program #294برنامه شماره ۲۹۴ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیمتن نوشته شده برنامه با فرمت PDF تمامی اشعار این برنامه، PDFغزل شمارهٔ ۵۷، مولویمسلمانان مسلمانان چه باید گفت یاری راکه صد فردوس می‌سازد جمالش نیم خاری رامکان‌ها بی‌مکان گردد زمین‌ها جمله کان گرددچو عشق او دهد تشریف یک لحظه دیاری راخداوندا زهی نوری لطافت بخش هر حوریکه آب زندگی سازد ز روی لطف ناری راچو لطفش را بیفشارد هزاران نوبهار آردچه نقصان گر ز غیرت او زند برهم بهاری راجمالش آفتاب آمد جهان او را نقاب آمدولیکن نقش کی بیند بجز نقش و نگاری راجمال گل گواه آمد که بخشش‌ها ز شاه آمداگر چه گل بنشناسد هوای سازواری رااگر گل را خبر بودی همیشه سرخ و تر بودیازیرا آفتی ناید حیات هوشیاری رابه دست آور نگاری تو کز این دستست کار توچرا باید سپردن جان نگاری جان سپاری راز شمس الدین تبریزی منم قاصد به خون ریزیکه عشقی هست در دستم که ماند ذوالفقاری رامولوی، مثنوی، دفتر دوم، سطر۱۲۲۷نور حق بر نور حس راکب شودآنگهی جان سوی حق راغب شوداسپ بی راکب چه داند رسم راهشاه باید تا بداند شاه‌راهسوی حسی رو که نورش راکبستحس را آن نور نیکو صاحبستنور حس را نور حق تزیین بودمعنی نور علی نور این بودنور حسی می‌کشد سوی ثرینور حقش می‌برد سوی علیزانک محسوسات دونتر عالمیستنور حق دریا و حس چون شب‌نمیستلیک پیدا نیست آن راکب بروجز به آثار و به گفتار نکونور حسی کو غلیظست و گرانهست پنهان در سواد دیدگانچونک نور حس نمی‌بینی ز چشمچون ببینی نور آن دینی ز چشمنور حس با این غلیظی مختفیستچون خفی نبود ضیائی کان صفیستاین جهان چون خس به دست باد غیبعاجزی پیش گرفت و داد غیبگه بلندش می‌کند گاهیش پستگه درستش می‌کند گاهی شکستگه یمینش می‌برد گاهی یسارگه گلستانش کند گاهیش خاردست پنهان و قلم بین خط‌گزاراسپ در جولان و ناپیدا سوارتیر پران بین و ناپیدا کمانجانها پیدا و پنهان جان جانتیر را مشکن که این تیر شهیستنیست پرتاوی ز شصت آگهیستما رمیت اذ رمیت گفت حقکار حق بر کارها دارد سبقخشم خود بشکن تو مشکن تیر راچشم خشمت خون شمارد شیر رابوسه ده بر تیر و پیش شاه برتیر خون‌آلود از خون تو ترآنچ پیدا عاجز و بسته و زبونوآنچ ناپیدا چنان تند و حرونما شکاریم این چنین دامی کراستگوی چوگانیم چوگانی کجاست0 min
- Ganj e Hozour Program #295برنامه شماره ۲۹۵ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF متن نوشته شده برنامه با فرمتPDF ،تمامی اشعار این برنامهغزل شمارهٔ ۲۸۱۶، مولویکه شکیبد ز تو ای جان که جگرگوشه جانیچه تفکر کند از مکر و ز دستان که ندانینه درونی نه برونی که از این هر دو فزونینه ز شیری نه ز خونی نه از اینی نه از آنیبرود فکرت جادو نهدت دام به هر سوتو همه دام و فنش را به یکی فن بدرانیچه بود باطن کبکی که دل باز نداندچه حبوب است زمین در که ز چرخ است نهانیکلهش بنهی وآنگه فکنی باز به سیلیچه کند بره مسکین چو کند شیر شبانیکله و تاج سرم را پی سیلی تو بایدکه مرا تاج تویی و جز تو جمله گرانیبه کجا اسب دواند به کجا رخت کشاندز تو چون جان بجهاند که تو صد جان جهانیبه چه نقصان نگرندت به چه عیبی شکنندتبه کی مانند کنندت که به مخلوق نمانیبه ملاقات نشان ده ز خیالات امان دهمکشش زود زمان ده که تو قسام زمانیهله ای جان گشاده قدم صدق نهادههمه از پای فتاده تو خوش و دست زنانیشه و شاهین جلالی که چنین باپر و بالینه گمانی نه خیالی همه عینی و عیانیچه بود طبع و رموزش به یکی شعله بسوزشبه یکی تیر بدوزش که بسی سخته کمانیهله بر قوس بنه زه ز کمینگاه برون جهبرهان خویش از این ده که تو زان شهر کلانیچو همه خانه دل را بگرفت آتش بالابود اظهار زبانه به از اظهار زبانی0 min
More shows like Ganj e Hozour Programs
BPLUS بی‌پلاس پادکست فارسی خلاصه کتاب
7,892 Listeners
طنزپردازی | tanzpardazi
1,159 Listeners
جافکری | Jafekri
123 Listeners
پادکست رخ
2,993 Listeners
MovarekhPodcast احمدهاشمی
45 Listeners
زندگی مایندفول با مدیتیشن | مراقبه‌ی فارسی
346 Listeners
این نقطه
2,117 Listeners